Ríu Sena

El ríu Sena () ye un llargu ríu européu de l'aguada atlántica qu'escurre namái por Francia. Con un llargor de casi  ye'l segundu más llargu del país —el Ródano ye más llargu, pero parte escurre por Suiza— y drena una cuenca de , la 3ª del país y casi un séptimu del territoriu francés. Tien les sos fontes en dellos manantiales a  na pandu de Langres, nel departamentu de Côte-d'Or y desagua en forma d'ampliu estuariu en Le Havre, na badea del Sena.

Alministrativamente, percuerre cuatro rexones franceses —Borgoña-Francu Condáu, Gran Este, Île-de-France y Normandía]— y catorce departamentos —Côte-d'Or, Aube, Marne, Seine-et-Marne, Essonne, Val-de-Marne, París, Hauts-de-Seine, Seine-Saint-Denis, Val-d'Oise, Yvelines, Eure, Sena Marítimu y Calvados—, de los que cuatro lleven el so nome.

Traviesa delles ciudaes importantes —Troyes, Melun, Rouen— y especialmente la capital, París, que se desenvolvió sobre los sos dos márxenes, y na que los percorríos nos típicos bateaux mouches son una atraición turística. Hai trenta y siete pontes parisinos que traviesen el ríu, como'l Pont Louis-Philippe y el Pont Neuf, esti postreru alzáu yá n'añu 1607. Cerca del estuariu ta la ponte de Normandía, una de les más llargues pontes atirantaes del mundu, que xune Le Havre con Honfleur.

 Xeografía 

 Calce 
El cursu del Sena estrémase xeneralmente en cinco partes, dende la fonte hasta la desaguada:Selon Projetlabel.org
 el Pequeñu Sena (Petite Seine), dende la fonte hasta Montereau-Fault-Yonne (confluencia col Yonne);
 l'Altu Sena (Haute Seine), de Montereau-Fault-Yonne a París;
 la travesía a lo llargo de Paris;
 el Baxu Sena (Basse Seine), de Paris a Rouen;
 el Sena marítimu (Seine maritime), de Rouen a la canal de la Mancha.

El llagu artificial del monte d'Oriente, agües enriba de Troyes, y el llagu del Der-Chantecoq, agües enriba de Saint-Dizier crear nos años 1960 y 1970 pa regular el fluxu del ríu.

En Île-de-France y Normandía, el baxu gradiente del valle del Sena causó la formación de numberosos y fondos meandros, dacuando de gran sinuosidad a lo llargo de delles decenes de quilómetros. Pola mesma razón, los efeutos de la marea fáense sentir en más d'una centena de quilómetros, hasta la presa de Poses y manifestábense nel fenómenu del macareo, llamáu barre en Normandía. Dichu términu foi popularizáu pola novela La Barre-y-va de Maurice Leblanc perteneciente a les aventures d'Arsène Lupin.

 Les rexones y departamentos travesaos 
Les rexones y departamentos trevesaos son los siguientes, dende la fonte hasta la desaguada: 
 na rexón de Borgoña-Francu Condáu: Côte-d'Or;
 na rexón de Gran Este: Aube y Marne;
 na rexón d'Île-de-France: Seine-et-Marne, Essonne, Val-de-Marne,La Seine en amont de Paris. Région Île-de-France, service patrimoines et Inventaire. París, Hauts-de-Seine, Seine-Saint-Denis, Val-d'Oise y Yvelines;
 na rexón de Normandía: Eure, Sena Marítimu y Calvados (asitiáu a la fin de la desaguada).

De Source-Seine (antigua-Saint-Germain-Source-Seine) a Honfleur, hai 164 comuñes riberanes del Sena, ente elles París, capital de Francia. Una d'elles, L'Île-Saint-Denis ta dafechu asitiada na isla homónima.

 Cursu en Borgoña-Francu Condáu 

 Les fontes del Sena 


Les fontes oficiales» del Sena tán asitiaes nel territoriu de la comuña de Source-Seine (llit., 'Fonte-Sena') na pandu de Langres a una altitú de ..D'après le repère de nivellement Z.C.R3-7  du service de géodésie et nivellement de l'IGN. L'altitude s'entend comme l'altitude normale dans le systèm'IGN69, elle est exactement de  pour un repère à  du sol. les coordonnées sont données dans le système WGS 84 et ont été obtenues par transformation depuis le système NTF en projection Lambert 2 grâce au logiciel Circé  fourni par l'IGN. Les fontes del Sena fueron propiedá de la ciudá de París dende 1864. Una cueva artificial foi construyida l'añu siguiente p'allugar la fonte principal y la estatua d'una ninfa que simboliza'l ríu. Sicasí, la capital se desinteresó d'ella y la parcela tendría de revenir a l'antigua rexón de Borgoña que deseyaba ameyorar el sitiu. Tamién alluga los restos d'un templu galorromano (anguaño soterráu). Nel muséu arqueolóxicu de Dijon esíbense oxetos que testifiquen el cultu a les fontes del ríu (Dea Sequana).

 Cursu borgoñón 
Nel so primer tramu'l Sena ye apenes un regatucu qu'escurre por una pradería en direición norte, pasando cerca de Chanceaux y depués por Billy-lès-Chanceaux (), la primer llocalidá que traviesa. Sigue dempués pola abadía de Oigny, na La Chapelle, fundada en 1106 polos agustinos canónigos regulares nun momentu d'importantes fundaciones monástiques en toa Borgoña. Tres un curtiu tramu pocu pobláu algama Duesme () y Quemigny-sur-Seine (), pasada la cual recibe pela derecha al regueru LE Revinson. Vira daqué escontra'l NNO, pasando por Bellenod-sur-Seine (), Saint-Marc-sur-Seine () y Brémur (). Recibe al poco, pela derecha, al ríu Brevon, que ta embalsado xusto un pocu percima de la confluencia. Sigue la so meyora'l Sena pasando peles pequeñes llocalidaes d'Aisey-sur-Seine (), Nod-sur-Seine (), Chamesson () y Ampilly-le-Sec (), p'algamar la pequeña ciudá de Châtillon-sur-Seine (), la primera d'importancia nesti cursu altu.

Sigue dempués por Sainte-Colombe-sur-Seine (), Étrochey (), Montliot-et-Courcelles (), onde recibe al ríu Courcelles, Pothières (), Charrey-sur-Seine (), Noiron-sur-Seine () y Gomméville (), onde abandona Borgoña.

 Cursu en Gran Este Departamentu de Aube =
Entra depués el Sena na rexón de Gran Este, nel departamentu d'Aube. Pasa aína por Mussy-sur-Seine (), Plaines-Saint-Lange (), Courteron () y Gyé-sur-Seine (). Continua por Neuville-sur-Seine (), Buxeuil (), Polisy (), na confluencia col ríu Laignes (), Celles-sur-Ource (), asitiáu n'alto, y Merrey-sur-Arce (), asitiada ente un doble confluencia, dambes pela derecha, del ríu Ource () y del río Arce (), asitiaes ente elles a menos de 500 m.

Bar-sur-Seine (), Bourguignons (), Courtenot (), Virey-sous-Bar (), Fouchères (), Villemoyenne (), Clérey (), Saint-Thibault () Verrières (), y yá nel área urbana de Troyes, Buchères (), y en recibiendo pela marxe esquierda al ríu Hozain (), llega a Bréviandes ().
Saint-Parres-lès-Vaudes (), Saint-Julien-les-Villes () y llega a Troyes (). Aqui el ríu bordia la ciudá pel oeste, con un antigua cursu, Le Vieille Seine, y una seición na que recibe, pela derecha, al ríu Barse (), anque la confluencia natural agora foi esviada por aciu una canal qu'evita la ciudá. y al ríu Ecorce (), tamién pela derecha.

A partir de aqui el Sena tien el típicu cursu d'enllanada, con munchos y fluctuantes meandros, con brazos abandonaos y pequeñes llagunes. L'anchu averáu d'esti llechu ye d'unos dos quilómetros, nel que'l ríu avanza escontra'l nororeste. Sigue por Barberey-Saint-Sulpice (), Saint-Benoît-sur-Seine () —xuníos pela ponte canal de Barberey-Saint-Sulpice, en desusu y güei inscritu como monumentu históricu—, Mergey (), Villacerf (), Chauchigny (), Saint-Mesmin (), Vallant-Saint-Georges () y Méry-sur-Seine (), onde'l ríu vira escontra l'este. Depués empieza un tramu nel que'l cursu del Sena va ser, mientres unos 15 km, la llende departamental con Marne, al norte. Nesti tramu fronterizu pasa por Clesles (Marne) (), Romilly-sur-Seine (Aube) (), Marcilly-sur-Seine (), na confluencia col ríu Aube () pela marxe derecha. Continua por Conflans-sur-Seine (), Pont-sur-Seine () y Marnay-sur-Seine (). Dexada tras algámase la central nuclear de Nogent-sur-Seine, propiedá d'EDF, con dos grupos de 2 x 1 300 MW que foi puesta en serviciu en 1988. Depués llega a la pequeña llocalidá de Nogent-sur-Seine (), pasada la cual el Sena abandona'l departamentu de Aube pa entrar en Marne y Sena pel so llau occidental.

 Cursu en Île-de-France 

 Cursu nel departamentu de Sena y Marne 
Entra depués el Sena na rexón de Île-de-France, nel departamentu de Seine-et-Marne, nun tramu conocíu como la Bassée —na qu'hai una pequeña área protexida, la Réserve Naturelle la Bassée—, una llanura aluvial na qu'hai solamente un rosariu de pequeñes llocalidaes que'l ríu va algamando, bien próximes ente sigo: Melz-sur-Seine (), Noyen-sur-Seine (), Grisy-sur-Seine (), Jaulnes () y Bray-sur-Seine (), chef-lieu y mayor población del cantón de Bray-sur-Seine. Algama dempués el Sena Mouy-sur-Seine (), Saint-Sauveur-lès-Bray (), Bazoches-lès-Bray (), Gravon (), Châtenay-sur-Seine (), La Tombe (), Marolles-sur-Seine () y Montereau-Fault-Yonne (), onde acaba la seición del Pequeñu Sena na confluencia col ríu Yonne (), pela esquierda, y llegando dende'l sureste.

Da entamu'l tramu conocíu como Alto Sena, nel que'l ríu abandona la llanura aluvial y escurre pol fondu del valle describiendo meandros más marcaos. Algama llueu Varennes-sur-Seine (), Vernou-la-Celle-sur-Seine () y Saint-Mammès (), emplazada na confluencia col ríu Loing (). Aqui vira escontra'l noroeste, pasando depués por Champagne-sur-Seine (), Thomery () y Samoreau (), mui cerca de Fontainebleau.

Depués el Sena llega a Vulaines-sur-Seine (), Samois-sur-Seine () Fontaine-Le -Port (), Bois-le-Roi (), Chartrettes (), Vaux-le-Pénil () y Melun ().

Le Mée-sur-Seine (), Boissettes (), Boissise-la-Bertrand (), Boissise-le-Roi (), Saint-Fargeau-Ponthierry () y Seine-Port (). Nesta zona, bien próxima al ríu, atópase la Réserve naturelle régionale des bruyères de Sainte-Assise, una reserva declarada en 2009 de 87 hectareas qu'inclúi na zona de proteición una área d'antenes de telecomunicaciones.

 Cursu nel departamentu de Essonne 
Entra depués el Sena nel departamentu d'Essonne

Le Coudray-Montceaux (), Morsang-sur-Seine (), Saintry-sur-Seine (), Corbeil-Essonnes
(), [[Évry 
(Essonne)|Évry]] (), Saint-Germain-lès-Corbeil 
(), Soisy-sur-Seine
(), Ris-Orangis (), Viry-Châtillon
(), na confluencia col ríu Orge ente Viry-Châtillon y Savigny-sur-Orge.
Savigny-sur-Orge (), Draveil
(), Juvisy-sur-Orge
(), Athis-Mons
(), Vigneux-sur-Seine
(),

 Cursu nel departamentu de Val-de-Marne 
Entra de siguío el Sena nel departamentu de Val-de-Marne pela so parte meridional. Pasa por munches comuñes yá nos suburbios de París: 
Ablon-sur-Seine (), Villeneuve-le-Roi (), Villeneuve-Saint-Georges (), Choisy-le-Roi
(), Vitry-sur-Seine (), Alfortville (), Ivry-sur-Seine () y Charenton-le-Pont (), onde recibe, pola mano derecha y llegando dende l'oeste, al ríu Marne (), el so afluente más llargu y el de la segunda mayor cuenca.

 El Sena en París 
Entra depués el Sena en París 
Distritos XII, XIII, IV, V, I, VI, VII, VIII, XV y XVI

 Cursu nel departamentu d'Altos del Sena 
En dexando tras los viaductos del boulevard Périphérique, entra depués el Sena nel departamentu de Hauts-de-Seine. Pasa peles comuñes de Boulogne-Billancourt (), Issy-les-Moulineaux (), Meudon (), Sèvres () y Saint-Cloud ().

Sigue por Suresnes (), Puteaux (), Neuilly-sur-Seine (), Courbevoie () y Levallois-Perret ().

Pasa por Asnières-sur-Seine (), Clichy (), Gennevilliers (), onde ta'l puertu de Gennevilliers, el mayor puertu fluvial del país y el 2º d'Europa. Sigue dempués por Villeneuve-la-Garenne (), Colombes
(), Nanterre () y Rueil-Malmaison ().

 Cursu nel departamentu de Sena-Saint Denis 
Entra depués el Sena nel departamentu de Seine-Saint-Denis 

Saint-Ouen (), L'Île-Saint-Denis (), nuna islla fluvial de , Saint-Denis (), Épinay-sur-Seine ().

 Cursu nel departamentu de Val-d'Oise 
Entra depués el Sena nel departamentu de Val-d'Oise 

Argenteuil (), Bezons
(), Cormeilles-en-Parisis
(), La Frette-sur-Seine
(), Herblay
(), Vétheuil
(), Haute-Isle
(), La Roche-Guyon..

 Cursu nel departamentu de Yvelines 
Entra depués el Sena nel departamentu de Yvelines 

Houilles (), Carrières-sur-Seine
(), Croissy-sur-Seine
(), [[Le
Vésinet]] (), Chatou
(), [[Le
Pecq]] (), Bougival
(), Louveciennes
(), [[Le
Port-Marly]] (), Saint-Germain-en-Laye
(), Sartrouville
(), Maisons-Laffitte
(), [[Le
Mesnil-le-Roi]] (), Carrières-sous-Bois
(), [[Achères
(Yvelines)|Achères]] (), Conflans-Sainte-Honorine
(), Andrésy
(), Poissy
(), Carrières-sous-Poissy
(), Villennes-sur-Seine
(), [[Médan
(Yvelines)|Médan]] (), Triel-sur-Seine
(), [[Vernouillet
(Yvelines)|Vernouillet]] (), Vaux-sur-Seine
(), Meulan
(), Mézy-sur-Seine
(), [[Leos
Mureaux]] (), Flins-sur-Seine
(), Juziers
(), Aubergenville
(), Épône
(), Mézières-sur-Seine
(), Gargenville
(), Issou 
(), Porcheville
(), [[Guerville
(Yvelines)|Guerville]] (), Limay
(), Mantes-la-Ville
(), Mantes-la-Jolie
(), Follainville-Dennemont
(), Rosny-sur-Seine
(), Guernes
(), Rolleboise
(), [[Méricourt
(Yvelines)|Méricourt]] (), Saint-Martin-la-Garenne 
(), Mousseaux-sur-Seine
(), [[Moisson
(Yvelines)|Moisson]] (), [[Freneuse
(Yvelines)|Freneuse]] (), Bonnières-sur-Seine
(), [[Gommecourt
(Yvelines)|Gommecourt]] (), Bennecourt
(), Jeufosse
(), Port-Villez
(), Limetz-Villez..

 Cursu en Normandía 

 Cursu nel departamentu de Eure 
Entra depués el Sena nel departamentu d'Eure 
Vernon (), Saint-Marcel 
(), Port-Mort
(), Saint-Pierre-la-Garenne
(), Courcelles-sur-Seine
(), [[Le
Val d'Hazey]] (), [[Leos
Andelys]] (), Poses
(), Pont-de-l'Arche
(), Criquebeuf-sur-Seine
(), Quillebeuf-sur-Seine 
(), Berville-sur-Mer..

 Cursu nel departamentu de Sena Marítimu 
Entra depués el Sena nel departamentu de Seine-Maritime 

Caudebec-lès-Elbeuf (), Elbeuf
(), Oissel
(), Saint-Étienne-du-Rouvray
(), Amfreville-la-La mio-Voie
(), Sotteville-lès-Rouen
(), Rouen
(), [[Le
Petit-Quevilly]] (), Canteleu
(), [[Le
Grand-Quevilly]] (), Val-de-la-Haye
(), Petit-Couronne
(), Grand-Couronne
(), La Bouille
(), Saint-Pierre-de-Manneville
(), Quevillon
(), Saint-Martin-de-Boscherville
(), Hénouville
(), Duclair
(), [[Le
Mesnil-sous-Jumièges]] (), Jumièges
(), [[Le
Trait]] (), Saint-Wandrille-Rançon
(), La Mailleraye-sur-Seine
(), Notre-Dame-de-Bliquetuit
(), Caudebec-en-Caux
(), Villequier
(), Port-Jérôme
(), Tancarville
(), Harfleur
(), [[Le
Havre]].

 Cursu nel departamentu de Calvados 
Entra depués el Sena nel departamentu de Calvados 

Honfleur.

 La cuenca hidrográfica del Sena 
La cuenca del Sena con una superficie de  ta casi na so totalidá dientro de la Bassin parisien (cuenca parísina), que dende un puntu de vista xeolóxicu constitúi una cuenca sedimentaria qu'adopta la forma d'una cubeta abierta escontra la canal de la Mancha y l'Atlánticu. Esta cuenca ta constituyida por un apilamientu de formaciones xeolóxiques con una pronunciada pendiente que converxe escontra'l centru y ente les cualos interpónense importantes formaciones acuíferes. El relieve de la cuenca del Sena xeneralmente nun s'alza percima de les , sacante nel so marxe sureste nel Morvan onde remata a . La baxa altitú media de la cuenca esplica les rimaes baxes de los cursos d'agua (ente ) que flúin escontra l'oeste a midida que avancen al traviés de les cuestes que se proyeuten al este de la cuenca y depués incidiendo los pandos del centru de la rexón.

 Hidrografía 
La cuenca hidrográfica del Sena conoz un clima oceánicu con un apurra constante de mugor tresportáu polos vientos predominantes del oeste. La pluviometria atopar ente  nes rexones costeres, hasta les  nes rexones centrales por falta de relieve (altitú inferior a  en Ile-de-France) con un mínimu na Beauce pa remontar nos márxenes orientales con un máximu de  nel Morvan. El Sena y trés de los sos principales afluentes —el Aube, el Marne y el Oise— qu'escurren en rexones con carauterístiques similares (réxime oceánicu, so relieve y xeoloxía idéntica) comparten el mesmu réxime hidrográficu con un caudal máximu en xineru y un mínimu n'agostu. El Bassin Parisien entiende 9 acuíferos que s'entrepolen ente los distintos estratos xeolóxicos. La rede hidrográfica ta coneutada en dellos puntos direutamente al acuíferu menos fondu: en función del altor de les agües alimenta o ye alimentada pol Sena. Finalmente, la capa d'ábanu, presente nos valles con una grosez de menos de , constitúi una décima formación d'acuíferos bien granibles.

 Principales afluentes 

Sigue equí una llista de los afluentes direutos principales del Sena (llargor de más de , o aguada de más de  o caudal mediu (módulu) conocíu más cerca de la confluencia mayor de ) y asitiaos cola so confluencia pola distancia (km) col cantu occidental del estuariu del Sena () según el so fluxu agües abaxo, pola altitú (m) (del nivel de l'agua en caudal mediu, envaloráu nel meyor a partir d'un mapa topográficu), pol bancu, pol nome del departamentu (si inter llende agües enriba), pola comuña del puntu de confluencia, poles coordenaes depués con 3 datos comparables pal Sena (xusto agües enriba de la confluencia): 

 Principales afluentes del Sena  Afluente Situación de la confluencia Sena Nome  Llargor Cuenca Caudal mediu Distancia Altitú Rive Departamentu  Comuña  Coordenaes Llargor Cuenca Caudal mediu Ource      derecha  Aube Chigre-sur-Seine     Aube      derecha  Marne Marcilly-sur-Seine     Yonne      esquierda  Seine-et-Marne Montereau-Fault-Yonne      Loing      esquierda  Seine-et-Marne Saint-Mammès     Essonne      esquierda  Essonne Corbeil-Essonnes      Erres      derecha  Val-de-Marne Villeneuve-Saint-Georges     Marne      derecha  Val-de-Marne Alfortville      Oise      derecha  Yvelines Conflans-Sainte-Honorine     Epte      derecha  Yvelines Limetz-Villez     Eure      esquierda  Eure Saint-Pierre-lès-Elbeuf     Risle      esquierda  Eure Saint-Samson-de-la-Roque    

Diagrama comparativu de les cuenques hidrográfiques de los principales afluentes, de más de :

 ¿El Yonne o'l Sena? 
Según la definición de confluencia, el cursu d'agua qu'entra nuna confluencia col fluxu añal más altu (módulu) da'l so nome a la corriente que sale d'esa confluencia. Según esta definición, nun sería'l Sena, sinón el Yonne, el cursu principal de la cuenca parisina. Ello ye que nel so confluencia en Montereau-Fault-Yonne, el Yonne tien un caudal y una cuenca cimera a los del Sena (respeutivamente,  y cerca de  pa Yonne, ente que'l Sena tien un caudal de  y ).Service de Prévision des Crues : Seine moyenne-Yonne-Loing . La mesma situación prevalez agües enriba col Aube que la so cuenca ye de , con un caudal de , frente a les  y  pal Sena. Ye poro, por una cuestión cultural y histórica polo que se fala de la cuenca del Sena.Service de Prévision des Crues : Seine amont-Marne amont . Esta situación atópase tamién ente'l Saona y el Doubs.

 Aspeutos xeolóxicos 

Ye posible que'l Loira fuera, hasta'l Miocenu o'l Pliocenu, un afluente del Sena al que se xuniría pol cursu del actual Loing.. Lire notamment la section « Hypothèses des liaisons Loire-Seine ». El Sena travesaba entós una vasta penillanura de naturaleza magriza so un clima subtropical. Fai tres millones d'años, la rexón sufrió un reenfriamiento y un llevantamientu debíu al emburrie de les cadenes pirenaicu y alpín nel sur. Les glaciaciones de la era cuaternaria provocaron la cayida de los niveles de los mares y océanos, de cuenta que'l Sena «se jetait alors au large de la Bretagne actuelle (la Enllordie était un fleuve».Jérôme Chaib, «Vallée de la Seine : ente naissance et renaissance», dans Études normandes n° 2, 2007, , p. 40-41. Esti periodu carauterizar pola migración de los meandros del ríu, entá visibles en Normandía, y por una intensa erosión allanando los pandos y formando terraces aluviales. L'aspeutu actual del Sena remóntase a la fin de la última glaciación, escontra 12000 e. C..

 Hidroloxía 
Anque les precipitaciones tán bien distribuyíes mientres l'añu, el Sena y los sos afluentes pueden esperimentar periodos de estiaje severos a la fin del branu o pela cueta importantes crecíes pel hibiernu. Les crecíes son de dos tipos: crecíes rápides nes partes agües arriba de la cuenca como resultáu de fuertes precipitaciones y crecíes lentes nos valles agües abaxo que siguen a episodios lluviosos enllargaos. Col fin de controlar los hinchentes y los fluxos baxos, lleváronse a cabu importantes trabayos de regulación na parte cimera del cursu del Sena y los sos afluentes. El so caudal mediu en París ye d'unes  y puede superar les  mientres los periodos de crecida. Cuatro grandes llagos reservorios fueron creaos ente 1960 y 1990 nel Sena (Llagu d'Oriente), nel Marne (llagu del Der-Chantecoq), l'Aube (llagu de Amance y llagu de Auzon-Temple) y el Yonne (lac de Pannecière ampliáu que yá alimentaba la canal du Nivernais nel sieglu XIX). Estos llagos, que constitúin una reserva de 800 millones de metros cúbicos, dexen absorber les crecíes y simultáneamente garantizar un fluxu mínimo d'agua baxo. Son alministraos por una institución pública, la institución interdepartamental de preses-banzaos de la cuenca del Sena.



 Navegación 

El Sena drágase, y buques tresatlánticos pueden atracar en Rouen, a 120 quilómetros del mar. Les barques comerciales pueden utilizar el ríu dende Bar-sur-Seine, a 560 quilómetros de la so desaguada. En París, el ríu queda a solu 24 msnm, a 445 quilómetros de la so desaguada, faciéndo-y fluyir lentu y asina resulta fácilmente navegable. Tien 777 quilómetros de llargu y flúi escontra l'océanu Atlánticu.

La seición del ríu sensible a les marees, dende Le Havre hasta más allá de Rouen, ye siguida por una seición enriada con cuatro grandes esclusas múltiples hasta la desaguada del ríu Oise en Conflans-Sainte-Honorine. Entós otros dos esclusas múltiples en Bougival/Chatou y en Suresnes alcen los barcos al nivel del ríu en París, onde s'alluga la desaguada del ríu Marne. Corriente enriba de París más esclusas aseguren la navegación a Saint Mammès (onde desagua'l Loing). Al traviés d'una octava esclusa algámase'l ríu Yonne en Montereau. De la desaguada del Yonne, naves más grandes pueden siguir remontando'l Sena hasta Nogent-sur-Seine. Dende ellí d'equí p'arriba, el ríu solo ye navegables pa embarcaciones pequeñes. Toa forma de navegación acaba precipitadamente en Marcilly-sur-Seine, onde l'antigua canal del Altu Sena solía dexar que les embarcaciones siguieren hasta Troyes. Esta canal abandonóse mientres munchos años.Base de datos «NoorderSoft Waterways» 

Hasta que s'instalaron les esclusas p'alzar artificialmente'l nivel del ríu nos años 1800, el ríu yera muncho menos fondu, y consistía solo nuna pequeña canal de fluxu continuo bordiáu per riberes arenoses, representáu en munches ilustraciones de la dómina. Anguaño la fondura contrólase estrechamente, lo que dexa que tea'l calce llenu d'agua, de fluxu lento de normal, pero más rápidu tres periodos d'agua intenso. Hai unes preses especiales corriente enriba qu'ayuden a caltener un nivel constante del ríu al traviés de la ciudá, pero puede haber medríes del nivel del ríu en periodos d'estrema pluviosidá.

En xineru de 1910 asocedió una gran medría del nivel del ríu que produció amplies inundación al traviés de la ciudá. El Sena de nuevu alzar a niveles amenazantes nos años 1924, 1955, 1982 y 1999-2000.Cuenca del ríu Sena, Programa de les Naciones Xuníes pal Mediu Ambiente Departamentu d'Alertes y Evaluaciones tempranes (accesu 5 de xunu de 2007 Dempués d'una alerta d'hinchente de primer nivel en 2003, alredor de 100 000 obres d'arte fueron treslladaes fora de París, la mayor recolocación d'arte dende la Segunda Guerra Mundial. Gran parte del arte de París caltener n'almacenes soterraños que podríen anubrise.«Fearing a Big Flood, Paris Moves Art» por Alan Riding, The New York Times, 19 de febreru de 2003 Un estudiu de 2002 ellaboráu pol gobiernu francés afirmó que la peor de les posibilidaes en casu d'hinchente del Sena costaría 10 000 millones d'euros, cortar el serviciu telefónicu d'un millón de parisinos, dexar a 200 000 ensin electricidá y a 100 000 ensin gas.«Paris flood warning» por Rory Mulholland, BBC News, 25 de xineru de 2002

 Calidá de l'agua 
Dacuando, los sistemes d'alcantarelláu de París esperimenten un fallu conocíu como «llena d'alcantarelláu sanitario», de cutiu en dómines d'agua intensa. Nestes condiciones, les agües residuales ensin tratar arrámense direutamente al Sena.Martin Seidl, The fate of organic matter in river Seine after a combined sewer overflow, ENPC - University Paris Val de Marne Paris XII (Francia), 1997, 181 pp. Como resultancia produz un déficit d'osíxenu, causáu principalmente pola bacteria alóctona de tamañu más grande qu'un micrómetru. L'actividá específica d'esta bacteria d'agües residuales ye típicamente de trés a cuatro veces mayor que la de la población bacteriana autóctona. El nivel de pH del Sena midíu nel Pont Neuf algama 8,46.Hogan, C Michael, Water quality of fresh water bodies in France, Lumina Press, Aberdeen 2006

 Historia 
Según la lleenda, dempués de que Xuana d'Arcu fuera quemada na foguera en 1431, les sos cenices llanzar al Sena, anque persisten lleendes en sentíu contrariu hasta l'actualidá.En febreru de 2006 un equipu de científicos forenses anunciaron l'empiezu d'un estudiu semestral pa estudiar les reliquies d'un muséu de Chinon por si yeren los restos de Xuana d'Arcu. Nun artículu del 4 d'abril de 2007 de Nature, los investigadores esplicaron la so conclusión de que les reliquies de Chinon proveníen d'una momia exipcia y un gatu.

Según el so testamentu, Napoleón, que morrió en 1821 deseyaba ser soterráu nes veres del Sena, pidimientu que nun foi cumplida.

El ríu Sena foi unu de los oxetivos orixinales de la Operación Overlord en 1944. La intención de los Aliaos yera algamar el Sena pal día D+90 (esto ye, 90 díes dempués del Día D). Esi oxetivu cumplióse. Un asaltu antemanáu cruciando'l ríu nunca se materializó yá que la resistencia alemana en Francia se desmoronó a principios d'agostu de 1944. Sicasí, el Primer Exércitu canadianu atopó resistencia xusto al oeste del Sena y desencadenóse la llucha nel Forêt de la Londe al intentar les tropes aliaes cortar l'escape al traviés del ríu de parte del Séptimu Exércitu alemán nes fases finales de la Batalla de Normandía.

Dalgunes de les víctimes de la matanza de París de 1961 afogar nel Sena dempués de ser llanzaes dende'l Pont Saint-Michel y otros llugares de París.

El dragáu nos años 1960 esanició na so mayor parte los macareos del ríu o foles de marea, conocíes como Le mascaret.

El ríu ye un llugar popular pa los suicidios y pa disponer de los cuerpos de víctimes d'asesinatu.«Supermodel Katoucha Niane found dead» del Daily Telegraph En 2007, recuperáronse 55 cuerpos de les sos agües; en febreru de 2008, atopóse ellí'l cuerpu de la modelu convertida n'activista Katoucha Niane.

 Patrimoniu de la Humanidá 

El Sena ye conocíu a nivel mundial yá que ye'l ríu que traviesa París (Francia). Ye nuna de les sos islles (isla de Citar) onde la ciudá tuvo los sos entamos y en redol a ella y les sos riberes que la ciudá desenvolvióse al traviés de los sieglos. Dellos de los edificios y monumentos más importantes de la ciudá pueden apreciase pasiando pel ríu. Tal ye'l casu de la torre Eiffel, el Muséu del Louvre, la Défense, la Catedral Notre Dame de París, o la Biblioteca François Mitterrand. Precisamente por ello, dende l'añu 1991 «París, riberes del Sena» ye un Llugar incluyíu nel Patrimoniu de la Humanidá al considerar la Unesco que, 

 El Sena y l'arte 

El ríu Sena inspiró a numberosos pintores, sobremanera de los sieglos XIX y XX:
Richard Parkes Bonington, Joseph Mallord William Turner, Camille Corot, Eugène Isabey, Charles-François Daubigny, Eugène Boudin, Johan Barthold Jongkind, Claude Monet, Frédéric Bazille, Vuillard, Vallotton, Dufy, Othon Friesz, Albert Marquet, ente otros. El famosu bandoneonista Astor Piazzolla dedicó-y el tangu "Ríu Sena".

Na novela de Victor Hugo Los miserables, Jean Valjean escapa de les alcantarielles nes veres del Sena. Esperándo-y ellí ta l'inspector Javert, quien al so pesar déxa-y escapar. Javert, contemplando lo qu'acaba de faer, decide refundiase al ríu pa morrer.

Según la lleenda, la mázcara mortuoria del cuerpu d'una moza recuperáu del Sena inspiró a dellos artistes del sieglu XX, ente ellos Vladímir Nabokov y Rainer Maria Rilke.

 Ver tamién 
 Sena (departamentu), abolíu en 1968
 Ríos de Francia

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Guía de cruceros nel Sena 

Sena