Matilde de Dammartín

Matilde de Dammartín, (1202 - xineru de 1260), foi condesa de Dammartin, de Boulogne (Matilde II) y de Aumale de 1214 a 1260. Foi reina consorte de Portugal (1248-1253).

 Primeros años 
Yera fía de Renaud de Dammartín, conde de Dammartin, y de Aumale, y de la so esposa, la condesa de Boulogne Día de Lorena. Tres la muerte de los sos padres Matilda foi la única heredera del Condáu de Boulogne.

 Primer matrimoniu 
Mientres la batalla de Bouvines el so padre foi vencíu y arrestáu y Felipe II de Francia #facer col control del Boulonnais y casó a Matilde en 1218 col so fíu Felipe Hurepel de Clermont (1200-1234, conde de Clermont-en-Beauvisis. Tuvieron dos fíos:
 Juana (1219 -1252, casada con Gaucher de Châtillon (1250), conde de Nervers, ensin descendencia.

 Albérico (122-1284, conde de Clermont, que dexó toles sos posesiones en manes de la so hermana pa instalase n'Inglaterra.

 Segundu matrimoniu 
El Condáu de Boulogne tuvo, en principiu, so l'alministración direuta del rei de Francia, tres la muerte d'ésti (1223), Felipe Hurepel pudo exercer el poder. La paz supunxo la prosperidá pal condáu y Felipe fixo restaurar y ameyorar les fortificaciones de la mesma y mandó construyir diverses places fuertes nel condáu. Tres el so fallecimientu, Blanca de Castiella, entós rexente de Francia, casó a Matilde con unu de los sos sobrinos Alfonso III rei de Portugal (1219 1279). Tuvieron dos fíos:
 Roberto, nacíu en 1239 y muertu al añu siguiente
 un fíu nacíu en 1240 y muertu na so mocedá
En 1237 el condáu de Boulogne pasó al vasallaxe del conde de Artois que lo dexó como patrimoniu a Roberto I de Artois, hermanu de San Luis. En 1253 Alfonso refugó a Matilde pa casase con Beatriz de Castiella, calteniendo, sicasí, el títulu de conde de Boulogne. En términos xenerales el reináu de la condesa Matilde foi consideráu, per parte del Boulonnais, como un periodu de paz y prosperidá.

 Muerte 
Matilde morrió en xineru de 1259. Tuviera cuatro fíos, trés d'ellos morrieron y el cuartu arrenunció a tolos sos feudos pa dise a Inglaterra. La so socesión #apostar ente cuatro pretendientes: 
 una caña naciente de la familia Dammartin, que yá recibiera'l condáu de Aumale tres el fallecimientu de Felipe Hurepel; 
 Enrique III de Brabante, nietu de Matilde d'Alsacia, 
 la hermana menor de Ide de Lorraine, Adélaïde de Brabante, única fía de Mahaut d'Alsacia, y 
 el rei de Francia en cuantes que sobrín de Felipe Hurepel. 
Finalmente'l Parllamentu de París pronuncióse, en 1262, a favor de Adélaïde de Brabante, vilba de Guillermo X de Clermont, conde de Auvernia.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Persones finaes en 1259
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía NF
Categoría:Reis y reines de Portugal
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym