Llagu de Ládoga

El llagu de Ládoga (; Ладога, Ládoga; ) ye un llagu d'agua duce asitiáu en Carelia y el óblast de Leningráu, cerca de la frontera con Finlandia. Con una superficie de , ye'l mayor llagu d'Europa y el 15º nel mundu. Nel so interior atopen , con una superficie de , la mayoría asitiaes cerca de la mariña noroeste, ente elles les famoses islles Valaam, Konevets y Kipola. El llagu desagua nel golfu de Finlandia (mar Bálticu) al traviés del ríu Nevá en San Petersburgu. Les principales ciudaes nes sos riberes son Sortavala ( en 2010), Priozersk (), Siastrói (), Shlisselburg (), Pitkyaranta (), Nóvaya Ládoga () y Lakhdenpokhya ().

El Ládoga ye parte de dos importantes rutes llacustre-fluviales: la vía navegable Volga-Bálticu —una ruta de  que xune'l mar Negru y el Bálticu— y la canal Mar Blanco-Bálticu —una ruta de  que coneuta'l mar Blanco col Bálticu y que foi abierta en 1933.

El llagu de Ládoga tien la so propia especie endémica de foca anillada, llamada foca del Ládoga.

 Xeografía 
L'área de la so cuenca ye de  —mayor que países como Nueva Zelanda o'l Reinu Xuníu— ya inclúi unes  y  con un llargor cimeru a les . El 85% de l'agua del llagu provién de los sos trés principales afluentes:
 ríu Svir, proveniente dende'l sureste del llagu Onega, con un llargor de  y una cuenca de ;
 ríu Vuoksi, proveniente dende l'oeste dende'l llagu Saimaa en Finlandia, con un llargor de  y una cuenca de ;
 ríu Vóljov, proveniente dende'l sur, dende'l llagu Ilmen, con un llargor de  y una cuenca de ;

Otros afluentes d'importancia son los ríos Sias ( y una cuenca de {{unidá|7.330 km²), Jänisjoki ( y ), Olonka  y ) y Tohmajoki ( y ).

 Historia 
El llagu yera parte importante de la ruta comercial de los varegos a los griegos, que xunía a los varegos col Imperiu romanu d'Oriente. La capital rusa más antigua, Stáraya Ládoga, toma'l so nome del llagu. 

L'antiguu monesteriu de Valaam fundar na islla de mesmu nome (en finés: Valamo), la más grande del llagu, abandonáu ente 1611 y 1715, restauráu nel sieglu XVIII y sacupáu a Finlandia mientres la Guerra d'Iviernu en 1940. L'actividá monástica foi vuelta a entamar en 1989. Otros claustros cercanos son los monesterios de Konevéts y de Aleksandro-Svirski. 

Ente 1617 y 1721, el llagu formaba la frontera ente Rusia y Suecia, y darréu, ente 1812 y 1940, la frontera ente Finlandia y Rusia.

Mientres el sitiu de Leningráu (1941-1944), el llagu de Ládoga suponía l'únicu accesu a la ciudá. Gracies a esto, tonelaes d'alimentos pudieron llevase a Leningráu, con camiones pel hibiernu (pol conocíu como "camín de la Vida"), y pel branu por barcos.

Dempués de la guerra, Finlandia perdió la rexón de República de Carelia a favor de la XRSS. La mayoría de los finlandeses fueron obligaos al exiliu, anque dellos nativos pudieron quedase ellí. El llagu perteneció por completu a Rusia y asina continua hasta la fecha.

En 2017 el gobiernu rusu aprueba convertir el Llagu en Parque Nacional.

 Ver tamién 
 Ríu Nevá
 Islles Valaam
 Vía navegable Volga-Bálticu
 Canal Mar Blanco-Bálticu
 Ruta comercial de los varegos a los griegos
 Camín de la Vida

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 El llagu Ládoga en Google Mps

 El llagu Ládoga (semeyes) 

Ládoga, Llagu