Febe (satélite)

Febe ye'l satélite irregular más grande de Saturnu. Foi afayáu pol astrónomu d'Estaos Xuníos d'América William Henry Pickering en 1898. Tien un diámetru de 220 km. La so distancia sobro Saturnu ye de 12 954 000 km y la so masa ye de 4.0y+18 kg. Tien un enclín de la so órbita de 175.3º. Reflexa solo'l 6 % de la lluz solar que recibe. Tarda nueve hores en completar una rotación sobro la so exa.

Orbita sobro Saturnu nunos 18 meses (550,4 díes) en direición contraria a la de los demás satélites de Saturnu, nun planu más cercanu al eclípticu que'l planu ecuatorial de Saturnu.

 Historia 

 Descubrimientu 
Febe foi afayáu por William Henry Pickering el 17 de marzu de 1899 a partir de plaques fotográfiques tomaes a partir del 16 d'agostu de 1898 na Estación Boyden del Observatoriu de Carmen Alto cerca d'Arequipa, Perú, por DeLisle Stewart. (same as above) Foi'l primer satélite que s'alcontró fotográficamente.

 Formación 
Febe formóse hai 4500 millones d'años na zona más alloñada del sistema solar nuna nebulosa. Nos estremos esteriores del sistema solar, Febe afitó la so posición inicial, na Cinturón de Kuiper, a una distancia ente 30 UA y 50 UA. Al internase nel sistema solar foi atrapáu pola gravedá de Saturno. Trátase, pos, d'unu de los primitivos planetesimales que dieron orixe al sistema planetariu del Sol.

 Composición 
Posiblemente, la superficie de Febe ta formada de xelu, dióxidu de carbonu, hidratos, silicatos y compuestos químicos orgánicos. La so composición de xelu y roca ye similar a la de Plutón y Tritón. 

La so superficie ye bien fría, −163 °C de temperatura medio (unos 110 °C percima del cero absolutu) y atópase chiscada d'ensame de cráteres, (cientos d'impactos que conformen un paisaxe serrapatoso y accidente, deformáu y accidentáu). Tien un gran cráter de 50 km, frutu del cual pudieron producise eyeiciones pola mor del enorme impautu, lo cual esplicaría l'orixe del restu de les llunes pequeñes qu'órbitan alredor de Saturnu.

 Primer contautu, Voyager 2 
La Voyager 2 en 1981, esplora la so superficie a una distancia de 2,2 millones de km y atopó que Febe ye bastante colloráu, ye un asteroide prindáu con una composición ensin modificar desque formóse nel esterior del sistema solar. Tien forma rugosa y esférica. Tamién se paez a la clase común d'asteroides escuros carbonosos químicamente bien primitivos y piénsase que la so estructura compónse de sólidos aniciaos fuera del sistema solar, na supuesta nube de gas y polvu a partir de la cual naceríen tamién los planetes.

 Segundu contautu, Cassini-Huygens 
La misión Cassini-Huygens, sobrevoló Febe el 11 de xunu de 2004. Nesta ocasión averóse a tan solo 2068 km, mil vegaes más cerca que la so antecesora Voyager 2. Hasta entós, la conocencia d'esta lluna yera bien probe, pero cola llegada de les primeres imáxenes y midíes, concluyeron la so masa, la so naturaleza y les carauterístiques de los materiales que la formaben.

Gracies a estos trabayos, pudo concretase que l'orixe de Febe tuvo llugar en rexones bien esternes del sistema solar, tratándose d'un oxetu parental de Plutón y otros miembros de la Cinturón de Kuiper.

La Sonda Cassini ta amosándonos que Febe ye bien distinta a otros satélites de Saturnu, non solo no referente a la so órbita, sinón tamién a les proporciones relatives de xelu y roca que la conformen. Recuerda muncho más a Plutón qu'a cualesquier otru satélite de Saturno. Les imáxenes llegaes dende les óbitas de saturno gracies a la Cassini, desvelen claramente, una densidá de 1,6 g/cm³, les roques tienen una proporción muncho mayor, teniendo'l xelu una menor proporción (0,93 g/cm³). Tamién se detectó CO2 atrapáu nes sos roques. Estos datos revelen una composición de xelu y roca bien paecíes a les esistentes en Plutón o Tritón. El siguiente pasu va ser comprobar, si'l material escuro apreciáu nos cantos de los cráteres de Febe, ye d'una composición asemeyada a les imáxenes recibíes d'otros satélites de Saturnu.

 Referencies 

Categoría:Llunes de Saturnu