Santa Clara de Avedillo

Santa Clara de Avedillo, dacuando conocíu namái como Avedillo, ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.Santa Clara de Avedillo na web de la Diputación de Zamora

 Elementos identitarios 

 Toponimia 

El nome del pueblu podría provenir d'una familia de nome xudíu: los Avedillo. Cola invasión árabe esta familia retirar a les tierres de Sanabria, onde fundaron otru pueblu col mesmu nome.
La Santa Inquisición, al ser un nome d'orixe xudíu, antepunxo'l nome de Santa Clara pola esistencia d'un conventu de clarises na llocalidá.
Tamién hai quien rellaciona'l nome del pueblu col significáu de "Vía de Ocellum", siendo Ocellum Durii l'antiguu nome de la ciudá de Zamora.
Nun documentu regio d'Alfonsu IX de Llión, nel Balto Negru de Zamora (pg. XLVIIIr.), de 1193, robláu y selláu en Salamanca, consta espresamente en llatín: "super villam que dicitur Aviadelo", y traducíu, sobre la so ciudá natal, Zamora: "nesa ilesia recibí la gracia del bautismu". Al pie de otros, como otru documentu tamién d'Alfonsu IX (TNZ 48v) de 1219, nómase, "Viadello" y cítase "cartam de Fontis Predatis", güei Fuentespreadas, pueblu estremeru.

 Xentiliciu 

El xentiliciu d'esta llocalidá ye santaclarino.

 Símbolos 
L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Santa Clara de Avedillo na so sesión del 2 de febreru de 2004. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:

La descripción testual de la bandera ye la que sigue:

 Demografía 

 Xeografía física 

 Llocalización 

Llenda al norte con Peleas de Abajo y Jambrina, al sur con Cuelgamures, al este con Fuentespreadas y al oeste con Corrales del Vino.

 Hidrografía 
La llocalidá asítiase asitiáu xunto a les riberes enriaes del regueru Ojuelo. 

 Orografía 

Ye bien conocíu'l tesu El Otero o La Parva, llomba que se ve dende casi tola contorna y que se caracteriza por tener una gran llanura nel visu. A lo cimero del tesu hubo un santuariu prerromanu. Esisten numberoses lleendes que dean al llugar carauterístiques máxiques. Esti llugar cunta dende 1990 con unu de los vértices xeodésicos del Institutu Xeográficu Nacional d'España.Vértiz xeodésicu «Parva»

 Historia 
De posible orixe romanu, yá que dellos autores fechen nesta dómina la fonte del regueru Oyuelo, mientres la Edá Media la llocalidá quedó integrada nel Reinu de Llión, siendo repoblada con xentes d'orixe xudíu.Torguvi: Santa Clara de Avedillo

Darréu, en 1628, Felipe IV d'España creó'l Vizcondáu de Santa Clara de Avedillo. Nesta dómina y mientres tola Edá Moderna, Santa Clara de Avedillo formó parte del Partíu del Vino de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.

Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Fuentesaúco,Subdivisión en partíos xudiciales de la nueva división territorial de la Península ya islles axacentes / aprobada por S. M. nel real decretu de 21 d'abril de 1834 pasando tres la desapaición d'esti al Partíu Xudicial de Zamora.Real Decretu 529/1983, de 9 de marzu, pol que se determinen los Partíos Xudiciales de cada provincia, a considerar a efeutos de les eleiciones de Diputaos provinciales.

 Vizcondáu 

La llocalidá da nome Vizcondáu de Santa Clara de Avedillo, títulu nobiliariu español creáu'l 10 d'abril de 1628 pol rei Felipe IV a favor de Francisco González de Andía Irarrazábal y Zárate, Virréi de Navarra y de Sicilia, I marqués de Valparaíso.

En habiéndose quedáu ensin titulares nel sieglu XIX, el títulu foi rehabilitáu en 1918 pol rei Alfonsu XIII a favor d'Antonio de Saavedra y Rodrigo.

 Patrimoniu 

El pueblu cunta con una ilesia parroquial so la advocación de Nuesa Señora de l'Asunción que ye d'orixe románicu. De gran tamañu, cuatro arcos tresversales renacentistes, y espadaña románica, guarda nel so interior el sepulcru de Mateo González de Paz, benefactor de la llocalidá. La Ilesia tien un destacable crucifixu del sieglu XIII/XIV de tamañu natural, 2.10 m, amás d'un notable relieve barrocu que representa la coronación de la virxe, allugáu na sacristía onde tamién s'atopa un cristu góticu del sieglu XVI. Nel interior del templu guardar tamién cuatro formoses tables pintaes con representaciones de L'Anunciación, La Nacencia, L'Adoración de los Reis Magos, o la Fuxida a Exiptu de la Sagrada Familia, que pertenecen a la escuela italiana del XVI. D'últimes citar tamién una imaxe de Santa Águeda del S.XIV, que lamentablemente foi tullida con un hachu pa faela de "vestidor".

Amás de la ilesia, esiste na llocalidá la ermita del Santu Cristu del Humilladero, construyida en 1913 y que s'atopa nuna zona d'arboláu xunto al pueblu. Destaca tamién la fonte de posible orixe romanu asitiada xunto al regueru Oyuelo, que foi apocayá restaurada.

 Gastronomía 
El cocíu y platos de llegumes como llenteyes con chorizu, fabes y productos de la güerta conformen el menú tradicional, acompañáu de carnes al caricote cocinaes nes bodegues esternes a les cases qu'abonden tamién nel pueblu.

 Fiestes 

El pueblu celebra les sos fiestes el 3 de mayu, la Esaltación de la Cruz, y el 28 d'avientu, los Santos Inocentes.

 Referencies 

Categoría:Llocalidaes de la provincia de Zamora
Categoría:Conceyos de Zamora
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial