Alcocer

Alcocer ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, allugáu na contorna de La Alcarria y nel centru del antiguu señoríu de la Hoya del Infantado. 

 Historia 
Alcocer (Guadalaxara), como la mesma etimoloxía del so nome indica, ye una población d'orixe andalusí. El nome de Alcocer procede del árabe al-Quṣayr (القصير), que significa "el palazuelo",José María Calvo Baeza, Nomes de llugar españoles d'orixe árabe, Madrid: Darek-Nyumba, 1990. diminutivu árabe de al-qaṣr (القصر), "alcázar" o "el palaciu". Nun se conoz a ciencia cierta si hubo dalgún asentamientu anterior al árabe. Sicasí, nel so términu municipal afayáronse asentamientos íberos, celtíberos y romanos. 

La población actual nació pos arriendes de un asentamientu árabe, probablemente como casa de llabranza que, darréu, pasó a convertise en fortaleza pa defender el pasu pelos márxenes del ríu Guadiela.

Tres reconquistar de la contorna a los musulmanes, asegurada dende'l reináu d'Alfonsu VIII de Castiella, foi señora d'esta villa doña Mayor Guillén de Guzmán, amante del rei Alfonsu X primero qu'ésti tomara en matrimoniu a doña Violante d'Aragón. Frutu d'esti idiliu nació, como fía bastarda, doña Beatriz, futura Reina de Portugal. En reconocencia al apreciu que don Alfonso sentía por doña Mayor, fíxo-y entrega d'un estensu señoríu que tomaba, ente otres, les villes de Cifuentes, Alcocer, Salmerón y Valdeolivas. Doña Mayor nunca se sintió merecedora de tan altu llinaxe, por ello nun contraer matrimoniu con don Alfonsu X y retiróse a Alcocer onde, en 1262, fundó'l Monesteriu de San Miguel del Monte. Primeramente dichu monesteriu atopar a menos de media llegua de la villa, pero daos los peligros que corríen les relixoses nun llugar tan estremáu, foi treslladáu dientro de la villa nel añu 1373. A la so antigua cortil llegaron relixosos de la orde de San Francisco que permanecieron nél hasta 1569, añu en que tamién se camudaron al nuevu monesteriu de La nuesa Señora de los Ánxeles construyíu extramuros de la villa.

Doña Mayor morrió en clausura y el so cuerpu foi soterráu dientro del monesteriu de les monxes Clarises de San Miguel del Monte. Tres la mudanza a la villa treslladóse tamién el so cuerpu que, curiosamente permaneció cuasi en perfectu estáu hasta bien entráu'l sieglu XX. Pero al empiezu de la guerra civil, en 1936, sumió xunto con una escultura fecha en madera policromada, considerada una de les meyores obres funeraries de la Edá Media en Guadalaxara.

Tres la muerte de doña Mayor, heredó'l señoríu la so fía doña Beatriz, reina de Portugal. A ésta asocedió-y la so fía doña Blanca que lo vendió al infante don Juan Manuel. Tuvieron los sos más y los sos menos principalmente por falta de pagu y doña Blanca atayó la venta en favor del infante don Pedro. Foi un pleitu llargu nel qu'a la fin se llegó a un alcuerdu anque don Pedro nunca quedó satisfechu y causó estragos en diverses llocalidaes. Darréu, pasó a manes de la familia Albornoz y finalmente, los Reis Católicos crearon un estensu señoríu que llamen «del Infantado» y faen donación en favor de don Diego Hurtado de Mendoza, primer duque del Infantado. Permaneció en manes d'esta familia hasta finales del sieglu XIX.

 Monumentos 
El monumentu principal de Alcocer ye la ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción. Trátase d'una construcción con un estilu de transición ente'l románicu y el góticu, cola particularidá de tener la planta d'una catedral en miniatura.

 Marques de canteru 

Na ilesia de Nª Sª de l'Asunción, identificáronse un total de 1340 Marques de canteru asitiaes nel esterior ya interior del templu, amás de les amosaes en colloráu nel catálogu, publicaes por T. Nieto.El Románicu en Guadalaxara, isbn 844049310x, T. Nieto Taberné, páx. 529.
La so torre, edificada sobre l'antigua fortaleza árabe, irgui imperturbable presidiendo la Hoya del Infantado. Ye considerada una de les meyores ilesies de la provincia de Guadalaxara y recibe el nomatu, n'absolutu esaxeráu, de La Catedral de la Alcarria.

De lo que foi'l so muralla güei namái queden muertes y de les sos puertes, que yeren cuatro, nun queda güei piedra sobre piedra. Tenía cuatro entraes, la puerta de Millana, la de Cuenca, la de Pareja y la de Huete o "Álvar Fáñez" (diz la lleenda qu'Álvar Fáñez, sobrín del Cid Campeador, foi quien conquistó a los moros la villa de Alcocer).

 Fiestes patronales 

Tercer domingu de setiembre (Nuesa señora del espinar)

 Referencies 

 Enllaces esternos 


Categoría:Conceyos de Guadalajara
Categoría:Llocalidaes de la provincia de Guadalajara
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial