Partíu Comunista d'Alemaña

El Partíu Comunista d'Alemaña (n'alemán: Kommunistische Partei Deutschlands, embrivíu KPD) foi un importante partíu políticu alemán d'ideoloxía comunista qu'esistió n'Alemaña.

Mientres los años 1920 conocióse-yos como los "Espartaquistas", por cuenta de los sos oríxenes na Lliga Espartaquista. El KPD foi fundáu escontra'l final de la Primer guerra mundial polos socialistes y sectores socialdemócrates que s'oponíen a la guerra. Lideraos primeramente por Rosa Luxemburg, dempués de la so muerte'l partíu viose cada vez más inclináu escontra'l Leninismu y darréu al Estalinismu. Mientres el periodu de la República de Weimar, el KPD de normal llogró ente un 10 y 15 per cientu de los votos nes eleiciones al Reichstag, y tamién llograba sacar representación nes eleiciones a los distintos parllamentos rexonales. Tres tomar del poder por Adolf Hitler y los nazis, les nueves autoridaes nun tardaron enforma tiempu en prohibir el partíu, que pasó automáticamente a la clandestinidá. Munchos de los sos militantes y dirixentes fueron encarcelaos poles autoridaes nazis y dalgunos d'ellos morrieron nos campos de concentración. 

A la fin de la Segunda Guerra Mundial, el partíu foi reconstituyíu otra vegada na Alemaña ocupada, anque en 1946 les sos seiciones na zona d'ocupación soviética se xunieron colos socialdemócrates pa formar el Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña (SEI), que gobernaría la República Democrática Alemana (RDA). Na Alemaña occidental el partíu caltuvo un perfil baxu y acabó siendo prohibíu pol Tribunal constitucional en 1956. Tres la so illegalización, un gran númberu de partíos minoritarios reclamaron ser herederos del KPD. En 1968 dellos antiguos militantes comunistes llograron formar en 1968 el Partíu Comunista Alemán (DKP), anque con escasa influencia.

 Historia 
 Periodu fundacional 
Téunicamente, la so formación orixinal foi como grupu La Internacional, basáu nun periódicu del mesmu nome que rápido foi suprimíu poles autoridaes. La corriente convertir na Lliga Espartaquista dempués de ser publicaes una serie d'artículos de Rosa Luxemburg, la so teórica más preeminente, cola firma de "Espartaco". Cuando empezó'l periodu revolucionariu n'Alemaña escontra'l final de la Primer Guerra Mundial, munches seiciones del SPD xiraron a la izquierda y biforcáronse pa formar el Partíu Socialdemócrata Independiente d'Alemaña (USPD). La Lliga Espartaquista xunir al nuevu partíu como una corriente autónoma. Sicasí, llueu surdiría l'alderique sobre la necesidá de formar un Partíu Comunista n'Alemaña que llevara la mesma política, tuviera'l mesmu programa y aliárase a los bolxeviques de la Rusia soviética. De la mesma que la Lliga, los Comunistes Internacionales d'Alemaña (IKD), que llegaren a esta conclusión, tomaron parte na fundación del KPD.

Cola esperiencia anterior col SPD y el USPD, y tamién coles mires de consiguir atraer a munchos obreros descontentos col cursu de la revolución hasta entós, los espartaquistas, xunto con grupos como los IKD, dieron en crear el Partíu Comunista d'Alemaña.Heinrich August Winkler (1993), páx. 55 El Congresu fundacional tuvo llugar nel Conceyu de Berlín ente'l 30 d'avientu de 1918 y el 1 de xineru de 1919.J.P. Nettl (1969), páx. 472


El Partíu foi dirixíu nun empiezu por Rosa Luxemburg y Karl Liebknecht, anque una parte importante de la militancia taba en desalcuerdu con delles de les sos posiciones, como la necesidá de trabayar nos sindicatos de clase mayoritarios o participar nel parllamentu alemán, el Reichstag. El fracasu de la Revolución en Berlín, llevada a cabu un mes dempués de la fundación del KPD, en xineru de 1919, foi realizáu en contra la instrucciones de Luxemburgu y Liebknecht. Los socialdemócrates sofitar nes milicies ultraderechistes Freikorps y no que quedaba del antiguu Exércitu Imperial Alemán pa suprimir la insurrección. Liebknecht y Luxemburgu fueron entós prindaos polos paramilitares, torturaos y finalmente asesinaos. Esti fechu supondría que mientres los siguientes años el KPD y el SPD caltuvieren un agriu enfrentamientu ente sigo.

