Francisco de Paula Rodrigues Alves

Francisco de Paula Rodrigues Alves foi un políticu brasilanu (Guaratinguetá, 7 de xunetu de 1848 – Rio de Janeiro, 16 de xineru de 1919). Presidente constitucional de Brasil (1902-1906). Escoyíu Presidente de la República dos veces, cumplió'l primer mandatu (1902 a 1906), pero nun pudo asumir el segundu (que se debía estender de 1918 a 1922) por cuenta de la gripe español, que lo llevó a la muerte en xineru siguiente, ensin ocupar la presidencia.

 Biografía 
Estudió nel colexu Pedro II, recibir de bachiller en Lletres y se diplomó na Facultá de Derechu de São Paulo. Foi conceyal, diputáu provincial y xeneral pol Partíu Conservador. Foi Presidente de la provincia de São Paulo en 1887, recibiendo'l títulu de Conseyeru.

En 1890 foi escoyíu diputáu na Constituyente y en 1891 Ministru de Facienda. En 1893 foi escoyíu senador pol so estáu, arrenunciando en 1894 pa ocupar nuevamente la cartera de Facienda nel gobiernu de Prudente de Morais. Rodrigues Alves foi'l negociador del afitamientu de los empréstimos esternos colos banqueros ingleses Rotschild. Foi presidente de São Paulo en 1900 antes d'asumir la presidencia brasilana, en 1902.

 Presidencia constitucional de la República  

El so gobiernu foi destacáu pola Campaña de Vacuna Obligatoria, promovida pol médicu sanitarista y Secretariu de Salú Oswaldo Cruz, que xeneró la Revuelta de la Vacuna, y pola Reforma urbana de Rio de Janeiro, realizada so los planes del alcalde d'esa ciudá, l'inxenieru Pereira Passos. La so alministración financiera foi esitosa. El presidente disponía d'enforma dineru, yá que el so gobiernu coincidió cola puxanza del ciclu del cauchu en Brasil, cabiendo al país un 97% de la producción mundial. En 1903, Rodrigues Alves mercó la rexón d'Acre a Bolivia, pol Tratáu de Petrópolis. Nel so primer mandatu, el vicepresidente escoyíu foi Francisco Silviano de Almeida Brandão, que finó; quien asumió la vicepresidencia foi Afonso Pena. Dexó la presidencia con gran prestígio, siendo llamáu "el gran presidente". La so alministración foi reconocida en Brasil y l'estranxeru, como una de les más notables del réxime republicanu.
Sol so gobiernu, amás, entamóse'l saneamientu y embellecimiento de Rio de Janeiro; la construcción y meyoramientu de los puertos; el desendolque de l'Armada Nacional y l'aumentu de víes ferriales. 
Destacar nel so gabinete José Leopoldo de Bulhõye Jardim (Facienda), Lauro Müller (Tresporte) y el Barón de Rio Branco (Rellaciones Esteriores).

 Actuación posterior 
En 1912, foi nuevamente escoyíu presidente del estáu de São Paulo y, en 1916, volvió ocupar un asientu nel Senáu Federal. Electu pal segundu mandatu como Presidente en 1918, contraxera gripe español, y nun pudo asumir el cargu. Finó pocu dempués, y el vicepresidente Delfim Moreira asoceder interinamente y convocó a nueves eleiciones presidenciales.

Güei ye consideráu'l presidente que más s'esmoleció de la población de la República Velha (República Vieya).

El so sobrín Carlos Alberto Alves de Carvalho Pinto foi gobernador, ministru y senador.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Gobernadores de Brasil
Categoría:Ministros y ministres de Brasil
Categoría:Presidentes de Brasil
Categoría:Persones de São Paulo
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym