Ferenc Puskás

Ferenc Puskás (ˈfɛrɛnʦ ˈpuʃkaːʃ), nacíu como Ferenc Purczeld Bíró , foi un futbolista y entrenador hispanu-húngaru,Adoptó la nacionalidá española en 1961. integrante históricu de los equipos Budapesti Honvéd Sport Egyesület y Real Madrid Club de Fútbol, siendo esti postreru al que debe los sos mayores ésitos y reconocencies mundiales. Ye recordáu como unu de los máximos goliadores de tolos tiempos.

Figura llexendaria del fútbol mundial y consideráu como unu de los meyores futbolistes de la historia según la UEFA y la FIFA —el máximu organismu futbolísticu—, foi internacional por dos países, circunstancia dexada na dómina, contabilizando 85 alcuentros cola seleición húngara —conocida como'l «Equipu d'oru» y cola que ganó la Medaya d'Oru nes Olimpiaes de Ḥélsinki 1952 y llogró'l subcampeonatu na Copa Mundial de Suiza 1954—, y cuatro cola seleición española n'adoptando la nacionalidá española en 1961.

Moteyáu «Cañoncito Pum» por cuenta del so fuerte disparu de maniega y a los sos goles, foi escoyíu por FIFA como'l Máximu goliador del sieglu en 2004 y ocupa el sestu llugar nel ranking del Meyor futbolista del sieglu publicada por IFFHS en 2004. Dicha singularidá anotadora provocó que dende la temporada futbolística 2009-10 la FIFA otorgue'l Premiu Puskás nel so honor, siendo dau al xugador qu'anote'l meyor gol de la temporada.

A nivel de clubes conquistó un total de quince títulos, cinco lligues húngares, cinco lligues españoles, un campeonatu de Copa d'España, trés Copes d'Europa, una Copa Intercontinental, ente que llogró cuatro veces proclamase máximu goliador de la Primer División d'España.

Al momentu de la so retirada yera'l segundu máximu goliador de la historia del Real Madrid C. F. —onde militó ocho temporaes—, namái superáu en 65 goles pol so ex-compañeru d'equipu Alfredo Di Stéfano, siendo dambos dos de los integrantes del recordáu «Madrid de Di Stéfano» o «Madrid de les cinco Copes d'Europa». Consideráu como'l meyor xugador húngaru de la historia, entá dempués de la so muerte ye recordáu xunto a otros grandes xugadores del país como Sándor Kocsis, Ferenc Bene, Zoltán Czibor, Ferenc Szusza, Ferenc Déak o Ladislao Kubala ente otros, y ye consideráu tamién por espertos, periodistes, aficionaos y ex-futbolistes como unu de los meyores goliadores de tol mundu. El so nome ye fuertemente amestáu al del yá mentáu Di Stéfano, yá que —bastante ye que— fueron los estandartes del club «merengue» que camudó'l cursu de la historia d'esti equipu hasta ser proclamáu como'l [[Meyores clubes del sieglu XX según la FIFA meyor club del sieglu XX]], mercé sobremanera a les cinco finales consecutives ganaes de la Copa d'Europa —siendo Puskás parte nes dos últimes, antes de vencer una tercera en 1966—, y nes qu'anotó un total de siete goles siendo'l récor históricu de la competición xunto al xugador hispanoargentino.

Tres la so retirada deportiva en 1966 dedicar a la parcela téunica onde entrenó a 13 equipos distintos en 27 temporaes, y dirixendo siquier a un equipu de caúna de les confederaciones continentales,Dos de Concacaf, trés de Conmebol, unu de la AFC, unu del CAF, unu de la OFC y cinco de la UEFA. siendo'l so mayor llogro un subcampeonatu de la Copa d'Europa na edición de 1971 col Panathinaikós Athlitikos Omilos frente al Amsterdamsche Football Club Ajax de Johan Cruyff.

 Trayeutoria 

 Orixe 
Puskás nació como Ferenc Purczeld en Budapest y crióse en Kispest, entós daquella un pueblu cerca de la ciudá. El so padre, d'igual nome, yera un suabu del Danubiu d'orixe étnicu alemán, que maxarizó el so apellíu a Puskás en 1937 tres la entrada del exércitu alemán nel país. Empezó la so carrera como xuvenil nel Kispesti Athlétikai Klub, onde'l so padre, que xugara primeramente pal club, yera entrenador.

Primeramente utilizó'l nome de Miklós Kovács pa refugar les normes de la edá mínima antes de roblar oficialmente pol Kispest A. C. a la edá de doce años, y ente los sos compañeros d'equipu taba'l so amigu de la infancia y tamién futuru compañeru del equipu nacional József Bozsik. Fixo la so primer apaición sénior nel primer equipu'l 5 d'avientu de 1943 nun partíu contra'l que s'acabó proclamando campeón de lliga, el Nagyváradi Atlétikai Club rumanu y nel que cayeron ganaos por 3-0.Por cuenta de la Segunda Guerra Mundial, aceptóse que dellos equipos rumanos apostaren la lliga húngara. Foi ellí onde recibió'l llamatu de «Öcsi» con apenes diecisiete años.https://web.archive.org/web/20111008021912/http://www.kulker-online.eu/content/view/1009


L'equipu remató nes posiciones de metá baxa de la tabla hasta que terminó per esplotar na primavera de 1945. Dende entós convirtióse nuna de les meyores escuadres d'Hungría, y foi de los sos compañeros József Nemes y József Mészáros de quien heredó la so capacidá goliadora, apostrándo-yos como'l meyor goliador del equipu. Sicasí, los sos 35 goles anotaos na temporada 1945-46 fueron insuficientes en comparanza colos consiguíos poles yá grandes figures Ferenc Déak, autor de 66 tantos, y Ferenc Szusza, de 45. Ellos trés formaben yá na seleición húngara, y mandaríen a formar unu de los meyores equipos enxamás vistos. Al añu siguiente, con venti años, foi la primer vegada que tuvo cerca de consiguir el campeonatu. Autor de 32 goles, namái superáu por Déak, llevó al so equipu al subcampeonatu —el segundu na historia del equipu y que yera hasta la fecha'l so meyor resultáu—, antes de convertise nel máximu anotador del campeonatu en 1948 con 50 goles so la direición de Béla Guttmann.

Un equipu en transición tres la marcha del entrenador a Italia nun vio llegar l'ésitu hasta un añu dempués cuando tomáu pol Ministeriu Húngaru de Defensa () foi convertíu nel club del exércitu y pol que camudó la so denominación pol de Budapesti Honvéd Sportegyesület (). Como resultáu d'una práutica que s'estendió por numberosos clubes del país, a los xugadores de fútbol asignóse-yos rangos militares, siendo col tiempu Puskás nomáu comandante, lo que supunxo recibir otru de los sos llamatos: «El Comandante Galopante». Na nueva temporada'l club ganó la primer lliga de la so historia y de nuevu Puskás foi'l máximu anotador, dambos fechos que revalidaron la temporada siguiente.

Como club del exércitu, el Budapesti Honvéd S. Y. utilizó'l reclutamiento p'adquirir los meyores xugadores húngaros del país, lo que llevó a materializar los fichaxes de Zoltán Czibor y Sándor Kocsis, con quien conformó una de les meyores delantreres del club. Mientres la so carrera nel so país llogró otros trés campeonatos pa un total de cinco títulos, terminando a lo más artilleru en cuatro causes —consiguiendo amás en 1948 ser el Bota d'Oru Máximu goliadores antes de la instauración del troféu máximu realizador européu—, antes de la so primer participación nun tornéu internacional de clubes.

Cola apocayá inaugurada Copa de Clubes Campeones Europeos o Copa d'Europa, y a la que refugó participar na so primer edición, delidió na edición 1956-57 como campeón húngaru. Empareyáu contra'l Atlético de Bilbao español na primer ronda, los húngaros perdieron el partíu d'ida por 3-2 en San Mamés, pero primero que pudiera apostase'l partíu de vuelta españó la revolución húngara de 1956. El conflictu, en protesta poles polítiques impuestes dende la Xunión Soviética, provocó que los xugadores decidieren nun tornar a Hungría y dispunxeron que'l partíu de vuelta nel Estadiu Heysel de Bruxeles. Puskás marcó'l definitivu 3-3, pero'l so equipu foi esaniciáu pol 6-5 nel global de la eliminatoria, y los xugadores húngaros quedaron nuna grave disyuntiva. Llamaron a les sos families dende Budapest, y a pesar de la oposición de la FIFA y les autoridaes del fútbol húngaro entamaron una xira de recaldación de fondos por Italia, Portugal, España y finalmente Brasil. Dempués de tornar a Europa, los xugadores dixebráronse. Dalgunos, incluyendo Bozsik, tornaron a Hungría, ente qu'otros, como Czibor, Kocsis y Puskás, atoparon nuevos clubes onde poder xugar n'Europa Occidental.Behind the Curtain: Football in Eastern Europe by Jonathan Wilson. 2006.

 Emigración y sanción 
En dexando Hungría en 1956 y nun tornar, foi xulgáu pol so grau militar na so ausencia so les acusaciones de “traidor a la patria” pol réxime comunista y nun pudo volver al so país hasta 1981.

Coles mesmes, tanto'l Milan Associazione Calcio como la Juventus Football Club, dos de los meyores clubes italianos del momentu, intentaron el so fichaxe, pero taba inhabilitáu pola FIFA y pola UEFA por negase a tornar a Budapest, lo que-y torgó xugar n'Europa mientres un periodu de dos años nel que se treslladó a Austria, onde entrenó col Wiener Sport-Club, y dempués a Italia. Pasada la prohibición trató de xugar n'Italia, pero nun foi capaz d'atopar un club de máxima categoría dispuestu a contrata-y yá que el alministradores de los distintos equipos amosábense ronciegos por cuenta del so yá avanzada edá y el so estáu de forma. Foi tantiguáu pol Manchester United Football Club pa reforzar un plantel afaráu pol desastre aereu de Múnich en 1958, pero por cuenta de les regles de la Football Association relatives a los estranxeros y el desconocimientu de Puskás del inglés fixeron que l'entrenador Jimmy Murphy nun pudiera cumplir el so deséu de roblar al húngaru. Foi entós cuando se presentó'l club que-y reportaría los so mayores llogros deportivos.

 Máxima rellumanza n'España 

Puskás siguió estremáu de los terrenes de xuegu y decidió establecese n'España tres la poca suerte llograda. Ensin meyores na so situación salvo otru fugaz y fútil acercamientu del Real Club Deportivo Español, nun foi hasta'l 11 d'agostu de 1958, cuando a los 31 años, con bastante pesu de más y cola negativa del secretariu téunicu del club, José Samitier, robló pol Real Madrid Club de Fútbol presidíu por Santiago Bernabéu. Un apueste personal del máximu mandatariu dexó que formara parte d'una de les meyores delantreres enxamás vistes na historia compuesta pol francés Raymond Kopa, l'español Paco Gento y los hispanoargentinos Héctor Rial y Alfredo Di Stéfano.

Poco se sabía entós daquella n'España alrodiu del so xuegu y que taba por esllumar, sobremanera formando una letal pareya con Di Stéfano, con quien estableció una gran amistá. Entós daquella el club madrilanu yera la referencia n'Europa, conquistando nada menos que trés Copes d'Europa consecutives siendo l'equipu a bater tanto a nivel nacional como continental.

Debutó con «los blancos» el 14 de setiembre de 1958 na victoria por 1-2 frente a la Unión Deportiva Las Palmas, y el so primer gol llegó una selmana dempués na victoria por 5-1 contra'l Real Xixón siendo l'autor de trés d'ellos. Foi'l primeru de los cuatro hat-tricks qu'anotó nel campeonatu pa un total de 21 goles, dos menos que'l so compañeru Di Stéfano, siendo los dos máximos realizadores. Pese al bon rendimientu amosáu, nun consiguieron salir campeones tres un llargu duelu col Club de Fútbol Barcelona de principiu a fin. La dupla, foi autora de 59 goles y nueve hat-tricks, dos d'ellos, unu per cada xugador, se profujo na victoria por 10-1 frente a la U. D. Las Palmas na que ye una de les mayores victories na historia del campeonatu.

Especialista nel disparu, mientres la temporada 1960-61, anotó cuatro goles nun partíu contra'l Elche Club de Fútbol y na temporada siguiente, marcó cinco goles contra'l mesmu equipu. Anotó dos tripletas más en «El Clásicu» contra'l C. F. Barcelona en 1963, unu nel estadiu Santiago Bernabéu y otru nel Camp Nou. Mientres ocho temporaes como madridista hasta la edá de 39 años, Puskás xugó 180 partíos de lliga y marcó 156 goles, con una media de 0,87 goles per partíu, y anotó 20 ó más goles mientres los sos primeros seis años n'España —siendo trés d'elles cimeru a los 40—. Ganó'l «pichichi» en cuatro causes,En 1960, 1961, 1963, y 1964, anotando 26, 27, 26 y 20 goles, respeutivamente. y ayudó al club a ganar amestar cinco veces consecutives ente 1961 y 1965, amás d'un Campeonatu d'España de Copa en 1962 nel que foi l'autor de los dos goles de la victoria por 2-1 sobre'l Sevilla Club de Fútbol. Circunstancia la de ser decisivu que se repitió más vegaes mientres la so estancia en Madrid.

Tocantes a les sos participaciones n'Europa, onde'l so club yera'l campeón vixente a la so llegada, xugó 39 partíos nos que marcó 35 goles. Foi clave por que'l so equipu llegara a algamar nuevamente la final de la Copa d'Europa de 1959, anotando na ida y na repetición decisiva de la semifinal del «derbi madrilanu» —na que foi la primer vegada que dos clubes de la mesma ciudá enfrentar nel tornéu— ante'l Club Atlético de Madrid, pero desgraciadamente nun pudo comparecer na final por cuenta de una mancadura y que los sos compañeros terminaron per vencer. Na edición siguiente empezó anotando una tripleta ante l'Association Sportive La Jeunesse d'Esch y en dambos partíos de la semifinal contra'l C. F. Barcelona, na que clasificó a los madridistes a la final con tres goles na eliminatoria. Na que foi la so primer final de Copa d'Europa imponer al Eintracht Frankfurt Fußball en Glasgow por 7-3 ante 135 000 espectadores; Puskás marcó cuatro goles y Di Stéfano anotó trés. Dichu partíu valió-yos pa recibir un apellativu pol que sería conocíu'l club de magar, el de «los viquingos» y ser catalogaos como'l meyor equipu del mundu ensin discutiniu.


Consiguieron una fazaña que col pasu del tiempu sería histórica yá que nun foi capaz d'igualase hasta'l momentu. Les cinco Copes d'Europa consecutives caltiénense como la meyor actuación llograda nunca por un equipu na historia de la competición. Amás, en consecuencia del últimu títulu, el club llogró'l privilexu d'apostar una nueva competición internacional apocayá instaurada pola FIFA: la Copa Intercontinental. Esti troféu foi apostáu d'equí p'arriba pol campeón d'Europa y el campeón de Suramérica (ganador de la Copa Campeones d'América, homóloga de la Copa d'Europa) pa resolver quién yera'l meyor equipu del mundu. El Real Madrid salió vencedor en ganando al Club Atlético Peñarol por un global de 5-1, acotando asina la so condición de meyor equipu del mundu.

El tamién llamáu «Madrid de Di Stéfano» xubió asina al club lo más alto del panorama futbolísticu internacional, llogrando una gran reconocencia per parte de medios, aficionaos y equipos rivales.
Mientres esti periodu, l'equipu llevantó nada menos que diecinueve títulos en pocu más de diez años, ente que los sos futbolistes fueron internacionalmente reconocíos col nuevu troféu creáu pol diariu francés L'Équipe del Balón d'Oru, premiu al meyor futbolista del mundu según un xuráu d'espertos, y onde los blancos acoparon el podiu del troféu mientres los primeros años. El moteyáu pola afición española como «Pancho Puskás» y «Cañoncito Pum» foi gallardoniáu col Balón de Plata en 1960.

En posteriores campañes, anotó otros trés tripletas, incluyendo una na final de 1962 contra'l Sport Lisboa e Benfica, que perdieron por 5-3 —la otra foi contra'l Football Club Internazionale Milano de Luis Suárez, Helenio Herrera y Sandro Mazzola—. Un veteranu equipu qu'ablucó a Europa empezó a esmorecese. Bastante ye que, les sos principales figures, Di Stéfano y Puskás, cuntaben con 37 y 36 años respeutivamente. Felicidad final contra los italianos foi'l postreru partíu como madridista del hispanoargentino. Sicasí, el xugador maxar siguió'l so cercu y anotó cinco goles en dos partíos contra'l Feyenoord qu'ayudaron al club a llegar a la final de la Copa Europea de 1966 —la octava del club n'once años de competición— y quinta y postrera de Puskás. Un equipu integráu por mozos españoles como Enrique Pérez Pachín, Pedro de Felipe, Manuel Sanchís, José Martínez Pirri, Ignacio Zoco, Paco Sele, Amancio Amaro, Ramón Grosso o Manuel Velázquez; toos ellos encabezaos pol veteranu Paco Gento y conocíu como'l Madrid de los Yé-yé, foi'l primeru en vencer col equipu enteru formáu por xugadores del país d'orixe del club, esto ye, tou españoles. Puskás, de nuevu, nun pudo apostala por una recaída d'una llarga mancadura sufierta nel iviernu d'esa mesma campaña y de la que se restableció n'abril. El club conquistó'l so sestu títulu, y Puskás el so terceru nuna competición na que foi máximu realizador en dos causes.

Apostó'l so postreru partíu con 38 años, el 8 de mayu de 1966 dexando un balance de 242 goles en 262 partíos —a una media de 0,92 por alcuentru— y diez títulos na so haber. Llogru que-y valieron pa ser proclamáu pola FIFA y la IFFHS como'l Máximu Goliador del sieglu XX, amás del meyor futbolista húngaru de la historia, el 4ᵘ meyor d'Europa, y el 6ᵘ meyor del mundu.

 Seleición nacional 

 Seleición absoluta 

Puskás fixo'l so debú cola seleición d'Hungría el 20 d'agostu de 1945 y anotó na victoria por 5-2 sobre . Depués pasó a xugar 85 partíos y anotó 84 goles pal equipu maxar. El so récor internacional incluyó dos tripletas contra Austria, unu contra  y cuatro goles na victoria por 12-0 sobre . Xunto con Zoltán Czibor, Sándor Kocsis, József Bozsik y Nándor Hidegkuti, formó'l nucleu del equipu d'oru que diba permanecer invictu mientres 32 partíos consecutivos. Mientres esti periodu convertir en campeones olímpicos en 1952, superando a  por 2-0 na final de Ḥélsinki. Puskás marcó cuatro goles nel tornéu olímpicu, incluyendo'l primer gol na final. Tamién ganó a  dos veces, primero con una victoria por 6-3 nel estadiu de Wembley y depués 7-1 en Budapest. Puskás marcó dos goles en cada partíu contra Inglaterra. En 1953, tamién se convirtió en campeón d'Europa central. Hungría ganó'l campeonatu dempués de terminar la parte cimera de la tabla con 11 puntos. Puskás terminó'l tornéu a lo más goliador con 10 goles y marcó dos goles pa Hungría, que reclamó'l títulu con una victoria por 3-0 sobre  nel Stadio Olimpico en 1953.

Puskás marcó tres goles nos dos partíos de primer ronda Hungría apostáu na Copa Mundial de la FIFA 1954. Los Maxares poderosos ganaron a  9-0 y a la entós  8-3. Nesti postreru partíu, sufrió una quebra nel todíu dempués d'una entrada de Werner Liebrich, y nun tornó hasta'l final.

Puskás xugó tola final del Mundial 1954 contra Alemaña con quebrar. A pesar d'esto, anotó'l so cuartu gol del tornéu pa poner per delantre a Hungría a los seis minutos, y col segundu gol del partíu, obra de Czibor dos minutos más tarde, paecía que los favoritos antes del tornéu llevaríen el títulu. Sicasí, los alemanes occidentales empataron los dos goles antes del descansu, y a seis minutos pal final los alemanes occidentales fixeron el gol de la victoria. A dos minutos del final del partíu, Puskás apaeció p'anotar l'empate, pero'l gol foi anuláu por fora de xuegu.The World Cup: The Complete History by Terry Crouch. 2006.

 España 
En consiguiendo la nacionalidá española en 1961, Puskás empecipió un curtiu pasu pola seleición española, cola que debutó en setiembre d'esi añu frente a  y trés partíos más, el postreru en xunu de 1962 con derrota frente a Checoslovaquia nel Mundial de Chile.

 Estilu de xuegu 
Si por daqué caracterizóse'l xuegu de Puskás foi pol so dominiu de la pierna esquierda. Yera capaz de dar pases midíos a los estremos, como Francisco Gento y de tirar a portería con una potencia increíble. A too esto sumaba una gran velocidá gracies a una tarrecible arrancada y una visión del gol que-y dexó ser nomáu máximu goliador del sieglu, per parte de la Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol.

 Direición téunica 
Dempués de retirase como xugador, Ferenc Puskás convertir n'entrenador. En 1971 dirixó al Panathinaikos griegu, al que condució a la final de la Copa d'Europa, la única vegada qu'un club griegu llegó a una final europea hasta la fecha. Nes rondes de clasificación esaniciaron al Everton en cuartos de final y ganaron al Estrella Colorada de Belgráu nes semifinales. Na final, el Panathinaikos perdió 2-0 ante'l Ajax de Johan Cruyff nel estadiu Wembley. Mientres el so periodu de cuatro años nel Panathinaikos, Puskás ayudó al equipu a conquistar un campeonatu griegu en 1972. Sicasí, cola notable esceición de la so etapa nel Panathinaikos, Puskás nun pudo treslladar el so ésitu como xugador a la so carrera como entrenador.

Puskás tuvo esperiencies n'España, entrenando al Alavés (1968–1969) y al Real Murcia, al que llegó tres el so ésitu col club helenu en 1975. Darréu tuvo una temporada nel Colo-Colo, la seleición de  y l'AEK Atenes. N'América del Sur dirixó tamién al Club Sol d'América, a quien fixo campeón de la Primer División de Paraguái de 1986, y al Cerro Porteño. A pesar de los sos exóticos viaxes, el so últimu ésitu llegó col South Melbourne Hellas, col que ganó'l títulu de la National Soccer League australiana en 1991.

Cuando'l Wolverhampton Wanderers estrenó'l so nuevu estadiu Molineux en 1993, Puskás visitó l'estadiu recién inauguráu como convidáu d'honor a ver el partíu amistosu ente'l Wolves y el Budapesti Honvéd, partíu pa bautizar la nueva apertura del estadiu. Esti alcuentru sirvió tamién pa remembrar l'históricu partíu qu'apostaron na década de 1950 dambos clubes, nel que l'equipu húngaru, con Puskás a la cabeza, perdió ante los ingleses por 3-2.

En 1993 la Federación Húngara de Fútbol anunció la presentación del míticu delanteru maxar como seleccionador nacional. Puskás dirixó a la seleición de  cuatro partíos, incluyendo una victoria por 4-2 nun amistosu contra la  en Dublín, onde Hungría perdía por dos goles pa vencer finalmente a los irlandeses.

 Vieyera y muerte 
Cola cayida del comunismu, en setiembre de 1992 afitó definitivamente la so residencia n'Hungría ya incorporóse a xeres téuniques de la so seleición. Coincidiendo cola so vuelta, fuéron-y devueltos les sos galones de teniente coronel del Exércitu y n'avientu de 1995 foi xubíu al grau de coronel. N'ochobre de 1995 la Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol proclamar "máximu goliador" del sieglu XX, al sumar na so carrera 528 partíos y 512 goles.

N'ochobre de 2000 foi hospitalizáu en Budapest pa un chequeo xeneral, nel que se-y detectó que sufría una arteriosclerosis cerebral, polo que quedó internáu na clínica Kutvolgyi. Dende entós solo abandonó l'hospital p'asistir a dalgún homenaxe puntual. Pocos años antes de la muerte d'esti míticu xugador y nel so honor, l'Estadiu Nacional de Hungría camudó'l so nome al d'Estadiu Ferenc Puskás.

El asteroide (82656) Puskás, afayáu nel añu 2001 dende'l Observatoriu de Calar Alto n'Almería, lleva esti nome na so memoria.

Ferenc Puskás morrió'l 17 de payares de 2006 en Budapest por causa d'una neumonía. Amás, carecía la enfermedá d'Alzheimer dende l'añu 2000. Contraxera matrimoniu en 1950 con Elisabet, con quien tuvo una fía: Anke.

 Anéudota 
Cuando'l Real Madrid C. F. enfrentar na final de la Copa d'Europa de 1964 —güei Lliga de Campeones— al F. C. Internazionale, Sandro Mazzola, quien anotó'l tercer gol italianu col cual ganaron 3-1 a los españoles, tenía pensáu intercambiar la so camiseta con Alfredo Di Stéfano, pero antes de llegar a él, crucióse-y Puskás, que-y dixo: "Esfruta esti momentu, chaval, pa gloria to y arguyu del to padre Valentino Mazzola tea onde tea. Yes dignu d'él.", y darréu ufiertó-y el so camiseta.

 Estadístiques 

 Clubes 
20px| Actualizáu con cuenta de carrera deportiva.

ClubDiv Temporada Lliga CopesNacionales(1) TorneosInternacionales(2) Total Mediagoliadora(3) Part. Goles Part. Goles Part. Goles Part. GolesBudapesti Honvéd S. Y.1ª1943-44178--—1780,471944-452717——27170,631945-463635——36350,971946-473032——30321,071947-483250——32501,561948-493046——30461,531949-503031——30311,031950-511525——15251,671951-52212121—23220,961952-532622--—26220,851953-542627312—29391,341954-552021--—20211,051955-562618644332220,691956-57135--211560,40 Total club 349  358  11  17  6  4  366  379  1,04Real Madrid C. F.1ª1958-592421525234250,741959-60242551171236481,331960-6128289144241441,071961-6223208139740401,001962-633026742-39300,771963-642521--8733280,851964-651811443225170,681965-6684313514100,71 Total club 180  156  41  49  41  37  262  242  0,92 Total carrera 529  514  52  66  47  41  628  621  0,99<div id="1">(1) Inclúi datos de la Copa d'Hungría (1944-56); Copa del Xeneralísimu (1958-66).
<div id="2">(2) Inclúi datos de la Copa Mitropa (1955-56); Copa d'Europa (1956-66) / Copa Intercontinental (1960).
<div id="3">(3) Nun inclúi goles en partíos amistosos.

Fonte: UEFA - AdelanteRealMadrid (Hemeroteca Diariu ABC) - BDFútbol - RSSSF - Transfermarkt - Budapest Honved

 Seleiciones 

 Participaciones en fases finales 
MundialEquipuSedeResultáu !width="50"|PartíosGolesCopa Mundial de Fútbol de 1954Subcampeón54Copa Mundial de Fútbol de 196230
 1954: Xugó'l Mundial con Hungría.
 1962: Xugó'l Mundial con España.

 Resume estadísticu 
CompeticiónPartíosGolesPermediu |-align=centerFederación Húngara de Fútbol Primer División5295140.97Federación Húngara de Fútbol Segundo División341.25Copes Nacionales (*)44651.27Copes Internacionales (**)47420.90Seleición Húngara85840.99Seleición Española400.00TOTAL712709
|0.99'''

 (*) Inclúi Copa d'Hungría (16 goles) y Copa del Rei (49 goles)
 (**) Inclúi Copes Europees de Club (36 goles) y Copa Intercontinental (2 goles)

 Trayeutoria como entrenador 
ClubPaísAñuDeportivo Alavés1966 - 1967San Francisco Golden Gate Gales1967Vancouver Royals1968 - 1969Panathinaikos FC1970 - 1974Real Murcia19751976 - 1977Colo Colo1977AEK Atenes FC1978 - 1979Al-Masry1979 - 1985Sol d'América1985 - 1986Cerro Porteño1986South Melbourne Hellas1989 - 19921993

 Palmarés y distinciones 
Nota: en negrina competición vixente.
 Equipu(s) Nacionales Subtotal Continentales Mundiales Subtotal Total<small>|| width="7%"|<small><small>|| width="7%"|<small>|| width="7%"|<small> <small> || width="7%"|<small> <small> || width="7%"|<small> | 
| –
| –
| –
| bgcolor=#EFEFEF|5 – – – – –0 || bgcolor=#ABA|5 | 
| 14px|link=Copa del Xeneralísimu de fútbol 1961-62
| –
| –
| bgcolor=#EFEFEF|6 15px|link=Copa de Campeones d'Europa 1958-59 15px|link=Copa de Campeones d'Europa 1959-60 15px|link=Copa de Campeones d'Europa 1965-66 – –  –4 || bgcolor=#ABA|10 | –
| –
| –
| –
| bgcolor=#EFEFEF|– – 10px|link=Copa de los Balcanes 1947 10px|link=Copa Internacional d'Europa Central 1948-53 – 15px|link=Fútbol nos Xuegos Olímpicos de Ḥélsinki 19523 || bgcolor=#ABA|3Total
| 10  1 || 0  0 || 11  3 || 1  1 || 1  1 || 7  '''18
<center>Actualizáu a fin de carrera deportiva.</center>

Amás el xugador foi subcampeón de la Copa Mundial de Fútbol en 1954, y de la Copa d'Europa en 1962 y 1964.

DistinciónAñuMáximu Goliador de la Lliga Húngara1948, 1950, 1951, 1953Máximu Goliador de la Copa Internacional d'Europa Central1953Troféu Pichichi al Máximu Goliador de Lliga Española1960, 1961, 1963, 1964Máximu Goliador de la Copa Intercontinental 1960Balón de Plata de la UEFA1960Máximu Goliador de la Copa d'Europa1960, 1964Proclamáu máximu goliador del Sieglu XX pola IFFHS1995Máximu goliador de la historia de la Seleición de fútbol d'Hungría2000Escoyíu máximu goliador del Sieglu XX pola FIFA2004Escoyíu como unu de los 125 ameyores futbolistes vivos de la historia (FIFA 100)2004Nomáu'l Meyor Futbolista Húngaru de la historia - IFFHS 2006Escoyíu'l 6ᵘ Meyor Futbolista del Mundu del Sieglu XX 2006Escoyíu'l 4ᵘ Meyor Futbolista européu del Sieglu XX 2006Escoyíu'l meyor goliador na Historia de los Torneos de primer División2006

.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Futbolistes d'Hungría
Categoría:Futbolistes na Copa Mundial de 1962
Categoría:Futbolistes na Copa Mundial de 1954
Categoría:Deportistes nos Xuegos Olímpicos de Ḥélsinki 1952
Categoría:Futbolistes FIFA 100
Categoría:Entrenadores de fútbol d'Hungría
Categoría:Persones de Budapest
Categoría:Wikipedia:Artículos que necesiten etiqueta de referencies de grupu