Eleiciones xenerales d'Italia de 1994

Les eleiciones xenerales d'Italia de 1994 realizáronse'l domingu 27 de marzu de 1994 p'anovar la Cámara de Diputaos y el Senáu. Los partíos de centroderecha lideraos por Silvio Berlusconi llograron la mayoría na Cámara de Diputaos y perdieron per llixeru marxe nel Senáu. El Partíu Popular Italianu, los Demócrates Cristianos renomaos, qu'apoderaren la política italiana mientres cuasi mediu sieglu, foi abrasáu. Tomólu solo 29 asientos frente a 206 pal DC dos años antes -fácilmente la peor derrota qu'un gobiernu saliente n'Italia sufriera dalguna vegada, y una de les peores sufiertes por un partíu gobernante d'Europa Occidental.

 Nuevu sistema eleutoral 
Introducióse un nuevu sistema eleutoral nestes eleiciones, dempués de l'abolición de la representación proporcional establecida dempués del final de la Segunda Guerra Mundial, por aciu un referendu en 1993.

El nuevu y entrevesgáu sistema eleutoral d'Italia, moteyáu'l Mattarellum (dempués de Sergio Mattarella, quien foi'l proponente oficial), apurrió'l 75% de los escaños na Cámara de Diputaos (la Cámara baxa) escoyíos pol sistema de votación plural, ente que el 25% restante asignar por representación proporcional, con un estragal mínimu del 4%. El métodu acomuñáu col Senáu foi entá más complicáu: el 75% de los escaños por métodu uninominal y el 25% por un métodu proporcional especial que na práutica asignó los escaños restantes a partíos minoritarios.

 Contestu históricu 

En 1992, los cinco partíos gobernantes prooccidentales, Democracia Cristiana, el Partíu Socialista Italianu, el Partíu Socialdemócrata Italianu, el Partíu Republicanu Italianu y el Partíu Lliberal Italianu, perdieron gran parte del so poder eleutoral cuasi de la nueche al día por cuenta de una gran cantidá d'investigaciones xudiciales sobre la corrupción financiera de munchos de los sos miembros más destacaos. Esto condució a una mira xeneral de que les próximes eleiciones seríen ganaes pol Partíu Demócrata d'Izquierda, los herederos del antiguu Partíu Comunista Italianu, y la so coalición Alianza de los Progresistes nun siendo qu'hubiera una alternativa.

El 26 de xineru de 1994, el magnate de los medios Silvio Berlusconi anunció la so decisión d'ingresar na política ("entrar al campu", nes sos propies pallabres) presentando'l so propiu partíu políticu, Forza Italia, nuna plataforma centrada en ganar a los comunistes. El so oxetivu políticu yera convencer a los votantes del Pentapartito (esto ye, los cinco partíos gobernantes habituales) que taben sorprendíos y confundíos polos escándalos de Mani Pulite, que Forza Italia ufiertaba tanta novedá como la continuación de les polítiques de mercáu llibre prooccidentales siguíes per Italia. dende'l final de la Segunda Guerra Mundial.

Poco dempués de que decidió entrar na arena política, díxose que los investigadores del casu Mani Pulite taben cerca d'emitir órdenes pal arrestu de Berlusconi y altos executivos del so grupu empresarial. Mientres los sos años de carrera política, Berlusconi declaró en repitíes ocasiones que les investigaciones de Mani Pulite fueron dirixíes por fiscales comunistes que queríen establecer un gobiernu d'estilu soviéticu n'Italia.

Pa ganar les eleiciones, Berlusconi formó dos aliances eleutorales separaes: Polo de les Llibertaes (Polo delle Libertà) cola Lliga Norte (Lega Nord) nos distritos del norte d'Italia, y otru, el Polo del Bon Gobiernu (Polo del Buon Governo), col postfascista Alianza Nacional (Alleanza Nazionale; herederu del Movimientu Social Italianu) nes rexones central y sur.  Nun astutu movimientu pragmáticu, nun s'alió con esti postreru nel Norte porque a la Lliga nun-y gustaben. Como resultancia, Forza Italia aliar con dos partes que nun taben aliaes ente sigo.

