L'Ènova

L'ÈnovaCIVIS  Sistema d'Información Municipal de la Xeneralidá Valenciana ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca de la Ribera Alta.

 Xeografía 
miniaturadeimagen|left|Planu de la Acequia Comuña de Énova (1730).
Énova asítiase a 39º 02’ 39’’ latitud norte y 0º 28’ 50’’ longitud oeste. La so altitú ye de 49 m.sobre'l nivel del mar y tópase a 55 km de la ciudá de Valencia. El pueblu ta asitiáu na falda d'un monte, a los pies d'un monte pocu alzáu “La lloma del Baladre” y frente a un valle plantáu principalmente de naranxales. El términu municipal ta a la derecha del ríu Albaida y tien una estensión de 7,7km2.La superficie del términu ye llana, sacante la zona sur onde s'alcen les nidies ondulaciones na Lloma del Baladre, Cabezo y Monte Valiente. Hai un vértiz xeodésicu de tercer orde nel Castellet (121 m). Drenan el términu los ribayos del Poble, Llarg y Collada. Les tierres del términu regar cola acequia Comuña de L'Ènova, que toma agües del ríu Albaida, en términu'l de Xàtiva, y que la so antigüedá remontar al sieglu XIV. 
Tien un clima templáu y en primavera la temperatura ye nidia, carauterizada pol arume d'azahar de les naranxales. La superficie cultivada en regadíu ye de 406 hectárees. 

 Accesos 
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 tomando depués la CV-564 y de siguío la CV-562. Tamién cunta con estación de ferrocarril de la llinia C-2 de Cercaníes Valencia.

 Llocalidaes estremeres 
El términu municipal de Énova parte coles siguientes llocalidaes:Barxeta, Xàtiva, Manuel, La Pobla Llarga, y Rafelguaraf, toes elles de la provincia de Valencia.

 Historia 
Los oríxenes remontar a la dómina Romana, como se demuestra polos afayos arqueolóxicos topaos. Del so pasáu históricu destaquen restos d'una antigua cantera romana, dos lápida escrites en llatín que se calteníen na fachada de la ilesia y qu'apaecieron cerca del campusantu, y onde esiste una Villa romana que data del sieglu I e. C. al sieglu II d. C. afayaes polos trabayos de la llinia ferroviaria d'alta velocidá.

Mientres la dominación musulmana el porcentaxe de población árabe foi mínimu o nulu, como asina lo atestigüen los escritos de la dómina, que dicen que nel momentu de la Reconquista Énova ta poblada por "34 cases de cristianos vieyos", d'ende la tradición oral de qu'Énova yera conocida como "Énova de los cristianos".

Conquistada Alzira en 1243 el rei Xaime I pasó por Énova camín de Xàtiva.

Nel sieglu XIX el vecín pueblu de Sans xunir a Énova formando una sola población.

Foi tamién en Énova onde apaeció la variedá de naranxes "solustianas" nel güertu propiedá de Solustiano a finales de los años 1940.

 Demografía 
 Evolución demográficaFonte: Población de fechu según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España: Alteraciones de los conceyos nos Censos de Población dende 1842 y Direición Xeneral d'Alministración Llocal de la Generalitat Valenciana:Habitantes de l'Ènova dende 1986 (cifres INE)1857  1877¹  1887  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1981  1991  1996  2001  2006  2009  687  1.105  1.159  1.312  1.405  1.348  1.465  1.490  1.447  1.412  1.368  1.227  1.179  1.104  1.034  981  1.018 
 1 Ente'l censu de 1877 y l'anterior, crez la población y el so términu porque s'incorpora'l conceyu de Sanz.

 Economía 
Basada tradicionalmente na agricultura, predominen los cultivos de regadíu, cultivándose agrios y hortolices. Hai cultivos de secanu dedicaos a olivares y almendrales. Recuéyense abondoses colleches de naranxes. Amás, Énova tien 334 hectárees de montes que s'aprovechaben pa camperes. Va dalgún tiempu había estensos plantíos d'arroz y numberoses cabeces de ganáu, pero anguaño yá nun esisten.
D'antiguo el cultivu del arroz causaba gran morrina por cuenta de la fiebres terciaries, como se describe nel diccionariu xeográficu de 1845, llegándose naquellos tiempos a plantegase la prohibición d'esti cultivu "...polos horrible estragos" que causaba na población.

Estos montes son bien ricos en yerbes arumoses y otres plantes.
Col abondosu espartu que s'atopaba nellos, iguábense alpargates, capazos pa los trabayos de la güerta, cuerdes...

 Alministración 

 Monumentos 
 Ilesia parroquial. Ta dedicada a la Virxe de Gracia. Nel templu realizáronse munches reformes, la postrera foi efectuada en 1995. Nél atopa una imaxe de la Virxe de mármol policromado.
 Ermita de la Divina Aurora. Asitiada na cai mayor nel nᵘ24, con un pequeñu patiu na so entrada alluga la imaxe nel interior.
 Ermita de San Xosé. Edificada a finales del sieglu XIX y restaurada en 1987.
 Ermita del calvariu Ermita construyida nel sieglu XIX que nun foi terminada, de planta en cruz llatina asítiase sobre una llomba, aportar a ella al traviés d'un camín zigzagueante que forma una vía crucis con casalicios de piedra llabrada que marquen les estaciones flanqueados por cipreses, dende'l so allugamientu esfrutar d'una escelente vista de la llocalidá y parte de la contorna

 Fiestes llocales 
 Fiesta de la Divina Aurora. La última selmana de xunetu celebra les sos fiestes dedicaes a la Divina Aurora, patrona de los mozos.con berbenas procesiones toro embolados encierres y toros de merienda *
Fiestes Mayores. Celebra les sos fiestes patronales la primer selmana y segunda selmana de setiembre a la Virxe de Gracia, San Felipe Neri y Santísimu Cristu de la victoria.berbenas y procesiones y toros embolados y encierres y tarde de toros
el 8 de setiembre'l cristu de la victoria'l 9 de setiembre la virxe de gracia 10 san felipe neri

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Institutu Valencianu d'Estadística

 Semeyes y videos del portal de Énova-Eventos 

Enova
Categoría:Llocalidaes de la provincia de València
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial