Animálicu

L'animálicu (Animalic nel orixinal) foi un llinguaxe construyíu a manera de divertimentu infantil hacia l'añu 1905 por Mary y Marjorie Incledon, primes del llingüista y escritor británicu J. R. R. Tolkien, por aciu cambeos nel vocabulariu del inglés con nomes d'animalye, tamién n'inglés. Tolkien, con trece años y yá somorguiáu nel estudiu del llatín y l'anglosaxón, atopar risonderu y decidió aprendelo; anque nun algamar un usu fluyíu como'l que teníen les sos primes.

L'únicu fragmentu d'animálicu que nos llegó ye l'exemplu que da Tolkien nel so ensayu «Un viciu secretu» (publicáu en Les bisarmes y los críticos y otros ensayos): «dog nightingale woodpecker forty», que significa ‘tu yes un pollín’. «Forty» (‘cuarenta’ n'inglés) yera la pallabra animálica pa dicir ‘pollín’ o ‘pollín’, ente que simétricamente «donkey» (‘pollín’ n'inglés) significaba ‘cuarenta’. Paez ser que'l animálico yera un idioma un pocu toscu: pallabres gramaticales bien frecuentes como «yes» o l'artículu indetermináu «un» yeren representaes como «nightingale» (‘ruiseñor’ n'inglés) y «woodpecker» (‘picatueru’ n'inglés).

El xuiciu de Tolkien al respective de esti idioma yera severu: «l'animálicu yera porcaz... n'estremu». Sicasí, foi posiblemente una de les sos primeres rellaciones con un idioma inventáu. Y foi'l que dio pasu al «nevbosh», el primer idioma artificial al que Tolkien contribuyó, al pie de Mary Incledon, pos a la so hermana Marjorie yá dexara d'interesa-y la cuestión.

Sicasí, y a pesar d'esa severa opinión académica, Tolkien retuvo esti divertimento infantil na so memoria, ya incluyir nes sos hestories por aciu dalgún de los sos complexos xuegos de pallabres llingüísticos. Asina, el nome que Tolkien emplegó nos sos primeros borradores pal marineru Ælfwine, alter ego del escritor, foi «Ottor Wǽfre»; y ottor ye l'equivalente en inglés antiguu de otter (‘llondra’), el nome de Ronald Tolkien n'animálicu.
 Referencies 

Categoría:Llingües artificiales
Categoría:J. R. R. Tolkien