Giulio Andreotti

Giulio Andreotti  Muerte) foi un políticu y periodista italianu. Foi Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia en distintos gobiernos (desempeñó'l cargu de Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia en siete causes) y foi tamién unu de los máximos esponentes del partíu Demócrata Cristianu.

Andreotti tuvo nel centru de la política italiana mientres tola segunda metá del sieglu XX, presente dende 1946 nel Parllamentu y dende 1991 senador vitaliciu.

 Biografía 
Andreotti nació en Roma. Estudió Derechu na mesma ciudá, y al par foi miembru de la Federación Universitaria Católica Italiana FUCI. Ente los sos miembros taben munchos de los futuros dirixentes de la Democracia Cristiana. En xunetu de 1939, ente que Aldo Moro yera'l Presidente de Federación, Andreotti convertir en direutor de la so revista Azione Fucina. En 1942, cuando Moro inscribir nel exércitu italianu, Andreotti asoceder como presidente de la "Federación", cargu qu'ocupó hasta 1944.

Mientres la Segunda Guerra Mundial, Andreotti escribió pa la Rivista de Lavoro, una publicación de la propaganda fascista, pero yera miembru del periódicu Il Popolo, entós clandestín. En 1944, Andreotti convertir en miembru del Conseyu Nacional de la Democracia Cristiana. Dempués del final del conflictu, convertir en responsable de la organización xuvenil del partíu.

En 1946 Andreotti foi escoyíu miembru de l'Asamblea Constituyente, el Parllamentu "provisional" que tenía la xera de redactar la nueva constitución italiana. La so eleición foi sofitada por Alcide de Gasperi, fundador del partíu. En 1948, foi escoyíu miembru de l'acabante formar Cámara de Diputaos pa representar a Roma-Llatina -Viterbo-Frosinone.

Andreotti empecipió la so carrera nel poder executivo en 1947, cuando se convirtió en subsecretariu del Presidente del Conseyu de Ministros nel cuartu gabinete d'Alcide De Gasperi, cargu qu'ocupó hasta xineru de 1954. Ente les sos aiciones destacables ta la firma del actu constitutivu de Il Cantar degli Italiani como Himnu Nacional d'Italia.

En 1954 convertir en Ministru del Interior. Más tarde foi ministru de Finances y tuvo arreyáu nel llamáu Giuffrè Scandalo (un fraude bancariu) de 1958. La Cámara de Diputaos refugó toles acusaciones na so contra n'avientu del añu siguiente. En 1962 foi censuráu oficialmente pola Cámara por irregularidaes na construcción de Roma Aeropuertu de Fiumicino.

Nel mesmu periodu, Andreotti empezó a formar una faición dientro de Democracia Cristiana, qu'entós yera'l partíu más grande n'Italia. La so Corriente foi sofitáu pola derecha católica. Empecipió la so actividá nuna conferencia de prensa onde acusaba al Secretariu Axuntu Nacional de la Democracia Cristiana, Piero Piccioni, del asesinatu de la modelu Wilma Montesi en Torvaianica. Dempués de la eliminación de los otroras siguidores d'Alcide De Gasperi nel Conseyu de Democracia Cristiana Nacional, Andreotti derrocó xunto a les sos adeptos a Amintore Fanfani, que yera primer ministru d'Italia y Secretariu Nacional de la DC.

El 20 de payares de 1958 Andreotti, entós ministru de Facienda, foi nomáu Presidente del Comité Organizador de los Xuegos Olímpicos de Roma 1960. Na década de 1960 Andreotti foi designáu Ministru de Defensa por Antonio Segni. Nesti periodu dio l'escándalu de los espedientes del Serviciu d'Intelixencia y del Pianu Solu, un golpe d'estáu entamáu pol neo-fascista polo xeneral Giovanni De Lorenzo. A Andreotti encamentóse-y la destrucción de los espedientes. Comprobóse que los espedientes, antes de ser destruyíos, fueron copiaos y apurríos a Liciu Gelli, líder de la loxa masónica secreta.

En 1968 Andreotti foi nomáu representante del grupu parllamentariu de la Democracia Cristiana, cargu qu'ocupó hasta 1972.

En 1972 Andreotti empecipió'l so mandatu como primer ministru d'Italia. Ocupó'l cargu en dos periodos consecutivos de centru derecha (1972-1973). Aportó al cargu con sofitu del Partíu Lliberal Italianu y el Partíu Republicanu Italianu.

Abandonó'l cargu en 1973 pa volver en 1976 dempués de les eleiciones xenerales. Duraría nel cargu trés años más, hasta 1979, sosteníu'l so gobiernu pol Partíu Comunista Italianu, ensin qu'hubiera ministros comunistes, gracies al llamáu Compromesso storico. nun volvería ocupar el puestu de presidente del Conseyu de Ministros hasta 1989, cola coalición del Pentapartito. Los sos trés años como primer ministru coincidieron col destape de los casos de corrupción qu'acabaríen col sistema políticu.

Dende 1991 foi senador vitaliciu nel Senáu d'Italia. Tres les eleiciones xenerales de 2006 foi propuestu pel centru-derecha (la Casa de les Llibertaes) pa presidir el senáu. Sicasí, perdió la votación ante Franco Marini. Poco dempués, los senadores vitalicios alcordaron caltener al gobiernu de Romano Prodi, lo que provocó la roxura de munchos políticos de la Casa de les Llibertaes escontra Andreotti, al considerar el so sofitu a Prodi como una traición, anque él nun perteneciera a nengún partíu.

Andreotti morrió'l 6 de mayu de 2013 a la edá de 94 años na so casa de Roma (Italia), por causa de una crisis respiratoria.http://www.castelvetranoselinunte.it/y-morto-giulio-andreotti/39845/

 Acusaciones de "mafia"  
Andreotti foi acusáu de "mafia". Foi absueltu en primer instancia en 1999, la Corte d'Apelación de Palermo confirmó l'absolución en 2003 pa los casos posteriores a 1980. Polos casos anteriores a esos años estableció que tampoco se debería proceder. D'últimes la Corte de Casación, en 2004 confirmó la plena y total absolución de Andreotti pa tolos casos.Casu chiuso: Andreotti assolto Nenguna de les acusaciones pasó la fase de procesu.

 La so vida nel cine 
En 2008 estrenóse la película Il divo, dirixida por Paolo Sorrentino, que rellataba (con delles llicencies humorístiques) el pasu de Andreotti pola política romana y la so presunta rellación cola mafia. Esta película concursó nel Festival de Cine de Cannes y en recibiendo casi diez minutos d'ovación, foi gallardoniada col Premiu del Xuráu.

 Referencies 

 Bibliografía 
 Manfredi Giffone, Fabrizio Longo, Alessandro Parodi, Un fatto umano - Storia del pool anfimatia, Einaudi Stile Llibero, 2011, ISBN 978-88-06-19863-3 (n'italianu)
 Massimo Franco, Andreotti. La vita di un uomo politico, la storia di un'epoca, Editora Arnoldo Mondadori Editore, 2008 ISBN 978-88-04-58150-5 (n'italianu)
 Tiziano Torresi, L'altra giovinezza. Gli universitari cattolici dal 1935 al 1940, Editora Cittadella, 2010 ISBN 978-88-308-1032-7 (n'italianu)
 Antonio Nicaso, "Io y la mafia, la verità di Giulio Andreotti", Monteleone, 1995 ISBN 88-8027-016-8 (n'italianu)
 Saverio Lodato, Roberto Scarpinato, "Il Ritorno del Principe", Editora Chiarelettere, 2008 ISBN 978-88-6190-056-1 (n'italianu)
 Gianluigi Nuzzi, Vaticanu S.p.A. Da un archivio segreto la verità sugli scandali finanziari y politici della Chiesa,  Editora Chiarelettere, 2009. ISBN 978-88-619-0067-7. (n'italianu)
 Nicola Tranfaglia, La sentenza Andreotti. Politica, mafia e giustizia nell'Italia contemporánea, Editora Garzanti, 2001 ISBN 9788811738985 (n'italianu)
 Giuseppe Leone, "Federico II Re di Prussia y Giulio Andreotti - Due modi diversi di concepire la politica", el so "Ricorditi di me...", in "Lecco 2000", xineru de 1996. (n'italianu)
 Pinu Arlacchi, Il processo. Giulio Andreotti sotto accusa a Palermo, Milan, Rizzoli, 1995.(n'italianu)
 Franco Rizzo, Andreoti, Moro ... e gli altri, Rome, Lanua, 1990.(n'italianu)
 Jean-Louis Briquet, « L’histoire au tribunal. Jugement pénal et jugement politique dans le procès Andreotti » , Laboratoire italien, Politique et société, 2001/2, ENS Editions.(en francés)
 Jean-Louis Briquet, Mafia, justice et politique en Italie. L'affaire Andreotti dans la crise de la République (1992-2004), Paris, Karthala, 2007.(en francés)
 Patrick McCarthy, L'Italie dans la tourmente, Paris, Presses de la FNSP, 1995.(en francés)

 Enllaces esternos 

 Ficha na NNDB

Categoría:Políticos y polítiques d'Italia
Categoría:Presidentes del Conseyu de Ministros d'Italia
Categoría:Senadores d'Italia
Categoría:Políticos condergaos por delitos
Categoría:Anticomunistes d'Italia
Categoría:Persones de Roma