Aaron Burr

Aaron Burr, Jr. (Newark, 6 de febreru de 1756 – Port Richmond, 14 de setiembre de 1836), militar y políticu d'Estaos Xuníos d'América, miembru fundacional del Partíu Demócrata-Republicanu nel Estáu de Nueva York. Sofitó al gobernador George Clinton. Convertir nel tercer vicepresidente de los Estaos Xuníos, mientres la presidencia de Thomas Jefferson (4 de marzu de 1801 – 4 de marzu de 1805), anque ye más famosu pol so duelu con Alexander Hamilton (que resultó na muerte d'ésti), les sos presuntes combalechadures secesionistes y el so procesu y absolución final por traición.

 Vida 

 Mocedá 
Burr yera fíu del reverendu presbiterianu Aaron Burr, Sr., segundu presidente del College of New Jersey, l'actual Universidá de Princeton; la so madre Esther Edwards, yera fía de Jonathan Edwards, un famosu teólogu calvinista.

Empezó estudiando teoloxía en Princeton, pero abandonó esos estudios al cabu de dos años pa empezar la carrera de Derechu na célebre escuela del so cuñáu Tapping Reeve, en Litchfield, Connecticut. Aparcó los sos estudios mientres la Guerra de la Independencia de los Estaos Xuníos, na cual lluchó sol mandu de los xenerales Benedict Arnold, George Washington y Israel Putnam.

 Serviciu militar 
Aaron Burr acompañó a Benedict Arnold na so marcha sobre Canadá en 1775, un trabayosu camín de 800 quilómetros en plenu iviernu. Poco primero de la batalla de Québec, Burr foi unviáu ríu San Llorienzo embaxo a contautar col xeneral Richard Montgomery, qu'acababa de tomar Montreal, pa escoltalo hasta Québec.

Burr produció una bona impresión en Montgomery, que lo xubió a capitán y añader al so estáu mayor como ayudante de campu. D'alcuerdu al testimoniu del reverendu Samuel Spring, un compañeru de clase de Burr que tuvo presente na batalla, cuando Montgomery morrió nos primeros disparos y la vanguardia yanqui sumir nel caos, Burr llogró axuntar a dellos soldaos y atacó les llinies britániques. Acorviaos pol fueu de l'artillería, Burr y los sos homes viéronse forzaos a retirase. Burr trató de llevase'l cadabre de Montgomery, pero viose forzáu a dexalo nel campu de batalla.

El so coraxe convirtió-y n'héroe nacional y gracies a ello llogró un puestu ente los miembros del Estáu Mayor de Washington en Manhattan, del cual formaba parte Alexander Hamilton. Sicasí, dimitió a les dos selmanes porque quería volver al campu de batalla. Burr podría habese indispuesto con Washington, yá que nun solía callase les sos opiniones. Sicasí, nun hai pruebes que confirmen esti estremu. El xeneral Israel Putnam tomó a Burr al so cargu, y gracies a la so supervisión de la retirada dende'l baxu Manhattan a Harlem, Burr salvó una brigada completa de ser prindada.

Al paecer, de manera bien estraña, Washington nun reseñó les heroiques aiciones de Burr nes Órdenes Xenerales del día siguiente (lo cual yera virtualmente la única manera de llograr una promoción de rangu naquellos tiempos). Anque Burr yá yera un héroe nacional daquella, nunca recibió un encamientu. Por ello, según l'hermanascu de Burr, Matthew Ogden, Burr púnxose furiosu pol incidente, lo cual podría llevar a un distanciamientu ente él y Washington.

Cuando llegó al rangu de Teniente Coronel, en xunetu de 1777, Burr asumió'l mandu d'un reximientu llamáu los "Malcoms". Mientres el duru iviernu nel campamentu de Valley Forge, tuvo protexendo "el Golfu", un pasu que llevaba escontra'l campu y que sería necesariamente'l primer puntu en ser atacáu.

El 28 de xunu de 1778 na batalla de Monmouth, el so reximientu foi abrasáu pola artillería británica. L'esfuerciu físicu, xuníu al tarrecible calor d'aquella xornada, provocó a Burr un infartu, del cual nunca llegó a recuperase totalmente. En xineru de 1779 Burr foi unviáu a dirixir les llinies del Condáu de Westchester, Nueva York, un llugar asitiáu ente'l puestu de Kingsbridge, ocupáu polos británicos, y el del Exércitu Continental, asitiáu 15 milles más al norte. Nesti distritu había muncha turbulencia por causa de les escaramuzas y saqueos de los elementos incontrolaos, tanto Patriotes como tories, y per bandes de soldaos indisciplinaos de dambos exércitos. Burr estableció un sistema de patrulles, instauró la llei marcial, y restableció l'orde rápido.

Dimitió del Exércitu Continental en marzu de 1779 por problemes de salú, anovando los sos estudios de Derechu. Burr siguió llevando a cabo misiones d'intelixencia ocasionales pa xenerales continentales como Arthur St. Clair, y el 5 de xunetu de 1779 dirixó a un grupu d'estudiantes de Yale en New Haven, xunto col Capitán James Hillhouse y la Segunda Guardia a cuerpu de los Gobernadores de Connecticut, nuna escaramuza colos británicos nel West River. La meyora británica foi repelido, teniendo qu'entrar en New Haven dende Hamden.

A pesar d'esti curtiu interludiu, Burr pudo acabar los sos estudios y foi almitíu nel colexu d'abogaos d'Albany en 1782. Empezó a exercer na ciudá de Nueva York cuando ésta foi evacuada polos británicos al añu siguiente.

 Matrimoniu 
Esi mesmu añu, Burr casóse con Theodosia Bartow Prevost, la vilba d'un oficial de l'Armada británica que morriera nes Indies Occidentales mientres la Guerra de la Independencia. Tuvieron una fía, Theodosia Burr Alston. Nacida'l mesmu 1783, casóse con Joseph Alston de Carolina del Sur en 1801, y morrió, nun ta claru si por piratería o nun naufraxu nel iviernu de 1812-1813. Aaron Burr y la so primer esposa tuvieron casaos dolce años hasta la muerte d'ésta debíu al cáncer.

En 1833, a la edá de 77, Burr volvería casase, esta vegada con Eliza Bowen Jumel, la desaxeradamente rica vilba de Stephen Jumel. Cuando se dio cuenta que la so fortuna taba taramellándose por culpa de la especulación en terrenes que taba llevando a cabu'l so home, dixebrar tres namái cuatro meses. Mientres el mes del so primer aniversariu ella solicitó'l divorciu, alegando infidelidá, y foi-y concedíu'l día de la muerte de Burr. Los papeles fuéron-y presentaos nel so llechu de muerte pol fíu mayor d'Alexander Hamilton, que'l so padre morrió nel famosu duelu con Burr, ironía que de xuru nun pasó desapercibida al mozu Hamilton.

 Entamos de la so carrera político y llegal 
Burr trabayó na Asamblea del Estáu de Nueva York dende 1784 hasta 1785, pero arreyóse seriamente en política a partir de 1789, cuando George Clinton escoyólu como Fiscal Xeneral del Estáu de Nueva York. Foi comisionado pa les esixencies de la Guerra de la Independencia en 1791 y esi mesmu añu ganó al candidatu favoritu, el xeneral Philip Schuyler na llucha por un escañu nel Senáu de los Estaos Xuníos, sirviendo na cámara alta hasta 1797. En 1796 Jefferson escoyer como'l so candidatu a vicepresidente, pero perdió contra John Adams.

Mientres el tiempu en que Burr y Jefferson trabayaron mientres l'alministración de Washington, el Gobiernu Federal moraba en Filadelfia. Dambos compartieron agospiamientu mientres un tiempu na casa d'una tal Mrs. Payne. La so fía, Dolley, una curiosa y nueva viuda, foi presentada por Burr a James Madison, con quien finalmente terminó casándose.

Anque Hamilton y Burr caltuvieron mientres enforma tiempu bones rellaciones, la derrota del xeneral Schuyler, suegru de Hamilton, frente a Burr provocó l'empiezu de la so disputa personal. Sía que non, la so rellación tardó una década en llegar hasta la enemistá. 

Como senador de los Estaos Xuníos, Burr nun foi home d'enfotu de George Washington. Buscaba escribir una historia oficial de la revolución, pero Washington bloquió'l so accesu al Archivo Nacional, posiblemente porque l'antiguu coronel había alloriáu notando una cierta crítica al so lideralgu, y porque vía a Burr como un conspirador. Washington tamién evitó unviar a Burr a la embaxada d'Estaos Xuníos en Francia. En siendo nomáu comandante xeneral de les fuercies d'Estaos Xuníos por John Adams en 1798, Washington refugó la solicitú de Burr pal puestu de brigadier xeneral mientres la Quasi Guerra con Francia. Washington escribió: «Por tou lo que conozo y oyí, el Coronel Burr ye un oficial valiente y capaz, pero la cuestión ye si tien o non un talentu igual pa la intriga». Ye significativu recordar que Hamilton, que daquella yá taba enfrentáu a Burr, yera una de les persones d'enfotu de Washington. Faía yá tiempu, Burr cuntara a Hamilton que «refalgaba a Washington por ser un home ensin capacidá y que nun podría solletrar una frase n'inglés común». 

Mientres la Revolución francesa, el diplomáticu francés Charles Maurice de Talleyrand, buscando asilu pa escapar de la persecución revolucionaria, agospióse en casa de Burr en Nueva York. Talleyrand yera un maestru de la intriga política, obispu d'Autun nel reináu de Lluis XVI, votó la Declaración Universal de los derechos del Home y la Constitución Civil del Cleru, colgando los vezos y formando parte de la Convención. Sirvió al Direutoriu, al cónsul y posterior emperador Napoleón Bonaparte y a la monarquía restaurada de Lluis XVIII. Cuando Burr, tres el duelu con Hamilton y el xuiciu por traición, viaxó a Francia nun intentu de reponer la so fortuna, Talleyrand prohibió-y la entrada al país. Dizse que pesó na decisión el que Talleyrand cultivara una gran amistá con Hamilton. Inclusive llegó a escribir una vegada: «Considero a Napoleón, Fox y Hamilton los trés homes más grandes de la nuesa dómina, y si tuviera obligáu a escoyer ente los trés, daría ensin duldar el primer llugar a Hamilton. Habría divinizado Europa».

 Vicepresidencia 
Aburríu cola inactividá del nuevu Senáu de los Estaos Xuníos, Burr presentó la so candidatura pa la llexislatura del Estáu de Nueva York. En siendo escoyíu, sirvió dende 1798 hasta 1801. Mientres la presidencia de John Adams, los partíos políticos nacionales fueron definiéndose claramente. Burr acomuñar colos Demócrates-Republicanos, anque tenía aliaos federalistes moderaos, como'l senador Jonathan Dayton de Nueva Jersey. Burr llueu se convirtió nuna figura clave de la política del Estáu, más poderosu que Hamilton, principalmente porque la sociedá Tammany (depués convertida na Tammany Hall), foi reconvertida por Burr dende la so condición orixinal de club social hasta una máquina de clientelismu políticu que'l so oxetivu yera convertir a Jefferson en presidente.

En 1799, Jefferson y Madison solicitaron l'ayuda de Burr pa un segundu intentu de conquistar la presidencia nes eleiciones de 1800. De los votos eleutorales de los 16 estaos, los Jeffersonianos namái llograron los de siete, pero la poblada Nueva York tenía un pesu determinante. Burr lideró la campaña a favor de Jefferson y Hamilton la de los Federalistes, ganando a la fin Burr, lo que condució a la victoria última de Jefferson, provocando otru desencuentro más a sumar ente Hamilton y Burr, que convirtióse en vicepresidente.

Por cuenta de la so influyencia na ciudá de Nueva York y na llexislatura d'esi Estáu, Jefferson y Madison pidieron a Burr qu'ayudara a los Jeffersonianos nes eleiciones de 1800. Burr llogró de l'Asamblea de Nueva York el dineru necesario pa la campaña de Jefferson. Otru movimientu crucial foi'l so ésitu a la de llograr que'l so estáu sofitara a los Jeffersonianos sobre los federalistes, defendíos por Alexander Hamilton. Esti fechu provocó una rotura entá mayor ente los antiguos amigos. Burr ye conocíu como'l padre de les campañes polítiques modernes.

Entós apaeció dientro de los candidatos pa les eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos de 1800 xunto con Jefferson. Daquella les llexislatures de cada estáu escoyíen a los miembros del Colexu Eleutoral, y Nueva York yera crucial pa Jefferson. Sicasí, a pesar de ganar Jefferson la candidatura por Nueva York, empató con Burr na llucha pola presidencia con 73 votos eleutorales cada unu.

El partíu quería que Jefferson fuera presidente y Burr vicepresidente, pero la eleición final yera responsabilidá de la Cámara de Representantes. Los intentos d'una faición federalista por llograr la eleición de Burr fallaron, en parte pola oposición d'Alexander Hamilton y en parte porque Burr fixo pocu pa llograr votos nel so favor. Escribió a Jefferson sorrayando la so promesa de ser vicepresidente, y mientres la votación nel Congresu volvió escribir que se retiraría si Jefferson pidir. Finalmente la eleición llegó a un puntu muertu que s'enllargó mientres trenta y seis votaciones, primero que James A. Bayard, un federalista de Delaware, emitiera un votu en blancu pa desempatar. Les astenciones federalistes nes delegaciones de Vermont y Maryland llevaron a Jefferson a la presidencia.

Tres la confirmación de la eleición de Jefferson, Burr convertir en vicepresidente de los Estaos Xuníos, pero a pesar de les sos cartes y l'ausencia d'actividá política en sofitu de la so presidencia, perdió l'enfotu de Jefferson y foi dexáu de llau nos asuntos del partíu. Jefferson nun comentó nunca l'asuntu de Burr, polo que les razones inda nun tán clares.

 El duelu con Alexander Hamilton 

Cuando quedó claro que Jefferson dexaría de llau a Burr pa la eleición presidencial de 1804, el vicepresidente decidió presentase nel so llugar como candidatu a Gobernador de Nueva York. Burr perdió les eleiciones y culpó de la derrota a una campaña na so contra orquestada dende los rivales del so propiu partíu, incluyendo al xefe políticu de Nueva York, George Clinton. Hamilton tamién s'opunxo a Burr por cuenta del so convencimiento de que Burr había estáu venceyáu a un movimientu federalista de secesión en Nueva York. Amás, Hamilton dixo nuna cena política que podría espresar una opinión inda más despreciable» de Burr. Dempués de qu'una carta sobre'l particular escrita por Charles D. Cooper circulara nun periódicu llocal, Burr esixó una esplicación a Hamilton.

Hamilton escribiera tantes cartes y fixera tantes crítiques contra Burr en priváu que nun yera capaz de rebatir de forma creíble lo escrito por Cooper. Burr esixó a Hamilton una rectificación sobre tolos posibles agravios, pero Hamilton, que daquella cayera en desgracia por un escándalu con Maria Reynolds y que nun tenía yá que curiar la so reputación, decidió nun faelo. Burr respondió retando a Hamilton a un duelu. Los dos habíen estáu arreyaos yá antes en duelos (Hamilton en ventiún, Burr en solu unu), ya inclusive el fíu mayor de Hamilton morriera nun duelu en 1802.

Anque inda yera una práutica bien común, el duelu fuera prohibíu nos estaos de Nueva York y Nueva Jersey. Sicasí, yá que Hamilton y Burr nun yeren ciudadanos d'esta última ciudá, citáronse pela rodiada de Weehawken, Nueva Jersey, a l'alba del 11 de xunetu de 1804. Esiste ciertu discutiniu sobre cómo se produció'l duelu y los acontecimientos que lu arrodiaron. Al paecer, Hamilton avenir al duelu por honor, pero oponer a la práutica y nun tener# cuenta de disparar primeru. Otra manera, Burr, reputáu bon tirador, tenía la intención manifiesta de disparar al so rival y matalo a ser posible. Asina, ente que una de les dos partes indica que Hamilton nunca llegó a disparar, la otra argumenta qu'hubo un intervalu d'ente 3 y 4 segundos ente'l primer disparu y el segundu.  El disparu de Hamilton falló a Burr, pero'l de Burr atinó de llenu. La bala introducir nel so abdome, estrozando'l fégadu y la columna vertebral. Hamilton foi treslladáu a Manhattan, onde s'agospió en casa d'un amigu, recibiendo visites hasta que morrió a otru día.

Burr más tarde foi acusáu de dellos delitos, incluyendo'l d'asesinatu, en Nueva York y Nueva Jersey, pero nun aportar# a xulgáu en nenguna de los dos xurisdicciones. Fuxó a Carolina del Sur, onde la so fía vivía cola so familia, pero llueu volvió a Washington pa terminar el so periodu de vicepresidencia. Como líder del Senáu presidió'l impeachment contra Samuel Chase. Unu de los senadores escribió que Burr llevó a cabu la xera «cola imparcialidá d'un ánxel y el rigor d'un demoniu». La despidida de Burr de marzu de 1805 llevó inclusive a los sos críticos más feroces a arramar delles llárimes.

 Combalechadura y xuiciu 
Una vegada que terminó'l so mandatu como vicepresidente'l 4 de marzu de 1805, en cantu de la bancarrota y virtualmente exiliáu de Nueva York y Nueva Jersey, Burr dir a Filadelfia. Ende atopóse con Jonathan Dayton, amigu y compañeru de clase de Princeton, con quien se-y acusó de forxar una combalechadura que'l so oxetivu inda nun ta claro pa dellos historiadores. Los sos detractores afirmaron (y la historiografía anglosaxona aportunó nello) que'l plan podría ser la creación d'una nueva nación inmensa nel oeste, coles provincies conquistaes a Méxicu y el territoriu al oeste de los Apalaches, con Burr como líder d'esta república suroccidental. Dalgunos tamién cunten que'l so suañu yera crear un imperiu llatinoamericanu que pudiera controlar la mayor parte de les granxes y del comerciu norteamericanu, y que si tuviera ésitu los Estaos Xuníos desaguaríen nuna guerra civil a gran escala. 

Foi un momentu crucial nel plan de réfugos y reflundios yanquis nel Oeste. España caltenía los sos inmensos territorios en Norteamérica incluyendo'l suroeste y California. En Méxicu taba a puntu d'españar la rebelión y, por si la guerra españaba, el gobiernu preimperialista d'Estaos Xuníos antemanar pa consiguir parte de les tierres pa sigo.

Burr y los sos amigos siempres negaron cualquier plan pa derrocar el gobiernu d'Estaos Xuníos pola fuercia. La compra de Louisiana (que, según los conspiradores, nunca tuvo nos sos planes) taba llevándose a cabu daquella, y nun fuera inda declaráu territoriu de los Estaos Xuníos pol Congresu. Munchos franceses, españoles, indios y americanos que taben descontentos colos impuestos y el gobiernu vivíen ende (dalgún tiempu más tarde, Jefferson, que se dio cuenta de que la industrialización diría en contra de la so idea de democracia agraria, suxirió que posiblemente la separación del territoriu nun sería mala idea).

Burr arrendara 40.000 acres de tierra na parte de Texas ocupada per Méxicu. El so "combalechadura" sería que nel casu de que colonizara la zona con un gran grupu de "granxeros" (armaos) y la guerra españara, tendría un exércitu col que lluchar y reclamar la tierra pa él, recuperando la so fortuna. La guerra, sicasí, nun llegaría hasta 1836, añu de la so muerte.

En 1805 el xeneral James Wilkinson, escoyíu por Jefferson pa ser el Comandante en Xefe del exércitu d'Estaos Xuníos en Nueva Orleans y Gobernador del Territoriu de Luisiana, resultó ser un traidor (años más tarde afayóse que por aquel tiempu yera un espía a sueldu d'España). Wilkinson tenía les sos propies razones pa sofitar la supuesta combalechadura de Burr: como gobernador territorial ganaría poder pa sigo mesmu, tal que intentó n'anteriores combalechadures en Kentucky. Ignorante de la so traición, Burr apuntó a Wilkinson nel so plan de reconocencia del oeste n'abril de 1805.

Otru miembru de la combalechadura de Burr foi l'aristócrata anglo-irlandés Harman Blennerhassett. En casándose cola so sobrina, fuera espulsáu d'Irlanda y viniera vivir como un noble cuasi-feudal como propietariu d'una islla que güei lleva'l so nome nel ríu Ohio. Con un altu grau educativu, Blennerhassett caltenía un llaboratoriu científicu y una impresionante villa na isla, y foi ende onde s'axuntó con Burr y decidió ayudar a financiar los sos planes.

Al igual que munchos yanquis, incluyendo a Jefferson, Burr esperaba que llueu españara una guerra con España. En casu de qu'hubiera una declaración de guerra, Andrew Jackson taba preparáu p'ayudar al Coronel Burr, que yá mercara tierres en Texas. La so espedición d'unos ochenta homes llevaba armes modestes pa la caza y nunca salió a la lluz nengún material de guerra, nin siquier cuando la islla Blennerhassett fuera tomada pola milicia d'Ohio.

Tres un amagu d'incidente con fuercies españoles en Natchitoches, Wilkinson decidió que lo meyor que podría faer pa protexer los sos intereses yera denunciar los planes de Burr al presidente Jefferson y a los sos contactos españoles. La pasividá de Jefferson mientres cuasi tou 1806 inda resulta sorprendente, pero finalmente dictó una resolución ordenando l'arrestu de Burr, declarándo-y traidor antes inclusive que fora encausáu. Burr lleó la noticia nel periódicu, tando nel Territoriu de Orléans, el 10 de xineru de 1807.

La orde de Jefferson punxo a los axentes federales na so busca, y él mesmu presentóse ante ellos en dos causes. Dos xueces entendieron que les sos aiciones yeren llegales y dexáron-y en llibertá. Burr trató de fuxir a la Florida española, pero foi interceptáu nel territoriu d'Alabama el 19 de febreru de 1807 y confináu nel Fuerte Stoddart.

Burr recibió un bon tratu nel so encierre. Por casu, la tarde del 20 de febreru de 1807, presentar na mesa pa cenar, y foi presentáu a la esposa del comandante, que yera la fía del home responsable del so arrestu, el xuez Harry Toulmin. Burr xugó al axedrez con ella en munches ocasiones mientres el so confinamientu.

La correspondencia secreta ente Burr y Anthony Merry y el Marqués de Casa Irujo, los ministros británicu y español en Washington, eventualmente salió a la lluz. L'oxetivu de la combalechadura sería, al paecer, consiguir dineru y crear un reinu propiu por aciu el derrocamientu del poder español nel suroeste, y pue que l'empiezu d'una dinastía no que depués sería territoriu mexicanu. Esto paez que namái supondría una falta penal d'alcuerdu a les normes yanquis y, en concretu, La Llei de Neutralidá (Neutrality Act que lo aplicaben pa ellos, pero que nun-yos enzancaba p'arrampuñar a los países vecinos), que se promulgó pa evitar les espediciones de filibusteros como les de George Rogers Clark o William Blount. Sicasí, Jefferson buscaba cargos más graves colos qu'acusar a Burr.

En 1807 Burr foi lleváu a xuiciu acusáu de traición en Virginia. Los sos abogaos defensores fueron John Wickam y Luther Martin. Foi acusáu cuatro veces primero que-y fora imputáu el delitu por un gran xuráu. Esto foi tamién sorprendente porque la única prueba física na so contra foi la carta atribuyida a Burr por Wilkinson, que proponía robar tierra na compra de Luisiana. Mientres l'exame xudicial comprobóse que la lletra nun yera la de Burr, sinón de Wilkinson (él alegó que se trataba d'una copia, porque perdiera la orixinal). El Gran Xuráu refugó la prueba y el xeneral quedó cola imaxe pública bien perxudicada dempués del incidente. El xuiciu empezó'l 3 d'agostu.

L'artículu 3 de la Constitución de los Estaos Xuníos d'América rique que la traición almitir nun tribunal públicu o que seya probada por un actu testificáu por dos persones. Puesto que nun hubo testigos, Burr foi declaráu inocente'l 1 de setiembre, a pesar de que tola influyencia política de l'alministración Jefferson taba contra él. Darréu dempués foi acusáu d'una falta, pero volvió ser absueltu esta vegada por motivos formales.

 Últimos años 
Aquel día, toles esperances de Burr de retomar la vida política esmoreciérense, polo que fuxó d'América y de los sos acreedores escontra Europa, onde intentó recuperar la so fortuna. Vivió n'Europa ente 1808 y 1812, pasando la mayor parte del tiempu n'Inglaterra, Escocia, Dinamarca, Suecia y Francia. Buscó financiamientu pa retomar los sos planes en Méxicu, pero foi refugáu. Foi espulsáu d'Inglaterra y Napoleón Bonaparte refugó recibi-y, a pesar de qu'unu de los sos ministros tuvo una entrevista con él alrodiu de la Florida española y les posesiones britániques nel Caribe.

Burr volvió silenciosamente a Nueva York en 1812, arruináu y amarutáu pa evitar a los sos acreedores. El so nietu de 10 años, Aaron Burr Alston, morrió de fiebre en Carolina del Sur, y Burr convidó a la so fía a visita-y na ciudá. El barcu nel qu'ella viaxaba perder nel mar (nun se sabe si por piratería o naufraxu), xunto con tolos documentos importantes de Burr ente los que taba un trabayu sobre la Guerra de Revolución. Burr vivió dende entós en Nueva York como abogáu de ciertu ésitu, teniendo a munchos mozos estudiantes deseyando trabayar como pasantes pa él. La so reputación como abogáu inda yera abondo grande. 

Morrió en Port Richmond, en Staten Island, con 80 años. Caltuvo'l so interés na espansión al oeste hasta la so muerte, y vivió pa ver la Revolución de Texas. Sobre'l particular comentó: "Lo que yera traición pa mi va trenta años, agora ye patriotismu." (Y terminó esbozando una de les particularidaes del actuar yanqui). Foi soterráu nel Campusantu de Princeton.

 Bibliografía 
 Kennedy, Roger G. Burr, Hamilton, and Jefferson: A Study in Character (2000). 
 Lomask, Milton. Aaron Burr, 2 Vols. Nueva York, 1979. 
 McCaleb, W.F. The Aaron Burr Conspiracy, Nueva York, 1903. 
 Melton, Buckner F., Jr. Aaron Burr: Conspiracy to Treason. Nuevaw York: John Wiley, 2002. 278 pp. Edición online
 Parmet, Herbert S. and Marie B. Hecht; Aaron Burr; Portrait of an Ambitious Man (1967) Edición online
 Parton, James, The Life and Times of Aaron Burr, Boston and New York, 1898. (2 vols.)
 Rogow, Arnold A. A Fatal Friendship: Alexander Hamilton and Aaron Burr (1998)
 Schachner, Nathan, Aaron Burr, A Biography, Nueva York, 1937. Edición online

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Fotografíes de la tumba d'Aaron Burr y el so padre nel campusantu de Princeton.
 Biografía de Burr nel Direutoriu Biográficu del Congresu de los Estaos Xuníos (n'inglés). 

Precedíu por:Philip SchuylerSenador por Nueva York1795 - 1797Asocedíu por:Philip SchuylerPrecedíu por:Thomas JeffersonVicepresidente de los Estaos Xuníos4 de marzu de 1801 – 4 de marzu de 1805Asocedíu por:George Clinton

Categoría:Vicepresidentes d'Estaos Xuníos
Categoría:Masones d'Estaos Xuníos
Categoría:Persones candidates a la presidencia d'Estaos Xuníos
Categoría:Senadores por Nueva York
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym
Categoría:Persones de Newark (Nueva Jersey)