Enrique III de Castiella

Enrique III de Castiella, llamáu «el Doliente» (Burgos, 4 d'ochobre de 1379-Toledo, 25 d'avientu de 1406), fíu de Xuan I y de Leonor d'Aragón, foi rei de Castiella ente 1390 y 1406. Asocedió-y a los so muerte'l so fíu, Xuan II.

 Primeros años 
 Nacencia y educación 
Foi fíu primoxénitu del acabante coronar rei de Castiella Xuan I y de la so esposa, la infanta Leonor d'Aragón, y hermanu mayor de Fernando, quien sería rei d'Aragón. Por parte paterna fueron los sos güelos Enrique II de Castiella y Xuana Manuel de Villena y por parte materna Pedro'l Ceremoniosu, rei d'Aragón, y la so esposa, la reina Leonor de Sicilia.

La so crianza foi encamentada a Inés Lasso de la Vega, esposa de Juan Neñu; na so infancia foi educáu pol obispu de Tui Diego de Anaya Maldonado, que darréu sería arzobispu de Sevilla, y por Álvaro de Isorna, que lo sería de Santiago; foi'l so ayo Juan Hurtado de Mendoza y el so confesor el dominicu Alonso de Cusanza, que dempués aportaría a obispu de Salamanca y de Lleón.

 Matrimoniu 
Pocu dempués de la so nacencia foi prometíu a la heredera del tronu portugués Beatriz de Portugal en virtú d'un tratáu de paz que Castiella y Portugal roblaron mientres una tregua nes guerres fernandinas, pero esti matrimoniu nun llegó a a faese efectivu, pos al quedar vilbu'l so padre en 1382, foi ésti y non Enrique quien se casó con Beatriz.

El 17 de setiembre de 1388, en virtú del tratáu de Bayona, casó na Catedral de San Antolín de Palencia cola so prima Catalina de Lancáster, fía de Xuan de Gante, duque de Lancaster, y de Constanza de Castiella, polo tanto descendiente de Pedro I el Cruel; esto dexó solucionar el conflictu dinásticu tres la muerte de Pedro'l Cruel, afitar la Casa de Trastámara, y establecer la paz ente Inglaterra y Castiella.

 Príncipe d'Asturies 
Simultáneamente a la so boda, col beneplácito de les cortes de Briviesca, recibió'l títulu de Príncipe d'Asturies, siendo'l primeru en llevar dichu títulu, pos enantes los primoxénitos de los reis castellanos llamárense infantes mayores. En 1390 el so padre consideró la posibilidá d'abdicar nel so favor pa llograr la reconocencia de los portugueses, pero foi disuadido de faelo pol so Conseyu Real, habida cuenta de los daños que causaren nel reinu anteriores decisiones similares; sicasí, n'ochobre d'esi mesmu añu'l rei Juan morrió en Alcalá de resultes d'una cayida del caballu, y Enrique foi proclamáu rei.

Asumió'l poder efectivo'l 2 d'agostu de 1393, a la edá de 13 años, depués d'un tumultuoso periodu de cambeos na rexencia.

 Reinado 
Enrique III pacificó a la nobleza y restauró el poder real, sofitándose na pequeña nobleza y moviendo asina a los sos parientes más poderosos (como Alfonso Enríquez y Leonor de Trastámara). Derogó privilexos concedíos polos sos predecesores a les Cortes de Castiella, como l'alcabala y el derechu d'asistir al Conseyu Real, impulsó la figura de los corregidor nes ciudaes, y sanió la economía del reinu. Menguó les persecuciones contra los xudíos, promulgando dellos edictos contra la violencia, que fuera particularmente grave en 1391.

Mientres el so reináu, la flota castellana llogró delles victories contra los ingleses. En 1400 unvió una flota de guerra que destruyó la base pirata de Tetuán, nel África del Norte. En 1402 empezó la colonización de les Islles Canaries, unviando al esplorador francés Jean de Béthencourt. Detuvo una invasión portuguesa, empecipiada en 1396 con un ataque a Badayoz, estableciendo finalmente una tregua col alcuerdu robláu con Xuan I de Portugal el 15 d'agostu de 1402.

Sofitó les pretensiones pontificies de Benitu XIII y volvió a entamar la campaña contra'l reinu nazarí de Granada, algamando una importante victoria en batalla de los Collejares, llibrada en 1406, anque nun pudo completala porque-y sobrevieno la muerte. Tamién unvió a dos embaxaes a Tamerlán, tando la primera encabezada por Hernán Sánchez de Palazuelos y la segunda por Ruy González de Clavijo. De la segunda embaxada consta'l rellatu del viaxe nun llibru, la Embaxada a Tamorlán.

Cola so salú afeutada, nos sos últimos años había delegáu parte del poder efectivu nel so hermanu Fernando d'Antequera, quien sería rexente mientres la minoría d'edá del fíu d'Enrique III, Xuan II de Castiella.

Enrique III de Castiella finó na ciudá de Toledo el 25 d'avientu de 1406, cuando preparaba una campaña contra'l reinu de Granada.

 Sepultura 
Dempués del so fallecimientu, el cadabre d'Enrique III de Castiella foi treslladáu a la ciudá de Toledo, onde recibió sepultura na Capiya de los Reis Nuevos de la Catedral de Toledo, na que los sos restos mortales reposen na actualidá. El sepulcru d'Enrique III ta asitiáu sobre la sillería del coru, nel llau del Evanxeliu, y ye un sepulcru adosáu d'estilu platerescu. La caxa del sepulcru ta afatada colos escudos de Castiella y Lleón, y na parte baxa del interior del lucillo d'enterramientu tán asitiaos tres paneles decoraos con trofeos, y sobre los trés paneles dos neños apaecen suxetando la cartela que contién l'epitafiu del monarca:

Sobre'l sepulcru ta asitiada la estatua yacente que representa a Enrique III, realizada n'alabastru policromado. Enrique III apaez vistíu col hábitu franciscanu, anque coles manes suxeta la so espada, cola so talabarte, qu'escurre paralelu al gordón franciscanu. La cabeza del monarca, cinxida pola corona real, fuelga sobre trés ricos almohadones, y los pies del rei apaecen descalzos. Nos estremos de la estatua yacente tán asitiaos cuatro ángel arrodillados.

 Matrimoniu y descendencia 
Enrique III de Castiella casóse en 1388 en Palencia con Catalina de Lancáster, fía de Xuan de Gante, duque de Lancaster, y de Constanza de Castiella. La ceremonia relixosa tuvo llugar na Catedral de Palencia. Frutu del so matrimoniu nacieron trés fíos:

 María de Castiella (1401-1458). Casóse con Alfonso V d'Aragón y foi soterrada nel monesteriu de la Santísima Trinidá de Valencia.
 Catalina de Castiella (1403-1439). Casóse con Enrique de Trastámara, fíu del rei Fernando I d'Aragón y de la reina Leonor de Alburquerque. Foi soterrada nel monesteriu de Poblet.
 Xuan II de Castiella (1405-1454). Rei de Castiella a la muerte del so padre. Foi soterráu na Cartuxa de Miraflores.

 Ancestros 
Ancestros d'Enrique III de Castiella

 Ver tamién 
 Tabla cronolóxica de reinos d'España

 Notes 

 Referencies 

 Bibliografía y fontes 
 González Dávila, Gil: Historia de la vida y fechos del rei don Henrique terceru de Castiella (1638)
 López de Ayala, Pedro: Cróniques de los Reis de Castiella Don Pedro, Don Enrique II, Don Xuan I, Don Enrique III. 2 v. Editorial Órbigo, S.L. ISBN 84-96966-50-X
 Suárez Bilbao, Fernando: Enrique III. Diputación Provincial de Palencia 1994 ISBN 84-8173-013-0
 Veas Arteseros, Franciscu d'Asís: Itinerariu d'Enrique III. Editum: Ediciones de la Universidá de Murcia 2003 ISBN 84-8371-400-0

 Mitre Fernández, Emilio: Los xudíos de Castiella en tiempu d'Enrique III : el pogrom de 1391. Universidá de Valladolid. Secretariáu de Publicaciones ya Intercambiu Editorial 1994 ISBN 84-7762-449-6
 Mitre Fernández, Emilio: Estensión del réxime de correxidores nel reináu d'Enrique III de Castiella. Universidá de Valladolid. Secretariáu de Publicaciones ya Intercambiu Editorial 1969 ISBN 84-600-0218-7
 Montojo Jiménez, Carlos: La diplomacia castellana so Enrique III : estudiu especial de la embaxada de Ruy González de Clavijo a la corte de Tamerlán. Ministeriu d'Asuntos Esteriores. Centru de Publicaciones 2004 ISBN 84-95265-38-9



 Enllaces esternos 


Categoría:Príncipes y princeses d'Asturies
Categoría:Persones de Burgos
Categoría:Reis y reines de Castiella
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym