Douai

Douai en idioma francés, Dowaai en neerlandés, ye una ciudá y comuña francesa asitiada nel departamentu de Nord na rexón Norte-Pasu de Calais, capital de la contorna del douaisis.

Douai, que tuvo'l so orixe nel asentamientu romanu de Castellum Duacum o Duacum, desenvolvióse como importante universidá católica y ricu centru testil de Flandes mientres el dominiu de los Habsburgu españoles del sieglu XVI a sieglu XVII. En incorporándose a la corona de Francia, nel sieglu XIX creció impulsada pola revolución industrial y tres la Segunda Guerra Mundial, como centru de la industria minero del norte de Francia. La crisis económica del sector y la reconversión industrial de los años 1980 causó una perda de la población hasta la recuperación a finales de los años 1990 tres la orientación económica de la ciudá escontra'l sector de la automoción.

El Beffroi de Douai, un edificiu ricamente afatáu del sieglu XVI, forma parte del conxuntu de beffrois, una suerte de torres cíviques, de los campanarios municipales de Bélxica y Francia clasificaos Patrimonio UNESCO de la Humanidá. Coles mesmes el desfile procesional de los xigantes Gayant, manifestación del folclor de Flandes, ta catalogáu como una de les Obres Maestres del Patrimoniu Oral ya Intanxible de la Humanidá.

 Xeografía física y humana 
Douai asitiar a veres del ríu Scarpe, afluente del Escaut, a 40 km al sur de Lille, ente Arrás, Cambrai y Valenciennes, siendo la ciudá más meridional del país de Flandes na so llinde cola rexón d'Artois.

 Historia 
miniaturadeimagen|La cai del Conceyu col Beffroi medieval
La mención historiográfica más antigua que se caltién sobre la ciudá remonta al añu 930 cuando Castellum Duacum ye citada como propiedá de los condes de Flandes. Estudios arqueolóxicos realizaos nel centru históricu de la ciudá dexaron alcontrar restos d'un oppidum (fortaleza galorromana) fundáu sobre la xunta de dos asentamientos a veres del Scarpe, escontra'l sieglu IV.

Deber al conde Arnulfo I de Flandes la construcción del primer llugar de cultu de la Collégiale Saint-Amé nel 950.

Tres la conquista d'Inglaterra polos normandos de Gullermo el Conquistador nel sieglu XI, la llocalidá inglesa de Bridgwater convertir en propiedá del príncipe Walter, Gautier, o Walscin de Douai.

Escontra'l 1188, la villa recibió la so primer carta constitucional, siendo dende entós dirixida por un conseyu de maxistraos o échevins hasta la Revolución francesa en 1789. 

En 1369 la villa, que fuera oxetu de disputes ente los reis de Francia y los condes de Flandes, pasó a ser posesión flamenca de los duques de Borgoña, siendo nel sieglu XVI incorporada por Carlos Quintu a les posesiones continentales de la corona española de los Habsburgu. En 1562, crear por orde de Felipe II d'España la universidá de Douai cola vocación de convertise en centru d'oposición a la Reforma Protestante y d'espardimientu del catolicismu. Un exemplar de la Biblia de Douai redactada n'inglés na universidá, sería utilizada sieglos más tarde mientres la ceremonia de invistidura de la presidencia de los Estaos Xuníos pal xuramentu de John F. Kennedy. Mientres el periodu de los Habsburgu, Douai convertir n'unu de los centros económicos de Flandes reputaos pola so industria testil de tresformamientu de llana.

Mientres la Guerra de Devolución ente la corona española y la francesa de Lluis XIV de Francia, l'exércitu francés invadió Flandes sitiando la ciudá a partir del 1 de xunetu de 1667. El tratáu d'Aquisgrán que punxo fin a les hostilidaes en 1668, certificó l'anexón de Flandes per Francia en cuenta de la devolución a los españoles del Francu Condáu y la incorporación de magar, y salvo los periodos d'ocupación estranxera mientres les guerres mundiales del sieglu XX, de Douai a Francia. 

En 1716, el Parllamentu de Flandes con atribuciones predominantemente xudiciales, foi instaláu en Douai y dende 1718 entamóse un programa d'urbanización y harmonización de los edificios de la villa p'afaelos al gustu francés.

La revolución de 1789 supunxo la supresión del parllamentu y de la universidá, anque traxo la instalación de la prefeutura del nuevu departamentu de Norte, que más tarde se movería a Lille. 

En 1802, mientres el Consuláu ye creáu'l llicéu de Douai, convertíu más palantre nel llicéu Albert-Châtelet, unu de los siete establecimientos d'enseñanza llamaos de primer xeneración xunto colos de Burdeos, Marsella, Lyon, Moulins, Bruxeles y Mainz.

Mientres el sieglu XIX, la ciudá desenvolver col impulsu de la revolución industrial como centru de comunicaciones, siendo una de les estaciones más importantes de la llinia de ferrocarril París-Lille inaugurada en [1846]] y convirtiéndose, tres l'apertura de la canal del Scarpe en 1895, nel segundu nuedu fluvial francés tres el de Conflans-Sainte-Honorine. 

Mientres les guerres mundiales, Douai sufrió serios daños, cuantimás en mayu de 1940 cuando un bombardéu afaró dafechu'l barriu de la estación.

Tres la Segunda Guerra Mundial, Douai centró'l so desenvolvimientu en redol a la industria de la minería de carbón, siendo la sede de la compañía nacional de les Houillères du bassin de Nord-Pas-de-Calais hasta que la crisis económica llevó a la reconversión y el zarru mientres los años 1980, provocando que la población escayera dende los cuasi 50.000 habitantes de 1975 a pocu más de 42.000 del censu de 1990.

 Llocalidaes hermaniaes 
 Harrow, 
 Recklinghausen,  
 Kenosha,  
 Dédougou, 
 Puławy, 
 Seraing, 

 Persones célebres 
 Charles Bourseul, inventor, precursor del teléfonu.

 Referencies 

 Enllaces esternos 
 Sitiu oficial de Douai
 INSEE

Categoría:Comuñes de Nord