Fonoloxía del ido

L'ido ye una llingua derivada del esperantu y sigue en principiu la idea de Zamenhof, el creador d'esti postreru, de «una lletra, un soníu». Pero nel casu del ido, delles lletres son dobles y suélense corresponder coles lletres acentuaes del esperantu.

De siguío amuésase la correspondencia ente les lletres del alfabetu del ido y l'alfabetu fonéticu internacional:

 Consonantes   Vocales  Lletra  AFI   Lletra  AFI  b  []   a [] c  []   e [] ch  []   i [] d  []   o [] f  []   u [u] g  [] h  [] j  [] k [] l  [] m  [] n  [] p  [] r  [] s  []  sh  []  t  [] v  [] y  [] z  []

 Acentuación 

En cada pallabra, l'acentu recái siempres na penúltima sílaba; sacante en pallabres d'una sola sílaba, o en delles pallabres ensin terminación, que úsense en poesía y cantares pa forzar una pallabra aguda. Diches pallabres nun tienen terminación, pos ésta sustitúyese con un apóstrofu ('); tienen de ser un sustantivu o axetivu. Por casu: Poezio - Poezi'.

 Referencies 

Kompleta Gramatiko Detaloza (n'inglés)

Fonoloxía
ido
Categoría:Wikipedia:Correxir/Revisar títulu