René Magritte

René François Ghislain Magritte  foi un pintor surrealista belga. Conocíu poles sos atélites y provocatibles imáxenes, pretendía col so trabayu camudar la perceición precondicionada de la realidá y forzar al observador a faese hipersensitivo a la so redolada.

Magritte dotó al Surrealismu d'una carga conceptual basada nel xuegu d'imáxenes ambigues y el so significáu denotado al traviés de pallabres, poniendo en cuestión la rellación ente un oxetu pintao y uno real.

 Biografía 
Poco se conoz alrodiu de los primeros años de Magritte. Nació en Lessines, provincia d'Hainaut, en 1898, el mayor de los fíos de Léopold Magritte, xastre y comerciante de teles, y Regina (nacida Bertinchamps). Empezó les sos lleiciones de dibuxu en 1910. El 12 de marzu de 1912, la so madre suicidóse afogándose nel ríu Sambre. Ésti nun foi'l so primer intentu, pos llevaba años intentando quitar la vida, obligando al so home Léopold a zarrala nel so cuartu. Un día ella escapó y tuvo perdida per díes. Más tarde foi afayada, muerta, ríu abajo. D'alcuerdu a la lleenda, Magritte, quien entós tenía 13 años, taba presente cuando'l cuerpu foi recuperáu de l'agua, pero recién investigaciones han desacreditado tal hestoria. La imaxe de la so madre llexando, col so vistíu cubriendo la so cara, puede influyir una serie de pintures de 1927 a 1928, incluyendo una de les sos obres más conocíes, Les Amants, pero'l mesmu Magritte refugaba dicha interpretación del cuadru.

Realizó los sos primeros cursos de pintura en Châtelet. En 1915 empieza a faer les sos primeres obres na llinia del Impresionismu. Ente 1916 y 1918, estudia na Academia de Belles Artes de Bruxeles. Espón per primer vegada nel Centru d'Arte de Bruxeles en 1920, xunto a Pierre-Louis Flouquet, con quien comparte un estudiu. Tres el serviciu militar trabaya temporalmente como diseñador nuna fábrica de papel. En 1923 participa con Lissitzky, László Moholy-Nagy, Lyonel Feininger y Paul Joostens nuna esposición nel Círculu Real Artísticu.

La so obra del periodu 1920-1924, pol so tratamientu de les temes de la vida moderna, el so color brillosu y les sos investigaciones sobre les rellaciones de la forma tridimensional cola superficie plana del cuadru, amuesen influencies del Cubismu, del Orfismo, del Futurismu y del Purismu.

En 1922 ve una reproducción de El cantar d'amor, cuadru de Giorgio de Chirico, que lu impresiona fondamente, y a partir de 1926 independizar de les influencies anteriores y basa el so estilu nel d'esti pintor. En 1922 casóse con Georgette Berger, una amiga de la so mocedá, que lu sirvió de modelu pa dalguna de les sos obres.

N'obres como La túnica de l'aventura (1926), espresa'l so sentíu del misteriu del mundu per mediu de la irracional yuxtaposición d'oxetos nuna atmósfera silenciosa.

En L'asesín amenaciáu (1926), l'espaciu perspectivo deriva de De Chirico y de los decoraos de los primeros melodrames cinematográficos. Nesti mesmu añu xunir a otros músicos, escritores y artistes belgues, nun grupu informal comparable al de los surrealistes de París.

En 1927 establecer nes cercaníes de París y participa, mientres los trés años siguientes, nes actividaes del grupu surrealista (sobremanera, rellacionar con Éluard, Breton, Arp, Miró y Dalí). Apurre al surrealismu parisín un resurdimientu del ilusionismu. A diferencia de Dalí, Magritte nun usa la pintura pa espresar les sos obsesiones privaes o les sos fantasíes, sinón que s'espresa con agudez, ironía y un espíritu d'alderique.

En 1928 participa na esposición surrealista na galería Goemans de París.

En 1930 torna a Bruxeles fuxendo del ambiente polémico parisín, y ellí pasa sele'l restu de los sos díes.

 Realismu máxicu 
A partir de 1926, l'estilu de Magritte (tamién llamáu "realismu máxicu") camuda pocu; ente 1928 y 1930 investiga les ambigues rellaciones ente pallabres, imáxenes y los oxetos qu'éstes denotan. En La perfidia de les imáxenes (1928-1929) retrata meticulosamente una pipa, y debaxo, con igual precisión, pon la lleenda Ceci n'est pas xune pipe (Esto nun ye una pipa), cuestionando la realidá pictórica.

L'espeyu falsu (1928) esplora la mesma idea: el güeyu, como un falsu espeyu, reflexando les nubes blanques y el cielu azul pintaos de forma realista; nesti cuadru introduz la tema del paisaxe ilusionista, interpretáu en clave pictórica, alloñáu de toa intención naturalista. Magritte esplora en tola so obra'l problema del espaciu real frente a la ilusión espacial, que ye'l trasunto de la pintura mesma. Dende'l puntu de vista psicoanalíticu, l'espeyu representa'l tracamundiu d'identidá del falsu yo. Esti tracamundiu dar nel espectador nel momentu de contemplar la obra, al nun saber si "ta viendo un reflexu del cielu o si mira'l cielu al traviés del güeyu" o "si'l güeyu del cuadru míranos a nós o al cielu".Schneider Adams, L., 1993. Arte y psicoanálisis. Madrid: Ediciones Cátedra, p. 65.

Fai munches variaciones sobre esta tema, quiciabes la más clara de toes sía Los paseos de Euclides (1955), onde amuesa un caballete con un cuadru frente a una ventana, al traviés de la cual vese un paisaxe; la escena pintada correspuende esautamente al fragmentu de paisaxe sobre'l que s'asitia'l cuadru, llevando'l problema de la pintura, como confrontación naturaleza-ilusión, a la cuarta dimensión.

En 1933 fai una esposición individual nel Palaciu de Belles Artes de Bruxeles y en 1936 la primera individual n'Estaos Xuníos na galería Julien Levy de Nueva York.

Nesi mesmu añu la so obra ta presente na esposición Arte fantástico, Dadá y Surrealismu nel Muséu d'Arte Moderno de Nueva York.

Nos años cuarenta la obra de Magritte adopta una paleta y una pincelada más propia de los pintores impresionistes, abandonando la precisión y apariencia realista de les sos pintures más conocíes; darréu, en 1947-1948 desenvuelve un estilu cercanu al Fovismo, con pincelaes grueses y empastadas y coloríu vibrante. Sicasí, la respuesta de la crítica foi, polo xeneral, contraria escontra estes obres, y Magritte retomó'l so estilu anterior. Son carauterísticos de los años cincuenta los cuadros nos que tanto figures interiores como paisaxes y oxetos apaecen convertíos en roca.

"Les formes básiques y les temes, sicasí, siguen la fantasía del llugar común mientres los años sesenta. Una escena urbana nocherniega a la que se -y superpone un cielu azul con nubes d'atapecer llexando; carreres de jockeys en coches y per habitaciones; o una elegante amazona pasiando por un monte mientres ye segmentada polos árboles. Pero'l mundu de Magritte contién siempres al misteriosu home invisible con
bombín y abrigu negru solu o en grupos, como en Golconda (1953), onde un ensame d'ellos baxa sobre la ciudá" (Arnason).

A lo llargo de los años cuarenta espón asiduamente na galería Dietrich de Bruxeles.

Nos dos decenios socesivos recibe numberosos encargos pa la execución de pintures murales en Bélxica.

Dende 1953 espón frecuentemente na galería Alexander Iolas de Nueva York, París y Xinebra. Entámense retrospectives sobre la so obra en 1954 nel Palaciu de Belles Artes de Bruxeles, y en 1960 nel Muséu d'Arte Contemporáneo de Dallas y nel Muséu de Belles Artes de Houston.

Viaxa per primer vegada a Estaos Xuníos en 1965, por cuenta de una retrospectiva que-y dedica'l Muséu d'Arte Moderno de Nueva York. Mientres l'añu siguiente viaxa a Israel.

La so pintura tuvo fuerte influencia en numberosos y notables artistes, como ye'l casu del pintor y dibuxante hispanu-arxentín Enrique Sobisch.

Morrió en Bruxeles el 15 d'agostu de 1967, pocos díes dempués de la inauguración d'una importante muestra de la so obra nel Muséu Boymans Van Beuningen de Rotterdam.

 Carauterístiques del so arte y personalidá 
Anque caltenía cierta rellación con Breton y los surrealistes, n'ocasiones hubo distanciamientos ente ellos. Magritte siempres foi bien independiente, calteniendo les sos idees y principios artísticos percima de modes o intereses grupales.

Nos sos cuadros ye bien habitual ver xuegos de duplicaciones, ausencies y representaciones dientro de representaciones; amás, Magritte manipoliaba imáxenes cotidianes como un xuegu col qu'esplorar les llendes de la perceición. Más que les disquisiciones teóriques y l'automatismu de los surrealistes del grupu de París, a Magritte interésen-y la ironía, la subversión de los valores ópticos de la pintura tradicional y los xuegos de pallabres. Los sos cuadros, polo xeneral, escarecen de la complexidá, el dramatismu o l'apariencia convulsa d'otres obres surrealistes, y presenten de cutiu guiños o referencies a la pintura tradicional. Son-y comunes a los otros surrealistes, sicasí, l'apariencia onírica de los sos cuadros, el gustu pola "imaxe doble" o la imaxe estazada, y la ironía iconoclasta.

Una de les obsesiones o motivu recurrente na so pintura ye l'alcuentru de contrarios, de realidaes contrastantes que se xunen, resultando paradóxiques y estrañes. Asina, paisaxes nocherniegos allumaos per cielos claros con nubes (serie L'imperiu de les lluces), botes que tienen l'apariencia de pies descalzos, pesaes roques o boles de metal llexando ingrávidas nel aire...

 Obres destacaes 
 L'asesín amenaciáu, 1926. Muséu d'Arte Moderno de Nueva York.
 La voz de los vientos, 1928
 Los amantes,La obra  1928. Coleición privada, Bruxeles.
 Esto nun ye una pipa, 1929. Los Angeles, County Museum.
 Invención coleutiva, 1934
 La violación, 1934
 La condición humana, 1935
 La clarividencia, 1936
 La llave de los campos, 1936. Muséu Thyssen-Bornemisza, Madrid.
 Prohibida la reproducción, 1937
 El tiempu furáu, 1939
 Golconda, 1953. Houston, coleición Menil.
 L'imperiu de les lluces, 1953-54. Museos Reales de Belles Artes de Bélxica, Bruxeles.
 Esto nun ye una mazana, 1954
 El castiellu de los Pirineos (Le Château des Pyrénées), oleu sobre tela, 200 × 145 cm, del 1959, Muséu d'Israel de Jerusalém. Ye citáu como una de les obres más representatives del pintor. Magritte Gallery Le Château des Pyrénées (the Castle in the Pyrenees) Consultáu 29 de mayu de 2014 (n'inglés)El grupode artistes Steinbrener /Dempf & Uber implementó, nel templu Xesuita de Viena una instalación llamada To be in llimbu representando la pintura, n'homenaxe a René Magritte. La piedra suspensa aparentemente nel vacíu, inspirar na pintura de Magritte, tien un altor de 8 metros y va tar hasta abril del 2015.  Consultáu'l 29/11/2012
 La gran familia, 1963
 El fíu del home, 1964. Representa un home cola mazana sobre la cara, que la tapa casi totalmente, sobre'l fondu aprecia un océanu y un cielu borrinosu. Oleu sobre tela de 78 × 58 cm. Ye parte d'una coleición privada.El fíu del home
 El donante feliz, 1966.
 Los dos misterios, 1966.

 Referencies 

 Bibliografía 







 Sastre, Carlos, "Magritte ou os límites da propiedade", Revista galega do ensino, 41 (2003), páxs. 381-390. ISSN 1133-911X

 Enllaces esternos 

Fundación Magritte
Biografía y obra de René Magritte
Musée Magritte Museum en Bruxeles
René Magritte Museum en Bruxeles
René Magritte nel Muséu d'Arte Moderno de Nueva York
Magritte en Artcyclopedia
Ciudá de la pintura. La mayor pinacoteca virtual: 194 obres de René Magritte
Famous Artists Gallery: René Magritte
René Magritte 

Categoría:Pintores de Bélxica
Categoría:Pintores del Surrealismu