Dalgunos de los dirixentes más importantes d'esta dómina fueron Paul Levi, Leo Jogiches, Clara Zetkin, Paul Frolich, Hugo Eberlein, Willi Münzenberg, Franz Mehring y Ernst Meyer. En marzu de 1919 el KPD pasó a pertenecer a la Internacional Comunista (Komintern), dempués d'asistir a la celebración del so I Congresu Mundial en Petrográu.

 La República de Weimar 

A empiezos de los Años 1920, el partíu entró nuna nueva fase. El fracasu de la revolución espartaquista y la fuerte represión sufierta pol partíu obligaron a los sos dirixentes a adoptar una nueva estratexa. Foi entós cuando Paul Levi tomó les riendes del partíu como'l principal líder del Partíu comunista. 

Levi asumió les riendes del KPD, nun momentu en que'l partíu atopábase güérfanu d'un lideralgu efectivu tres l'asesinatu o la desparición de Liebknecht, Luxemburgu y otros dirixentes. Nel Congresu de Heidelberg, celebráu ente'l 20 y el 23 d'ochobre de 1919, el KPD decidió participar nel sistema parllamentariu y presentase a les eleiciones al Reichstag. Levi y la mayoría del partíu aprobaron la espulsión del sector ultra-izquierdista del partíu, munchos de los cualos acabaríen formando'l Partíu Comunista Obreru d'Alemaña (KAPD). Nes eleiciones federales de 1920 el KPD llogró 589.454 votos (2.09%) y 4 escaños, bien lloñe de les bones resultancies llograes pol SPD (103 escaños) y el USPD (83 escaños). A pesar del fracasu, mientres esta dómina Paul Levi asegurar de llevar al partíu lloñe de les polítiques que desaguaren nuna revolución inmediata, empobinándolo más escontra les mases de trabayadores. Estos esfuercios viéronse compensaos cuando una parte importante del USPD xunir al KPD tres el Congresu de Halle del USDP, polo qu'a partir d'esi momentu'l KPD pasó a ser un partíu de mases, per primer vegada, con alredor de 449.700 miembros.

En 1920 el KPD asistió y encabezó la delegación alemana qu'asistió al 2º Congresu Mundial de la Internacional Comunista en Moscú.

A empiezos de 1921 Levi dimitió de la direición del Partíu, siguíu tamién d'Ernst Däumig, Clara Zetkin, Otto Brass y Adolf Hoffman, que tamién dimitieron del Comité Central. Tou esto tuvo precedíu pola condena que realizara la Internacional Comunista a la postura de Levi en rellación a una disputa interna del PSI, y la posterior concesión que la Komintern fixo al KAPD, que llogró'l estatus de "seición simpatizante" de la Internacional Comunista. Consecuencia de la salida de Levi, amontar de forma considerable la influencia de Béla Kun nel KPD, y el partíu llanzó la llamada Aición de Marzu de 1921, una serie de revueltes entamaes por grupos comunistes, socialistes ya izquierdistes que fracasaron ante la respuesta gubernamental. La consiguiente represión policial afectó seriamente al partíu.


Dempués del fracasu de les sulevaciones, Levi foi espulsáu del Partíu Comunista por criticar públicamente la llinia política del partíu. A la salida de Levi asocedió-y un periodu de cierta inestabilidá nel lideralgu hasta la llegada d'Ernst Thälmann, que n'ochobre de 1925 convertir en líder del partíu. Dende 1924 el KPD entamara la so propia milicia paramilitar de autodefensa, el Roter Frontkämpferbund (RFB), y en 1925 tamién consolidó una seición xuvenil: la Lliga de los Mozos Comunistes d'Alemaña (KJVD).Erich Honecker (1981). [books From my Life], Pergamon, ISBN 978-0-08-024532-4, páx. 16 En 1928 el lideralgu de Thälmann viose bien cuestionáu pol Wittorf affair, un escándalu de malversación de fondos qu'afectaba a un protexíu so, John Wittorf. Sicasí, la intervención del líder soviéticu Josif Stalin reforzó'l so lideralgu y supunxo una reestructuración interna del KPD, que tendió escontra una mayor estalinización. Esi añu la direición espulsó a la llamada "Oposición del Partíu Comunista" (KPO),Branko Lazitch, M.M. Drachkovitch (1986), páxs. 42-43 crítica cola direición exercida por Thälmann y partidaria de les idees de Bujarin. Col lideralgu internu consolidáu, mientres el 12º Congresu del KPD en 1929, Ernst Thälmann adoptó les tesis de la Internacional Comunista sobre'l Socialfascismo y pasó a l'aición con una política de confrontación col SPD.

Thälmann, al igual que la Komintern, sostenía que'l capitalismu taba entrando nuna fonda crisis, y que los sindicatos izquierdistes y el SPD yeren organizaciones socialfascistas, considerándoles el principal enemigu políticu del KPD.Heinrich August Winkler (1985), páx. 682 La considerancia de que los socialdemócrates yeren en realidá "socialfascistas" caltener mientres dellos años, siquier hasta mediaos de la década de 1930.Klaus Schönhoven (1989), páx. 134 Amás, el KPD tuvo que faer frente a otra amenaza: por esa dómina'l Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán d'Adolf Hitler, radicalmente anticomunista, empezó a ganar un importante sofitu popular y los sos milicies paramilitares empezaron a atacar a los comunistes.

Nel periodu final de la República de Weimar, el KPD caltúvose como una fuercia eleutoral sólida: nes eleiciones de mayu de 1924 el partíu llogró 3.693.280 de votos (12.61%) y 62 diputaos nel Reichstag lo que lo convirtió na cuarta fuercia política. Dempués de permanecer estabilizáu mientres el restu de la década de 1920, nes eleiciones de 1930 la so base eleutoral aumentó hasta los 4.590.160 de votos (13.13%) y 77 diputaos, convirtiéndose na tercer fuercia, por detrás de los socialdemócrates y de los nazis. Nes eleiciones presidenciales de 1932, Thälmann llogró un 13,2% de los votos mientres la primer vuelta. Consecuencia de la so creciente popularidá ente la base eleutoral izquierdista, en payares de 1932 la militancia del KPD aumentó de forma considerable y algamó 360.000 miembros. Nes eleiciones celebraes esi mesmu mes el partíu llogró 5.980.239 de votos (16,86%) y 100 diputaos, lo que constituyó un gran ésitu. Ello ye que con esti importante aumentu de votos y parllamentarios (munchos d'ellos antiguos votantes socialdemócrates), los comunistes llograron averase al SPD (que llogró 121 parllamentarios).Heinrich August Winkler (1993), páx. 536 Ello ye que tal que comenta William L. Shirer, los socialdemócrates perdieron nestos comicios unos 750.000 votantes, aproximao'l mesmu númberu de votos que ganaron los comunistes.William L. Shirer (1960), páx. 172

A pesar d'ello, nel mesmu periodu'l KPD siguió cola so política de considerar a los socialdemócrates como socialfascistas, lo qu'en realidá suponía considerar al SPD como'l principal enemigu a bater. Esti planteamientu foi en parte una de les razones que torgaron la formación d'una posible alianza de la esquierda alemana contra'l Partíu Nazi, que naquel momentu yera la primer fuercia eleutoral del país y yá controlaba'l Reichstag, anque non el gobiernu del Reich. Pela so parte, los socialdemócrates tampoco supieron cubicar l'amenaza real que suponíen Hitler y los nazis, y caltuvieron la so política tradicional. El canciller y líder de los socialdemócrates, Hermann Müller, declarara que los comunistes yeren la mesma cosa que los nazis.Adelheid von Saldern (2002), páx. 78

 El periodu del nazismu 

El 30 de xineru de 1933 el líder del Partíu nazi, Adolf Hitler, foi nomáu canciller pol presidente Hindenburg. El KPD y los sindicatos reaccionaron cola convocatoria d'una fuelga xeneral.Hans-Joachim Althaus et alii (1982), páx. 229 Nun pasó enforma tiempu en que los nazis incluyeron a los comunistes y los socialdemócrates ente los sos principales enemigos a esaniciar. 

La represión del movimientu comunista viose "llexitimada" tres la quema del Reichstag, incidente que "resultó bien conveniente pal nuevu gobiernu".Paul Johnson (2000), páx. 221 Los nazis acusaron públicamente a los comunistes de ser responsables de la quema y crearon un clima de mieu ya histeria cola falsa acusación de que los comunistes taben preparando empecipiar una guerra civil.William L. Shirer (1960), páx. 194 La Quema del Reichstag tamién dexó al gobiernu Hitler aprobar un decretu especial que llevó a la detención del líder comunista Ernst Thälmann y d'otros 4000 líderes y/o militantes del KPD.Richard J. Evans (2004), páx. 331 Neses condiciones el partíu allegó a les eleiciones de 1933, nes cualos, a pesar de la campaña de violencia y intimidación de los nazis, los comunistes llograron caltenese inda como la tercer fuercia política: el KPD llogró 4.848.058 votos (12,32%) y 81 escaños nel parllamentu. Sicasí, la llamada Llei Habilitante, que llegalmente apurrió a Hitler poderes absolutos pa poder gobernar, foi votada nel Reichstag dempués de que'l grupu de diputaos comunistes fueren arrestaos y encarcelaos.

Col partíu práuticamente desapaecíu de la vida pública, el 26 de mayu de 1933 el gobiernu nazi decretó la espropiación de los bienes del KPD.Gesetz über die Einziehung kommunistischen Vermögens, vom 26. Mai 1933

El KPD camudó de táctica tres la llegada de los nazis al poder. Munchos de los sos militantes, simpatizantes y dirixentes fueron encarcelaos en Campos de concentración, torturaos y asesinaos, como asocedió con dirixentes como Ernst Thälmann o Werner Seelenbinder, que amás yeren xudíos. Otros líderes del partíu llograron partir al exiliu, como Walter Ulbricht, o sobrevivieron a la prisión, como Erich Honecker.Peter Przybylski (1991), páxs. 55–65 Nel interior, la resistencia comunista quedó bien frayada, pero ensin escastar del tou, y hubo militantes como Dagobert Biermann que siguieron cola actividá del KPD de forma clandestina, anque esto significara acabar en prisión o inclusive executaos. L'historiador británicu Allan Merson cifró nunos 25.000-30.000 los comunistes alemanes que fueron asesinaos, executaos o muertos mientres la so detención, y nunos 150.000 los que fueron encarcelaos en dalgún momentu mientres el réxime nazi.Allan Merson (1999), páx. 293

Más de 3000Hugh Thomas (2003), páxs. 941-945 comunistes alemanes participaron na Guerra Civil Española en sofitu del Bandu republicanu, enrolados nes Brigaes Internacionales.

 La Guerra fría 
En 1945, tres el final de la Segunda Guerra Mundial, el KPD foi nuevamente llegalizáu poles autoridaes militares aliaes. Dende la Xunión Soviética y otros llugares del exiliu tornaron dirixentes y militantes, como foi'l casu de Wilhelm Pieck, Walter Ulbricht o Anton Ackermann. L'Alemaña ocupada poles potencies aliaes quedó estremada en cuatro zones d'ocupación. N'ochobre de 1945 el KPD tenía en Berlín y la zona d'ocupación soviética unos 248.817 militantes,Günter Benser (1985), páx. 276 ente que a finales d'añu nos trés zones d'ocupación occidentales el partíu tenía unos 130.000 miembros.Olaf Teichert (2011), páx. 21 Nesi contestu, un añu dempués les organizaciones del SPD y el KPD na zona d'ocupación soviética alcordaron xunise pa de la mesma formar el Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña (SEI),Wolfgang Benz; Hermman Graml (1986), páx. 117 una poderosa fuercia con más d'un millón de militantes que se convirtió na fuercia política más votada nes eleiciones celebraes esi mesmu añu (1946) na zona soviética. Darréu, en 1949, la zona soviética acabaría convirtiéndose na República Democrática Alemana (RDA), un nuevu estáu nel que la SEDE caltuvo'l monopoliu del poder hasta 1990, anque cola coesistencia d'otros partíos políticos.

Na República Federal d'Alemaña, tamién creada en 1949, el KPD caltuvo una presencia relevante; nes eleiciones celebraes esi mesmu añu, el KPD llogró 1.361.706 votos (5,7%) y 15 escaños nel Bundestag. Max Reimann convertir nel nuevu home fuerte del KPD na Alemaña occidental. Sicasí, en 1956 el partíu foi illegalizáu pola Corte Constitucional Federal, como parte d'una ofensiva xeneral nel contestu de la Guerra Fría contra les organizaciones comunistes. Aquel día la militancia del partíu había ablayáu enforma, cuntándose unos 78.000 miembros escontra 1956.Dietrich Staritz. "Die Kommunistische Partei Deutschlands", en Richard Stoss (1983). Parteien-Handbuch, Opladen, páx. 1666 A esto xuníase que dende les eleiciones de 1953 el partíu perdiera la so representación nel Bundestag, lo que lo convirtió nuna fuercia extra-parllamentaria. De resultes de la prohibición, los comunistes hubieron de participar nos comicios al traviés d'otres candidatures, como la Deutsche Friedens-Union (DFU) en 1961.Georg Fülberth (1990), páx. 94 N'otros casos, como nes eleiciones de 1957, el KPD pidió'l votu pol SPD. Más tarde, en 1968, parte de la so militancia llogró fundar el Partíu Comunista Alemán (DKP) cola autorización de les autoridaes alemanes, partíu qu'entá güei esiste, anque ensin llegar a tener la influencia que l'históricu KPD tuvo nel so día.

 Organización 
Mientres los años 1920 el partíu operó so los principios del centralismu democráticu, polo que l'organismu executivu del partíu foi'l Congresu, que s'axuntaba siquier una vegada al añu.P. Broue (2006), páx. 635 Ente los congresos celebraos, el lideralgu del partíu moraba nel Comité Central (Zentralkomitee, ZK) —escoyíu en cada congresu—, que taba formáu tantu por miembros de la direición (Zentrale) como por representantes escoyíos pola militancia, al traviés de los distritos a los que representaben.P. Broue (2006), páxs. 635-636 Estos representantes escoyíos pola militancia teníen de dar cunta ante los sos eleutores de les sos aiciones, lo que podía traducise na so destitución si los eleutores nun taben satisfechos colos mesmos.P. Broue (2006), páx. 864 Mientres los sos primeros años d'esistencia'l KPD emplegó a alredor de 200 trabayadores a tiempu completo, que, tal que l'historiador P. Broue señala, "recibíen la paga d'un trabayador permediu cualificáu y nun teníen privilexos, amás de ser los primeres en poder ser arrestaos, procesaos y condergaos; en casu d'haber tiroteos, tamién yeren los primeres en cayer abatíos".P. Broue (2006), páxs. 863-864

 Resultaos eleutorales 
 Eleiciones al Reichstag 
 Comicios # de votos % de votos # d'escaños +/– 1920 589.454 2,09  1924 (mayu) 3.693.280 12,61   58 1924 (avientu) 2.709.086 8,94   17 1928 3.264.793 10,62   9 1930 4.590.160 13,13   23 1932 (xunetu) 5.282.636 14,32   12 1932 (payares) 5.980.239 16,86   11 1933 4.848.058 12,32   19

 Eleiciones al Bundestag 
 Comicios # devotos direutos # devotos per llista% devotos per llista# d'escaños +/– 1949 1.361.706 5.7  1953 611.317 607.860  2.2   15

 Ver tamién 
 Lliga Espartaquista
 Partíu Comunista Alemán (DKP)
 Partíu Comunista Obreru d'Alemaña (KAPD)
 Partíu Comunista d'Alemaña/Marxistes–Leninistes (KPD/ML)
 Partíu de los Trabayadores Socialistes d'Alemaña (SAPD)
 Partíu Comunista d'Alemaña (Oposición)
 Resistencia alemana
 Revolución de Payares
 Roter Frontkämpferbund (RFB)

 Referencies 
 Pie de páxina 

 Bibliografía 

 Enllaces esternos