Berlusconi llanzó una campaña masiva d'anuncios eleutorales nos sos trés cadenes de televisión. Darréu ganó les eleiciones, con Forza Italia llogrando'l 21% del votu popular, el porcentaxe más altu de cualquier partíu individual. Una de les promeses más importantes que fizo p'asegurar la victoria foi que'l so gobiernu crearía "un millón d'empleos más".

Per otru llau, l'Alianza de los Progresistes de centroizquierda empobinada por Achille Occhetto, tamién llamada Joyful War Machine, foi compuesta polos dos partíos nacíos de la disolución del Partíu Comunista Italianu: el Partíu Democráticu d'Izquierda y el Partíu de la Refundación Comunista. Una y bones l'alianza taba segura de la victoria, basó la so campaña n'acusar el poder comunicativo de Silvio Berlusconi.

 Principales coaliciones y partíos 
CoaliciónPartíuPrincipal ideoloxíaLíderPolo de les Llibertaes –Polo del Bon Gobiernu Forza Italia (FI) Lliberalismu conservador Silvio Berlusconi Alianza Nacional (AN) Conservadorismu Gianfranco Fini Lliga Norte (LN) Rexonalismu Umberto Bossi Centru Cristianu Democráticu (CCD) Democracia cristiana Pier Ferdinando Casini Llista Pannella (LP) Lliberalismu Marco Pannella Xunión de Centru (UdC) Lliberalismu Raffaele Mariña Polo Lliberal Democráticu (PLD) Lliberalismu Adriano TesuAlianza de los Progresistes Partíu Demócrata d'Izquierda (PDS) Socialismu democráticu Achille Occhetto Partíu de la Refundación Comunista (PRC) Comunismu Fausto Bertinotti Federación de los Verdes (FdV) Política verde Franco Corleone Partíu Socialista Italianu (PSI) Socialdemocracia Ottaviano Del Turcu La Rede (LR) Izquierda cristiana Leoluca Orlando Alianza Democrática (UD) Sociolliberalismu Willer Bordon Cristianos Sociales (CS) Socialismu cristianu Pierre Carniti Renacimientu Socialista (RS) Socialdemocracia Giorgio BenvenutoPactu per Italia Partíu Popular Italianu (PPI) Democracia cristiana Mino Martinazzoli Pactu Segni (PS) Centrismu Mariotto Segni Partíu Republicanu Italianu (PRI) Lliberalismu Giorgio La Malfa

 Principales líderes de coaliciones 
CoaliciónSemeyaNomePosicion mas recién Polo de les Llibertaes – Polo del Bon Gobiernu Silvio Berlusconi Presidente de Forza Italia Alianza de los Progresistes 80px Achille Occhetto Partíu Demócrata d'Izquierda Secretariu del Partíu Demócrata d'Izquierda Pactu per Italia 80px Mariotto Segni Líder del Pactu Segni

 Resultaos pa la Cámara de Diputaes 
 Resultaos totales 
+  center|300pxCoaliciónPartíuProporcionalUninominalEscaños  totales +/–Votos%EscañosVotos%EscañosPolo de les Llibertaes –Polo del Bon GobiernuForza Italia–CCD (FI–CCD)8.136.13521,013018.179.27947,21102132Incluyíos 27 diputaos del Centru Demócrata Cristianu (CCD), 4 diputaos de la Xunión de Centru (UdC) y 2 diputaos del Polo Lliberal Democráticu (PLD)NuevuLliga Norte (LN)3.235.2488,3611107118<span style="color:green">+63 Alianza Nacional (AN)5.214.13313,472387110<span style="color:green">+76 Llista Pannella (LP)1.359.2833,51066<span style="color:red">−1 Escaños totales64 302366–Alianza de los ProgresistesPartíu Demócrata d'Izquierda (PDS)7.881.64620,363812.632.68032,8186124Incluyíos 8 diputaos del Cristianos Sociales (CS)<span style="color:green">+17 2.343.9466,05112738<span style="color:green">+3 Alianza Democrática (AD)456.1141,1801818Incluyendo 6 diputaos de la Izquierda Republicana (SR), un diputáu de Renacimientu Socialista (RS) y un diputáu del Partíu Socialista Democráticu Italianu (PSDI)NuevuPartíu Socialista Italianu (PSI)849.4292,1901414<span style="color:red">−78 Federación de los Verdes (FdV)1.047.2682,7001111<span style="color:red">−5 La Rede (LR)719.8411,86088<span style="color:red">−4Escaños totales49 164213–Pactu per ItaliaPartíu Popular Italianu (PPI)4.287.17211,07296.019.03815,63433<span style="color:red">−173Pactu Segni (PS)1.811.8144,6813013NuevuEscaños totales42  446–Partíu Popular del Tirol del Sur (SVP)231.8420,600188.0170,4933±0Lliga d'Aición del Sur (LAM)59.8730,15046.8200,1311<span style="color:green">+1 Valle d'Aosta (VdA)043.7000,1111±0Total630–

 Proporcionales 
PartíuVotos%Escaños Forza Italia  8.136.135 21,01 30 Partíu Demócrata d'Izquierda 7.881.646 20,36 38 Alianza Nacional 5.214.133 13,47 23 Partíu Popular Italianu  4.287.172 11,07 29 Lliga Norte 3.235.248 8,36 11 Partíu de la Refundación Comunista 2.343.946 6,05 11 Pactu Segni 1.811.814 4,68 13 Llista Pannella 1.359.283 3,51 0 Federación de los Verdes 1.047.268 2,70 0 Partíu Socialista Italianu 849.429 2,19 0 La Rede  719.841 1,86 0 Alianza Democrática  456.114 1,18 0 Partíu Popular del Tirol del Sur  231.842 0,60 0 Socialdemocracia poles llibertaes 179.495 0,46 0 Programa Italia 151.328 0,39 0 Lega Alpina Lumbarda 136.782 0,35 0 Manda Autonomia Veneta  103.764 0,27 0 Lliga d'Aición del Sur  59.873 0,15 0  Otros 517.780  1,34  0Total 38.720.893 100,00 155

 Uninominales 
Partíos y coaliciónesVotos%Escaños Alianza de los Progresistes 12.632.680 32,81 164 Polo de les Llibertaes  8.767.720 22,77 164 Pactu per Italia 6.019.038 15,63 4 Polo del Bon Gobiernu 5.732.890 14,89 129 Alianza Nacional 2.566.848 6,67 8 Forza Italia 679.154 1,76 1 Llista Pannella 432.667 1,12 0 Partíu Popular del Tirol del Sur 188.017 0,49 3 Socialdemocracia poles llibertaes 147.493 0,38 0 Lliga d'Aición del Sur 46.820 0,13 1 Valle d'Aosta 43.700 0,11 1 Otros 1.247.131  3,24  0Total 38.504.158 100,00 475

 Resultaos pal Senáu de la República 
+  center|300pxCoaliciónPartíuUninominalProporcional  (Escaños)Escaños  totales +/–Votos%EscañosPolo de les Llibertaes – Polo del Bon GobiernuLliga Norte (LN)14.110.7056.570.468 votos pal Polo de les Llibertaes (nel norte d'Italia), 4.544.573 votos pal Polo del Bon Gobiernu (nel Sur d'Italia), 2.077.934 votos pa l'Alianza Nacional (nel norte d'Italia), 767.765 votos pa la Llista Pannella y 149.965 votos pa Forza Italia-CCD (en Abruzzo)42,6619,87% de los votos pal Polo de les Llibertaes, 13,74% de los votos pal Polo del Bon Gobiernu, 6,28% de los votos pa l'Alianza Nacional, 2,32% de los votos pa la Llista Pannella and 0,45% de los votos pa Forza Italia-CCD1282860<span style="color:green">+35 Alianza Nacional (AN)48<span style="color:green">+32 Forza Italia (FI)35Incluyendo 2 senadores de la Xunión de Centru (UdC)Nuevu Centru Cristianu Democráticu (CCD)12Nuevu Llista Pannella (LP)1<span style="color:green">+1 Escaños totales156–Alianza de los ProgresistesPartíu Demócrata d'Izquierda (PDS)10.881.32032,90962676Incluyendo 6 senadores de Cristianos Sociales (CS) y 2 senadores de la Federación Llaborista (FL)<span style="color:green">+12 18<span style="color:red">−2Partíu Socialista Italianu (PSI)9<span style="color:red">−40Federación de los Verdes (FdV)7<span style="color:green">+3 Alianza Democrática (AD)6Nuevu La Rede (LR)6<span style="color:green">+3 Escaños totales122–Pactu per Italia (PpI)5.519.09016,6932831<span style="color:red">−76Partíu Popular del Tirol del Sur (SVP)217.1370,66303±0Lega Alpina Lumbarda (LAL)246.0460,74011±0Llista Magris (LM)61.4000,19101NewValle d'Aosta (VdA)27.4930,08101±0Partíu de los Pensionistes (PP)250.6370,76000±0Manda Autonomia Veneta (LAV)165.3700,50000<span style="color:red">−1Verdes Federalistes (VF)100.4180,30000±0Partíu Sardu d'Aición (PSd'Az)88.2250,27000±0Partíu del Derechu Natural (PLN)86.5790,26000NewSocialdemocracia poles llibertaes80.2640,24000<span style="color:red">−3La Lliga d'Ángela Bossi72.4550,22000NewVerdes Verdes (VV)68.2180,21000±0Movimientu de la Rexón Autónoma Veneto (MVRA)64.1490,19000±0Lliga d'Aición del Sur (LAM)54.3950,16000±0Lliga pa Piamonte49.5050,15000NewOthers931.1432,82000–Total33.074.549100,0023283315–

 Resultaos 
El día de les eleiciones, la coalición de Berlusconi llogró una victoria decisiva sobre la de Occhetto, convirtiéndose na primer coalición de centroderecha en ganar les eleiciones xenerales dende la Segunda Guerra Mundial. Na votación popular, la coalición de Berlusconi superó a l'Alianza de los Progresistes por más de 5,1 millones de votos. Polo de les Llibertaes ganó nes principales rexones d'Italia: nel norte, los partíos más fuertes fueron los rexonalistes Lega Nord y Forza Italia, que foi capaz de ganar en tola provincia de Sicilia, ente que nel sur Alianza Nacional recibió más votos. L'Alianza de los Progresistes se reconfirmó nes rexones ex comunistes del Centru y del Sur.

En llugar de faelo na Cámara, Polo de les Llibertaes fracasó en ganar una mayoría nel Senáu. Anque, el primer Gabinete de Berlusconi llogró un votu d'enfotu tamién nel Senáu, gracies a la deserción de cuatro senador del PPI (Vittorio Cecchi Gori, Stefano Cusumano, Luigi Grillu y Tomaso Zanoletti), quien decidieron nun participar na votación.

El votu de los Senadores vitalicios nun foi decisivu, yá que trés (Gianni Agnelli, Francesco Cossiga y Giovanni Leone) votaron a favor del gobiernu, trés tuvieron ausentes (Carlo Bo, Norberto Bobbio y Amintore Fanfani) y cinco votaron en contra (Giulio Andreotti, Francesco De Martino, Giovanni Spadolini y Paolo Emilio Taviani y Leo Valiani).

El Senáu finalmente dio-y a Berlusconi 159 votos a favor y 153 en contra.Il Sole 24 Ore - Nel 1994 decisivi per Berlusconi tre senatori a vita.

 Rexones zarraes 
Rexones onde'l marxe de victoria de la coalición ye <5% pa la Cámara #Molise, 1.5% 
Campania, 2.1% 
Lazio, 2.5% 
Liguria, 3.6% 

 Otres llectures 



 Referencies 

1994
Categoría:Wikipedia:Páxines con tables frañíes