Cabizuela

Cabizuela ye una llocalidá y un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Forma parte de la contorna tradicional de La Moraña. En  cuntaba con una población de  habitantes (49 homes y 47 muyeres).

 Xeografía 
Allugamientu La llocalidá de Cabizuela
ta asitiada a 42 km de la capital provincial y a 128 km de Madrid. El so términu tien una estensión de 53 km², y atópase a una altitú de 885 m sobre'l nivel del mar. Trátase d'una típica población morañega, enclavada nuna estensa llanura arenosa, chiscada de pinares y quebrada pol ríu Arevalillo. La llocalidá ta asitiada a una altitú de 884 msnm.

 Noroeste: Cabezas de Alambre Norte: Pedro-Rodríguez Nordeste: El Bohodón Oeste: Papatrigo 75px Este: El Bohodón Suroeste: Papatrigo Sur: El Oso y Riocabado Sureste: San Pascual

 Historia 
Nel términu municipal de Cabizuela esistíen delles llagunes como les del Cañizal, el Picu, el Cuetu Fuexu y el Prau Anchu. Güei solamente esiste la llaguna del Cuetu Fuexu tamién denomada “llaguna de Salgüero", porque tien una folla xabonoso que s'utilizaba d'antiguo pa fregar, yá que nun había deterxentes.

Los despoblaos de Cabizuela de los que se tien noticia son: los Galindos, los Villares, Santiago de Quemadilla y la Verrendilla.

El despobláu de Galindos ye'l de más trescendencia histórica. Anguaño ye una parte importante del términu municipal la que caltién esti nome. Munchos van recordar ver de neños dalgunos restos de lo que se dicía que fuera una ermita. Trátase de la ermita na que se caltenía la imaxe de La nuesa Señora de Galindos, anguaño na ilesia parroquial.

Esiste una peana xunto al camín de Papatrigo y Riocabado, que constata la esistencia del despobláu de Galindos, al que'l Catastru d'Ensenada fai referencia con población y vida propia. Hasta esta peana llegaba, dacuando, la procesión de la Galinda y la d'unes rogativas llitúrxiques.

Los Villares ye una demarcación concreta del términu. Como testimoniu de la so esistencia entá pueden atopase alizares o cantares grandes que sirvieron de cimientos pa les viviendes qu'ellí hubo.

La Verrendilla yera un pobláu non amestáu al ríu Arevalillo, delles persones mayores dicen recordar la esistencia d'escombros de delles de les viviendes qu'ellí esistieron.

Del despobláu de Santiago de la Quemadilla sábese que cerca de la zona conocida como El Regueru, había tierres a les que llamaba enantes “Quemadilla”.

 Urbanismu 
L'allugamientu xeográficu d'esta llocalidá nun ye tan obviu como pa recibir un topónimu que faiga referencia al so allugamientu nun altu, llomba o “cabeza” pero hai que considerar los cambeos nel paisaxe natural a lo llargo de los sieglos d'ocupación.

Cabizuela ye una pequeña llocalidá que nun sufrió grandes tresformamientos na so morfoloxía urbana, calteniendo la so planta concentrada d'aspeutu cuasi circular.

La trama de les sos cais nun respuende más qu'a la propia crecedera del cascu urbanu y la so articulación en redol a estes víes. Tan solo el trazáu de la carretera llocal que traviesa de Sureste a Noroeste y que fuera con anterioridá una calzada utilizada poles caballeríes, llevó a que delles cases allugárense en redol a esti accesu.

Les zones aledañas a la ilesia tendríen de ser calteníes nel so aspeutu pola so singularidá y por atopase ellí dalgunes de les edificaciones más interesantes colos dos tipoloxíes de cases más estendíes: d'una planta y sobráu con fábriques d'adobe ocultu pol encalado y les de dos plantes con fachada de lladriyu. En delles de les cais que parten d'esti ámbitu urbanu tamién esisten viviendes d'una planta d'aspeutu tradicional.

 Demografía 
El conceyu, que tien una superficie de 19,17 km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de  hab/km².

 Patrimoniu arquiteutónicu 
La Ilesia La ilesia ta construyida,
siquier en cuanto al ábside refierse, sobre los cimientos d'otra anterior, como puede reparase na banda noroccidental del mesmu.

La ilesia ye una construcción relativamente moderna, de finales del Sieglu XIX o principios del XX.

La so planta ye de cruz llatina con testeru planu. L'aplicación del lladriyu nesta edificación asonsaña n'ocasiones al mudéxar, polo que podríamos falar equí d'un estilu Neo-Mudéxar.

L'interior del templu afatar con obres artístiques contemporánees a la edificación del mesmu, sacante dalguna talla exenta que ye de dómina anterior.

Tenemos dellos datos interesaos sobre'l retablu mayor de l'anterior ilesia. El retablu dóra-y Manuel Helguera pero en 1708 tien problemes coles autoridaes del pueblu, una y bones l'alcalde oponer a que lo efectuara él en cuenta d'otru artista, Miguel de Romanillos, que tamién puxaba na llicitación abierta. Ante'l descontentu por efectuar pol artista, foi-y embargáu'l caballu.

La obra más destacable ye la talla románica de la Virxe de Galindos o “La Galinda”, que representa a María Santísima sedente, col Neñu Xesús nes sos rodíes y sosteniendo na mano derecha la bola del mundu.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Conceyos de la provincia d'Ávila
Categoría:Llocalidaes de la provincia d'Ávila
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial