Paradinas de San Juan

Paradinas de San Juan ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda y a la Mancomunidá de Peñaranda.

El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 35,63 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu , cuenta con una población de  habitantes (234 homes y 176 muyeres).

 Demografía 

 Historia 

Paradinas se documenta per primer vegada en 1113 cuando la reina Urraca I de Llión donar a la Orde de San Juan. El topónimu, que yá apaez documentáu na Edá Media como "Paradinas",Mínguez, José María (Coord.) (1997). Historia de Salamanca. II Edá Media. Salamanca: Centru d'Estudios Salamanquinos. Páx. 267 adoptó diversos nomatos: de Salamanca, de la Encomienda y l'actual de San Juan, dende'l Real Decretu de 1919Revista Téunica de la Guardia Civil. Publicación Mensual, añu VII Nᵘ 80 31 d'agostu de 1919. Páx. 74 La Orde del Hospital y Militar de San Xuan de Xerusalén, una vegada recibiera de la monarquía lleonesa la llocalidá, instalar a principios del sieglu XII en Paradinas, integrándola dientro de la Encomienda del Guareña, dependiendo de Paradinas, Villaescusa y San Cristóbal,Luis Mª Lojendio y Abundio Rodríguez: Rutes Romániques en Castiella y Llión Páx. 146 dependientes del Prior de San Juan del Reinu de Llión, prioratu qu'entá esistía a finales del sieglu XVI,Archivu de la Real Audiencia y Chancillería de Valladolid. Rexistru del Sellu. Signatura: Rexistru de Ejecutorias. Caxa 1404.51 (Legajo 0711). Fecha: 16 d'avientu de 1579. fecha en que siguíen dependiendo del mesmu estes llocalidaes.

Pasaron por Paradinas, personaxes pernomaos de distintes dómines como Santa Teresa, Frai Luis de León, San Xuan de la Cruz, Vasco de Quiroga, Santu Tomás de Villanueva, etc. .

En 1183 tratar nesta villa les paces ente Fernandu II de Llión y Alfonsu VIII de Castiella. Celebróse Cortes nel palaciu asitiáu delantre de la Ilesia. Llamóse'l Tratáu de Fresno Llavandera, por tar cada unu de los reis nos sos reinaos, el lleonés en Fresno el Viejo y el castellán en Llavandera, güei despobláu, onde se robló finalmente'l tratáu foi en Castronuño cerca d'unos lavajos en 1185.Archivu Catedraliciu d'Ávila

Cola creación de les actuales provincies na división provincial de 1833, Paradinas quedó adscritu a la de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu de Peñaranda de Bracamonte.

 L'obispu Alonso de Paradinas 

Nesti pueblu de Paradinas nació l'Obispu Alfonso, o Alonso, de Paradinas, 1395- 1485, que finó a los 90 años, en Roma. Foi estudiante en San Bartolomé, llegó a Catedráticu na Universidá de Salamanca, Obispu'l 20-X-1469, de la "Orde Carmelita", foi un Preláu de munchos recursos.
Participando en numberosos alcuentros en tiempos de Xuan II y el so valíu Álvaro de Luna. En 1423 yá taba en Roma desfaciendo entuertos como secretariu d'apostólicu, escritor y auditor del sacru Palaciu na Curia Pontificia. Mandó reformar en Paradinas la cabecera y arcos de la ilesia (güei ermita del Cristu), y asitió ellí'l so escudu d'armes.Inmaculada Guadalupe Salas: Memoria Histórica-Artística de la Ilesia de San Pedro, Paradinas de San Juan, Salamanca.

L'escudu del Preláu de Paradinas. Tienen la so armes: Un fondu doráu, "Oru" y el chevro del mesmu metal "oru", nel so vértiz lleva una concha". Les conches asitiar nel so sepulcru de Roma, nes bandes del sarcófagu funerariu na Capiya de Santiago y Monserrato podemos vela. L'escudu paez un mantelado el de la Orde Carmelita coles sos Estrelles enriba y una embaxo de color combináu blanques y marrones. Foi l'Obispu González de Paradinas partidariu de les idees renacentistes y manda construyir en Roma a Paolo Romanu la Ilesia de Santiago de los Españoles. Mercó a les sos espenses delles cases onde construyo la primer parte del edificiu del Hospital.Manuel Vaquero Piñeiro: Rentes y les cases. El Patrimoniu Inmobiliariu de Santiago de los... Páxina 40. En 1803 dempués de munches intromisiones de Reyes, Príncipes xefes de diplomacia y de más comenenciudos fundiéronse les dos Ilesies de Santiago y la de los Catalanes Montserrat. La fundación del Hospital y dempués la Ilesia de Santiago atribuyida a Príncipes, que poques vegaes asistieron a esta Ilesia, sinón querer pa ellos. Foi'l nuesu Obispu'l Copista del Llibru del bon amor, d'Arcipreste de Hita.Copia nel Archivu Históricu Catedraliciu de Salamanca Hai otru Primu d'esti Obispu, Canónigu, que'l so escudu d'armes tien dos Borlones. Vivió en Salamanca dempués de la muerte de Paradinas, solicitando parte del heriedu del so tíu.Archivu Diocesanu de Salamanca

 Monumentos y llugares d'interés 

 Ermita de La nuesa Señora del Hinojal 

La ermita data de los Sieglos XII - XIII ta allugada pela rodiada del pueblu, asitiada a lo cimero d'un montículo del terrén, vixila y protexe col so mantu al pueblu y les sos xentes.

Ente la parte que ye güei Cámara de la Virxe y al empar presbiteriu, y la parte dedicada al pueblu, tenía un robezu arcu románicu de cal y lladriyu; pero al ser restaurada la ermita, foi baltáu, el 31 d'avientu de 1934. La ermita foi abandonada en 1870. La imaxe de la Stma Virxe del Hinojal foi treslladada a la ilesia parroquial, siendo asitiada, nel so propiu retablu de la ermita, adosáu a la paré norte del templu. Esti altar sumió al ser restaurada la ilesia parroquial (1975-1976). El pozu de l'agua milagroso (contra les viruelas) foi reconstruyíu en 1927 y ocho años más tarde daría empiezu la reconstrucción de la ermita.

 Ilesia parroquial de San Pedro Apóstol 

La Ilesia ye d'estilu románicu-mudéxar. El templu ye de lladriyu y piedra, con tres naves, la central terminada n'ábside semicircular y les otres en capiyes rectangulares. 

Sobre la meridional álzase una sólida torre de lladriyu. La portada meridional, de piedra, consta de dos arquivoltas de mediu puntu, sobre columnes de capiteles bien decoraos.

L'interior ye bien variáu, tantu en materiales como en decoración.

 Cultura 

 Fiestes 

Los díes 29/30 de xunu celebren les fiestes patronales de San Pedro Apóstol.

L'últimu fin de selmana d'agostu celebra la romería de La nuesa Señora del Hinojal. Tradicionalmente celebrábase'l día 8 de setiembre, y que foi treslladada por qu'hubiera más arribación de xente.

 Asociaciones 
Dende l'añu 2012 vien funcionando una Asociación cultural llamada "ParadineANDO", esta asociación surdió poles ganes de faer actividaes y dinamizar la vida de los sos habitantes. Anguaño cunta con un gran númberu de socios, ente los que s'atopen non solo los habitantes d'esti conceyu, si non de los conceyos cercanos. Esta asociación tien tamién fines benéficos.

 Paradinenses pernomaos 
 Alfonso de Paradinas, copista del Llibru de bon amor y Obispu.
 Felipe Yagüe Hernández, xugador de fútbol sala.
 Javier Serrano García, xugador de fútbol sala, Zamora.
 Roberto Martín González, tiru olímpicu, Seleición Nacional Añu 2001 a 2012 -- Campeón d'España 2001 "Junior" -- Campeón d'España 2003 "Copa Príncipe d'Asturies" Premiu Relevos Xunta CyL "2001-2002-2003" -- Triple Medaya d'Oru Campeonatu Iberoamericanu de Seleiciones "2010"--Campeón d'España 2010 -- Xuncu d'Oru al meyor Deportista Local Conceyu de Laguna de Duero Añu 2011.
 Gabriel Palomberu Díaz, canónigu Lectoral de la Catedral de Santander (1903-1995).
 Manuel Cuesta Palomberu, canónigu Maestre Escuela de la Catedral de Salamanca. Morrió en Tierra Santa na Ilesia de Caná de Galilea'l 25 de setiembre de 2007.
 J. Miguel González Martín, sacerdote, pol so gran llabor Pastoral, entrega y dedicación.
 Demetrio Franco Franco, sacerdote,pola so entrega al pueblu y n'especial a la nuesa Virxe del Hinojal. Morrió'l 11 d'ochobre de 2016.

 Ver tamién 
 Provincia de Salamanca
 Tierra de Peñaranda

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Índiz de conceyos de la Diputación de Salamanca 


Categoría:Conceyos de Salamanca
Categoría:Llocalidaes de la provincia de Salamanca
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial