Hrvatski Nogometni Klub Hajduk Split

El H. N. K. Hajduk Split (en croata: Hrvatski Nogometni klub Hajduk Split), conocíu a cencielles como Hajduk Split ye un club de fútbol croata de la ciudá de Split, fundáu en 1911. El club apuesta los sos partíos como llocal nel estadiu Poljud, inauguráu en 1979 y con capacidá pa 35.000 espectadores. Los colores tradicionales de la entidá y el so uniforme son camisetes blanques y pantalones azules. El Hajduk caltién una gran rivalidá col club de la capital, el GNK Dinamo Zagreb, col cual apuesta'l "Derbi Eternu de Croacia".

Ente los años 1920 y 1940, el Hajduk participó nel campeonatu nacional del Reinu de Yugoslavia. Tres la Segunda Guerra Mundial y la formación del sistema de lligues yugoslavu en 1946, el Hajduk participó na máxima competición mientres el periodu de la RFS de Yugoslavia. Tres la desintegración de Yugoslavia, el club foi unu de los equipos que formaron y participaron na temporada inaugural de la Primer división croata en 1992. El Hajduk ye unu de los clubes más esitosos de Croacia y l'antigua Yugoslavia y na so palmarés cuenta con nueve lligues yugoslaves y seis croates, nueve Copes yugoslaves y cinco Copes croates.

El 12 de febreru de 2011, el club celebró'l so centenariu con una serie de grandes eventos na ciudá de Split y en toa Dalmacia, na que participaron los xugadores y los aficionaos.

 Historia 

 Oríxenes (1911-1941) 
El club foi fundáu nel históricu pub O Fleků de Praga —entós parte del Imperiu austrohúngaru— por Fabijan Kaliterna, Lucijan Stella, Ivan Šakić y Vjekoslav Ivanišević, un grupu d'estudiantes de Split.Dalibor Brozović. "Hrvatska enciklopedija: Volume 1", 1999. Tres asisitir a un partíu ente l'AC Sparta y el Slavia SK fueron al pub y decidieron que na so llocalidá natal tenía d'esistir un club profesional.

El club foi oficialmente rexistráu ante les autoridaes el 13 de febreru de 1911. Al tratar de dar un nome al club, los estudiantes fueron al profesor Josip Barač pa ser aconseyaos y decidieron que'l nome "Hajduk" simbolizaba "lo meyor del nuesu pueblu: valentía, humanidá, amistá, amor a la llibertá, el desafíu al poder y proteición de los débiles. Sé dignu d'esi gran nome".

Los Hajduks fueron bandíos románticos que llucharon contra l'imperiu de los turcos otomanos. Especúlase que'l famosu hajduk Andrija Šimić, quien llegó trunfante a Split en 1902 vitoreado poles mases (dempués d'una llarga temporada nuna prisión d'Austria), foi seique la inspiración pal nome. Los fundadores darréu diseñaron l'escudu del club y un grupu de monxes católiques d'un monesteriu de Split crearon y partieron les copies a los aficionaos.Hajduk's membership pass - Lord help us!, Slobodna Dalmacija
El club cuntó cola simpatía de los ciudadanos del partíu pro-croata de Split, sindicalistes croates o puntari. Ye por eso que'l club tien en concretu'l nome de "Hrvatski nogometni Klub" (n'asturianu: Club de fútbol Croata) y tien l'escudu de Croacia nel so emblema. El club en sí taba en contra de la política del gobiernu austrohúngaru de nun dexar la unificación de les provincies croates y caltenelos separaos (el gobiernu y l'emperador nun dexó la xunta de Dalmacia col restu de Croacia). El primer rival del Hajduk foi'l Calcio Spalato, el club d'un partíu autonomista que vivía en Split, nun partíu que terminó en victoria, 9-0, pal Hajduk. El primer gol foi de Šime Raunig.

En 1912, el Hajduk xugó'l so primer partíu en Zagreb contra l'HAIŠK y perdió 3-2. El primer partíu internacional contra un rival destacáu foi en 1913 contra'l Slavia de Praga checu, qu'humildó al acabante formar conxuntu croata por 1-13. Dempués de la formación del Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos, el Hajduk xugó per primer vegada nuna Lliga yugoslava en 1923, ensin demasiao ésitu.

El Hajduk algamó'l so primer periodu de gloria a finales de los años venti, cuando ganó dos campeonatos de Yugoslavia (1927 y 1929), y clasificóse p'apostar la Copa d'Europa central. Dalgunos de los meyores xugadores mientres esti tiempu fueron Leo Lemešić y Vladimir Kragić. Mientres la Dictadura del 6 de xineru l'axetivu "croata" nel "Club de Fútbol de Croacia" foi reemplazáu por fuercia pol axetivu "yugoslavu". Per otra parte, la década de 1930 foi bien probe tocantes a resultaos deportives pal club. El so próximu títulu foi mientres la era de la Banovina de Croacia en 1940-41.

El 12 de febreru de 2011, el Hajduk conmemoró'l so centenariu con una serie de celebraciones en Split y Dalmacia na que participaron xugadores y aficionaos. Asina mesmu, el club apostó un partíu amistosu contra'l Slavia Praga y celebróse un conciertu tres l'alcuentru.

 Segunda Guerra Mundial 
N'abril de 1941, mientres la Segunda Guerra Mundial, Yugoslavia foi invadida, ocupada y partida poles potencies de la Exa, y Split pasó direutamente a Italia. Los residentes y los xugadores oponer a l'asimilación italiana, polo que'l club dexó de competir como muestra de protesta a lo llargo de la ocupación de Split, al refugar una ufierta pa xunise al campeonatu italianu col nome de "AC Spalato". Dempués de la capitulación d'Italia en 1943, los partisanos temporalmente lliberaron Split y desarmaron a la guarnición italiana, pero los alemanes volvieron ocupar la ciudá ya impunxo el gobiernu títere fascista del Estáu Independiente de Croacia (NDH) qu'instalaren en Zagreb en 1941. L'actitú del club nun camudó cuando les autoridaes del NDH intentaron incluyir al Hajduk na Copa del Estáu Independiente de Croacia, el NDH ganóse la rensía en Split por aliase y amestase a Italia. Colos aliaos ocupando'l sur d'Italia y controlando el Mediterraneu, les islles del Adriáticu convertir n'abellugu pa la resistencia (provocando que'l Hajduk instalárase ellí en 1944).

Los xugadores del club xunir al cuartel xeneral partisanu na isla de Vis nel mar Adriáticu. El 7 de mayu de 1944 na Fiesta de San Duje, patronu de Split, el Hajduk empezó a xugar de nuevu como l'equipu de fútbol oficial de la resistencia yugoslava. Compitieron colos equipos de fútbol aliaos del otru llau del Adriáticu, n'Italia, onde ganaron a los británicos nun partíu amistosu. Nesti momentu, la direición del club adoptó la estrella colorada de los partisanos como la insinia del club nel so uniforme blanco y azul. Mientres 1945, el Hajduk embarcar nun tornéu al traviés d'Exiptu, Palestina, El Líbanu, Siria y Malta.Cerjan, Stjepan. Hajduk – tim NOVJ o: Enciklopedija hrvatske povijesti i kulture, Školska knjiga, 1980., stranice 195-196. N'El Líbanu, Charles de Gaulle dio al Hajduk el títulu del equipu d'honor de la Francia llibre.

Cola so habilidá y "únicu espíritu de Dalmacia", el club impresionó a Tito, qu'asistía con frecuencia a los partíos. Dempués de la guerra convidó al Hajduk a treslladase a la ciudá de Belgráu, la capital yugoslava, y convertise nel equipu oficial del Exércitu Popular Yugoslavu (JNA), pero'l Hajduk negar a abandonar la so ciudá natal de Split. El club, sicasí, siguió esfrutando de la reputación de "equipu favoritu de Tito" enforma tiempu, inclusive dempués de la guerra, por cuenta de la rellación d'amistá cola resistencia de la que se benefició'l Hajduk de munches maneres. Ente otres coses, foi unu de los pocos clubes de fútbol de Yugoslavia (y l'únicu importante), que nun foi eslleíu dempués del conflictu pol gobiernu comunista (como foi'l casu d'otros munchos clubes, como'l BSK, Građanski, Jugoslavija, Concordia, HAIŠK y el Slavija).

 L'equipu de Tito (1945-1969) 
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, el Hajduk siguió xugando nel campeonatu y la Copa de Yugoslavia. En 1946, ganaron el campeonatu croata y fundó la revista Hajdukov Vjesnik ("El Diariu de Hajduk"). En 1948-1949, el Hajduk viaxó a Australia y convirtióse nel primer equipu de Yugoslavia que xugaba en tolos continentes. El club ganó'l campeonatu yugoslavu de 1950 ensin una sola derrota y estableció un récor que naide llograra inda. El 28 d'ochobre de 1950, un día antes d'un decisivu partíu contra'l Estrella Colorada (saldáu con victoria por 2-1), foi fundáu Torcida Split, l'agrupación de siguidores del Hajduk, pol estudiante d'inxeniería Vjenceslav Žuvela, qu'escoyó'l nome pola famosa y entusiasta Torcida brasilana y, asina, l'asociación convertir nel primer grupu entamáu de siguidores n'Europa. Al añu siguiente reconstruyóse l'estadiu Stari Plac.
Les temporaes siguientes amosaron la supremacía del Hajduk nel campeonatu domésticu, pero tamién les manipulaciones polítiques pa evitar el so ésitu. Per un sitiu, la Torcida foi vistu como un grupu contrariu per parte de les autoridaes comunistes, pos representaba un riesgu pa la conciencia nacional del nuevu Estáu yugoslavu. La direición del Hajduk foi sancionada, el capitán del equipu espulsáu del Partíu Comunista, y Vjenceslav Žuvela foi encarceláu. Amás, nes vacaciones d'iviernu de la temporada 1952-53, el Hajduk dir de xira a Suramérica tres una invitación de Juan Perón. Esto provocó un retrasu nel regresu del club a Yugoslavia, pero'l campeonatu nun se detuvo y l'equipu xuvenil del Hajduk apostó los partíos contra'l BSK y el Spartak Subotica qu'acabaron dambos en derrota. A pesar de que'l Hajduk, darréu, venció al Estrella Colorada de Belgráu por 4-1, la Estrella Colorada convertir nel campeón. La temporada siguiente hubo polémiques similares, esta vegada, colos futbolistes Vladimir Beara y Bernard Vukas, que s'incorporaron tarde a los entrenamientos del equipu nacional, lo que resultó nuna suspensión d'un mes. Ensin estos futbolistes, esenciales pal Hajduk, el club perdió partíos importantes y el Dinamo Zagreb ganó'l campeonatu. Tou esto llevó a que la lleenda del club, Frane Matošić, apruxera nuna xunta de l'Asociación Yugoslava de Fútbol bromiando: "¿Tienen, a lo menos, un gramu d'integridá?". El 3 d'abril de 1955 en Zagreb, el Hajduk Split ganó al Dinamo por 6-0, la mayor victoria nel derbi ente los dos mayores clubes croates. En 1955, el Hajduk ganó'l campeonatu y l'Asociación de Fútbol de Yugoslavia unvió al Hajduk como los campeones de la Copa Mitropa, ente que el Partizan foi escoyíu pa participar na primer edición de la Copa d'Europa.

 Dominiu intermitente ya incidente del OFK Belgráu (1970-1991) 
Ente 1970-1980 el Hajduk tuvo dalgunos de los sos meyores años en RFS de Yugoslavia. La "Xeneración d'Oru" ganó cinco Copes consecutives y tres campeonatos dende 1972 a 1979. Foi'l tercer club más esitosu de Yugoslavia, bien percima del restu, incluyendo'l NK Dinamo.

El Hajduk Split conquistó la Lliga yugoslava 1970–71 aventayando en cuatro puntos al FK Željezničar Sarajevo, subcampeón. Sicasí, aquella temporada foi más recordada polos graves incidentes asocedíos contra'l OFK Belgráu. Nel estadiu Stari plac na seronda de 1970 el partíu ante'l OFK atopábase empatáu a dos goles, cuando l'árbitru del partíu, el señor Ristić, cayó inconsciente dempués de ser cutíu na cabeza con un oxetu llanzáu dende les graes. El partíu detúvose y la Federación Yugoslava decidió conceder la victoria por 0-3 al OFK Belgráu. La midida disciplinaria desencadenó un enorme discutiniu con violentes protestes en Split, que rápido asumieron un marcáu calter anti-Belgráu y anti-serbiu. La Torcida empezó a buscar coches aparcaos en Split cola matrícula de Belgráu y llanzándolos al mar dende los muelles mientres les protestes. La Federación, ante la gravedá de los incidentes y tres la presión política, decidió restaurar l'empate a dos orixinal.

Nesi momentu l'equipu cuntaba con Petar Nadoveza (que terminó la so carrera a principios de la década), el porteru Ivan Katalinić (más tarde, entrenador del equipu), Draguen Holcer, Jurica Jerković, Luka Peruzović, Vilson Džoni, Brane Oblak, Dražen Mužinić, Ivica Šurjak, Ivan Buljan, Slaviša Žungul y les estrelles emerxentes Zoran Vujović y Zlatko Vujović. L'entrenador yera Tomislav Ivić, que ganó tres campeonatos y cuatro Copes. Con gran ésitu nes competiciones nacionales (nueve trofeo en diez años) ya internacionales, el Hajduk cayó nes semifinales de la Recopa d'Europa ante'l Leeds United en 1973. L'equipu de Split facer con cinco Copes consecutives ente 1972-1977, y mientres la final de 1976, ganó al Partizán 6-1.

En 1979, el Hajduk treslladar al nuevu estadiu Poljud. Sicasí, la década de 1980 foi notablemente menos esitosa anque l'equipu esfrutó de mayor ésitu en competiciones europees que nos torneos domésticos, y mientres esa década'l Hajduk ganó a equipos como'l Valencia CF, FC Bordeaux, FC Metz, VfB Stuttgart, FC Torino, Olympique de Marseille y Manchester United. Xugadores destacaos fueron Blaž Slišković, popularmente conocíu como "güela", Zoran Vulić, Aljoša Asanović y Ivan Gudelj.

El 8 de mayu de 1991, el Hajduk ganó la final de la Copa Yugoslava, ganando a los campeones d'Europa de la Estrella Colorada 1-0 col únicu gol anotáu por Alen Bokšić. Foi mientres esti tiempu que Croacia declaró la so independencia de Yugoslavia. El Hajduk finalmente foi capaz de recuperar el so emblema tradicional axedrezáu de Croacia, pero ensin la estrella colorada.97 people and events which mark Hajduk's history , Nogometni magazin

 Independencia de Croacia 
 175px Alliniación que presentó'l Hajduk na ida de los cuartos de final de la Lliga de Campeones ante'l Ajax el 1 de marzu de 1995 en Poljud (0-0).
Nos primeros cuatro años de la Prva HNL (la lliga de fútbol de Croacia), el Hajduk apoderó'l campeonatu nacional percima de los sos rivales de Zagreb, ganando tres títulos de lliga (1992, 1994 y 1995), amás de llegar a los cuartos de final de la Lliga de Campeones de 1994—95, onde foi esaniciáu pol campeón, l'Ajax de Louis van Gaal. Nel Stadion Poljud, el Hajduk llogró empatar a cero, pero n'Ámsterdam, el Ajax golió por trés goles a cero a los croates con dos goles de Frank de Boer y Kanu. Naquella histórica temporada, el Hajduk cuntaba nes sos files con futbolistes como Mirsad Hibic, Nenad Pralija, Aljoša Asanović, Milan Rapaić o Ivica Mornar. Sicasí, pese al gran momentu deportivu del club, la direición empezó a esperimentar problemes financieros con una cuenta bloquiada, lo que supunxo una enorme carga. Cuando l'equipu nacional de Croacia llogró la histórica tercer plaza na Copa del Mundu de 1998 en Francia, nel once inicial había cinco xugadores formaos nel Hajduk.

Los próximos cinco años el Hajduk Split tuvo a la solombra de la so encarnizado rival del Dinamo Zagreb y la Lliga de Campeones yá nun taba al so algame. Tres el fracasu de la escena nacional ya internacional, los siguidores empezaron a buscar la destitución de funcionarios de l'alministración, y circularon rumores sobre la posible privatización del club que, nesi momentu, nun asocedió. Ente que el Croatia Zagreb ganaba títulos, el Hajduk tenía problemes pa fichar xugadores pa la Lliga. El descontentu ente los aficionaos creció tanto que dalgunos aprucieron nes instalaciones del club. Sicasí, el club llogró proclamase campeón de Copa en 2000 y de Lliga en 2001, pero les condiciones financieres del club yeren tarrecibles y la entidá taba en cantu de la bancarrota.
Antes de la temporada 2003-04, Igor Štimac convertir nel direutor deportivu mientres el club trespasó dellos xugadores importantes y mercó otros más modestos, argumentando que'l club precisaba los fondos pa reconstruyise a sigo mesmu. En 2005 fichó al capitán del Dinamo Niko Kranjčar y al so ex entrenador Miroslav Blažević. Con estos cambeos d'altu perfil el Hajduk ameyoró notablemente y llogró ganar les lligues de 2004 y 2005 de manera autoritaria. Sicasí, en 2006 el Hajduk acabó quintu, ensin clasificase p'apostar competiciones europees al añu siguiente. Tres entrenadores fueron contrataos y despidíos y Štimac abandonó'l so puestu como direutor deportivu. En 2007 el club fichó xugadores veteranos y oldeaos como los internacionales Igor Tudor y Florin Cernat cola esperanza d'impulsar el club, pero esta estratexa nun funcionar y llueu l'entrenador Ivan Pudar foi despidíu. Dos años más tarde el Hajduk volvió ser quintu nel campeonatu.

En xunu de 2008, Mate Peroš foi escoyíu presidente del Hajduk. Camudó'l personal profesional completu, reorganizó l'alministración y los resultaos fueron notables. El Hajduk tuvo la so primer victoria contra'l Dinamo nel estadiu Maksimir (0-2) dempués de cinco años y mediu y el primeru con más d'un gol de diferencia en 48 años. Magar ello, el Hajduk acabó la temporada en segundu llugar detrás de Dinamo Zagreb y xugó la final de la Copa de Croacia.
El Hajduk convertir nuna sociedá anónima con Joško Svaguša como'l nuevu presidente en 2009. Ivica Kalinić llegó al Hajduk, pero arrenunció por cuenta de un ataque al corazón. Edoardo Rexa sustituyir nel banquín, pero en febreru foi contratáu pol Lazio y el Hajduk robló a Stanko Poklepović y terminó la temporada de segundes, una vegada más detrás de Dinamo, pero ganó la Copa de Croacia na final contra'l Šibenik.

El 12 de febreru de 2011, el Hajduk conmemoró'l so centenariu con una serie de celebraciones en Split y Dalmacia na que participaron xugadores y aficionaos. Asina mesmu, el club apostó un partíu amistosu contra'l Slavia Praga y celebróse un conciertu tres l'alcuentru.

 Estadiu 

300px|thumb|Estadiu Poljud.

L'estadiu onde apuesta'l Hajduk los sos partíos como llocal ye'l Gradski stadion o Poljudu de Split, que cunta con capacidá pa 35.000 espectadores y atópase cerca del puertu de la ciudá. L'estadiu foi construyíu pa los Xuegos del Mediterraneu de 1979 y foi sede, tamién, del Campeonatu Européu d'Atletismu de 1990 y la Copa del Mundu d'Atletismu 2010. L'estadiu ye conocíu cariñosamente polos paisanos como'l "Poljudska ljepotica". El so arquiteutu Boris Magaš, foi escoyíu ente otros venti persones nun concursu de 1975. La mayor asistencia rexistrada foi en 1980 nun partíu contra'l Hamburger SV ante 52.000 persones. Dos años más tarde, dempués de que l'estadiu foi remocicáu dafechu y la so capacidá amontar a 62.000 espectadores pal derbi contra'l Dinamo Zagreb.

Ente 1911 y 1979 el Hajduk xugó nel estadiu Kod stare Plinare, que ye utilizáu anguaño pol club de rugby RK Nada. El nome del estadiu foi Krajeva njiva y desque se camudó'l Hajduk a Poljud, l'estadiu pasó a llamase Stari Plac.

L'estadiu tamién foi sede d'un partíu ente Yugoslavia y Holanda de la fase de clasificación de la UEFA Euro 1972. Los aficionaos que más tarde restablecieron el nome una vegada prohibíu de Torcida, atopar nes graes del este. En Poljud apostáronse dende la so inauguración 3.148 partíos, con 9.542 goles a favor, 11 campeonatos y seis copes ganaes.

 Afición y rivalidaes 

Los aficionaos del Hajduk Split, la Torcida Split, formáronse'l 28 d'ochobre de 1950. Tomaron el so nome del grupu d'aficionaos brasilanos qu'idolatraben, nome que vien del portugués torcer que significa "animar a". Torcida Split ye'l grupu entamáu d'aficionaos de fútbol más antiguo d'Europa. Los aficionaos llamen Bili a los xugadores del Hajduk, que nel dialeutu llocal dalmáticu significa "Los Blancos". "Hajduk vive pa siempres" ye'l eslogan de los sos siguidores.

Los miembros de la Torcida y otros fervosos siguidores axuntar na grada norte del estadiu Poljud, dende onde sofiten al so club. El "Corazón de Hajduk" (en croata: Hajdučko srce) ye un premiu añal de fútbol que se creó en 1994 y ta oficialmente dau pola Torcida Split al xugador del Hajduk del añu, esto ye, al futbolista de meyor rendimientu mientres la temporada.

El mayor rival del Hajduk tradicionalmente foi, tantu por títulos como por tratase del club de la capital, el GNK Dinamo Zagreb, que los sos partíos ente los dos equipos conócense como'l Derbi Eternu de Croacia. Amás, el Hajduk tamién caltién una rivalidá rexonal col Rijeka, que los sos partíos conócense como'l clásicu del Adriáticu. Tamién esisten rivalidaes importantes colos anteriores grandes clubes de la ex Yugoslavia y agora Serbia, el Estrella Colorada de Belgráu y el Partizan, que xunto col Hajduk y el Dinamo fueron parte de los conocíos como "Los cuatro grandes de Yugoslavia", los clubes más grandes y de mayor ésitu del estinguíu país.

 Xugadores 

 Númberos Retiraos 
12 - Aficionaos del club.

