Estáu del bientar

Estáu de bientar, estáu benefactor, estáu providencia o sociedá del bienestar ye un conceutu de les ciencies polítiques y económiques col que se designa a una propuesta política o modelu xeneral del Estáu y de la organización social, según la cual l'Estáu aprove servicios en cumplimientu de los derechos sociales a la totalidá de los habitantes d'un país.Por casu, el portal «iniciativasocial.net» define Estáu del bientar como: 

 Definiciones d'Estáu de Bientar 

L'Estáu del bientar, en rellación a los Derechos económicos, sociales y culturales, consideraos como Derechos humanos, defínese como:

Na ciencia política, el términu Estáu del bientar (Wohlfahrtsstaat) tien en parte usos o significaos distintos y considérase que ye principalmente una categoría empírica pal analís comparativu de les actividaes de los Estaos modernos.In der Politikwissenschaft wird der Terminus Wohlfahrtsstaat zum Teil abweichend verwendet und gilt als vorwiegend empirische Kategorie zur vergleichenden Analyse der Aktivitäten moderner Staaten. Lexicón de ciencies polítiques  de la Universidá Eberhard Karls de Tubinga.

Los estudios avera del Estáu del bientar pueden estremase ente los dedicaos al so orixe, carauterístiques o función xeneral y los que se centren na implementación específica polos Estaos de tales esquemes y en dambos casos tanto de forma aisllada como de forma comparativa.

La noción d'Estáu benefactor» tien el so orixe nel añu 1946, de resultes de la esperiencia traumática de la crisis xeneralizada productu de la Gran Depresión, que, xeneralmente, considérase que remató na Segunda Guerra Mundial.
que traxo'l desemplegu y la miseria a millones, fueron fundamentales nel cambéu al estáu de bientar en munchos países. Mientres la Gran Depresión, l'estáu de bientar foi vistu como un "camín entemediu" ente los estremos del comunismu de la izquierda y el laissez-faire del capitalismu de la derecha."Welfare State", O'Hara, Phillip Anthony, editor, Encyclopedia of political economy (Routledge 1999), p. 1245

D'alcuerdu a Claus Offe, ye unu de los dos factores ―al pie de la esistencia de partíos políticos masivos y en competencia― que fai posible la esistencia del capitalismu democráticu o «Estáu d'economía mista».Offe, Claus (1990): «Democracia competitiva de partíos y Estáu de bientar keynesiano» , artículu publicáu col títulu «La democracia competitiva y les llimitaciones históriques del Estáu de bientar keynesiano» nel llibru Parllamentu y democracia (páx. 47). Fundación Pablo Iglesias, 1982. Esti testu tamién apaez como'l capítulu 8 nel llibru Contradicciones nel Estáu de bientar, de Claus Offe (1940-). Madrid: Alianza Editorial, 1990.

David Anisi suxirió que ye un tipu de pactu social nel que s'estableció una repartida más equitativo de los beneficios y de la riqueza ente tola población con oxetu d'evitar el malestar social que llevó a les sociedaes europees a la Segunda Guerra Mundial. La espresión económica del Estáu del bientar foi'l pactu keynesiano que mientres la posguerra pretendía un desenvolvimientu económicu equilibráu socialmente, según el plenu emplegu.David Anisi, Creadores d'escasez. Del bienestar al mediu, Alianza Editorial, 1995, ISBN 84-206-9434-7, páx. 40 y ss. ―consultar testu n'enllaz rotu|1=Nodo50.org |2=http://www.nodo50.org/reformaenserio/articulos/marzu%202009/anisi1.pdf |bot=InternetArchiveBot }}―bienestar segundo+guerra+mundial&hl=es&ei=LSGKTZ2WOYOSOu-ksYwO&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CC4Q6AEwAA#v=onepage&q=tao%20d'el%20bienestar%20segunda%20guerra%20mundial&f=false Josep Picó, Teoríes sobre l'estáu del bientar, Sieglu XXI editores, 3ªed. 1999, ISBN 84-323-0590-1, páx. 1 y ss.bienestar segundo+guerra+mundial&hl=es&ei=LSGKTZ2WOYOSOu-ksYwO&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CDMQ6AEwAQ#v=onepage&q=tao%20d'el%20bienestar%20segunda%20guerra%20mundial&f=false Ludolfo Paramio, Tomás Fernández García, Estáu de bientar: perspectives y llendes, UCM, ISBN 84-89958-25-4, páx. 71 y ss.

L'Estáu del bientar, en rellación a los Derechos económicos, sociales y culturales, consideraos como Derechos humanos, defínese como:

 Oríxenes y evolución del términu 
Les nociones actuales de «Estáu del bientar» correspuenden al términu inglés Welfare State (del que se traduz lliteralmente), que'l so usu quedó acuñáu a partir de 1945, na posguerra de la Segunda Guerra Mundial, a partir d'una espresión orixinal de William Temple, entós Arzobispu de Canterbury, na que contraponía les polítiques keynesianes de posguerra al Warfare State ('Estáu de guerra') de l'Alemaña Nazi.

Sicasí, con anterioridá yá se veníen utilizando otros términos qu'espresen aproximao les mesmes aspiraciones. N'Inglaterra falar d'asistencia social o asistencia pública (social assistance o public assistance) entamada so les lleis de probes» («poor laws»). En Francia, mientres el Segundu Imperiu (1852-1870), el términu Estáu-providencia» («État-Providence») foi acuñáu polos republicanos que preconizaben un Estáu social» (État social) y criticaben la filosofía individualista de ciertes lleis (como la Llei -y Chapelier, que prohibía los sindicatos). Na Alemaña del Segundu Reich (1871) los «socialistes de cátedra» (universitarios) introducieron el términu Wohlfahrtsstaat pa describir el sistema diseñáu poles polítiques bismarckianas en materia social (ver Estáu Social).

 Desarrollu del Estáu del bientar 

A pesar de qu'esisten dellos antecedentes en sistemes políticos anteriores, alegóse que la perceición del meyoramientu del bienestar material xeneral de la población, como una de les funciones centrales de la Sociedá o Estáu, realmente empecipióse colos oríxenes de la Ilustración.
Nesi periodu, a pesar de que'l poder de los monarques aportó a absolutu, apaez el conceutu del déspota ilustráu, que la so función yera, especialmente n'Alemaña, traer progresu y bientar social y económicu al so pueblu<ref> en rellación a dar un rol económicu activu al Estáu col fin de llograr ciertos oxetivos sociales comunes (tales como'l bientar social y crecedera económica) y faise evidente que'l progresu y la estabilidá de cada país européu dependen de la de los sos vecinos. Asina, créase un consensu que toma dende los sectores más izquierdistes de los partíos social demócrates hasta los más derechiegos o conservadores nos demócrata cristianos. Esi consensu ye lo que aportó a conocíu como'l modelu européu de gobernanza, basáu non solo na idea de que la sociedá ―al traviés del Estáu― tien una responsabilidá polos sos ciudadanos, sinón tamién en que'l bienestar de cada unu, tanto individuos como países, depende del bienestar del vecín y que esi bien común, a pesar de visiones ya intereses distintos, puede llograse al traviés de la práutica de la política de los consensos (ver democracia deliberativa). Empezar a falar entós de les "construcciones de comunidaes". Vease Trataos de Roma y Comunidaes Europees. La resultancia de tolo anterior ye lo que se conoz como'l modelu del Estáu del bientar.

Darréu, y a partir d'una crítica temprana al Estáu del bientar dende'l puntu de vista de la escuela austriaca,Hayek escribió Camín de servidume en 1944, entá primero que la implementación del Estáu del bientar. Nesi llibru Hayek suxer que les tentatives d'implementar «xusticia social» llevaríen inevitablemente a una dictadura: «Planificación conduz a la dictadura porque la dictadura ye'l preséu más efectivu de coerción y de enforzamiento d'ideales y, como tal, esencial por que la planificación en gran escala seya posible» (Hayek, op. cit). Sicasí, Hayek tamién reconoz nesa obra que l'Estáu tien derechu a ciertes intervenciones sociales» siempres y cuando sían aplicaes a toos per igual y nel marcu de favorecer el llibre mercáu. 
dellos políticos ―por casu, Margaret Thatcher nel Reinu XuníuNa so primer xunta colos que seríen los sos ministros d'oposición, Thatcher declaró: «Esto ye lo que creemos», coles mesmes que punxo sobre la mesa una copia de Camín de servidume. Ver, por casu: John Ranelagh: Thatcher's People: An Insider's Account of the Politics, the Power, and the Personalities. London: Harper Collins, 1991 (n'inglés nel orixinal).
buscaron implementar lo que foi xeneralmente percibíu como una tentativa de «desmantelar l'Estáu del bientar».Ye necesariu notar que, a pesar d'esa perceición xeneral, Thatcher nunca s'opunxo direutamente a este, dándolo más bien por establecíu: 
Thatcher centró los sos ataques en ciertos aspeutos, qu'ella percibía como debíos al socialismu ―específicamente la ineficiencia y los abusos del sistema d'economía mista―: 
Ella incluyía l'enclín a la dependencia que ―na so opinión― esi sistema niciaría na población inglesa polo xeneral:

Alegaba inclusive que los servicios sociales» taben meyor de resultes de les sos reformes:

Más allá d'un discutiniu alrodiu de les posibles intenciones de Thatcher y otros,Chris Patten ―quien foi unu de los políticos conservadores más importantes nel gobiernu de Margaret Thatcher― escribe: “L'Estáu nun sumió so Thatcher... nos primeros nueve años so ella, el gastu públicu como proporción del PIB foi más altu que nos primeros nueve años baxu Blair y Brown.” na so revista critica (n'inglés) del llibru: Ill Fares the Land by Tony Judt. Consultáu'l 14 d'abril de 2010.
el fechu ye qu'esos personaxes introducieron cambeos fondos al Estáu del bientar ―a lo menos tal que se practicaba n'Inglaterra― motivaos principalmente suxirióse― tantu por una malinterpretación de la posición d'HayekHayek escribió Camín de servidume,como se notó, en 1944, entá antes de la implementación del Estáu del bientar. Darréu (en 1960) Hayek modificó la so posición a “Hai bones razones de por qué tendríamos de tratar d'usar cualquier organización política que tengamos a la nuesa disposición pa faer provisiones pa los débiles o los enfermos o pa les víctimes de desastres imprevisibles. Pue que seya ciertu que'l métodu más efectivu d'aprovir contra ciertos riesgos comunes a tolos ciudadanos d'un Estáu ye dar a tou ciudadanu proteición contra esos riesgos. El nivel al que tal provisión contra riesgos comunes puede implementase, va depender necesariamente de la riqueza xeneral de la comunidá. (puntu estreme) Ye una materia totalmente distinta, sicasí, suxerir qu'aquellos que son probes, solamente nel sentíu de qu'hai nesa mesma comunidá aquellos que son más ricos, tienen un derechu a una parte de la riqueza de los postreros”, Hayek: “Los fundamentos de la llibertá”. cap VI: Equality, Value, and Merit (n'inglés nel orixinal)]. Ello ye que nesi llibru Hayek va tan lloñe como a suxerir que'l poder políticu tien el derechu de "garantizar un mínimu d'ingresos a tol mundu; distribuyir el gastu públicu pa tomar midíes cuando decaiga la inversión privada; acutar la venta de dellos bienes peligrosos, como les armes o les drogues, según establecer regulaciones sanitaries y de seguridá" 
como lo que dalgunos consideren una falta de comprensión de les consecuencies socioeconómiques de tales tentativesA. B. Atkinson: The Economic Consequences of Rolling Back the Welfare State
y les dificultaes envueltes nes mesmes.Desmond S King: The State and social structures of welfare in advanced industrial democraciesPaul Pierson: Dismantling the welfare state?: Reagan, Thatcher, and the politics of...

Consecuentemente los resultaos del proyeutu de la Sra. Thatcher nun fueron, quiciabes, los esperaos polos partidarios de la lliberación de les fuercies económiques». Nos años que siguieron a la implementación de tales midíes, la inflación n'Inglaterra algamó un 20 %. Tanto les tases d'interés como les de desemplegu xubieron descomanadamente y la base industrial británica foi abrasada.Ver, por casu Francis Wheen: How mumbo-jumbo conquered the world. Londres: Harper Perennial, 2004, capítulu 1 («The Voodoo Revolution»), páx. 18 y siguientes.

Mentanto, n'Estaos Xuníos, Ronald Reagan sería escoyíu con una promesa de “amenorgar impuestos, aumentar el presupuestu de defensa y permediar y amenorgar el gastu fiscal”.Esta increíble propuesta basar na famosa Curva de Laffer, d'alcuerdu a la cual si amenorgar los impuestos, la xente va producir más y, consecuentemente, los ingresos fiscales van aumentar. La propuesta foi descrita por Wheen (op. cit), col beneficiu de la esperiencia, como similar a la de la alquimia. El mesmu George H. W. Bush ―darréu vicepresidente de Reagan― describir famosamente como “Economía del Vudú ” (ver, por casu: Reagonomics or 'voodoo economics'?
implementó polítiques similares que, nel so conxuntu, aportaron a conocíes como neolliberalismu. Mientres esa presidencia empezó l'aumentu escomanáu de la delda tanto pública como privada n'Estaos Xuníos. Contrariamente a lo esperao polos sos partidarios, el déficit fiscal estauxunidense creció dende 0,9 billones de dólares a más de 3 billones, la tasa d'inversiones industriales tornó precipitadamente ―siendo reemplazada por grandes inversiones en preseos financieros no que foi llamáu una orxía especulativa―, el desemplegu llegó al 10 % de la fuercia de trabayu y la seguridá de trabayu y los ingresos reales del restu decayeron.
El siguíu desenvolvimientu d'esos enclinos llevó finalmente a la crisis de les hipoteques basura, que forzó al agora presidente George W. Bush (fíu del anterior) a la mayor intervención estatal na historia d'Estaos Xuníos: la inyeición de 700 000  millones de dólares pa sostener los bancos amenaciaos pola quiebra nesi país, doblando nel procesu la delda pública».libertaddigitaltv «L'alministración Bush va doblar la delda pública d'Estaos Xuníos», videu nel sitiu web YouTube.
En setiembre de 2007, esa delda llegó a 8,9 billones de dólares (8,9 trillions, según el sistema inglés).delda-publica-de-eeuu-llega-a-la so-llinde «La delda pública d'Estaos Xuníos llega a la so llende», artículu publicáu nel sitiu web El Blogue Salmón.
En payares de 2008, cuando Barack Obama asumió la presidencia, la delda xubía a 10,56 billones de dólares.riesgu-de-impagu-de-la delda-publica-de-eeuu-multiplicar por-25-en-el-ultimo-anu-1276342871/ «El riesgu d'impagu de la delda pública d'Estaos Xuníos multiplicar por 25 nel últimu añu», artículu nel sitiu web Libertad Digital.

A nivel mundial, la imposición de tales polítiques llevó a la decadencia de la crecedera económica mundial, d'una tasa permediu de cuasi 3 % añal nel periodu 1950-1973 a unu de menos de 1,5 % nel 1973-2000. Coles mesmes, l'ingresu per cápita del cuartil de mayores ingresos foi muncho más rápido que'l de menores ingresos, lo qu'aumentó dramáticamente la desigualdá social.Fondu Monetariu Internacional: Capítulu quintu de “The World Economy in the Twentieth Century” (Mayu 2000), páx. 154 y siguientes.
Situación que siguió na primer década del sieglu XXI. N'ochobre de 2010 el Fondu Monetariu internacional publicó una tabla qu'amuesa que la crecedera económica mundial tornó (cola esceición d'Asia incluyendo China) inclusive en rellación a 1980.FMI: Global Prospects and Policies figura 1.17 (Real GDP trends Growth (percent) (p 29).

A pesar de lo anterior, los mecanismos, llogros y oxetivos del Estáu del bientar entá se caltienen, n'Europa, non solo como fundamentu moral de cohesión social, sinón tamién como base realista y necesaria del bienestar socioeconómico común. Por casu, el Llibru verde sobre los servicios d'interés xeneral, presentáu pola Comisión Europea en mayu de 2002, define la noción del interés xeneral européu como «el prestu de les necesidaes básiques de los ciudadanos y la preservación de bienes públicos, cuando'l mercáu falla».Laurent, Éloi: «L'intérêt général dans l'Union européenne» , artículu en francés publicáu nel sitiu web Spire Sciences.

Más apocayá, de resultes de la Crisis económica de 2008-2009, la demócrata cristiana Angela Merkel ―faciéndose ecu del sentimientu keynesiano― proclamó: «Solo l'Estáu ye capaz de restaurar l'enfotu necesariu»,Declaraciones de Angela Merkel
y tantu el socialista non marxista ―con influencia cristiana y fabiana― Gordon Brown como'l conservador Nicolas Sarkozy cuntaron que «el laissez-faire tuvo la so hora» ya inclusive el periódicu The Economist ―bastión del pensamientu lliberal clásicu modernu― dixo:

 Interpretaciones y criterios de comparanza d'Estaos del bienestar 

 Interpretaciones 

Entender por Estáu del bientar, como conceutu xeneral, unu nel cual correspuende al Estáu o a la Sociedá asumir la responsabilidá del bientar social y económicu de los sos miembros. Esta responsabilidá ye entendida xeneralmente como comprensiva y universal, porque «bienestar» ye un conceutu ampliu que s'aplica a toos.Nótese qu'esto implica que los servicios que l'Estáu del bientar ufierta son accesibles a tolos ciudadanos o habitantes, non solo a quien sían consideraos, por casu, probes.
Adicionalmente, pa dalgunos, tal bienestar ye un derechu.Por casu, en estudiu+sobre+los derechos sociales&source=gbs_navlinks_s Bienestar social y desenvolvimientu de los derechos sociales: xornaes d'estudiu. arguméntase: «El compromisu del Estáu ye, arriendes d'ello, una pilastra fundamental del bienestar que s'asitia sobre los Derechos sociales».
A pesar de que la propuesta orixinal nesi sentíuWilliam Beveridge (1942): Social Insurance and Allied Services report
basar nel simple argumentu qu'alministrar prestaciones como derechos ciudadanos o de los habitantes sería más simple y de menor costu qu'alministralos de dalguna otra manera, l'alderique al respeutu estendióse a esaminar munchos otros aspeutos y fundamentos de los derechos sociales, con muncha influencia de la obra seminal de Beatrice Webb,{{cita|La idea del Estáu del bientar, polo xeneral atribuyíu al New Deal de Roosevelt o al gobiernu del Partíu Llaborista británicu de 1944, foi en realidá invención de Beatrice Webb nesos años. Basándose na suxerencia del economista Alfred Marshall, que «la causa de la probeza ye la probeza», ella define'l problema en términos absolutos en llugar de relativos, nun llibru qu'escribió, xunto con Sidney, llamáu The Prevention of Destitution.|Nasar, Sylvia (2011), en «Webb, Churchill and the Birth of the Welfare State», artículu n'inglés, publicáu nel sitiu web Bloomberg.
alderique que finalmente dio orixe, per parte del sociólogu Thomas H. Marshall,Marshall, T. H. (1964): «Chapter 4: Citizenship and Social Class» (páxs. 65-122), en Class, Citizenship, and Social Development: Essays by T.H. Marshall. Nueva York: Doubleday & Company, 1964.
al conceutu de ciudadanía social», que suxer que'l conceutu de ciudadanía tien d'entendese como implicando derechos.Jytte Klausen (1995): Social Rights Advocacy and State Building: T. H. Marshall in the Hands of Social ReformersJohn Holmwood (2000):
Three Pillars of Welfare State Theory: T.H. Marshall, Karl Polanyi and Alva Myrdal in Defence of the National Welfare State
Na actualidá, la mayoría d'esos argumentos basar na suxerencia rawlasiana de la Xusticia como equidad.

Pa otros, tal derechu nun esiste como tal, sinón que más bien hai un deberAsina, por casu, Leopoldo Vizcarra Ramírez suxer: “Partiendo de que toos tenemos deberes que cumplir, de lo cual van derivase los derechos”, en Otres Noticies: El Deber Social y Políticu)(documentu pastoral chilenu) “Hugo Chávez mentó la conciencia del deber social y la propiedá social de los medios de producción como los dos elementos fundamentales del socialismu". en La conciencia del deber social y la propiedá social son elementos básicos del socialismu
yá seya del Estáu, la sociedá o los sos miembros ―la llamada responsabilidá social―Por casu, siguiendo a Aristóteles, Tomás d'Aquino describía a la sociedá como un cambéu mutuu de servicios empuestos a la vida bona o bien común basáu na razón qu'impon ciertes obligaciones: “El derechu ye una ordenanza de la razón, establecida pal bien común por quien tien al so cargu la comunidá y promulgada”. Pa un analís más detalláu al respeutu, ver José Trías Monge Teoría d'axudicación. Siguiendo esta interpretación, Luis Ugalde suxer: “Unu de los problemes de fondu ye que l'Estáu del bientar antes d'un derechu humanu tien que ser una posibilidá real de producción. Si decrétase como derechu y nun se constrúi como producción real, vuélvese insostenible y conflictivu. Dicho otra manera: Nun ye posible l'esfrute efectivu de derechos humanos si'l bienestar” nun ye precedíu del “bienhacer” propiu. Naturalmente por que güei les persones, los pueblos y les naciones tengan verdaderu bienhacer na producción del so bienestar, ye necesaria la solidaridá d'otros pa crear oportunidaes y ello rique una visión de ciudadanía universal con obligaciones mutues y vasos comunicantes. Lo que obviamente nun puede llograse col neolliberalismu”; en por+estáu+del bienestar&hl=en&sig=AFQjCNG-q6l-_JX81CzxKDy7tB1gdoh9KA «Globalización, estáu de bientar y neolliberalismu».
que puede o nun concebise como emanada o fundada yá seya nel conceutu de bien común.Pa una descripción xeneral de la problemática d'esta visión, ver Dorando J. Michelini: Bien común y ética pública. Algames y llendes del conceutu tradicional de bien común.
o na responsabilidá moralXeneralmente basáu en dalguna concepción relixosa o filosófica de Virtú. Ver, por casu: Xusticia (virtú); Caridá (virtú); Filantropía; Zakat; Altruísmu, etc
o nel conceutu llegal d'obligación conxunta derivada d'un hipotéticu contratu social.Por casu, nel contratu social de Rousseau inclúyese una clausa que contién la delegación absoluta de tolos derechos del individuu en favor de la sociedá. Con posterioridá a esto, cualquier derechu qu'un individuu tenga ye unu concedíu pola voluntá xeneral. Ver: Julio Luis Martínez Martínez: "Consensu públicu" y moral social 2.2 Ante Rousseau y la "relixón" civil. Per otra parte, la voluntá publica común enllazar, na concepción llegal moderna, a los derechos, por casu, la Corte Interamericana de Derechos Humanos conclúi que “El requisitu según el cual les lleis han de ser dictaes por razones d'interés xeneral significa que tienen de ser adoptaes en función del «bien común» (art. 32.2), conceutu qu'hai d'interpretase como elementu integrante del orde públicu del Estáu democráticu, que'l so fin principal ye «la proteición de los derechos esenciales del home y la creación de circunstancies que-y dexen progresar espiritual y materialmente y algamar la felicidá» (Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Home [d'equí p'arriba: Declaración Americana), Considerandos, párrafu 1). (Opinión Consultiva 6/86; 9 de mayu de 1986).” en Resúmenes de les Xurisprudencia del Sistema Americanu de Proteición a los Derechos Humanos
que, de la mesma, puede o nun ser esplícitu nuna ConstituciónVer, por casu: DECLARACIÓN AMERICANA DE LOS DERECHOS Y DEBERES DEL HOME, part arts XI al XVI, XXVIII; XXXV (Deberes d'asistencia y seguridá sociales.) y XXXVI, etc. Pero, poques gracies, cuando contemplamos esti puntu de vista atopamos una transición al puntu siguiente: el propósitu del Estáu.
(ver tamién Interés públicu).

Sicasí, pa otros, l'asuntu nun trata de principios, sinón d'oxetivos: el propósitu del Estáu nun puede ser otru que promover el Interés públicu o «social» o «común» de manera práutica.Como se suxer más arriba, esta posición puede trazase ―colos debíos procuros― a Aristóteles, pa quien el propósitu del organismu políticu yera la felicidá o «vida bona» de los ciudadanos. Esta perspeutiva foi tresmitida ―al traviés de Tomás d'Aquino, quien-y dio un sentíu cristianu― a los escolásticos, ente quien Francisco Suárez argumenta que: 
Amás, siempres según Suárez, inclúi la posibilidá de llograr bienes terrenales pa una esistencia digna del home,J. A. Doering en «Francisco Suárez (1548-1617) y Jean-Jacques Rousseau (1712-1778)», artículu publicáu nel sitiu web del Centru Cervantes (España).
ente que John Locke aduz que: «El fin del gobiernu ye'l bien de la humanidá», en «Chapter XIX: “Of the Dissolution of Goverment”, en Second Treatise of Government; y James Madison amiesta: «El bien públicu, el verdaderu bienestar de la gran masa del pueblu, ye l'oxetivu a ser escorríu; y nenguna forma de gobiernu n'absolutu tien otru valor que l'afaese al llogru d'esi oxetivu».James Madison en El Federalista, nᵘ 45, 26 de xineru de 1788.
Asina, suxerse, si fuera'l casu que los gastos que'l sistema implica son de beneficiu a la sociedá nel so conxuntu, tales gastos seríen llargamente xustificaos.Friedrich Hayek tien lo que puede llamase una versión acutada» d'esta visión:

Ello ye que nesi llibru Hayek va tan lloñe como pa suxerir que'l poder políticu tien el derechu de «garantizar un mínimu d'ingresos a tol mundu; distribuyir el gastu públicu pa tomar midíes cuando decaiga la inversión privada; acutar la venta de dellos bienes peligrosos como les armes o les drogues, según establecer regulaciones sanitaries y de seguridá».
Dende esti puntu de vista, los gastos de «bienestar» pueden ser consideraos non solu gastos de «bon funcionamientu» de la sociedá, sinón tamién como inversión social,
pudiendo ser vistos non solo como aumentando la cohesión social sinón tamién la productividá común.
Adicionalmente aliégase que tales gastos pueden implicar un aforru o amenorgamientu de costos, yá seya pa llograr bienes y servicios d'interés xeneralPor casu, el mayor costu permediu (tantu pa individuos como porcentaxe del PIB dende'l puntu de vista comunal) en materies médiques ente los países de fala inglesa (incluyendo Canadá. Australia, Nueva Zelanda, etc.) ye'l de los Estaos Xuníos ―país nel cual la medicina nun foi socializada―, ente que coles mesmes esi país ye'l postreru (sestu) no rellacionao con servicios médicos. Ver: The Commonwealth Fund: Mirror, Mirror on the Wall: An International Update on the Comparative Performance of American Health Care  (n'inglés nel orixinal)
o que los gastos sociales son más efectivos y cuesten menos qu'otres midíes d'amenorgamientu de problemes sociales, por casu, criminalidad,Por casu: n'Estaos Xuníos nel 2007 hubo sobre 13 636 asesinatos (de los cualos 9146 fueron con armes de fueu). En Gran Bretaña la cifra ye paecida, 600 y 40 asesinatos per añu, respeutivamente. Ver Gun crime statistics by US state - Esos crímenes, aparte del sufrimientu a les víctimes y les sos families, causen costos económicos cuantificables, tales como les perdes d'ingresu y producción tanto de les víctimes como de los perpetradores, gastos en prisiones, etc.
etc. A extremis, esta visión puede ser concebida como utilitaria, con una concepción de la sociedá como grupu d'interés: sería, puede alegase, más efectivu y eficiente gastar n'asuntos sociales qu'esaniciar o controlar los problemes que d'otra manera multiplicaríensePor casu, Richard Wilkinson y Kate Pickett, nuna revisión d'estudios (por casu, nota siguiente) atopen que los problemes comunes ente los menos ricos acentuar en rellación a la desigualdá d'ingresos. Por casu, más de cien estudio, en países incluyendo Estaos Xuníos, Rusia, China, Chile, etc., amuesen que les tases d'homicidios son mayores y los niveles de salú son peores en sociedaes más desiguales, non solo comparando países ente sigo, sinón tamién rexones dientro de los mesmos países. Ver Richard Wilkinson y Kate Pickett (2009): The Spirit Level: Why More Equal Societies Almost Always Do Better. ISBN 1-84614-039-0 - ISBN 978-1-84614-039-6 - (Wilkinson, R y Pickett, K. (2009), “Desigualdá. Un analís de la (in)felicidá coleutiva”. Turner, Madrid.) Vease tamién la revisión d'esi llibru, realizada por Lynsey Hanley (2009): «The way we live now», y otra reseña na Revista Española del Tercer Sector (mayu-agostu de 2010).Por casu, David Stuckler y otros atoparon ―nun estudiu lleváu a cabu sobre datos de 26 países europeos dende 1970 hasta 2007― que por cada 1 % que'l desemplegu aumenta, los suicidios y homicidios amontar en 0.8 %, pero cuando'l desemplegu amontar nun 3 %, los suicidios alzáronse un 4.4 % y homicidios un 6 %. (Citáu por “New Scientist” 11 de xunetu de 2009, p 6)
(Ver tamién anomia). Sicasí, y a pesar de que tal perceición facilita y ordena el discursu políticu-social en rellación a los gastos sociales, na midida que centra l'atención en ventayes comunes promoviendo coles mesmes el desenvolvimientu de téuniques y conceutos d'utilidá socialAsina, por casu: la introducción a la Maestría n'Evaluación Social de Proyeutos de la Universidá Autónoma de Guadalaxara (en Méxicu), diz:Por casu: Carlos H. Acuña: Notes sobre la metodoloxía pa entender (y ameyorar) la lóxica políticu-institucional de les estratexes d'amenorgamientu de la probeza n'América LlatinaRobinson, Andy (2012): «Un datu espeluznante y nun ye la prima de riesgu», artículu del 11 d'ochobre de 2012 nel diariu La Vanguardia (Méxicu).
alegóse, en contra, qu'esti aproximamientu emprobez la visión tanto académica como social.Uprimny aliega que lo mesmo se puede dicir de la rellación llei-economía.

Lo anterior da orixe a tres interpretaciones principales sobre la idea d'Estáu del bientar:

 Estáu del bientar como conceutu xeneral, d'alcuerdu al cual los miembros d'una sociedá tienen la mira llexítima de que la sociedá, el gobiernu o l'Estáu sofitar, yá seya polo xeneral o en momentos de necesidá, o la mira real de qu'ellos se beneficiarán de los esfuercios comunes y del progresu social. Nesta visión xeneral, tal mira ye considerada bien un derechu de los ciudadanos o bien una obligación o oxetivu social.

 Estáu del bientar como'l sistema nel cual l'Estáu como tal asume la responsabilidá pol bienestar de los ciudadanos. Ciertos exemplos d'esti modelu del Estáu del bientar basar nuna rede o sistema de seguridá», con provisiones claramente delimitadas.

 Estáu del bientar puede identificase con sistemes xenerales de bientar social. En munchos «Estaos» del bienestar, el bienestar nun s'apurre actual o puramente pol Estáu, sinón por una combinación de servicios independientes, voluntarios, mutualistes y gubernamentales. En dellos casos d'esti tipu, l'Estáu o gobiernu actúa como coordinador de les provisiones y coles mesmes como provisor d'últimu recursu. N'otros, l'Estáu puede delegar la provisión de servicios a caridaes, organizaciones sociales o privaes (sofitándoles financieramente); nesti últimu casu, dellos autores utilicen el términu «sociedá del bienestar».

 Criterios de comparanza 

Deborah MitchellD Mitchell, 1991, Income transfers in ten welfare states, Avebury
identifica cinco aproximaciones principales a esos estudios comparativos:

 Comparances de polítiques: comparar los términos esplícitos sobre los cualos propónse y toma aición. Briggs centrar nel orixe y evolución histórica del conceutu del bienestar tanto n'Europa como nos Estaos Xuníos.A. Briggs, 1961, The Welfare State in historical perspective, European Journal of Sociology Flora y Heindenheimer, a partir de tales desarrollos, proponen que de cutiu tal desenvolvimientu, a pesar de les diferencies ideolóxiques, etc., tien llugar a lo llargo de llinies similaresP Flora, A Heidenheimer, 1982, The development of welfare states in Europe and America, Transaction Books.

 Comparances d'ingresos: tales ingresos son los recursos económicos dedicaos a los sistemes de beneficencia. MaynardAlan Maynard (1985): Welfare: Who pays? (en In defence of Welfare P Bean, J Ferris, D Whynes, edt. Social Science Paperbacks, Tavistock, Londres) suxer dos sistemes básicos: pagu al traviés d'impuestos (pagu obligatoriu) y pagu al traviés de sistemes de seguros (pagu voluntariu). Wilensky amuesa que'l nivel de tales gastos depende principalmente de la estructura social (incluyendo edá) de la población y de la duración de implementación del sistema como tal.H Wilensky, 1975, The welfare state and equality, University of California Press.

 Comparances de productos: distintos Estaos implementen regles y mecanismos distintos. Esping Andersen utiliza tales diferencies pa establecer un sistema de clasificación rellacionáu cola entrega de servicios específicos y asunciones xenerales.G Esping Andersen, 1990, The three worlds of welfare capitalism, Polity.

 Comparances de servicios. Al traviés de la considerancia de la entrega de servicios y beneficios: qué faen, cómo se financien, quién los controla, etc.Por casu: R Mishra, 2000, Globalization and the welfare state, Macmillan.S Ringen, 1989, The possibility of politics, Clarendon Press.

 Comparances de resultaos: alegóse -dende esti puntu de vista- que lo qu'importa alrodiu de estos sistemes nun ye lo que s'intenta o cuál ye'l procesu, sinón si la población ardíciase o non en consecuencia. Esta ye la base del trabayu efectuáu pol Luxembourg Income Study cuando analizó y comparó los servicios d'asistencia social en distintos países.Ver tamién: J Dreze, A Sen, 1989, Hunger and public action, Clarendon Press.

 L'Estáu del bientar n'Europa 

Ye frecuente escuchar dicir qu'esiste un solu modelu social européu, como contraposición al modelu social esistente nos Estaos Xuníos. Lo cierto ye que la realidá ye muncho más complexa. Esisten en realidá distintos modelos sociales (esto ye, Estaos del bienestar) nel senu de la XE. A pesar de que cada país tien unes particularidaes propies, pueden estremase cuatro modelos distintos:Sapir, A. (2005): Globalisation and the Reform of European Social Models, Bruegel, Bruxeles. Accesible per internet en 
 El modelu nórdicu, de Dinamarca, Noruega, Islandia, Finlandia, Suecia y Países Baxos.
 El modelu continental, d'Austria, Bélxica, Francia, Alemaña y Luxemburgu.
 El modelu anglosaxón, d'Irlanda y Reinu Xuníu.
 El modelu mediterraneu, de Grecia, Italia, Portugal y España.


 El modelu nórdicu 
Como puede reparase nel gráficu, presenta'l nivel más altu de proteición social y la so carauterística principal ye la provisión universal basada nel principiu de ciudadanía, esto ye, qu'esiste un accesu más xeneralizáu, con menos condiciones, a les prestaciones sociales.

No que se refier al mercáu de trabayu, estos países carauterizar por importantes gastos (relativos) en polítiques actives coles mires de la reinserción rápida nel mercáu de trabayu de los paraos. Caracterícense tamién por un eleváu númberu d'emplegos públicos. Los sindicatos tienen una elevada afiliación y un importante poder de decisión lo que provoca una baxa dispersión de los salarios (una distribución más equitativa de la renta).

El modelu nórdicu caracterízase tamién por una elevada cuña fiscal.

 Carauterístiques del modelu nórdicu 
Los países nórdicos son estaos pequeños, relativamente homoxéneos en términos de etnicidad y relixón, de llarga tradición democrática, de respetu polos derechos humanos y d'estáu de derechu.
Ente 1870 y 1918 tuvo llugar l'abolición del trabayu de menores, pensiones pa persones adultes probes, seguros de riesgos profesionales, fondos pa seguru d'enfermedá. Ente 1919 y 1950 producióse una importante estensión de los derechos sociales, el movimientu obreru tuvo un papel fundamental consiguiendo la estensión de rellaciones llaborales autónomes, per mediu d'alcuerdos ente patrones y sindicatos, una tasa alta d'organización de tolos asalariaos, incluyendo muyeres. Una collaboración efectiva ente los líderes de clases sociales y el nuevu grupu d'inxenieros sociales» que se xunieron a los partíos socialdemócrates. L'universalismu ye una de les principales carauterístiques del modelu nórdicu, xunto col financiamientu por impuestos, la provisión pública de tresferencies y servicios, énfasis nos servicios sociales personales, provisiones d'alta calidá y tases de compensaciones altes ya igualitaries.

 El modelu continental 
Ye similar al nórdicu pero con una mayor proporción de gastos empobinaos a les pensiones. Basar nel principiu de «asistencia» (ayuda) y «sécurité sociale» (sistema de seguros), con nun sistema de subsidios parcialmente non condicionáu a la permeabilidá (por casu en Francia, onde esisten subsidios que'l so únicu requisitu ye tener más de 25 años. Sicasí, otros beneficios dependen de contribuciones voluntaries a sociedaes yá seya estatales, mutualistes o privaes de seguros).

No que se refier al mercáu de trabayu, les polítiques actives son menos importantes y a pesar de que los sindicatos tienen una afiliación bien baxa, estos tienen un importante poder de decisión nes negociaciones coleutives.

Otru elementu importante del modelu continental son los subsidios por invalidez.

 El modelu anglosaxón 
Esti modelu ta carauterizáu por una previsión o midíes preventives menores qu'otros modelos y por una asistencia social de tipu últimu recursu más importante (los beneficios dependiendo en parte d'aforros, etc). Los subsidios dirixir en mayor midida escontra la población n'edá de trabayar y los mozos (por casu, cada familia recibe una asignación por fíu, que se tresforma n'ingresu mínimu» a los 16 años a quien sigan estudiando), y en menor midida escontra les pensiones. L'accesu a los subsidios ta condicionáu en mayor midida a la empleabilidá (por casu, condiciónense los subsidios a que la persona trabayara enantes o tea buscando trabayu).

No que se refier al mercáu de trabayu, los gastos en polítiques actives ―de promoción d'emplegos, educación y calificación de trabayadores―son relativamente importantes. Sicasí, midíes de Seguridá Industrial son menores qu'otros modelos y los sindicatos tienen un menor poder de participación en decisiones yá seya gubernamentales o patronales. Esta ye una de les razones poles qu'estos países tienen una mayor dispersión de la renta y un mayor númberu d'emplegos con baxos salarios.

Sicasí, el modelu anglosaxón ye consideráu unu de los más eficientes ―solo superáu pol nórdicu― no rellacionao con amenorgamientu de la probeza y en promover incentivos pa trabayar, lo que, d'alcuerdu a dalgunos, facer preferible yá que los sos meyores resultaos en materia d'emplegu facer más sostenible financieramente al llargu plazu.Sapir, A. (2005): Globalisation and the Reform of European Social Models. Bruxeles: Bruegel. Accesible per internet en 

 El modelu mediterraneu 
Esti modelu correspuende a los países que desenvolvieron un Estáu del bientar más tardíamente (años setenta y ochenta). Trátase del modelu social con menores gastos y ta fuertemente basáu nes pensiones y nunos gastos d'asistencia social bien baxos. Esiste nestos países una mayor segmentación de los derechos y estatus de les persones que reciben subsidios, que se reflexa nun accesu bien condicionáu a les prestaciones.

La carauterística principal del mercáu del trabayu ye una fuerte proteición del emplegu (nun confundir con proteición del trabayador o subsidiu de desemplegu) y el recursu a la xubilación antemanada como forma de meyora del emplegu. Los sindicatos tienen una presencia importante asegurada pola estensión de los alcuerdos alcanzaos en negociaciones coleutives más allá de la presencia real de los sindicatos. Nuevamente, esto tien como resultáu una menor dispersión nos salarios que nel modelu anterior.

 Evaluación de los modelos sociales europeos 



La primer entruga a la qu'hai que responder cuando pretende evaluase los distintos modelos sociales europeos ye qué criterios utilizar. Los trés criterios utilizaos por Boeri (2002) y Sapir (2005) son:
 L'amenorgamientu de la probeza.
 La proteición contra los riesgos del mercáu de trabayu.
 Los pagos pola participación al trabayu.

 L'amenorgamientu de la probeza 

El gráficu de la derecha amuesa l'amenorgamientu nes desigualdaes dempués de tomar en considerancia los impuestos y les tresferencies, esto ye, en qué midida cada modelu social amenorga la probeza ensin tener en cuenta l'amenorgamientu d'esta provocada polos impuestos y les tresferencies. Polo xeneral, la capacidá d'amenorgamientu de la probeza ta en llinia cola talla del Estáu del bientar: a mayor proporción del PIB dedicáu a los gastos sociales, mayor amenorgamientu de la probeza. Sicasí, otru aspeutu a tener en cuenta ye ver si dellos modelos son más eficientes nel amenorgamientu de la probeza qu'otros. Por esto entiéndese que con un menor gastu social consígase un mayor amenorgamientu de la probeza.

Nesti casu, el gráficu de la derecha amuesa que los modelos anglosaxón y nórdicu son más eficientes que'l continental y mediterraneu, pero sobremanera amuesa que'l continental ye'l menos eficiente. Dáu'l so eleváu gastu social, esperaríase un mayor amenorgamientu de la probeza que la que consigue esti modelu. Reparar como'l modelu anglosaxón atópase percima de la llinia trazada, indicando qu'amenorga más de lo esperao (teniendo en cuenta'l restu de modelos) la probeza. Sicasí'l modelu continental atopar por debaxo de la llinia y más alloñáu que'l modelu mediterraneu, indicando que ye'l que menos amenorga la probeza dáu'l so gastu social.

 Proteición contra los riesgos del mercáu de trabayu 

La proteición contra los riesgos del mercáu de trabayu pue ser, polo xeneral, de dos tipos:
 Por aciu regulación del mercáu de trabayu (lo que se conoz col nome de proteición del trabayu); básicamente, cola medría de los costos de despidu pa les empreses.
 Por aciu seguros de desemplegu, que nesti casu protexen al trabayador paráu y suelse financiar por aciu impuestos a los trabayadores con emplegu.

Como se repara nel gráficu, esiste un claru trade-off (pallabra frecuente na xíriga económica que significa sacrificar daqué por consiguir otru oxetivu) ente estos dos preseos de proteición del mercáu de trabayu; reparar cómo podría trazase una llinia de media con rimada negativa. Como se repara, los distintos países europeos escoyeron distintes midíes de proteición (reparar distintos puntos nel gráficu). Nesta eleición, les diferencies pueden resumise de la siguiente forma:
 Los países mediterráneos prefieren una mayor proteición del trabayu, ente que un númberu bien amenorgáu de los sos trabayadores reciben subsidios de desemplegu.
 Los países nórdicos, sicasí, protexen pocu al trabayador, pero, sicasí, la mayor parte de los sos trabayadores en situación de desemplegu reciben subsidios.
 Los países continentales presenten un nivel llixeramente más eleváu de dambes variables que la media europea.
 Los países anglosaxones basen la so proteición nos subsidios de desemplegu, con un nivel bien amenorgáu de proteición del trabayu.

La evaluación de dambes midíes de proteición ye complicada. Polo xeneral, esiste un consensu ente economistes en que la proteición del trabayu xenera ineficiencia nes empreses: yá que les empreses nun pueden despidir a los trabayadores llibremente, quiciabes decidan nun despidir a pesar de nun precisar a tales trabayadores, estropiando la so eficiencia. Nun esiste tal consensu tocantes a si la proteición del trabayu xenera un mayor desemplegu que la proteición del trabayador.

 Los pagos pola participación al trabayu 


Los incentivos al trabayu y los pagos pola participación al trabayu de cada modelu pretenden analizase al traviés de lo que se define como ratio d'emplegu por población, como nel gráficu axuntu. Ellí compárense los distintos grupos de países al traviés de dos tases definíes particularmente con esti oxetu: una tasa d'emplegu (entendida como'l porcentaxe de trabayadores ocupaos sobre la población n'edá llaboral) y una tasa de desemplegu (entendida como'l porcentaxe de trabayadores desemplegaos sobre la población n'edá llaboral). Hai que tener en cuenta que les tases utilizaes nesti gráficu calculáronse non en términos de población activa (yá que nesi casu sumaríen siempres 100, al ser los sos la población ocupada y la población en paro dos únicos componentes) que ye la manera habitual de publicar nes estadístiques que miden la estructura llaboral de la población; sinón en términos de población en edá llaboral (distinta según les llexislaciones de cada país, pero davezu ente 16 y 65 años). La manera más habitual de denominar la rellación ente población activa y población n'edá llaboral ye «tasa d'incorporación».

La denominada Estratexa de Lisboa de la Xunión Europea estableció en 2001 que la tasa d'emplegu de los países de la XE tendría d'algamar a lo menos el 70 % pal añu 2010.

Nesti casu, el gráficu amuesa que son los países del modelu nórdicu y anglosaxón los que tienen una mayor tasa d'emplegu ente que los continentales y mediterráneos tienen una tasa d'emplegu per debaxo del oxetivu de Lisboa.

 Eficiencia y equidad 


A manera d'evaluación xeneral, los modelos sociales de los distintos tipos d'Estáu del bientar valoráronse en función de dos criterios:
 La eficiencia, esto ye, si'l modelu aprove los incentivos necesarios por que'l mayor númberu de persones trabaye, y por tanto, haya altes tases d'actividá y ocupación.
 La equidad, esto ye, si caltién el riesgu de probeza relativamente baxu.

Como se repara nel gráficu, el meyor modelu en función de la combinación d'estos dos criterios ye'l nórdicu. El modelu continental tien menor eficiencia, ente que'l modelu anglosaxón tien menor equidad. El modelu mediterraneu ye inferior en dambos aspeutos.

Dellos economistes consideren qu'ente'l modelu continental y el anglosaxón ye esti postreru'l preferible, yá que los sos meyores resultaos en materia d'emplegu facer más sostenible financieramente al llargu plazu, ente que'l nivel de equidad depende de les preferencies de cada país (Sapir, 2005). Otros economistes consideren que'l modelu continental nun puede considerase peor que'l anglosaxón yá que esti tamién ye la resultancia de les preferencies de los sos ciudadanos (Fitoussi et al., 2000; Blanchard, 2004).

 Argumentos a favor y en contra 

El conceutu del Estáu del bientar sigue siendo polémicu, y ye continua'l discutiniu sobre la responsabilidá de los gobiernos en rellación col bienestar de los sos ciudadanos.

 Argumentos a favor 

 Humanitariu: la idea de que nenguna persona tien de sufrir innecesariamente.
 Democráticu: los votantes na mayoría de los países favorecen la estensión gradual de la proteición social.
 Derechos Humanos: los Estaos tán obligaos pola Declaración Universal de los Derechos Humanos (1948) y polos Pactu de Derechos Civiles y Políticos y de Derechos Económicos, Sociales y Culturales, de 1966.
 Éticu: la reciprocidá ye cuasi universal como principiu moral, y la mayoría de los sistemes del bienestar basar en patrones del intercambiu xeneralizáu. El altruísmu, o ayudar a otros, ye una obligación moral na mayoría de les cultures. Por casu, la caridá y l'ayuda pa los probes (yá seya con subsidios o puestos de trabayu) son bien vistos por munches persones.
 Relixosu: la mayoría de les relixones importantes del mundu creen que l'altruísmu ye moral y l'egoísmu ye inmoral. Les obligaciones relixoses inclúin el deber de la caridá y la obligación pa la solidaridá. 
 Interés mutuu: dellos sistemes nacionales creáronse voluntariamente de la crecedera del seguru mutuu.
 Económicu: los programes sociales realicen una gama d'actuaciones económiques frente a posibles fallo de mercáu (monopolios naturales, desvirtuaciones que pudieren producise al traviés del comerciu internacional, estructurando el mercáu de trabayu, etc.), redistribuir la renta y salvaguardando la economía de componentes cíclicos. Amás, la cohesión social dexa un mayor desenvuelvo que finalmente redunda en beneficiu de tolos axentes económicos (llena de la conocencia, redolada saludable, etc.). Ye lo que se denomina equidad categórica, xeneralmente sobre bienes preferentes.
 Social: los programes sociales utilizar pa promover oxetivos comunes con al respective de la educación, la familia y el trabayu.
 Políticu: ye una necesidá. Ye l'únicu modelu que demostró na práutica la capacidá de producir tantu la crecedera económica como la cohesión social necesarios pa garantizar l'orde democráticu y el bon funcionamientu de la sociedá.

 Argumentos en contra 

Apurren los siguientes argumentos contra l'Estáu del bientar:

 Individualista: la intervención del Estáu infringe la llibertá individual; l'individuu nun tien de ser forzáu a subvencionar el consumu de terceros - l'Estáu del bientar quita llibertá d'eleición, yá que son burocracies sobre les que'l ciudadanu tien bien pocu control les que deciden qué bienes y servicios «merca» unu colos sos impuestos, ente que nun mercáu llibre y privao, el consumidor ye'l soberanu total (argumentu desenvueltu por Milton Friedman en Llibertá d'escoyer).
 Conservador: l'Estáu del bientar supón un riesgu moral, una y bones los individuos vense desligados de les consecuencies económiques de los sos actos. Por casu: unu puede prauticar deportes de riesgu, a sabiendes de que l'atención sanitaria ta pagada colectivamente, y de que, si sufre un accidente grave, esisten pensiones d'invalidez.
 Objetivista: l'Estáu del bientar basar nuna falacia, yá que si individualmente los ciudadanos nun pueden dexase un determináu nivel de «bienestar», nun hai nengún motivu por que sí puedan faelo colectivamente (argumentu de Leonard Peikoff).
 Movimientu obreru revolucionariu (marxista o anarquista): l'Estáu del bientar ye un preséu temporal p'azorronar la esplotación que subyace sol sistema capitalista.
 Privatización: Dellos economistes dicen que los servicios qu'empresta l'Estáu del bientar podríen ser emprestaos con mayor eficiencia pol sector priváu.
Pa dellos autores, como Guillermo de la Devesa, cuando se privaticen, tresfieren o se deriven servicios qu'empresta l'Estáu, polo xeneral al sector priváu pero tamién a les families fálase, polo xeneral, de sociedá del bienestar.bienestar&hl=es&ei=Chu8TuC0J9Ts8QO9lu2hBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=7&ved=0CEoQ6AEwBg#v=onepage&q=sociedá%20d'el%20bienestar&f=false Ludolfo Paramio,Tomás Fernández García,Ludolfo Paramio Rodrigo, Estáu de bientar: perspectives y llendes, 1998, ISBN 84-89958-25-4

 Ver tamién 
 Bienestar social
 Desarrollu social
 Economía del bienestar
 Xeografía del bienestar
 Xeografía económica
 Llei de cuidos inversos
 Derechos humanos
 Derechos económicos, sociales y culturales
 Historia del estáu del bientar
 Derechu a la vivienda
 Derechu a la salú
 Seguridá Social
 Melecinara

 Bibliografía 

 En castellán 

 Beck, Ulrich: Presente y futuru del Estáu del bientar: l'alderique européu. Mino y Dávila, 2005.
 Berian, Josetxo: Estáu de bientar, planificación ya ideoloxía (Trabayu social, política social). Editorial Popular, 1990.
 Fernández García, Tomás: Estáu de bientar y socialdemocracia: idees pal alderique. Madrid: Alianza, 2005.
 Grau Morancho, Ramiro: Crisis del Estáu del bientar. Madrid: Trivium, 1994. ISBN 84-7855-824-1.
 Pico López, Josep: Teoríes sobre l'estáu del bientar. Madrid: Sieglu Ventiún Editores (Socioloxía y política), 1987.
 Rojas, Mauricio: Reinventar l'Estáu del bientar. La esperiencia de Suecia (Editorial Gota a Gota. Madrid - 2008.
 Navarro, Vicenc: Bienestar insuficiente, democracia incompleta. Barcelona: Anagrama.
 Muñoz de Bustillo Llorente, Rafael (coord.): L'Estáu de bientar nel cambéu de sieglu. Madrid: Alianza, 2007.
 Offe, Claus: Contradicciones nel estáu del bientar. Madrid: Alianza, 2007.
 Sen, Amartya Kumar: Bienestar, xusticia y mercáu. Madrid: Paidós Ibérica, 1997.
 Sen, Amartya Kumar: Sobre ética y economía. Madrid: Alianza, 2003.
 Sen, Amartya Kumar: Nueva economía del bienestar. Valencia (España): Universidá de Valencia. Serviciu de Publicaciones, 1995.
 Dellos autores: Estáu de bientar, desenvolvimientu económicu y ciudadanía: delles lleiciones de la lliteratura contemporánea (estudios y perspectives). Nueva York: United Nations Publications, 2006.
 Dellos autores: Pros y contras del Estáu del bientar. Madrid: Tecnos (Coleición Grana y Riegu. Serie de socioloxía), 1996.
 Dellos autores: Les estructures del bienestar n'Europa. Estudios de la Fundación ONCE sobre l'Estáu de bientar. Madrid: Escuela Llibre, 2000.
 Velarde Fuertes, Juan; y Cerca Alonso, Alejandro: L'Estáu del bientar. Madrid: Acentu, 1999.

 N'otros idiomes 

 Beito, David T: From Mutual Aid to the Welfare State. UNC Press, 2000.
 Blanchard, O. (2004): The Economic Future of Europe. NBER Economic Papers
 Boeri, T. (2002): Let Social Policy Models Pertenez and Europe Will Win, presentación pa la conferencia de la John F. Kennedy School of Government; Universidá de Harvard, 11-12 d'abril de 2002.
 Esping-Andersen, G: The Three Worlds of Welfare Capitalism. Polity Press, 1990).
 Fitoussi J.P. and O. Passet (2000): Reformes structurelles et politiques macroéconomiques: les enseignements des «modèles» de pays, en Reduction du chômage: les réussites en Europe. Rapport du Conseil d'Analyse Economique, n.23, Paris, La documentation Française, páxs. 11–96.
 Mishra, Ramesh: The Welfare State in Crisis: Social Thought and Social Change. Harvester Press, 1984.
 Mishra, Ramesh: The Welfare State in Capitalist Society. Harvester Press, 1990.
 Sapir, A. (2005): Globalisation and the Reform of European Social Models. Bruxeles: Bruegel. Accesible per internet en .
 Shmidt, M, G: Wohlfahrtstaatliche Politik unter bürgerlichen und sozialdemokratische? Regierungen: Cumpus, 1982.
 Streeck, Wolfgang y Yamamura, Kōzō: The origins of nonliberal Capitalism.

 Notes y referencies 

 Enllaces esternos 


 bienestar Sociedá del bienestar'', en 'WordReference'.

 UAM: «Estáu del bientar» (introducción a cursu) contién una descripción xeneral y estensivo bibliografía temática.

En contra
 Röpke, Wilhelm: «Estáu benefactor ya inflación crónica».
 Mueller, Anthony P.: «Bye-bye, Bismark».
 Machan, Tibor R.: «¿Por qué ye inmoral l'Estáu benefactor?».

A favor
 «L'Estáu social: descripción y retos». 
 Artículos sobre l'Estáu del bientar nel sitiu web Socialdemocracia.
 , artículu d'opinión
 Asistencia Social.net (ayudes sociales d'España).
 Navarro López, Vicenç: (2010) «El dogma neolliberal y les pensiones».
 Navarro López, Vicenç (2010): «Otres polítiques financieres son posibles».
 Pettit, Philip: conservadores-traten-de-desprestixar-y-desmontar-l'estáu-del bienestar/ Pettit: «Los conservadores traten de desprestixar y desmontar l'Estáu del bientar»
 Sen, Amartya: «El futuru d'Estáu del bientar».

Categoría:Estáu de bientar Estáu de bientar
Categoría:Política económica
Categoría:Política social
Categoría:Socioloxía política