José María Guido

José María Guido  foi un abogáu y políticu arxentín, presidente de la Nación Arxentina dende marzu de 1962 hasta ochobre de 1963, qu'atopándose primeru na llinia de socesión presidencial asumió les funciones de los poderes executivu y llexislativu como resultancia del golpe militar del 29 de marzu de 1962 que derrocó y detuvo al presidente Arturo Frondizi.

 Trayeutoria política 
Siendo presidente del Senáu, per Río Negro, llogró'l cargu de presidente provisional de la Nación depués del golpe d'estáu que derroca a Arturo Frondizi, basándose na Llei 252 sobre acefalía del Poder Executivu, pa torgar qu'un militar exerciera'l cargu.

 Golpe d'estáu militar del 29 de marzu de 1962 

El golpe d'estáu militar del 29 de marzu de 1962 tuvo elementos tragicómicos que determinaron que nun fuera un militar, sinón un civil, José María Guido, quien aportara al gobiernu depués de derrocar al presidente Arturo Frondizi (radical intransixente).

Frondizi soportó mientres el so gobiernu repitíos planteos ya insurrecciones militares, por aciu los cualos llegaron a impone-y inclusive al ministru d'Economía (Álvaro Alsogaray) y terminaron nel golpe del 29 de marzu de 1962, lideráu pol teniente xeneral Raúl Poggi, l'almirante Agustín Penes y el brigadier xeneral Cayo Alsina.

El fechu que bastió'l golpe foi l'amplia victoria del peronismu nes eleiciones realizaes once díes antes, en diez de les catorce provincies, incluyendo la Provincia de Buenos Aires, onde trunfó'l dirixente sindical testil Andrés Framini. El peronismu fuera proscripto pola dictadura militar de 1955, pero Frondizi volvió habilitalo electoralmente, anque calteniendo la prohibición a Juan Domingo Perón de presentase como candidatu y volver al país. Frondizi darréu intervieno les provincies nes que ganara'l peronismu, pero'l golpe yera indetenible.

Producíu'l llevantamientu militar el 29 de marzu de 1962, el presidente Frondizi, deteníu polos militares na Isla Martín García, negar a arrenunciar («nun voi suicidar, nun voi arrenunciar y nun voi dir del país»).Pronunciada por Frondizi dos díes antes del golpe, el 27 de marzu de 1962, convertir nuna de les frases célebres de la hestoria arxentina. L'arxentín diz, ONI  Eso llevó a interminables movimientos, amenaces y xestiones qu'escosaron a los líderes de la insurrección, quien se fueron a dormir antes d'asumir formalmente'l poder. Na mañana del 30 de marzu, el xeneral Raúl Poggi, líder de la insurrección victoriosa, dirixir a la Casa Rosada pa faese cargu del gobiernu, y sorprendióse col fechu de que los periodistes comentáben-y qu'un civil, José María Guido, xurara como presidente nel palaciu de la Corte Suprema de Xusticia.

Guido yera un radical intransixente que presidía provisionalmente la Cámara de Senadores, por cuenta del arrenunciu del vicepresidente Alejandro Gómez. Teniendo en cuenta esto, la nueche del golpe, y nuna hábil maniobra, el ministru de la Corte Suprema de Xusticia de la Nación, Julio Oyhanarte, consideró'l derrocamientu de Frondizi como un casu de acefalía, correspondiéndo-y asumir la presidencia a Guido, por atopase nel primer llugar de la llinia socesoria según la Llei 252 (del 19 de setiembre de 1868, derogada pola llei 20972 promulgada'l 21 de xunetu de 1975).

Los militares golpistes terminaron aceptando la situación y convocaron a Guido na Casa Rosada pa comunica-y que sería reconocíu como presidente, en tantu y en cuanto comprometiérase por escritu a executar les midíes polítiques indicaes poles Fuercies Armaes, siendo la primera d'elles anular les eleiciones nes que ganara'l peronismu. Guido aceptó les imposiciones militares, robló una acta dexando constancia d'ello y foi entós habilitáu por estos pa instalase col títulu de presidente, pero clausurando'l Congresu Nacional ya interviniendo toles provincies.

Guido fixo cumplir les órdenes militares. A otru día el Congresu anuló les eleiciones del 18 de marzu de 1962 ya intervieno toles provincies, pa depués ser disueltu. 

D'esta miente Guido asumió los poderes executivu y llexislativu del país, so control y supervisión de les Fuercies Armaes, que s'acutar el derechu de remover.

 Gobiernu 
 Añu Crecedera del PIB 1962   -1,6% 1963   -2,4%
Designó un equipu económicu lliberal (con figures como Federico Pinedo (1895-1971) y José Alfredo Martínez de Hoz).

Poco dempués (24 de xunetu) dictó un Estatutu de los Partíos Políticos que sirvió de preséu pa nun llegalizar al peronismu.

 Llevantamientos militares 
El so curtiu mandatu tuvo marcáu polos enfrentamientos armaos ente facciones militares opuestes (azules y coloraos). El so gobiernu sobrevivió a delles sulevaciones de los trés fuercies armaes.Hestoria de l'Arxentina: La Democracia Débil (1955-1966): Fascículu Nᵘ9, "El Poder Militar", Félix Luna, Ediciones Hyspamérica, 1992.

El 20 d'abril de 1962, el xefe de la Guarnición de Campu de Mayu, Enrique Rauch, perteneciente a la llinia nacionalista del Exércitu, sublévase y esixe l'arrenunciu del comandante en xefe del Exércitu, teniente xeneral Raúl Alejandro Poggi y del ministru d'Exércitu, xeneral de División Marino Carreras. Sicasí, el 22 d'abril, Guido llogra llegar a un alcuerdu ente les partes primero qu'empezaren les hostilidaes: Rauch, Poggi y Carreras pasaron a situación de retiru efectivu. El cargu de ministru d'Exércitu queda en manes del xeneral de Brigada Juan Bautista Lloza, asumió'l 23 d'abril y interinamente exerció'l cargu de comandante en xefe hasta'l nomamientu de Juan Carlos Lorio el 14 d'agostu nesti postreru puestu.Poder Militar y Sociedá Civil na Arxentina II (1943-1973), páxs. 193 a 212, Alain Rouquié, Editorial Emecé, setiembre de 1982.

El 20 de setiembre de 1963, el comandante en xefe del Exércitu Arxentín, el xeneral de Brigada Juan Carlos Lorio sublevóse ya intentó deponer a Guido y pasar a retiru a dellos oficiales de la so arma pero fracasó y Lorio foi releváu del so cargu por Juan Carlos Onganía.

El 11 d'avientu d'esi añu tamién se sublevó'l brigadier xeneral Cayo Alsina, comandante de la Fuercia Aérea Arxentina, sicasí dichu alzamientu foi esbaratáu y Alsina reemplazáu por Carlos Armanini. 

La última asonada contra'l so gobiernu llevar a cabu l'Armada Arxentina el 1 d'abril de 1963, foi encabezada pol almirante Jorge Palma y cuntaba col sofitu del titular de la marina, vicealmirante Enrique Grünwaldt. Sicasí, esti actu d'insurrección corrió la mesma suerte que los otros dos enantes mentaos, polo que los cabezaleros d'esta asonada fueron arrestaos y el nuevu xefe de la fuercia naval foi Eladio Vázquez.

 Llamáu a eleiciones 
Finalmente en 1963, volvió convocar a eleiciones presidenciales eleiciones llindaes, con proscripción del peronismu, nes que resultó escoyíu presidente Arturo Illia de la Unión Cívica Radical del Pueblu (UCRP), qu'asumió'l poder el 12 d'ochobre de 1963, saliendo segundu'l votu en blancu que munchos peronistes utilizaron como forma de protesta. El presidente Illia tamién sería de la mesma derrocáu por un golpe militar el 28 de xunu de 1966.miniaturadeimagen|Balta onde fuelguen los restos de José María Guido, nel Campusantu de la Recoleta.

