Santiago Pérez Manosalva

Santiago Pérez Manosalva, o de Manosalbas  foi un escritor, educador, periodista y políticu colombianu, qu'ocupó la Presidencia de Colombia de 1874 a 1876. El so mandatu carauterizar pol entamu de les obres del Ferrocarril del Norte y el fuerte impulsu a la educación. Foi miembru del Partíu Lliberal Colombianu.

Fueron los sos padres Felipe Pérez y Rosa Manosalva, y los sos hermanos Felipe Pérez y Rafael Pérez.

 Trayeutoria 
Estudió nel Colexu del Espíritu Santu, fundáu y empobináu pol so mentor y amigu Lorenzo María Lleras, onde llogró'l grau de doctor en derechu. 

Foi periodista y redactor en periódicos como El Mensaxeru, La Defensa (del cual foi redactor en 1880), El Relator, amás de L'América, de Nueva York, onde criticó la Doctrina Monroe.

Cuando tenía 22 años foi Secretariu de la Comisión Corográfica en 1852 y los sos apuntes fueron publicaos ente 1853 y 1854 nel periódicu El Neogranadino. 

Fiel a los propósitos de la educación, fundó un colexu, amás de dirixir la Universidá Externado de Colombia en 1891 y asumir la rectoría de la Universidá Nacional de Colombia.

Sobre les sos cualidaes como docente, comentóse:

 Carrera política temprana 
Participó na Convención de Rionegro en 1863. Foi Secretariu de Gobiernu y de Rellaciones Esteriores del primer gobiernu de Manuel Murillo Toro (1864-1866), dempués de lo que convirtióse n'unu de los principales esponentes del Olimpo Radical. Fixo oposición al réxime dictatorial de Tomás Cipriano de Mosquera en 1867 y participó nel so derrocamientu. 

Encárgose-y la Presidencia de los Estaos Xuníos de Colombia en reemplazu del xeneral Santos Gutiérrez ente'l 22 y el 30 de xunu de 1869. Foi Embaxador en Washington de 1868 a 1873.

 Presidente de Colombia 
Escoyíu Presidente de los Estaos Xuníos de Colombia en 1874 a los 44 años d'edá, por un periodu biañal.

Nel so discursu de posesión dixo: "la instrucción, la moralidá y la riqueza son los factores de la República".

Les traces del so gobiernu fueron l'entamu de les obres del Ferrocarril del Norte, l'aumentu de les rentes (debíu especialmente a la medría de les esportaciones), l'amenorgamientu del contrabandu y l'amenorgamientu de los gastos.

N'apurriendo'l mandu en 1876 al so Secretariu de Facienda Aquileo Parra, Pérez siguió na llucha política y por cuenta de la so ferrial oposición a Rafael Núñez decidió expatriarse voluntariamente de 1885 hasta 1891. En 1892 foi escoyíu Xefe únicu del Partíu Lliberal. Foi desterráu pol vicepresidente Miguel Antonio Caro en 1895.

 Crítica al so gobiernu 

 Últimos años 
Dexó dellos escritos que por ser úniques ediciones o inédites, son pocu conocíes:
De primeres, El Manual del Ciudadanu, que, según Baldomero Sanín Cano, ye "la esplicación, metódica, elocuente, ablucantemente lluminosa de los principios de derechu universal y de conveniencia política conseñaos na constitución de 1863". 

Per otra parte, siguiendo a Sanín Cano, "ye so un tratáu d'economía política inda inéditu.Sobre la conveniencia y la fecundidá civilizadora del Aforru escribió un diálogu del mesmu títulu, en que tán de bultu les clares y permanentes virtúes del so estilu castizu, sobriu, llenu de dignidá y fondu sentíu".

Tamién escribió, amiesta Sanín Cano, una Gramática Española'', inédita, "materia qu'enseñó a delles xeneraciones con tanto fervor como competencia".

 Ver tamién 
 Gobernantes de Colombia

 Referencies 

 Enllaces esternos 



Categoría:Exiliaos en Francia
Categoría:Políticos y polítiques del Partíu Lliberal Colombianu
Categoría:Presidentes de Colombia