Reinu del Brasil

Nun tien de confundir se con Imperiu del Brasil 

El Reinu del Brasil (en portugués: Reino do Brasil) ye'l nome que recibe fácticamente l'Estáu a la llegada de la familia real portuguesa y la so Corte, depués de la ocupación napoleónica de Portugal en 1808 qu'una vegada lliberáu unificaríense oficialmente'l 16 d'avientu de 1815 como'l Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve.

El príncipe de Brasil y Xuan VI de Portugal#El tresformamientu de la colonia en reinu rexente del Reinu de Portugal nel exiliu asumiría'l tronu lusu-brasilanu'l 20 de marzu de 1816, pol fallecimientu de la enferma reina María I de Portugal, y anque empezara a gobernar yá como rei formal, la so coronación efectiva tuvo qu'esperar hasta'l 6 de febreru de 1818.

La continuidá d'esti reinu xuníu lusu-brasilanu foi l'Imperiu del Brasil y, anguaño, la República Federativa homónima.

 Historia 
 Antecedentes 

Col Tratáu de Fontainebleau, que foi robláu'l 27 d'ochobre de 1807 na ciudá francesa homónima ente'l representante plenipotenciario Eugenio Izquierdo —de Manuel Godoy, quien fuera'l valíu del rei español Carlos IV— y l'emperador francés Napoleón Bonaparte, axustar nel mesmu la invasión militar conxunta francu-española de Portugal, que aliárase al Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda, y dexaríase pa ello'l pasu de les tropes franceses per territoriu español. 


Depués de cumplir dichu oxetivu, estremar en trés partes al territoriu portugués: la del norte, pa compensar a los destronaos reis d'Etruria, la del centru, pa camudala por Xibraltar y demás colonies arrebataes polos ingleses, y la del sur, pa Godoy quien se convertiría nel príncipe d'Algarves.

Carlos IV d'España, a quien Napoleón garantizaba la posesión de les sos Estaos d'Europa, tomaría'l títulu d'emperador de les Amériques. Un exércitu francés entraría n'España camino de Portugal, al que siguiría otru español. 

A los pocos díes, les tropes españoles del norte, cumpliendo colo apautao y n'entrando pola villa portuguesa de Valença, habíen tomáu Porto y les del sur, dende Badayoz llegaren a Setúbal, quedando asina fora de territoriu español les tropes más operatives del so exércitu.

Pela so parte, l'exércitu espedicionariu francés del xeneral Andoche Junot que cruciara'l ríu Bidasoa el 18 d'ochobre, entraba en zona portuguesa por Alcántara el 20 de payares y llegaba a Lisboa el 30 del corriente. El día anterior, la familia real portuguesa, encabezada pol príncipe rexente y miles de persones, salieren escontra Brasil.

Cuando Godoy afayara que nos cálculos napoleónicos, amás de someter a Portugal, topábase'l d'ocupar la mesma España, yá sería demasiáu tarde, asocediéndose asina la posterior invasión francesa de la península ibérica, el Motín d'Aranjuez, la invasión francesa de Sevilla y la Guerra de la Independencia Española.

 El reinu portugués nel exiliu con capital en Rio de Janeiro 

El tresllado de la corte portuguesa cola reina María I «la Lloca», el príncipe-rexente Juan y la mayoría de los nobles, que llegaben a unos quince mil persones, xubía al Brasil a igual categoría que'l Reinu de Portugal, el 23 de xineru de 1808, llamándose fácticamente reinu brasilanu o bien, lusu-brasilanu pa remarcar que yera gobernáu por monarques portugueses.

La capital del Reinu de Portugal foi treslladada a la ciudá de Rio de Janeiro, que poro, se convirtió na única capital europea fuera del continente.

 Reconocencia internacional del reinu brasilanu 

El 16 d'avientu de 1815 mientres el Congresu de Viena quedó aceptada poles potencies d'entós la esistencia del Reinu del Brasil como constituyente del Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve teniendo tou esti reinu xuníu por capital efectiva a Rio de Janeiro.

El 20 de marzu de 1816, el príncipe rexente asumiría'l tronu lusu-brasilanu pol fallecimientu de la reina María I, pasando a ser reconocíu poles potencies europees. Sicasí, anque empezó a gobernar como rei formal esi mesmu día, la so coronación efectiva tuvo qu'esperar hasta'l 6 de febreru de 1818.

 Reis de Brasil 

 Xuan VI - rei portugués del Brasil (en realidá yera oficialmente'l príncipe de Brasil y rexente portugués del reinu nel exiliu, mientres les Guerres Napoleóniques).

 De reinu a imperiu 

Cuando'l rei Xuan VI retornó finalmente a Portugal el 25 d'abril de 1820, la mayoría de los privilexos que se-y concedieren al Brasil fueron suprimíos, provocando la roxura de los independentistes. El príncipe Pedro, rexente del Brasil, terminó aliándose con estos postreros, polo cual foi primíu pola Corte portuguesa por que retornara, anque terminó negándose, trayendo de resultes el retiru del cargu de rexente, quedando como un simple representante de la Corte de Lisboa en Brasil. 

Al conocer la noticia, el 7 de setiembre de 1822, desenvainó la so espada y esclamó: "¡Independencia o muerte!" no que se llamó «Berru de Ipiranga». Foi proclamáu emperador del Brasil el 12 d'ochobre y coronáu formalmente'l 1 d'avientu del mesmu añu.

Tres la separación asocedida del Reinu del Brasil y del Reinu de Portugal, que foi refrendada por representantes de dambos Estaos pol Tratáu de Rio de Janeiro del 29 d'agostu de 1825, Pedro de Portugal aportáu agora en Pedro I, asumiría como emperador titular del Brasil, quedando concluyida la etapa de reinu. El so fíu Pedro II de Brasil asumiría como segundu emperador.

 Notes 

 Referencies 

 , Carlos Guilherme, y Adriana López en "Hestoria de Brasil. Una interpretación" (Ed. Universidad Salamanca, añu 2009). ISBN 978-84-7800-268-9
 , Laurentino; en "1808. Cómo una reina lloca, un príncipe medrosu, y una Corte corrupta engañaron a Napoleón y camudaron la historia de Portugal y del Brasil" (en portugués, Ed. Planeta do Brasil, Rio de Janeiro, añu 2007). ISBN 8576653206.
 , José María, Conde de Toreno, en "Hestoria del llevantamientu, guerra y revolución d'España" (Tomu I, Ed. Llibrería Europea de Baudry, París, añu 1838).

Categoría:Monarquía en Brasil
Categoría:historia de Brasil
Categoría:Imperiu portugués