Ofelia Trimboli

Ofelia Trimboli de Estévez  ye una médica arxentina. Coles sos investigaciones sobre'l comportamientu de los tumores sólidos humanos y la reacción d'estos a diversos axentes químicos inauguró los estudios oncolóxicos nel mundu llatín. La so obra “Quimioterapia Antiblástica” ye reconocida como'l primer llibru del mundu en llingua llatina referíu a la oncoloxía clínica (pol que recibió en 1958 el premiu Asociación Arxentina del Cáncer.). Ye'l responsable direutu de la iniciación de la enseñanza de la Oncoloxía Clínica como disciplina de posgráu n'Arxentina, trabayó en Buenos Aires – Arxentina, y en París - Francia, ónde se caltién un exemplar del so llibru na vitrina de los llibros históricos de la medicina del Institutu Gustave-Roussy (IGR) de Paris.

 Historia 
En 1951 recibir de Médicu na Universidá de Buenos Aires xunto con Roberto Aquiles Estevez, con quien se casó en 1952.
Empezó los primeros trabayos esperimentales en San Rafael, Mendoza, nun pequeñu llaboratoriu domésticu, probando potenciales drogues antitumorales en cultivos de texíos ya interesóse en nueves drogues que se desenvolvieron depués de la Segunda Guerra Mundial, que teníen la capacidá de destruyir célules malines y amenorgar los tumores. Efectuó contactos con investigadores de Francia, Rusia, Alemaña y Estaos Xuníos y realizó los primeros trabayos científicos sobre la quimioterapia del cáncer.

En 1958 publicó'l llibru “Quimioterapia antiblástica” xunto col so maríu Roberto Aquiles Estevez.

En 1962 tornó a Buenos Aires y siguió les sos investigaciones nel Hospital Rivadavia, hasta que s'axuntó col so maríu, Roberto Aquiles Estevez nel apocayá entamáu Departamentu d'Oncoloxía Médica nel Hospital Militar Central, el primeru del so tipu n'América fora de los Estaos Xuníos, nel que contribuyó a la formación de xeneraciones d'especialistes. Dos años dempués participó de la fundación de la Sociedá Arxentina de Quimioterapia Antineoplásica (27 de payares de 1967) que güei axunta, col nome d'Asociación Arxentina d'Oncoloxía Clínica, a los más de 500 especialistes d'Arxentina.

En 1968 aniciar en París onde trabayó col prestixosu Jérôme Lejeune, sobre les hipótesis de la rellación de la xenética y l'orixe del cáncer. Hipótesis que'l so desenvolvimientu valió-y en 1984 el premiu Nobel de Medicina a la so connacional César Milstein.

En 1969 publicó'l llibru “Quimioterapia antineoplasica sobre bases citocinéticas: quimioterapia dinámica, em conxuntu com Roberto Aquiles Estevez, y Reinaldo D. Chacon
En 1972 participó de la creación de la carrera d'especialistes n'Oncoloxía Clínica na Universidá del Salvador.
En 1981 participó de la fundación del Institutu Dr. Estévez, establecimientu priváu d'investigación, docencia y tratamientu del cáncer y foi Vicepresidente de la Fundación Dr. Estévez, pal progresu de la canceroloxía na Arxentina. Foi miembru de diverses instituciones científiques.
Participó en 1991 de la Fundación del Colexu Santu Domingu na Sierra, na Ciudá de Tandil y foi miembru consulto del Board de l'Asociación Civil Santu Domingu de Guzmán hasta l'actualidá.
Inda nel añu 2009 intervieno xunto colos doctores Eduardo Cazap, Reinaldo Chacón, Alberto Luchina y Elizabeth Mickiewicz Elizabeth na publicación “Síndrome de fatiga en pacientes con cáncer mientres el tratamientu".aaoc.org.ar/revista/nros-pdf/oncologia-clinica_vol14-2009-nro1 Nel periodu 2000-2001 foi presidenta de l'Asociación Dames del Rotary Club de Buenos Aires, ADARBA.  

Finó a los 91 años na ciudá de Tandil, el 10 de setiembre de 2017.

 Ver tamién 
 Roberto Aquiles Estévez

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Científicos y científiques d'Arxentina
Categoría:Escritores en castellanu
Categoría:Médicos y médiques d'Arxentina
Categoría:Persones de Buenos Aires