Casa de Bruce

La Casa de Bruce ye un clan procedente de Kincardine, n'Escocia. Nel sieglu XIV convirtióse en casa real, con dos de los sos miembros como reis d'Escocia. 

 Historia 

 Oríxenes de la Cla 

El nome de Bruce vien del francés "de Brus" o "de Bruis', una tierra qu'agora se llama Brix, asitiada ente Cherburgu y Valognes en Normandía, Francia. El primer miembru d'esta familia rexistráu en Gran Bretaña foi Roberto de Bruce, un caballeru normandu que llegó a Inglaterra con Guillermo'l Conquistador. Dempués de la victoria de 1066 na batalla de Hastings sobre'l rei Harold, Guillermo unvió a Roberto al norte d'Inglaterra. Antes del fin del reináu de Guillermo'l Conquistador, Bruce yera propietariu de non menos de 94 señoríos en Yorkshire.The Scottish Clans...: capítulu The House of Bruce.

Roberto dexó un fíu del mesmu nome, que fundó un monesteriu en Gysburn. Poco dempués del accesu al tronu de David I d'Escocia, Roberto visitó al monarca y llogró d'él el señoríu de Annandale. Roberto de Bruce (conocíu como Roberto -y Meschin, o «el Cadete») foi'l primeru de la familia en tar conectáu con Escocia. Vinu de Normandía con Enrique I d'Inglaterra alredor del añu 1100, y en 1103 adquiriera una gran parte de les propiedaes de la familia nel condáu de Yorkshire, qu'aumentó mientres los años siguientes.Blakely: op. cit., páx. 8. Cuando David I d'Escocia invadió Inglaterra en 1138, Roberto foi unviáu pol inglés a axustar. Sicasí foi acusáu de ser un traidor y espulsáu del campu escocés. Los escoceses fueron ganaos na batalla del Estandarte, onde'l nietu de Roberto foi fechu prisioneru. Roberto finó'l 11 de mayu de 1141 y foi soterráu en Gysburn.

Siguiendo la llinia socesoria masculina, el siguiente Roberto de Bruce casóse con Isabel, fía del rei Guillermu I d'Escocia, y morrió antes de 1191. Foi asocedíu pol so hermanu Guillermo que de la mesma morrió en 1215 y que'l so herederu foi'l so fíu Roberto de Bruce, que se casó con Isabel, fía del Conde de Huntingdon, hermanu de Guillermu I.

 Llinaxe real 

Les bases del llinaxe real Bruce poner en 1219 cuando Roberto de Bruce, 4º Lord (Señor) de Annandale, casóse con Isabel de Huntingdon, fía de David d'Escocia, 8º Conde de Huntingdon, y sobrina de Guillermu I. L'alianza traxo gran riqueza, más tierres n'Inglaterra y Escocia, y la conexón real que de Bruce deseyaba. El so fíu, Roberto de Bruce, 5º Lord de Annandale, conocíu como "el Competidor" foi tanista al tronu. A la muerte d'Alejandro III d'Escocia tanto Bruce como Juan de Balliol aspiraron a la socesión. Margarita, nieta d'Alejandro y neña entá, foi nomada heredera, pero morrió en 1290 mientres viaxaba a Escocia pa reclamar el tronu. Poco dempués de la muerte de la nueva reina Margarita, y tarreciendo una guerra civil ente les families Balliol y Bruce y los sos respeutivos partidarios, los Guardianes d'Escocia solicitaron al vecín rei del sur, Eduardu I d'Inglaterra, qu'arbitrara ente los reclamantes con cuenta d'evitar la guerra. Eduardo vio la oportunidá de conquistar Escocia, como fixera con Gales, pa gobernar sobre toa Gran Bretaña; en 1292 escoyó a Balliol, que xuró llealtá a la corona inglesa. Nun pasó enforma tiempu primero que Balliol remontar contra Eduardo, lo que llevó a la so derrota y abdicación en 1296, tres la batalla de Dunbar.

 Ascensión al tronu 

Cola abdicación de Juan de Balliol, Escocia quedó ensin monarca. Roberto de Bruce xuró llealtá a Eduardo en Berwick-upon-Tweed, pa incumplir esti xuramentu cuando s'incorporó a la rebelión escocesa l'añu siguiente. Nel branu de 1297 volvió con Eduardo y de nuevu xuró llealtá no que se conoz como la capitulación de Irvine. Bruce paez tar de parte de los escoceses mientres la batalla de la Ponte de Stirling, pero cuando Eduardo tornó victoriosu a Inglaterra dempués de la batalla de Falkirk en 1298, les tierres de Bruce tierres de Annandale y Carrick fueron exentes de los señoríos qu'Eduardo asignaba a los sos siguidores. Al paecer el Señor de Bruce foi vistu como un home que la so llealtá inda podía ser ganada. 

Bruce y Juan de Comyn (un rival pal tronu) asocedieron a William Wallace como Guardianes d'Escocia, pero la so rivalidá ponía en peligru la estabilidá del país. Entamóse una xunta na ilesia franciscana de Dumfries, terrén neutral. Bruce apuñaló a Comyn, y como resultancia foi escomulgáu pol Papa Clemente V. Roberto de Bruce foi coronáu col nome de Roberto I en Scone, Perthshire, en 1306. Roberto condució a los escoceses a la batalla de Bannockburn, onde ganó a los ingleses.

El fíu de Roberto, David II d'Escocia, convertir en rei a la muerte del so padre en 1329. En 1346, cumpliendo los trataos de l'Alianza Antigua, David coló sobre Inglaterra en defensa de los intereses de Francia, pero foi derrotáu y encarceláu batalla de Neville's Cross el 17 d'ochobre d'esi añu, y tuvo presu n'Inglaterra mientres once años. Morrió nel castiellu d'Edimburgu en 1371 ensin herederu. La llinia de socesión pasó a la Casa d'Estuardu.

 Descendientes conocíos de Roberto de Bruce 

Sir Eduardo de Bruce yera comendador de l'Abadía de Kinloss, y foi nomáu xuez en 1597. Foi escoyíu miembru de la Cámara de los Lores col títulu de Lord Kinloss en 1602. Acompañó a Xacobu VI pa reclamar el so tronu en 1603 y darréu foi nomáu pa ocupar cargos xudiciales ingleses, como Master of the Rolls. En 1608 concedióse-y una baronía como Lord Bruce de Kinloss. El so fíu menor, Tomás, 3ª Lord Kinloss, foi nomáu primer Conde de Elgin en 1633. Cuando'l cuartu conde morrió ensin herederu, el títulu pasó a los descendientes de Sir George bruce de Carnock, que yá tenía los títulu de Conde de Kincardine, polo qu'en 1747 xuniéronse dambos condaos. 

Thomas Bruce, 7º Conde de Elgin, foi un diplomáticu y embaxador nel Imperiu otomanu ente 1799 y 1803. Ye tristemente famosu pol espoliu de les escultures de mármol del Partenón d'Atenes, agora comúnmente conocíes como Mármoles de Elgin. El so fíu James, foi Gobernador Xeneral de Canadá y Gobernador Xeneral y Virréi de la India. 

L'actual cabeza de familia, Andrew Bruce, 11º Conde de Elgin y 15º Conde de Kincardine, ye una figura destacada nos asuntos d'Escocia y coordinador del Conseyu permanente de Xefes d'Escocia.

Los actuales descendientes de la Cla Bruce pueden ser consideraos príncipes mestizos, yá que baxen de la realeza y col pasu de los sieglos hanse confraternizado con plebeyos.

 Cañes familiares 

Dalgunes de les más importantes cañes de la Casa de Bruce caltienen los sos títulos; Conde de Elgin, Conde de Brix y Conde de Kincardine. Otros Bruce fueron Barones de Stenhouse y de Downhill.

 Castiellos 

Castiellos que pertenecieron a la Casa de Bruce: 
 Fyvie Castle 
 Castiellu de Airth
 Muness Castle 
 Thomaston Castle 
 Culross Palace 
 Clackmannan Tower 
 Fingask Castle 
 Casa Kinross
 Lochleven Castle 
 Lochmaben Castle 
 Turnberry Castle

 Apellíos de los descendientes 

Airth, Bruwes, Bruss, Bruces, Bruc, Bruys, Brues, Bruce, Bruice, Bruis, Bruze, Broce, Brois, Broiss, Brose, Broise, Brouss, Brus, Bruse, Carlysle, Carruthers, Crosbie, De Brix, Randolph, Stenhouse.

 Referencies 

 Bibliografía 



Bruce
Bruce
Categoría:Historia d'Inglaterra