 Fallecimientu 
Finó'l 13 de xunu de 1975 y los sos restos fueron depositaos nel Campusantu de la Recoleta. Una cai de la ciudá de Viedma lleva'l so nome nel so homenaxe.

 35px|border|Estandarte PresidencialMinisterios del Gobiernu deJosé María Guido TitularPeriodu Ministeriu del Interior  Rodolfo MartínezJorge Walter PerkinsCarlos A. AdroguéRodolfo MartínezEnrique RauchOsiris Villegas 29 de marzu de 1962 – 18 d'abril de 196230 d'abril de 1962 – 26 de xunu de 196226 de xunu de 1962 – 23 de setiembre de 19625 d'ochobre de 1962 – 9 d'abril de 19639 d'abril de 1963 – 13 de mayu de 196313 de mayu de 1963 – 12 d'ochobre de 1963 Ministeriu de Rellaciones Esteriores y Cultu  Roberto EtcheparebordaMariano José DragoBonifacio del CarrilCarlos Manuel MuñizJuan Carlos Cordini 29 de marzu de 1962 — 5 d'abril de 19625 d'abril de 1962 – 30 d'abril de 196230 d'abril de 1962 – 5 d'ochobre de 19625 d'ochobre de 1962 – 14 de mayu de 196323 de mayu de 1963 – 12 d'ochobre de 1963 Ministerio d'Economía  Jorge WehbeFederico PinedoÁlvaro AlsogarayEustaquio Méndez DelfinoJosé Alfredo Martínez de Hoz 29 de marzu de 1962 – 6 d'abril de 19626 d'abril de 1962 - 25 de xunu de 196230 de xunu de 1962 - 10 d'ochobre de 1962
10 d'ochobre de 1962 - 13 de mayu de 196321 de mayu de 1963 – 12 d'ochobre de 1963 Ministeriu d'Educación y Xusticia  Miguel Sussini (fíu)Alberto Rodríguez GalánJosé Mariano Astigueta 29 de marzu de 1962 – 19 d'ochobre de 1962 11 d'ochobre de 1962 – 15 de mayu de 196315 de mayu de 1963 – 12 d'ochobre de 1963 Ministeriu d'Asistencia Social y Salú Pública  Tiburcio PadillaHoracio Rodríguez Castells  29 de marzu de 1962 – 1 de xunetu de 19631 de xunetu de 1963 – 12 d'ochobre de 1963 Ministeriu de Defensa Nacional  Ernesto J. LanusseJosé María CantiloAdolfo LanúsJosé Manuel Astigueta 29 de marzu de 1962 – 30 d'abril de 196230 d'abril de 1962 – 30 d'agostu de 196230 d'agostu de 1962 – 5 d'ochobre de 19625 d'ochobre de 1962 – 12 d'ochobre de 1963 Ministeriu de Trabayu y Seguridá Social Oscar PuiggrósGalilea PonteAlberto Rodríguez GalánRodolfo MartelliBernardo Bas 27 de marzu de 1962 – 29 d'abril de 196230 d'abril de 1962 – 28 de febreru de 196328 de febreru de 1963 – 12 de marzu de 196312 de marzu de 1963 - 14 de mayu de 196315 de mayu de 1963 – 12 d'ochobre de 1963 Ministerio d'Obres y Servicios Públicos  Pedro PétrizJulio César CrivelliHoracio Jorge Zubiri 29 de marzu de 1962 – 30 d'abril de 196230 d'abril de 1962 – 12 d'avientu de 196212 d'avientu de 1962 – 12 d'ochobre de 1963

 Ver tamién 
 Golpes d'estáu n'Arxentina

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Senadores nacionales d'Arxentina per Río Negro
Categoría:Presidentes d'Arxentina
Categoría:Persones de Buenos Aires