Villamanrique de la Condesa

Villamanrique de la Condesa ye un conceyu asitiáu al suroeste de la provincia de Sevilla, Andalucía, España. Atópase na contorna de les Marismas del Guadalquivir. En 2016 cuntaba con un total de 4.462 habitantes.

 Historia 

La zona tuvo poblada dende'l Calcolíticu. Atopáronse dellos xacimientos de la Edá del Bronce, siendo'l más conocíu'l del cuetu del Glayar. La ciudá primixenia pudo crease na dómina de Tartessos. Na llocalidá atopó una pieza de bronce de Astarté, el Bronce Carriazo, que puede datase d'esta dómina. El nome orixinal del conceyu foi Mures, derivación del vocablu "murena", que significa "mure". Darréu, los cartaxineses fundaron nesta zona un pobláu dedicáu a la estracción de tintura púrpura. Na dómina romana falar d'ella como una ciudá cercada con puertes d'oru. Nel añu 112 construyir nella'l castiellu de Tyle, onde según Flavio Dextro foi executáu pola so fe san Florencio.

Na dómina musulmana foi conocíu como Mawra. Nesti llugar asitióse unu de los llinaxes musulmanes más importantes de la rexón, el de los Jaldún. Mientres esta dómina introducir nel conceyu'l cultivu de la vide, la olivar, los higuerales y otros, amás del regadío. Tres Reconquistar nel sieglu XIII el conceyu pasó a la Orde de Santiago. Nel sieglu XVI pasó a la Corona española, que la vendió a Francisco de Zúñiga y Guzmán, IV duque de Béxar. En 1570 Felipe II creó un marquesáu nesta llocalidá pa Manrique de Zúñiga, pasando la llocalidá a llamase Villamanrique de Zúñiga.

Na segunda metá del sieglu XIX el duque de Montpensier, Antonio d'Orleans, adquirió una casa con molín del sieglu XVI que perteneciera a Zúñiga. Darréu, Luis Felipe Alberto d'Orleans, conde de París, mercó esta propiedá y construyó, ente 1875 y 1882 un palaciu conocíu como palaciu d'Orleans-Borbón. Na actualidá sigue perteneciendo a la casa Orleans. Nél siguieron viviendo miembros de la casa Orleans y de la casa de Borbón, como Pedro d'Orleans y Bergancia (m. 2007) y Esperanza de Borbón (hermana de María de Borbón, madre de Xuan Carlos I) (m. 2005). Esta familia nobiliaria sería la heredera de la corona imperial brasilana, anque en 1889 Brasil constituyóse como república.

En 1916 el pueblu camudó'l so nome al actual, Villamanrique de la Condesa, n'honor de María Isabel d'Orleans y Borbón, infanta d'España y condesa consorte de París.

La parroquia Santa María Madalena foi construyida nel sieglu XIX sobre otra anterior. Ye d'estilu neoclásicu y alluga pieces de los sieglos XVII y XVIII.

 Xeografía 

Ta llocalidá ta arrodiada de conceyos marismeños de les provincies de Huelva y Sevilla. Al oeste atopa'l conceyu de xinoyos, tres el cual ta Almonte. Villamanrique llinda al sur con Aznalcázar, anque travesando esi conceyu escontra'l sur llegar al términu municipal de Almonte. Al este de Villamanrique atópase Aznalcázar, y al este d'esti postreru ta Isla Mayor.

 Noroeste: Hinojos Norte: Pilas  Nordeste: Aznalcázar Oeste: Hinojos  75px  Este: Aznalcázar Suroeste Hinojos Sur: Aznalcázar Sureste: Aznalcázar

 Demografía 

 Economía 

Con datos de 2014, el conceyu tien 1.010 ha de cultivos yerbáceos, de los cualos 95 ha son de sandía y 150 ha son de ceberes d'iviernu pa forraxes. Tien 1.863 ha de cultivos maderizos, de los cualos 417 son de naranxales y 250 son d'olivar d'aceituna de mesa.

 Cultura 
miniatura|derecha|Plaza de San Roque, na llocalidá.
 Tradición rociera 

Esiste una lleenda que diz que la Virxe del Rocío (del sieglu XIII) foi atopada a empiezos del sieglu XV nun árbol por un cazador de Mures (Villamanrique) llamáu Gregorio Medina. 

Nel sieglu XVII fundar na llocalidá una Hermandá del Rocío, qu'empezó a pelegrinar a la ermita pel Camín Real. En 1925 recibió'l títulu de real por Alfonso XIII y darréu el d'imperial por Pedro d'Orleans y Bergancia.

 Selmana Santa 

Na década de 1560 se edifició nel conceyu'l conventu franciscanu de Santa María de Gracia. Esti conventu foi abandonáu a finales del sieglu XIX. A mediaos de la década de 1960 foi baltáu, anque los oxetos ornamentales que quedaben fueron treslladaos a la parroquia y a otros llugares. La Hermandá de la Vera Cruz fundar na segunda metá del sieglu XVI y tuvo bien amestada a esta orde. Esta hermandá tien la so sede canónica na parroquia de Santa María Madalena. En 1913 fundir cola Hermandá del Santu Entierru. El so nome completu ye Venerable, Real, Bien Antigua y Sacramental Hermandá y Cofradería de Nazarenos del Santísimu Cristu de la Vera Cruz, María Santísima del Mayor Dolor y San Xuan Evanxelista. Esta hermandá procesiona el Vienres Santu.

 Artesanía 

Hai de solliñar a la bordadora María Ángeles Espinar, especializada en mantones de Manila. En 2007 foi condecorada cola Medaya d'Oru al Méritu nes Belles Artes.

 Hermanancies 
  Saintes-Maries-de-la-Mer, Francia.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Conceyos de Sevilla
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial