Eid al-Adha

Eid al Adha o Aid al-Adha (, [ʿīd al-aḍḥā]), que podría traducise como Celebración del Sacrificiu, ye la festividá mayor de los musulmanes (o Aid-al Kebir, Fiesta Grande) que conmemora'l pasaxe recoyíu tantu na Biblia como nel Corán, nel que s'amuesa la voluntá d'Abraham (Ibrahim) de sacrificar al so fíu Isaac como un actu d'obediencia a Dios, primero que Dios interviniera p'apurri-y un corderu y que sacrificara a esti animal nel so llugar. En dellos países del África musulmana, tales como Malí, Níxer, Senegal o Benín, dan el nome de Tabaski a esta fiesta, y nuna parte de Amazighs n'África del Norte nómenlu 039;Tafaska. En munchos llugares de fala hispana ye conocida como Fiesta del Corderu'''.Id Mubarak, feliz Id al Kabir. 

Esta festividá, que tien llugar el décimu día del mes de Zil-Hajj (ente setiembre y payares), 70 díes dempués del Eid al-Fitr, ye incorporada nel Hajj, la gran pelegrinación a La Meca, que tien de realizase a lo menos una vegada y preferiblemente mientres esti mes.

 Descripción 
L'Eid al-Adha celebrar polos musulmanes de tol mundu cola ufrienda d'un sacrificiu animal (comúnmente una vaca o un corderu machu) como aición de gracies a Dios por salvar la vida d'Ismael, fíu del profeta Abraham.

Nesti día, los musulmanes que tán en La Meca conclúin los ritos de la so pelegrinación y, dempués de la oración especial, sacrifiquen —o más modernamente, paguen por que un corador cualificáu sacrifique nel so llugar— xeneralmente un corderu. Sicasí, la mayoría celebra la festividá nos sos llugares de residencia, allegando a les mezquites pa la oración y depués, aquellos que pueden faelo, sacrifiquen y celebren una comida a la que se conviden mutuamente. De normal suel celebrase al campu, nes contornes de les ciudaes, nuna zona abierta denominada musalla.

La carne del animal ye dixebrada en tercios; una pa la persona qu'agasaya la bestia, otra pa partir ente los sos parientes y el postreru terciu pa los precisaos, independientemente de la so relixón, raza o nacionalidá.

El musulmán allega a la oración en realizando l'ablución mayor o gusl y afatiase cola so meyor ropa, llimpia y arumada. Recita unos versículos del corán que namái se menten mientres les dos fiestes añales y nos enterramientos. Los musulmanes glorifican a Dios hasta que l'imán empecipia la oración recitando siete takbir (Allahu akbar) y faciendo dos prosternaciones (rakáa). Dempués, l'imán pronuncia una jutba (‘sermón del vienres’) a los miembros de la comunidá que se topen presentes. A lo último, eslleir la xunta y los asistentes besar en señal de hermanamiento y felicítense pola fiesta.

 Historia 
Con esta festividá, los musulmanes recuerden que l'Islam significa sumisión, yá que naide amosó meyor sumisión a Dios que Abraham (Ibrahim'' n'árabe), quien tuvo dispuestu a sacrificar al so fíu primoxénitu Ismael (Isma'il) como prueba de la so llealtá a Dios. A la fin, Dios foi clemente y paró el so brazu nel aire xusto cuando diba tarazar el pescuezu del so fíu. Estimosu, Abraham sacrificó nel so llugar un carneru y ye, n'imitación d'esi actu, polo que los musulmanes sacrifiquen los sos animales no que se considera la Fiesta Mayor del Islam. 

Según el Corán, Ismael, el fíu primoxénitu de Abraham, niciáu pola so esposa Agar, foi'l protagonista de la hestoria (a diferencia de la tradición xudeocristiana, que da esti papel a Isaac):

 España 
Dende 2010 ye fiesta oficial nos territorios españoles continentales del norte d'África: Ceuta y Melilla.La fiesta grande de los musulmanes, oficial per primer vegada n'España

 Ver tamién 
Otres celebraciones principales de les principales relixones monoteístes:
 Janucá
 Navidá

 Referencies 

 Enllaces esternos 
 http://www.webislam.com/?idt=17776

Categoría:Festividaes islámiques