Veneros (El Campu)

Veneros ye una aldea de la parroquia d'El Campu, nel conceyu asturianu de Casu. Tien Nomenclátor del INE: Población del padrón continuo por unidad poblacional. (Institutu Nacional d'Estadística)., y alcuéntrase a dos quilómetros d'El Campu. 

Destaquen, nel garapiellu de cases que la formen, un horru del sieglu XVI, con bien de decoración tallada, y una casona del sieglu XVI. Ye'l antiguu palaciu de Veneros, qu'acueye, dende l'añu 2001, el Muséu de la Madera de Casu. Nel pueblu había la lleenda, recoyida por Eladio G. Jove nel capítulu dedicáu a Casu na obra Asturias, d'Octavio Bellmunt y Fermín Canella, de que na Sierra'l Cárdenu, que queda enriba'l pueblu, podía vese peles nueches una lluz d'orixe desconocíu. Una lluz que, delles vegaes, quedaba ellí quieta, pero que otres baxaba fasta'l ríu Nalón. A los sos vecinos, según Luciano Castañón, llamábenlos oveyeros, seique porque hubiera abondos rebaños d'esos animales nel pueblu. Esti autor recueye tamién una copla que fala de les moces de Veneros, y que diz...

En Belerda sale el sol, 
en Soto sale la luna, 
y nel pueblín de Veneros 
salen las chicas papudas. 

Nel pueblu de Veneros celebren les fiestes de San Isidro, el 15 de mayu, y de San Xuan, cola típica foguera, el 24 de xunu. A ellas dédico-y Fabricio González (Poesías Asturianas, 1907), los siguientes versos:

Pe les feries de San Xuan 
allá nel Campu de Casu, 
perdió al xuegu'n tal Colasu, 
un xatu, la llosa, el pan 
y diez cuques de ñerbasu; 
y, afayándose aflixíu, 
dos duros pidió al tíu Bruno, 
y éste dixoi: soy perdíu, 
toma unu, que ansí, fíu, 
ganaremos un cad'uno. 

 Ver tamién 

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Llocalidaes de Casu