 Entrenadores 

  Oldřich Just, 1911–1912
  Josef Šwagrovský, 1912
  Otto Bohata, 1913
  Norbert Zajíček, 1914
  Zdeňek Jahn, 1915–1918
  Karel Šťastný, 1919
  Rudolf Štapl, 1920
  Fraňo Zoubek, 1920
  Franz Mantler, 1921
  Jindřich Šoltis, 1922
  Václav Pinc, 1922
  Jaroslav Bohata, 1923
  Luka Kaliterna, 1923–1930
  Erwin Puschner, 1930
  Luka Kaliterna, 1930–1936
  Ante Blažević, 1936
  Karel Senecký, 1937
  Luka Kaliterna, 1937
  Illés Spitz, 1938–1939
  Ljubo Benčić, 1939–1940
  Jiří Sobotka, 1940
  Ljubo Benčić, 1940
  Jiří Sobotka, 1941
  Ljubo Benčić, 1941–1948
  Luka Kaliterna, 1948–1951
  Branko Bakotić, 1951
  Jozo Matošić, 1952–1954
  Aleksandar Tomašević, 1954–1955
  Ljubo Benčić, 1955–1956
  Frane Matošić, 1956–1958
  Ivo Radovniković, 1958–1959

  Milovan Ćirić, 1959–1961
  Leo Lemešić, 1961–1962
  Florijan Matekalo, 1962
  Lenko Grčić, 1963
  Milovan Ćirić, 1963
  Ozren Nedoklan, 1964
  Frane Matošić, 1965
  Dušan Nenković, 1965–1969
  Slavko Luštica, 1969–1971
  Tomislav Ivić, 1972
  Branko Zebec, 1972–1973
  Tomislav Ivić, 1973–1976
  Josip Duvančić, 1976–1977
  Vlatko Marković, 1977–1978
  Tomislav Ivić, 1978–1980
  Ante Mladinić, 1980–1982
  Petar Nadoveza, 1982–1984
  Stanko Poklepović, 1984–1986
  Sergije Krešić, 1986
  Josip Skoblar, 1986–1987
  Marin Kovačić, 1987
  Tomislav Ivić, 1987
  Ivan Vutsov, 1987
  Petar Nadoveza, 1988–1989
  Luka Peruzović, 1989–1990
  Josip Skoblar, 1990–1991
  Stanko Poklepović, 1991–1993
  Ivan Katalinić, 1993–1995
  Ivan Buljan, 1995
  Mirko Jozić, 1995–1996
  Ivan Buljan, 1996–1997

  Luka Bonačić, 1997
  Tomislav Ivić, 1997
  Luka Bonačić, 1997–1998
  Zoran Vulić, 1998
  Ivan Katalinić, 1998–1999
  Ivica Matković, 1999–2000
  Petar Nadoveza, 2000
  Zoran Vulić, 2000–2001
  Nenad Gračan, 2001
  Slaven Bilić, 2001–2002
  Zoran Vulić, 2002–2004
  Petar Nadoveza, 2004
  Ivan Katalinić, 2004
  Blaž Slišković, 2004–2005
  Igor Štimac, 2005
  Miroslav Blažević, 2005
  Ivan Gudelj, 2005–2006
  Luka Bonačić, 2006
  Zoran Vulić, 2006–2007
  Ivan Pudar, 2007
  Sergije Krešić, 2007
  Robert Jarni, 2007–2008
  Goran Vučević, 2008
  Delantre mišy, 2008–2009
  Edoardo Rexa, 2009–2010
  Stanko Poklepović, 2010
  Goran Vučević, 2010–2011
  Delantre mišy, 2011
  Krasimir Balakov, 2011–2012
  La miošo Krstičević, 2012-2013
  Igor Tudor 2013-2014
  Damir Buric 2014-

 Palmarés 

 Profesionales 

 Torneos nacionales (36) 
 Primer Lliga de Yugoslavia (9): 
 1927, 1929, 1950, 1952, 1955, 1971, 1974, 1975, 1979

 Copa de Yugoslavia (9): 
 1967, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1984, 1987, 1991

 Primer Lliga Croata (6): 
 1992, 1994, 1995, 2001, 2004, 2005

 Copa de Croacia (8): 
 1993, 1995, 2000, 2003, 2010, 2013, 2022, 2023

 Supercopa de Croacia (5): 
 1992, 1993, 1994, 2004, 2005

 Torneos rexonales 
 Campeonatu Rexonal de Croacia (2): 1941, 1946

 Torneos amistosos 
 Troféu Ciudá de la Llinia: 1974
 Brugse metten: 1976
 Tornéu marjan (12): 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1989, 2002
 Copa Sultán (2): 2012
 Tornéu Memorial Andrija Anković: 2013

 Xuveniles 

 Torneos nacionales 
 Lliga Premier Junior de Yugoslavia (Sub-18) (5): 1952, 1970, 1971, 1978, 1985
 Copa Junior de Yugoslavia (Sub-18) (6): 1970, 1971, 1972, 1977, 1979, 1980
 Lliga Premier Croata Junior (Sub-18) (22): 1949, 1953, 1956, 1957, 1965, 1969, 1970, 1971, 1975, 1978, 1982, 1985, 1988, 1989, 1990, 1991, 1995, 1997, 1998, 2004, 2005, 2012
 Lliga Premier Croata Cadete (Sub-17) (7): 1995, 1996, 1997, 2001, 2004, 2005, 2012

 Torneos internacionales 
 Tornéu Internacional de l'Amistá de Cadetes (San Giorgio, Italia) (Sub-17) (2): 1989, 1993
 Supercopa Junior (Berna, Suiza) (Sub-18): 1998
 Kvarnerska rivijera (Rijeka, Croacia) (Sub-18) (11): 1953, 1958, 1972, 1979, 1980, 1988, 1990, 1994, 1997, 1998, 2000
 Tornéu Internacional Sunb-18 (Croix, Francia) (2): 1971, 1972
 Tornéu Esperances Sub-20 (Monthey, Suiza) (2): 1997, 1998
 Copa Jugend (Bludenz, Vorarlberg, Austria) (Sub-17): 1995

 Participación en Competiciones de la UEFA 

 Presidentes 

  Kruno Kolombatović (1911-1912)
  Ante Katunarić (1912-1913)
  Grga Anđelović (1913)
  Ante Katunarić (1913)
  Vladimir Šore (1913-1921)
  Silvije Matulić (1921)
  Vjekoslav Fulgosi (1921-1923)
  Antun Grgin (1923-1924)
  Vjekoslav Fulgosi (1925-1926)
  Antun Grgin (1926-1927)
  Ante Kovačić Šibiškin (1927-1930)
  Žarko Dešković (1930-1932)
  Ante Starčević (1932-1933)
  Vjenceslav Celigoj (1933-1936)
  Fabjan Kaliterna (1936)
  Pave Kamber (1936-1938)
  Mihovil La mioćy Novak (1938)
  Petar Machiedo (1938-1939)
  Janko Rodin (1939-1945)
  Humbert Faris (1945-1946)

  Nikola Papić (1946-1947)
  Humbert Faris (1947-1949)
  Ivo Raić (1949)
  Marin Vidan (1950-1953)
  Marko Markovina (1953-1958)
  Petar Alfirević (1958-1962)
  Petar Rončević (1962-1964)
  Josip Košta (1964-1966)
  Josip Gribulić (1966-1970)
  Tito Kirigin (1970-1980)
  Ante Skataretiko (1980-1981)
  Ivo Šantić (1981-1984)
  Anton Kovač (1984-1985)
  Joško Vidošević (1985-1986)
  Vlado Bučević (1986-1988)
  Kolja Marasović (1988-1990)
  Stjepan Jukić Peladić (1990-1992)
  Naden Vidošević (1992-1996)
  Anđelko Gabrić (1996-1997)
  Željko Kovačević (1997-2000)

  Branko Grgić (2000-2007)
  Željko Jerkov (2008)
  Mate Peroš (2008)
  Joško Svaguša(2009-2010)
  Josip Grbić (2010–2011)
  Hrvoje Maleš (2011–2012)
  Marin Brbić (2012–)

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Hajduk Split en UEFA.com
 SOCCERWAY

Categoría:Equipos de fútbol de Croacia