Escuela monástica

Escueles monástiques fueron les más importantes instituciones educatives de la cristiandá llatina nos llamaos "sieglos escuros" (l'antigüedá tardía, sieglos IV al VIII); importancia que caltuvieron nel restu del periodu altomedieval, dende'l Renacimientu carolinxu (cuando funcionó la escuela palatina d'Aquisgrán y otres escueles carolinxes)Catholic Encyclopedia, fonte citada en :en:Carolingian Schools hasta'l Renacimientu (cuando, sobre les escueles catedralicies empezaron a crease los studia generalia, más tarde conocíes como universidaes).Kottje, op. cit.

Dende'l programa educativu de Casiodoro, el currículum d'estes escueles incorporaba les disciplines arrexuntaes nel trivium y el quadrivium, empobinaes escontra los estudios relixosos.Riché, op. cit. pgs. 126-7, 282-98

Regles monástiques
Dende la regla monástica de Pacomio (sieglu IV) y les regles del sieglu VII (la Regula Magistri -Regla del Maestru-*

Fuentes citaes en :en:Rule of the Master. y la Regla de San Benitu o benedictina), a monxos y monxes riquíase-yos una parte más o menos importante d'estudiu na so actividá, especialmente na forma de llectura y escritura, especialmente la copia de los escasos manuscritos de too tipu de materies (tanto relixoses como seculares) que se curiaben nos scriptorium.Riché, op. cit., pgs. 112-20 Dende'l sieglu V munchos abás impunxéronse la responsabilidá d'educar a los mozos qu'entraben nel so monesteriu. Les primeres d'estes escueles monástiques teníen más d'ascétiques y espirituales que de teolóxiques o escriturísticas; pero precisamente yeren eses les cualidaes que llevaron a los monxos educaos na escuela monástica de Lerins*Abbaye de Lérins website

Fuentes citaes en :en:Lérins Abbey. a ser nomaos obispos.Riché, op. cit., pgs. 100-5

Casiodoro
Casiodoro, n'abandonando la vida política (537) retirar a un monesteriu que fundó nes sos tierres de Vivarium (Italia meridional), diseñáu como un llugar d'estudiu y apurriendo una guía pa ello nes sos Institutiones divinarum et saecularium litterarum, onde inclúi testos tanto relixosos como d'artes lliberales. Concebía esti programa d'estudiu como un sustitutu de la escuela cristiana que deseyara establecer en Roma xunto al papa Agapito I.Riché, op. cit., pgs. 132-4 Complementó les llectures qu'estableció en Institutiones coles regles que diseñó en De orthographia.Riché, op. cit., pgs. 158-69

Visigodos
Nel reinu visigodu de Toledo del sieglu VII establecieron centros d'enseñanza nos principales monesterios y sedes episcopales. Los estudiantes del monesteriu de los santos Cosme y Damián en Agalí (extramuros de Toledo)*MONESTERIOS FUNDAOS EN DÓMINA VISIGODA
Continuidá y discontinuidá nel mundu "mozárabe", los monesterios de los santos Cosme y Damián de Agalí (Toledo) / Abellar (Lleón)
"Añu 554 ... Atanagildo funda'l Mº de San Cosme y San Damián, o Mº de Agalí (xunto al Tajo y mui cerca de Toledo), munchos de que los sos abás van ser depués metropolitanos de Toledo (sumíu a finales del s. VIII)" Cronoloxía histórica.
"...asitiáu in suburbiu Toletano" ..."Les actes del conceyu Toledanu XI —que foi provincial de la Cartaginense— ufierten la particularidá de que 5 de los abás firmantes dexaron constancia del títulu de los sos respeutivos cenobios. Y estos 5 monesterios —S. Miguel, Sta. Leocadia, Stos. Cosme y Damián (Agalí), Sta. Cruz y Sta. Eulalia— taben toos emplazados na ciudá de Toledo o na so contorna"»). Esti grupu d'abás toledanos fueron, mientres el nuevu periodu conciliar, asistentes habituales a los conceyos que se celebraben na Urbe regia" (José Orlaríais, ABÁS Y CONCILIOS NA HISPANIA VISIGÓTICA, en Los visigodos. Historia y civilización, ANTIGÜEDÁ Y CRISTIANISMU (Murcia) HI, 1986).
Dalguna fonte estrema'l monesteriu de San Cosme y Damián del de Agalí o Agaliense: "El monesteriu más importante ye'l denomináu d'Agali, Agalí o Agaliense. Amás d'ésti, les fontes lliteraries fálennos de los monesterios de San Miguel, Santolaya, el denomináu Deibiense y el de los santos Cosme y Damián. (...) Monesteriu de los Santos Cosme y Damián: Saber d'ésti que'l so abá, llamáu Gratinido, robló les actes del Conceyu XII de Toledo. Pero nel rellatu de Cixila, la “Vita Ildephonsi”, al falar de l'actividá de San Ildefonso como abá del monesteriu agaliense faise constar qu'ésti tenía la advocación de los santos galenos. Por ello los autores caltuvieron la identificación de dambos monesterios como unu solo, asitiáu “in suburbiu Toletano”, ensin más precisiones. Vega señaló que se trata de dos monesterios distintos, al exercer San Ildefonso el diaconáu nel de los santos Cosme y Damián y ser abá del de Agali. Puertes Tricas supón que se trata del mesmu monesteriu, el agaliense, que la so ilesia taría dedicada a estos santos, polo que s'esplica asina esta creencia de que se trate de dos monesterios distintes. El monesteriu Agaliense: La so situación “in suburbiu Toletano” dada poles diverses fontes que d'esti monesteriu traten nun se topa entá resuelta. Magar ye induldable la so proximidá a la ciudá de Toledo, inda'l so allugamientu ye revesosa. Yá dende antiguu propunxéronse diversos puntos de la zona septentrional de Toledo como solar del monesteriu de Agali. Unu d'ellos, asitiáu na Devesa de Carrasco-Valparaíso, foi indicáu por Moraleda y Esteban por causa de la so toponimia, amestando'l nome de Agali a un fenómenu botánicu: el de la formación de les agalles” nes encines, por cuenta de la picadura d'un inseutu (Cinips galliae tintoriae) nes fueyes d'estos árboles, por cuenta de la cual fórmase una escrecencia, l'agalla (contraición llatina de “afero” -llevar- y otra pallabra, “gallia”, que significa llugar productor d'agalla tintórea). Y asina, d'esta carauterística natural d'un terrén derivaríase -siempres según esti autor- el términu de agaliense dau al cenobiu. Otros oríxenes pal términu de agaliense fueron daos por distintos autores; asina, nel sieglu XVII, Salazar de Mendoza diz: “llamáu Agaliense por una caseria -y caya cerca, llamada Agalula. El qual distava menos que cientu y cincuenta passos de la ilesia de San Pedro y San Pablo de Palaciu, ente poniente y septentrión”; mentanto Guillermo Téllez sostién que'l so nome, como'l de “galiana” pudiera indicar el camín de les Galias. El monesteriu foi fundáu na segunda metá del sieglu VI, paez ser que con una influencia oriental, según anota García Moreno, y nel sieglu VII dio cuatro prelados a la Catedral Primada: Eladio, Xusto, Eugenio I y el más conocíu de toos, San Ildefonso, quien siguió siendo l'abá d'esti monesteriu mientres se topaba al mandu de la sede metropolitana. Nesti cenobiu desenvolvióse una intensa actividá cultural, pos cuntaba con una escepcional biblioteca y ellí diéronse cita les principales mentes de la ilesia visigoda, sobremanera, una vegada unificada. La fama y el prestíu del monesteriu fizo que fuera bien visitáu y consideráu, especialmente na dómina de San Ildefonso y los sos socesores." (Toledo visigodu) aprendíen materies científiques, medicina y rudimentos d'astronomía.Riché, op. cit., pgs. 296-7

Irlandeses ya ingleses
La evanxelización d'Irlanda ya Inglaterra dotó a dambes islles d'un conxuntu de monesterios carauterizaos pola so producción lliteraria (Iona, Kells, Canterbury, Lindisfarne, Whitby) de los que partieron de la mesma evanxelizadores del continente européu.

Beda el Venerable y otres fontes (Vida de Gregorio de l'abadía de Whitby -705-) recueyen la lleenda según la cual el Gregorio Magno decidió la evanxelización d'Inglaterra al preguntar l'orixe d'unos esclavos nel mercáu de Roma, y al respondése-y que yeren anglos, entendió que yeren "ánxeles".Bede History of the English Church and People páxs. 99–100Mayr-Harting The Coming of Christianity páxs. 57–59Fletcher Barbarian Conversion p. 112 En 595 encargó a los sos nuncios del sur de la Galia que mercaren esclavos anglosaxones col propósitu d'unvialos de vuelta a la so islla en siendo afechiscamente instruyíos en monesterios;Markus "Chronology of the Gregorian Mission" Journal of Ecclesiastical History páxs. 29–30Fletcher Barbarian Conversion páxs. 113–114 anque los cambeos políticos de los reinos británicos dexaron al poco tiempu una presencia abierta de misioneros a mayor escala. 

Sieglos IX y X
Nes escueles monástiques de los sieglos IX y X, figures como Alcuino, Rábanu Mauro, Heiric d'Auxerre y Notker Balbulus alzaron el prestíu de les sos abadíes y atraxeron alumnos de llugares alloñaos que deseyaben asistir a les sos lleiciones.

Resistencia del monacato a los studia
Anque delles escueles monástiques contribuyeron al surdimientu de los studia generalia y les universidaes medievales, esti procesu nun quedó ensin respuesta per parte de los monesterios. Delles figures monástiques como Bernardo de Claraval consideraben la busca de conocencia al traviés de les téuniques escolástiques como un desafíu al ideal monásticu de simplicidá. Mientres nos monesterios anovaba la vida ascética, la vida universitaria baxumedieval convirtióse gradualmente nel ámbitu natural de la especulación intelectual, que'l so centru pasaron a ser, en perxuiciu d'aquéllos.

Referencies

Bibliografía



Categoría:Historia de la educación
Categoría:Escueles relixoses
Categoría:Wikipedia:Páxines con enllaces interllingüísticos