Carlos Dávila

Carlos Gregorio Dávila Espinoza , foi un abogáu y políticu chilenu. 

 Biografía 
Entró a estudiar na Facultá de Derechu de la Universidá de Chile en 1911, nun concluyendo los sos estudios de Derechu. Na so mocedá afiliar al Partíu Radical, trabayando como periodista nos periódicos santiaguinos El Mercurio y La Nación. 

Desligado posiblemente del radicalismu, foi unu de los mayores esponentes del ibañismo, yá qu'en 1927, al xubir Carlos Ibáñez del Campo al poder, foi designáu embaxador nos Estaos Xuníos, empecipiando una brillosa carrera diplomática. Nesta condición casar en 1929 cola escultora Herminia Arrate.

El 26 de xunetu de 1931, atopándose'l gobiernu d'Ibáñez nun estáu críticu, Dávila ye despidíu del so cargu. Subsecuentemente, foi unu de los más ferriales opositores al gobiernu socesor, el de Juan Esteban Montero, y fundó la Güei en 1932, dende onde s'opunxo al gobiernu de Alessandri.

 Gobierno 
El 4 de xunu de 1932, xunto a Marmaduke Grove, Arturo Puga y Eugenio Matte balten per mediu d'un golpe d'estáu al gobiernu de Juan Esteban Montero, y formándose una xunta de gobiernu y declarándose una "república socialista".

Tres el golpe d'estáu y siendo Dávila miembru de la xunta, asocedieron serios incidentes en Santiago de Chile. Nes provincies nun hubo plena conocencia de la cayida del presidente hasta díes dempués del fechu. La xunta, que s'empecipió con midíes populistes, empezó a perder rápido popularidá y tres graves desalcuerdos, Dávila dimite d'ella.

El 16 de xunu de 1932 Dávila retorna al Palaciu de la Moneda, prinda a Matte y a Grove y unviar exiliaos a la Islla de Pascua, faciéndose totalmente del poder.

El gobiernu de Dávila foi bien curtiu ya impopular; les midíes de gobiernu fueron desaxeradamente dictatoriales: cerróse'l congresu, declaróse Llei marcial y se desmembraron dellos ministerios, como l'acabante crear Ministeriu de Defensa de Chile y el de Bienestar Social, creándose'l Ministeriu del Trabayu.

Esti ministeriu nun funcionar col gobiernu yá que los comunistes reorganizaron los sos sindicatos y Dávila apuráu por una posible revuelta intentó censuralos y anulalos, pero por cuenta de la impopularidá del gobiernu y a pesar de que nun había congresu nin poder xudicial nun se pudo illegalizar el comunismu que se volvió ferrial.

Los medios de prensa, la mayoría en manes de derechiegues, polo tanto siguidores del ex-presidente Montero, empecipiaron una aceda crítica al gobiernu'l que namái cuntaba colos diarios La Nación y la revista Güei. L'estremu autoritarismu fixo más complexa la yá grave situación y obligó a Dávila a camudar delles vegaes de gabinete en namái cien díes, el so mayor arma nel gobiernu, l'autoritariu ministru del interior, Juan Antonio Ríos, dexó'l cargu y empecipióse una grave etapa de cayente.

Sol gobiernu de Dávila empeoró entá más la situación económica, la xente empezó a entamar cada vez más olles comunes y per esos díes Arturo Merino Benítez entamó una sulevación na ciudá d'Ovalle que favoreció la salida de los militares del gobiernu, la única fuercia de sofitu qu'ésti tenía.

Dávila intentó retornar a Ibáñez pero la población desaprobó altamente la midida y empezó a cuayar tou intentu de Dávila p'amontar el so poder, los ministros empezaron a dimitir y el gobiernu quedó ensin Ministeriu de Xusticia, amás hubo una crisis nel gabinete pola creación de la Comisaría Xeneral de Precios, atropando Dávila el poder de cuasi toles materies nacionales.

Amás empezáronse a dar graves situaciones como la desapaición de homosexuales y el posterior fundimientu d'un barcu, el gobiernu empieza a taramellar y Dávila tórnase totalmente inoperante. Por esti motivu realizóse una sulevación de reximientos con vastu sofitu popular y un contragolpe d'estáu lideráu por Bartolomé Blanche, quien asume'l Ministeriu del Interior partiendo Dávila al exiliu n'Estaos Xuníos el 13 de setiembre de 1932.

Tres el fracasu del programa económicu socialista Blanche tornóse inoperante igualmente y empezaron a gobernar en cada zona los reximientos provocándose una sulevación en Antofagasta y Concepción esixendo la torna constitucional, rematando asina'l periodu d'anarquía'l 2 d'ochobre de 1932.

 Nueva carrera diplomática 
Nel exiliu foi condecoráu delles vegaes y foi conseyeru de la UNRRA, amás de participar na formación de diverses entidaes internacionales, en 1940 entra a trabayar nel Comité Asesor Interamericano de Finances y Economía, antecesor de la Comisión Interamericana de Desarrollu. Al asumir Ibáñez la so segunda presidencia ye designáu como direutor del periódicu La Nación, cargu qu'exerz hasta la so eleición en 1954 como Secretariu Xeneral de la Organización de los Estaos Americanos. El so curtiu secretariáu destacar pola mediación nel conflictu ente Nicaragua y Costa Rica en xineru de 1955.

Muerre'l 19 d'ochobre de 1955 en Washington D.C., Estaos Xuníos, mientres l'exerciciu del so cargu, siendo asocedíu por José Mora. 

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Abogaos y abogaes de Chile
Categoría:Políticos y polítiques de Chile
Categoría:Presidentes de Chile