Xuan de Borbón

Xuan de Borbón y Battenberg  foi xefe de la casa real española ente 1941 y 1977 y, como tal, pretendiente llexítimu a la Corona d'España. Referíu davezu como Xuan de Borbón o como'l conde de Barcelona (pol so títulu de señalamientu), de reinar fizose como «Juan III». A pesar de nun ser rei efectivu, el so sepulcru atopase nel Panteón de Reyes del Monesteriu d'El Escorial ya inclúi la siguiente inscripción llatina: Ioannes III, comes Barcinonae («Juan III, conde de Barcelona»).

Tercer fíu home d'Alfonso XIII y de Victoria Eugenia de Battenberg, en 1933 asumió los derechos dinásticos como herederu del so padre —nel exiliu dende 1931— tres los arrenuncios de los sos hermanos mayores, el príncipe titular Alfonso, qu'incurrió en matrimoniu morganáticu, y l'infante Jaime, afectáu de sordera. Asina, al arrenunciar el so padre a la xefatura de la casa real en 1941, poco primero de la so muerte, Xuan de Borbón convirtióse en llexítimu herederu del tronu d'España.

 Biografía 
Nacíu nel Palaciu Real de La Granxa de San Ildefonso, yera fíu d'Alfonso XIII y de Victoria Eugenia de Battenberg. Foi bautizáu'l día 24 de xunu de 1913, colos nomes de Juan Carlos Teresa Silverio Alfonso de Borbón y Battenberg, siendo los sos padrinos, l'archiduquesa María Teresa d'Austria-Este (muyer del rexente de Baviera, y dempués rei de Baviera, Luis) y el rei Carlos I de Rumanía.Representada por la reina María Cristina de Austria.Representado por el infante Alfonso de Orleans. Dende l'arrenunciu d'Alfonso XIII como xefe de la Casa Real d'España'l 15 de xineru de 1941 (malapenes un mes antes de la so muerte), Xuan de Borbón foi'l pretendiente al tronu d'España. El 8 de marzu tomaría como títulu de señalamientu la dignidá de conde de Barcelona, mesma de los reis d'España.

Dende l'arrenunciu d'Alfonso XIII como xefe de la Casa Real d'España'l 15 de xineru de 1941 (malapenes un mes antes de la so muerte), Xuan de Borbón foi'l pretendiente al tronu d'España. El 8 de marzu tomaría como títulu de señalamientu la dignidá de conde de Barcelona, mesma de los reis d'España.

Juan sofitó al réxime franquista nos sos primeros años, lo que yera coherente colos sos convencimientos políticos, pos mientres la República caltuviera relaciones estreches cola derecha autoritaria d'Acción Española —unu de que los sos fundadores, Eugenio Vegues Latapié, foi'l so conseyeru mientres munchos años—, y cola so alliniadura col bandu subleváu mientres la guerra civil. Al términu d'ésta unvió-y un telegrama al xeneral Franco felicitándo-y pola so victoria, qu'acababa col berru falanxista «Enriba España».[14] Franco contestó-y faciendo referencia a los dos intentos de Xuan de Borbón para lluchar nel bandu subleváu: «yeme prestosu recordar qu'ente esa mocedá almirable intentastis formar, solicitando reiteradamente un puestu de soldáu». Tres el fracasu de les conversaciones ente los xenerales monárquicos y la ANFD Xuan de Borbón unvió una carta confidencial a los sos partidarios dientro d'España pidiéndo-yos la opinión sobro si tenía de romper col réxime franquista y publicar un manifiestu. El conteníu de la carta llegó a conocencia del xeneral Franco quien darréu ordenó al embaxador español en Suiza que s'entrevistara con Xuan de Borbón en Lausana, onde moraba. Tres la entrevista, que tuvo llugar el 18 de febreru, l'embaxador informó a Franco del conteníu de la mesma por aciu un telegrama nel qu'ente otres coses dicía-y: Xuan de Borbón «ta esmolecíu pola propaganda republicana y disgustáu polo que califica de silenciu del Generalísimo al respective de la Monarquía y sobro él mesmu».

Finalmente, dempués de casi un añu ensin faer nenguna declaración,[21] Xuan de Borbón fixo públicu'l 19 de marzu de 1945 el Manifiestu de Lausana nel que rompió col franquismu. Nél manifestaba que'l réxime franquista «ye fundamentalmente incompatible coles circunstancies presentes ta creando nel mundu», esto ye, cola victoria aliada, polo que pidía a Franco que dexara pasu a la «Monarquía tradicional» pos solo ella «pue ser preséu de paz y de concordia pa reconciliar a los españoles».

La rehabilitación internacional del réxime franquista y l'aprobación en referéndum de la Llei de Sucesión en xunetu de 1947 debilitó hasta tal puntu a la opción monárquica, que Xuan de Borbón camudó d'estratexa al respective de Franco y el 25 d'agostu de 1948 entrevistose col Generalísimo nel so yate Azor fondiáu nel golfu de Vizcaya allegando a dicha entevista a bordu del balandru Saltillo. Como resultáu de la mesma alcordóse que'l fíu de Xuan de Borbón, Xuan Carlos de Borbón, educaríase n'España baxu la tutela del xeneral Franco —el 7 de payares el príncipe, de 10 años d'edá, llegaba a España—.[29] La entrevista fuera promovida polos monárquicos collaboracionistes, como'l duque de Sotomayor y Julio Danvila, y a la mesma'l xeneral fíxose acompañar pol infante Jaime de Borbón, hermanu mayor de Xuan de Borbón, «quiciabes como recordatoriu de qu'había recambios nel bracéu pola restauración de la Monarquía».

El 14 de mayu de 1977, nuna senciella y curtia ceremonia celebrada nel ámbitu familiar del palaciu de la Zarzuela, arrenunció oficialmente a los sos derechos dinásticos, dexando al so fíu la xefatura de la Familia y Casa Real d'España. L'arrenunciu de Xuan de Borbón a los derechos sucesorios recibíos del so padre produció un añu y mediu dempués de que Juan Carlos fuera proclamáu rei poles Cortes franquistes, siendo asina un actu puramente simbólicu, yá que Juan Carlos yá reinaba como sucesor del dictador Francisco Franco dende'l 22 de payares de 1975. Mientres el restu de la so vida caltendría'l títulu de conde de Barcelona, usu que sería ratificáu por aciu Real Decretu de 6 de payares de 1987.

En 1990 diagnosticóse-y nel Memorial Hospital de Nueva York un cáncer de larinxe, enfermedá que-y provocó la muerte'l 1 d'abril de 1993, a los 79 años d'edá, na Clínica Universitaria de Navarra de Pamplona (Navarra). Foi soterráu nel Monesteriu d'El Escorial, con honores de rei d'España

 Matrimonios y desdencendia 
Xuan de Borbón contraxo matrimoniu cola princesa María de les Mercedes de Borbón y Orleans el 12 d'ochobre de 1935, na basílica de Santa María de los Ánxeles y los Mártires de Roma. Tuvieron cuatro fíos:

 Pilar (1936-2020), infanta d'España, duquesa de Badayoz, quien contraxo matrimoniu con Luis Gómez-Acebo y Duque de Estrada. Finada a los 83 años por un cáncer de colon.
 Juan Carlos (n. 1938), proclamáu rei d'España en 1975, quien contraxo matrimoniu cola princesa Sofía de Grecia.
 Margarita (n. 1939), infanta d'España, duquesa de Soria y de Hernani, quien contraxo matrimoniu col doctor Carlos Emilio Zurita y Delgado.
 Alfonso (1941-1956), infante d'España, finó a los 14 años d'edá por cuenta de un disparu mientres xugaba col so hermanu mayor Juan Carlos.

 Notes 

 Refrencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Infantes d'España
Categoría:Casa de Borbón n'España
Categoría:Persones de la provincia de Segovia