Antirrevisionismu

Dientro del históricu movimientu marxista-leninista internacional, un antirrevisionista ye aquél que favorez la llinia teórico y práctico asociada con Josif Stalin, Mao Zedong (o Mao Tse-tung) y Enver Hoxha y que s'opón tanto al trosquismu como a la dirigencia soviética posterior a Stalin, esto ye, a partir de Nikita Khrushchov. Los antirrevisionistes afirmen que la XRSS sol mandu de Stalin representó la implementación del denomináu socialismu científico, teorizado y preconizáu pola dupla Marx-Engels y primeramente lleváu a la práutica por Lenin. La esencia del pensamientu antirrevisionista ye l'afirmación de que la clase obrera foi la que detentó el poder na URSS hasta 1953 per mediu de la dictadura del proletariáu, añu a partir del cual empezó a ser pasu ente pasu sustituyida por una burocracia que fuera reprimida nel periodu anterior.

 Historia 
300px|thumb|right|Manifestación antirrevisionista realizada na capital británica de Londres mientres el feriáu del Primeru de Mayu de 2009, onde puede reparase una pancarta cola cara del líder soviéticu Josif Stalin, quien gobernara la Xunión Soviética hasta la so muerte en 1953.

El movimientu antirrevisionista tamién s'estremó con respectu al status que-y correspondía (o tenía de corresponder) a Mao: aquellos qu'alegaben que'l maoísmu consistía na continuación del Marxismu, alzando a Mao Tse Tung al nivel de Marx o Engels, ente que los grupos hoxhaístas nun tán d'alcuerdu, alegando que'l maoísmu ye una "Teoría antimarxista", como lo espón Enver Hoxha na so obra "Pensamientu Mao Tse-tung, teoría antimarxista", y, poro, opuesta al marxismo-leninismu. Pa entender esto ye obligáu puntualizar que'l denomináu "Pensamientu Mao Tse-tung" (tamién denomináu a cencielles "maoísmu") ye posterior a la muerte de Mao y foi emplegáu polos miembros del PCCh como argumentu pa les reformes que se fueron realizando dientro del partíu, que verdaderamente nun siguíen nin la llinia Marxista nin la que Mao espunxo nes sos obres. Entá con tou, Enver Hoxha realizó de la mesma manera crítiques al líder Chinu, pero puntuales ya independientes de la so crítica al, como tres diximos, mal llamáu "Pensamientu Mao Tse-tung".

El antirrevisionismu (usualmente conocíu polos sos detractores por aciu el términu despreciatible “estalinismu”) ye vistu polos sos partidarios como saludable, sólidu, científicamente encontáu, lliberáu tantu del elitismu y la corrupción política” del trosquismu como del idealismu del “izquierdismo”. En realidá esta doctrina ye más bien “neoestalinista”, yá que foi una reaición a los cambeos políticu y económicu implementaos tres el fallecimientu de Stalin en 1953. Sicasí, el términu antirrevisionismu puede aportar a vagu y revesosu, y da pie a que dellos grupos estalinistes o maoístes o hoxha ortodoxos se autodefinan como los “auténticos” antirrevisionistes. A pesar d'esto, suel esistir consensu ente toos ellos al afirmar que na URSS hasta la muerte de Stalin la clase trabayadora entá retenía los poder, a pesar de qu'esistía una burocracia contrarrevolucionaria que buscaba restaurar el capitalismu (asumiendo de manera más bien forzada que l'anterior réxime zarista fuera efeutivamente “capitalista”). Esta burocracia sería los principal oxetivu de les purgues de Stalin y, a pesar d'ello, a la so muerte llogró alzase col poder y empecipió un procesu de desestalinización que -según los antirrevisionistes- terminó representando la perda del poder per parte de los trabayadores. 

El antirrevisionismu basar na idea de que -y Xunión Soviética implementó la praxis marxista-leninista de manera esitosa mientres los cuasi primeros cuarenta años de la so esistencia, dende pocu dempués de la revolución bolxevique de 1917 hasta'l discursu secretu pronunciáu pol so socesor Nikita Khrushchov en 1956 y la so posterior declaración de coesistencia pacífica coles potencies occidentales. Esto ye, l'únicu marxismu “válidu” según esta concepción ye'l conformáu pelos pocos años de gobiernu de Lenin, hasta'l so tempranu fallecimientu en xineru de 1924, amás de los cuasi 30 años del posterior réxime del so socesor Stalin.

Los antirrevisionistes non yá alieguen que les polítiques de Stalin dexaron una notable tasa de crecedera económica sinón que, de caltenese, Le habríen dexáu a la Xunión Soviética algamar la teórica y hipotéticamente prósperu “estragal del comunismu” nel medianu o llargu plazu (como prometieren los líderes bolxeviques y como antemanara o profetizáu el mesmu Karl Marx).

Tamién suelen alegar que l'impautu ideolóxicu que tuvo la dirigencia soviética nel movimientu sindical mundial mientres les décades de 1930 y de 1940 representó una auténticu modelu real del poder obreru antemanáu por Marx, que foi de primeres afeutáu arruináu pol “infame” discursu secretu de Khrushchov. Años dempués, esi espíritu reemergería cola Revolución Cultural china, namái pa volver ser “traicionáu” -depués del arrestu de la Banda de los Cuatro- polos “capitalismu d'Estáu capitalistes d'Estáu” chinos (esto ye, polos pragmáticos dirixentes aperturistes encabezaos por Deng Xiaoping). Pa otros antirrevisionistes, el puntu d'inflexón tuvo llugar mientres la denuncia de la Revolución Cultural per parte del líder reformista Xiaoping, na tercer sesión del oncenu Congresu Nacional del Partíu Comunista Chinu.

D'alcuerdu a los antirrevisionistes, estos intentos posteriores de “revisar” o “iguar” el yá aceitáu sistema socialista estalinista resumides cuentes representó una restauración del capitalismu”, primero parcial y depués total (disolución de la Xunión Soviética) y los rexímenes del denomináu “socialismu real” d'Europa Oriental. Asina se llegó a la llisa y llana traición de los principios ideolóxicos marxistes y leninistes de países que se autoproclamaban como comunistes. Poro, según esta perspeutiva, foi'l revisionismu el que causó esta paulatina “restauración” na Xunión Soviética a partir de 1956 la que finalmente llevó al colapsu de la mesma URSS a fines de 1991, y de les autodenominaes “democracies populares” d'Europa Oriental dende 1989.

Depués de dellos años de vivir una esperiencia personal direuta na China maoísta, que lo llegó a escribir el llibru Fanshen, l'autor marxista estauxunidense William Hinton empezó a esperimentar les reformes económiques chines de fines de la década de 1970 y d'empiezos de la de 1980. Por cuenta de eso escribió otru llibru, esta vegada furibundamente antirrevisionista, tituláu The Great Reversal: The Privatization of China (“El gran revés: La privatización de China”). Dambos llibros, según la obra de Hinton polo xeneral, entá tienen muncha resonancia dientro de los círculos antirrevisionistes del movimientu comunista.

Fonderada histórica
Los autodenominaos antirrevisionistes opunxéronse firmemente a les reformes empezaes pol líder soviéticu Nikita Khrushchov depués de la muerte d'Josif Stalin en 1953 (a aceleraes tres la so darréu famosu discursu secretu del 25 de febreru de 1956) y a les que de la mesma entamara'l líder reformista Deng Xiaoping -moteyáu'l “capitalista coloráu”- dende 1978. Aquellos usualmente referir a despectivamente a eses reformes como capitalismu d'Estáu y “socialimperialismo” (esta última espresión tuvo históricamente más bien rellacionada a los círculos maoístes).

Tamién refuga al trosquismu y el so internacionalista teoría de la revolución permanente como “hipócrita”, argumentando que'l mesmu León Trotsky había una vegada pensáu que yera aceptable'l socialismu nun namái país (la Xunión Soviética) hasta que s'industrializara, pero contradictoriamente el mesmu Trotsky consideraba que l'antigua Rusia feudal zarista atopábase demasiáu atrasada como pa industrializase (a lo menos, faelo nel medianu plazu). Sicasí, esi foi darréu llográu, mayormente a partir de los planes quinquenales del so archirrival ideolóxicu Josif Stalin.

Los antirrevisionistes tamién suelen reconocer que la Xunión Soviética contenía una nueva “clase social” privilexada, una suerte de “burguesía colorada” conocida como nomenklatura, pero usualmente culpaben pola xeneración d'aquélla a les reformes económiques (supuestamente) “capitalistes” implementaes de Nikita Khrushchov. Nesi sentíu, recoyíen parte de les crítiques trotskistas sobre la xeneración d'una nueva “casta” na URSS, anque naturalmente éstos últimos echáben-y la culpa al “burocráticu” estalinismu.

Poro, nos círculos anti revisionistes, faise poca mención de la llucha de clases na Xunión Soviética anterior a 1956, sacante cuando se refier a contestos específicos como la Guerra Civil Rusa (cuando dellos miembros del antiguu réxime feudal intentaron recuperar el poder arrebatao polos bolxeviques) o la Segunda Guerra Mundial (na cual, según la ortodoxa estalinista, los comunistes y los nazi-fascistes representaben los intereses del proletariáu y de la burguesía respeutivamente).

Anque bona parte d'ellos sí que fai referencies a esta llucha de clases posterior a la Revolución, identificando les purgues de Stalin como una forma d'evitar que la burocracia facer col poder y sustituyera a los trabayadores. Lo mesmo aplícase a la Revolución Cultural de Mao, destinada a evitar les reformes capitalistes que depués s'implementaríen en China. 

Mientres la cisma ideolóxicu chinu-soviéticu, el réxime maoísta de la República Popular China (siguíu en menor midida'l del líder albanés Enver Hoxha) proclamar a si mesmos como los portadores de la llinia antirrevisionista y los herederu de la pureza doctrinaria del marxismo-leninismu y denunciaron les polítiques implementaes pol revisionista líder soviéticu Nikita Khrushchov.

Nos Estaos Xuníos, aquellos miembros del pequeñu pero activu Partíu Comunista (CPUSA) local que sofitaron a China o Albania na disputa ideolóxica cola Xunión Soviética, terminaron siendo espulsaos del Partíu (a partir d'ordes direutes provenientes de Moscú). En 1961 terminaron formando'l autodenomináu Partíu Progresista del Trabayu (Progressive Labor Party). Dellos otros pequeños grupos esgazaos del CPUSA entá se ven explícitamente a sigo mesmos como antirrevisionistes.

Los grupos antirrevisionistes d'estremaron nuevamente depués del “pequeñu cisma” chinu-albanés posterior a la muerte de Mao. Los siguidores del otrora comunista pequeñu país européu suelen ser denominaos como hoxhaístas.

Non tolos partíos comunistes “residuales” contemporáneos alredor del mundu qu'incorporen dellos elementos del antirrevisionismu pueden ser necesariamente etiquetaos como “antirrevisionistes”. Ello ye que munchos d'ellos autodenomínense como marxistes-leninistes, maoístes o a cencielles como comunistes revolucionarios.

Pel so llau, el norcoreanu Partíu de los Trabayadores de Corea entá declama siguir una llinia política antirrevisionista; sicasí, esti autoetiquetamiento (o etiquetamiento per parte de terceros) nun ye del tou precisu, porque'l marxismo-leninismu foi oficialmente suplantáu pola ideoloxía juche (“autosuficiencia”) a partir de la promulgación de la Constitución de 1972.

Líderes antirrevisionistes
La siguiente ye una llista non refecha de los principales líderes y dirixentes comunistes, históricos o actuales, que nel so momentu son definíos o se autodefinieron como antirrevisionistes:

Principales
Josif Stalin
Mao Zedong
Kim Il-sung
Kim Jong-il
Enver Hoxha
Banda de los Cuatro (China)

Otros
Harry Haywood
Georgi Dimitrov
Ernesto Guevara
Prachanda
Ho Chi Minh
Pol Pot (aldericáu) 
Klement Gottwald
Bolesław Bierut
Mátyás Rákosi
Kim jong-un
Erich Honecker
Manuel Perez Martínez

Partíos políticos y grupos antirrevisionistes
Partíu Comunista de la India (Maoísta)
Partíu Comunista Revolucionariu de los Estaos Xuníos
Partíu Comunista Chilenu (Aición Proletaria)
Partíu Comunista Revolucionariu de l'Arxentina
Partíu Comunista Marxista Leninista del Ecuador
Partíu Comunista Marxista Leninista de Venezuela
Partíu Comunista de Colombia Marxista Leninista
Partíu de los Trabayadores de Corea
Partíu Comunista d'España (reconstituyíu)
Partíu Comunista Revolucionariu (Brasil)
Partíu Comunista de los Pueblos d'España
Partíu Comunista de Gran Bretaña (Marxista-Leninista)
Partíu Comunista Marxista-Leninista de Turquía *Senderu Lluminosu
(Perú)

 Ver tamién 

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Antirrevisionismu
Categoría:Estalinismu
Categoría:Maoísmu
Categoría:Marxismu
Categoría:Marxismo-leninismu