Louis Nicolas Davout

Louis Nicolas Davout (1770 - 1823), militar francés, duque d'Auerstädt y príncipe de Eckmühl, foi unu de los más eficientes llugartenientes de Napoleón, popularmente conocíu pola so severidá y rudez.

 Biografía 
Estudió na Real Escuela Militar de Auxerre, y depués na Real Escuela Militar de París. Al términu de los sos estudios Davout entró como subteniente nel reximientu de la Real-campaña de caballería nel 1788, con tan solo 18 años.

Dellos años dempués xubió a xefe del batallón del 3ª reximientu de voluntarios de Yonne; ente'l 1793 y el 1795 algamó la calidá de xeneral de brigada nos conflictos de Mosela y del Rin, onde destacó pola so valentía y la so audacia.
Los sos talentos y el so intrepidez llograron que'l xeneral Jean Victor Marie Moreau confiára-y órdenes importantes, especialmente nel pasu del Rhin, el 20 d'abril de 1797.

Participó na campaña de Napoleón n'Exiptu acompañáu por Desaíx, onde contribuyó enérxicamente na victoria d'Aboukir. De vuelta a Francia foi nomáu xeneral de división. Napoleón nel 1802 confió-y la orde principal de los granaderos de guardia consular; y nomólu mariscal del imperiu en 1804.

En 1805 recibió la orde de tercer cuerpu del Grande Armée, col que consiguió grandes victories nes batalles d'Ulm y Austerlitz.

Un añu dempués llogró la so victoria más brillosa na batalla d'Auerstädt, onde con namái les fuercies de la so III CE ganó, n'inferioridá numbérica, al gruesu del exércitu prusianu, que taba comandado pol duque de Brunswick (quien morrió en batalla), y el rei de Prusia Federicu Guillermu III en persona. Esta victoria foi premiada pol emperador concediendo al III CE'l privilexu de ser el primeru n'entrar en Berlín.

Mientres el 1809, Louis Nicolas Davout tuvo presente nes batalles de Eckmühl y Wagram. Foi na primera na que foi nomáu mientres la batalla príncipe de Eckmühl.

Esi mesmu añu Napoleón confió-y la xera d'entamar el cuerpu d'observación del Elba que, pocu dempués, pasu a ser el Gran Exércitu. En 1812, mientres la invasión napoleónica de Rusia, llogró una importante victoria sobre los rusos en Maguilov, anque nun llegó a ganar dafechu al exércitu de Bagratión por causa de la lentitú de Jérôme Bonaparte, encargáu de l'ala derecha mientres la batalla de Saltanovka.

Nel 1813 foi encargáu de l'ala izquierda del exércitu francés en Hamburgu, Alemaña, y yera daquella unu de los pocos xenerales, que nunca fuera ganáu en batalla.

Retirar mientres la Primer Restauración en Francia, nes sos tierres de Savigny-Sur-Orge.

Mientres los Cien Díes aceptó'l Ministeriu de Guerra y dempués de la batalla de Waterloo recibió'l mandu del exércitu francés de París, pero a pesar de cuntar con un númberu de batallones cimeru al del aliáu, viose obligáu a roblar l'armisticiu coles potencies aliaes invasores el 3 de xunetu de 1815.

Nel 1822 foi nomáu alcalde de la llocalidá de Savigny-Sur-Orge.

Davout morrió'l 1 de xunu de 1823, por un problema respiratoriu. Foi soterráu en París nel campusantu del Père-Lachaise, nuna sepultura preparada polos sos familiares.

 Batalles 
Davout participaría nes siguiente batalles:

 Batalla de Aboukir. Un exércitu turcu d'unos dieciocho mil homes al mandu de Mustafá Bajá, desembarcó en Abukir (Exiptu), en marzu de 1799. Cuando Napoleón, que taba sitiando Acre, foi informáu d'ello, llevantó'l cercu retirándose de Siria. Mientres taba de camín al sur, los otomanos ganaron a les pequeñes guarniciones franceses de la mariña exipcia. El 14 de xunu, el contingente francés de Napoleón algamó El Cairo con tan solo unos siete mil soldaos; el xeneral axuntó unidaes d'otres guarniciones y coló escontra'l norte. Atopó diez díes dempués a los otomanos rexuntaos en Abukir, xunto a la so flota, esplegaos en tres llinies de batalla y dos fortines. Los franceses atacaron. Los inespertos y atrasaos turcos defendiéronse valerosamente contra los más de diez mil soldaos veteranos de les guerres revolucionaries. A mediudía, una carga de caballería del xeneral Joachim Murat punxo en fuga a los otomanos, tomó unu de los fortines y prindó a Mustafá; con él rindieron seis mil homes. Los franceses sufrieron unes 386 baxes. Los otomanos perdieron otros dos mil homes muertos en combate, y más de cuatro mil afogaos. Otros dos mil quinientos turcos zarrar nel castiellu de Abukir, pero nun disponíen d'agua potable. Mientres la selmana siguiente, un millar d'ellos morrieron; el 2 d'agostu, los demás sobrevivientes izaron la bandera blanca.

 Batalla d'Ulm. Foi una batalla de les Guerres Napoleóniques que tuvo llugar en Ulm, Württemberg. En 1805, Inglaterra, Austria, Suecia y Rusia formaron la Tercer Coalición pa derrocar al Imperiu Francés. Cuando Baviera aliar con Napoleón, los austriacos, con 72.000 soldaos sol mandu del xeneral Karl Mack von Leiberich, empecipiaron una invasión prematuramente mientres los rusos entá s'atopaben colando al traviés de Polonia. esto llevó al conflictu a Austria primero que los rusu pudieren llegar al frente. Napoleón, con 177.000 soldaos de la Grande Armée en Boulogne, taba llistu pa invadir Inglaterra. Al fracasar esta invasión, colaron escontra'l sur el 27 d'agostu, y el 25 de setiembre taben en posición d'enfrentase a les fuercia del xeneral Mack, alredor d'Ulm, dende Estrasburgu a Weissenburg. El 7 d'ochobre, Mack tuvo noticies de que Napoleón pensaba colar arrodiando'l so lladral derechu pa cortar les sos llinies de les ruses, que s'averaben vía Viena, poro, camudó'l frente, asitiando la so ala izquierda en Ulm y la so ala derecha en Rain, pero los franceses cruciaron el Danubiu en Neuburg. Tratando de safar el cercu, Mack intentó cruciar el Danubiu en Günzburg, pero zarapicó col sestu cuerpu del exércitu francés el 14 d'ochobre na batalla de Elchingen, perdiendo 2.000 homes y viéndose forzáu a tornar a Ulm. El 16 d'ochobre, Napoleón arrodiara l'exércitu austriacu en Ulm, y trés díes depués Mack rindir con 30.000 homes. Unos 20.000 escaparon, 10.000 fueron muertos o mancaos, y el restu foi fechu prisioneru. Unos 6.000 franceses fueron muertos o mancaos. Mack foi xulgáu por una corte marcial y condergáu a 20 años de prisión.

 Batalla d'Austerlitz. Tuvo llugar el 2 d'avientu de 1805, a 5 quilómetros del pueblu de Brno, na actual República Checa. Foi una de les principales batalles de les Guerres Napoleóniques, y ye considerada por munchos como'l mayor trunfu militar de Napoleón. La batalla lluchar mientres el periodu de la Guerra de la Tercer Coalición. Nel conflictu participaron fuercies del apocayá formáu Primer Imperiu Francés, contra los exércitos del Imperiu rusu y l'Imperiu austriacu. Depués de cerca de nueve hores de combate, les tropes franceses, al mandu del Emperador Napoleón Bonaparte llograron llograr una victoria decisiva sobre l'exércitu austrorruso, comandado pol zar Alexandru I de Rusia. A pesar de les dificultaes de la llucha en dellos sectores, la batalla ye de cutiu considerada como una obra maestra táctica.La batalla d'Austerlitz terminó de manera efectiva cola Tercer Coalición. El 26 d'avientu de 1805, Austria y Francia roblaron el Tratáu de Pressburg, que terminaba cola guerra y reforzaba los anteriores trataos de Campo Formio y de Lunéville, obligaba a Austria a dexar territorios a los aliaos alemanes de Napoleón, ya imponía una indemnización de 40 millones de francos a los derrotaos Habsburgos. A les tropes ruses dexóse-yos tornar al so país. La victoria d'Austerlitz tamién dexó la creación de la Confederación del Rin, una coleición d'estaos alemanes que dixebraba a Francia del restu d'Europa, como una barrera. En 1806, el Sacru Imperiu Romanu dexó d'esistir cuando'l Sacru Emperador Romanu, Franciscu II caltuvo'l nome de Franciscu I d'Austria como'l so únicu títulu oficial. Estos llogros, sicasí, nun establecieron una paz duradera nel continente. Dempués d'Austerlitz, la esmolición de Prusia ante la creciente influencia francesa n'Europa Central desencadenó la Guerra de la Cuarta Coalición en 1806.
 Batalla d'Auerstädt. Opunxo al exércitu prusianu contra parte del exércitu francés conducíu por Louis Nicolas Davout el 14 d'ochobre de 1806, paralelamente a la Batalla de Jena, que tuvo llugar na mesma fecha. El 14 d'ochobre de 1806, l'exércitu prusianu, una referencia n'Europa mientres mediu sieglu, foi ganáu en dos batalles simultánees. El Mariscal Davout, al mandu de l'ala derecha del exércitu francés, enfrentar a los prusianos en Auerstaedt, mientres l'Emperador Napoleón facer en Jena. L'Emperador condució la campaña coles mires de tomar Berlín. Tres un alcuentru en Saalfeld, siguió escorriendo al exércitu prusianu. Pensando qu'ésti s'atopaba en Weimar, retirándose escontra Leipzig, aceleró la marcha pa enfrentalo en Jena. Los sos esploradores indicáronlu qu'algamaríen a los prusianos mientres el día 13 d'ochobre. Napoleón pensó que tenía frente a él al gruesu del exércitu prusianu. Na nueche del 13 al 14, unvió a Davout alantre pa enfrentar al lladral derechu del exércitu prusianu y conducilos a terrén abiertu, onde'l gruesu de la tropa francesa pudieren enfrentalos con mayor eficacia. Davout enfréntase entós a lo que yera en realidá un fortísimo cuerpu d'exércitu con más de 60.000 homes, contra los 26.000 del mariscal francés. Sicasí, faciendo gala d'unes conocencies táctiques bien cimeres, contuvo a les fuercies sol mandu del Duque de Brunswick, que morrió nesta aición. Na posterior contraofensiva francesa, esti exércitu prusianu, agora sol mandu del mesmu rei Federicu Guillermu III, ye derrotáu. Esta derrota, xunto a la de la Batalla de Jena, significa pa Prusia el fin de la guerra, la ocupación del territoriu nacional poles tropes franceses, tomar de Berlín y l'arrenunciu a importantes posesiones territoriales, mercé al Tratáu de Tilsit.

 Batalla de Wagram. Del 5 de xunetu al 6 de xunetu de 1809 enfrentó a los exércitos franceses de Napoleón contra l'exércitu austriacu del Archiduque Carlos na llocalidá de Wagram (anguaño n'Austria), nel marcu de les Guerres Napoleóniques de la Quinta Coalición. La resultancia final d'esti combate foi la derrota austriaca y la posterior capitulación d'ésta ante l'Imperiu Francés.La batalla tuvo llugar seis selmanes dempués de la derrota francesa na batalla de Aspern-Essling, una vegada que Napoleón hubo aseguráu con refuerzos y fortificaciones la isla de Lobau, nel Danubiu. Nesta ocasión nun volvería cometer l'error anterior de llanzase a cruciar el Danubiu con una única ponte como enllaz ente los sos exércitos y los refuerzos. Construyóse una nueva ponte de pontones pa xunir Lobau coles islles del norte, en poder del enemigu, y cola ventaya del mal tiempu, la vanguardia francesa mover a namái unos quilómetros al este d'Aspern y Essling. Esti movimientu sorprendió a los confiaos austriacos, que nun fueron capaces d'imponer el so númberu cimeru contra la cabeza de ponte francesa.

 Cargos 
Estos fueron dalgunos de los principales cargos que llogró a lo llargo de la so vida:
 Subteniente nel reximientu de la Real-campaña de caballería nel 1788. Esti cargu otorgar namás terminar los sos estudios na real academia de Paris.
 Xefe del batallón del 3ª reximientu de voluntarios de Yonne nel 1793, mientres los conflictos de Mosela y del Rin.
 Xeneral de división nel 1802. Esti títulu dióse-y Napoleón, pol so gran actuación n'Exiptu.
 Mariscal del imperiu nel 1804. títulu concedíu por Napoleón Bonaparte, pola so actividá y estratexa en batalla.
 Orde de tercer cuerpu del gran exércitu nel 1805, mientres les batalles d'Ulm y austerlitz.
 Príncipe de Eckmühl nel 1809. Esti títulu diéronse-y en plenu campu de batalla de Eckmühl.
 Ministru de guerra mientres los cien díes. Cuando Napoleón volvió de la islla d'Elba, onde s'atopaba exiliáu, pa siguir dirixendo'l so imperiu, na conquista d'Europa.
 Alcalde de la llocalidá de Savigny-Sur-Orge nel 1822. Cuando se retiró del exércitu, más concretamente del ministeriu de guerra.

 Bibliografía 
 Enciclopedia universal Micronet Premium 2003, artículu de Nicolas Davout.
 Enciclopedia planeta Dagostini, artículu de Nicolas Davout.


 Llibru d'historia 4º ESO, d'editorial Santillana *
Enciclopedia del estudiante, tomu 7, de editorial Santillana, El País.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Comandantes de les Guerres Napoleóniques
Categoría:Mariscales del Imperiu Francés
Categoría:Nobles de Francia
Categoría:Ministros y ministres de Francia
Categoría:Grandes cruces de la Lexón d'Honor
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym