Monumentu históricu de Francia

Un monumentu históricu () en Francia ye un monumentu o una entidá receptora por decretu (en francés: arrêté) d'un estatus xurídicu destináu a protexelo, en razón del so interés históricu, artísticu o arquiteutónicu. Hai dos niveles de proteición y un monumentu como tal pue ser «clasificáu» (classé) o «inscritu» (inscrit); la inscripción (conocida hasta 2005 como «à l' inventaire supplémentaire des monuments historiques») protexe bienes con un notable interés a escala rexonal, a diferencia de la clasificación, que protexe los monumentos que presenten un interés notable a escala nacional, y que polo tanto constitúi'l más altu nivel de proteición. Nel casu de los bienes inmuebles, na orde de proteición numbérense les partes del edificiu que tán protexíes, nun siendo que lo sía por completu (tantu los elementos esteriores ya interiores), según la so contorna.

La espresión «monumentos históricos» (Monuments historiques), en singular y en plural, designa dacuando impropiamente un monumentu con un calter especial o d'estilu antiguu, a pesar de que l'elementu nun tea protexíu. En Francia, esa espresión tamién se refier, por metonimia, a los servicios responsables de la identificación, proteición y vixilancia de los monumentos: el serviciu rexonal del inventariu (service régional de l'inventaire), la caltenimientu rexonal de los monumentos históricos (conservation régionale des monuments historiques) y el serviciu territorial d'arquiteutura y del patrimoniu (service territorial de l'architecture et du patrimoine), nos que trabayen los arquiteutos de los edificios de Francia (architectes des bâtiments de France o ABF).

En 2012, había en Francia  monumentos históricos, según la base Mérimée (llista Open-data publicada en 2013Liste des Immeubles protégés au titre des Monuments Historiques (jeu de données issu d'un service public certifié, Publié le 6 novembre 2013 par Ministère de la Culture et de la Communication sur le portail Etalab)) y alredor de  oxetos moblames monumentos históricos.Vease en: Qu'est-ce qu'un monument historique ? 

Trátase del equivalente al de Bien d'Interés Cultural n'España.

 Presentación 
El conceutu de monumentu históricu, impulsáu tantu poles idees de la Revolución Francesa como les del Romanticismu, condució a una política de proteición establecida pola Monarquía de Xunetu. Trátase d'una reconocencia del interés públicu polos inmuebles (edificios, xardinos y parques, reserves arqueolóxiques, etc.), que concernía más concretamente al arte y a la hestoria rellacionaes col monumentu, y que se constituyía nuna servidume d'utilidá pública.

Hai dos niveles de proteición: la inscripción a títulu de los monumentos históricos» (enantes conocíes como «inscripción nel inventariu suplementariu de los monumentos históricos»), pa los muebles ya inmuebles que presenten un interés a escala rexonales y la clasificación a títulu de los monumentos históricos», a un interés de nivel nacional. Comúnmente, dicir d'un bien, nel primer casu, que ta «inscritu», y, nel segundu, que ta «clasificáu».

Dambes proteiciones pueden ser aplicaes a oxetos muebles (yá sían realmente muebles o inmuebles per destín) que presenten un interés históricu, artísticu, téunicu, etc., so l'apelación de «clasificación a títulu oxetu» (classement au titre objet) o (más raramente) de «inscripción a títulu oxetu» (inscription au titre objet), según pa la recensión.


Mientres llargu tiempu sometíos a les disposiciones de la llei de 31 d'avientu de 1913,. Cette loi a été abrogée et codifiée au code du patrimoine, mais l'abrogation a été différée jusqu'à la parution de la partie réglementaire du code en 2011. la clasificación y la inscripción ríxense agora pol Títulu II del llibru VI del Códigu de patrimoniu (code du patrimoine) y el procedimientu puede tomar de 15 a 18 meses (parte llexislativa y parte reglamentaria).

Dende un puntu de vista llegal, esta proteición constitúi una etiqueta oficial francesa (label officiel français).

 Historia 

 Premises y xénesis 
Los bienes nacionales, constituyíos a partir de la nacionalización de los bienes del cleru (Decretu de los bienes del cleru puestos a disposición de la Nación (décret des biens du clergé los mios à la disposition de la Nation), de 2 de payares de 1789Clément Benelbaz, Le principe de laïcité en droit public français, Éditions L'Harmattan, coll. « Logiques juridiques », 2011 , p. 59.), de los de los emigrantes (decretu de 9 de payares de 1791 y de los de la Corona de Francia (decretu de 10 d'agostu 1792) estimaron desemeyáu. Dalgunos fueron apurríos a la vengación popular, niciando la noción de vandalismu inventada pol abá Grégoire (Informe presentáu a la Convención el 31 d'agostu de 1794 sobre «les destrucciones causaes pol vandalismu y los medios de recuperales» («») otros fueron calteníos pol Estáu y camudaron de funciones (prisiones como Maguelone, Clairvaux, Le Mont-Saint-Michel), anque la mayor parte foi vendida a particulares, que de cutiu sirvieron como cantera de materiales de construcción y sumieron (abadía de Cluny, castiellu de l'abadía de Vézelay, etc.).

En 1790, Aubin-Louis Millin faló per primer vegada de monumentu históricu» nun informe depositáu na Asamblea Nacional Constituyente de 1789, n'ocasión de la baltadera de la Bastilla. «Monumentu históricu» convertir nun símbolu de la pre-revolución, del Ancien Régime. La idea de caltener un testimoniu del Antiguu Réxime circuló y la Constituyente, sol impulsu de Talleyrand, adoptó'l 13 d'ochobre de 1790 un decretu que constituyó la Comisión de los monumentos, que la so función yera estudiar «la suerte de los monumentos, de les artes y de les ciencies» («Le sort des monuments, des arts et des sciences»). En 1791 Alexandre Lenoir foi designáu pa crear el muséu de los monumentos franceses (musée des monuments français), depués inauguráu en 1795, nel que s'axuntaron los fragmentos d'arquiteutura que se llograron salvar. Pero esti muséu foi cerráu por Lluis XVIII por orde de 24 d'abril de 1816 tres el regresu de la monarquía, mientres la Restauración, y les sos coleiciones tuvieron de ser devueltes «aux familles et aux Églises» y esvalixáronse.

El vandalismu causó reaiciones, especialmente romántiques (de Chateaubriand o Victor Hugo, que publicó en 1825 un panfletu: Guerre aux démolisseurs). Salvaguardar pasaba por un trabayu d'inventariu: dende 1795 el conseyu de los edificios civiles (conseil des bâtiments civils) completó l'inventariu de los castiellos que Lluis XVI empezara; en 1820, el barón Taylor y Charles Nodier publicaron los sos Voyages pittoresques et romantiques dans l'ancienne France [Viaxes pintorescos y románticos na antigua Francia], nel momentu que constituyíense les primeres sociedaes arqueolóxiques.. Puede consultase la categoría na Wikipedia en francés en: sociétés archéologiques.

 La nacencia de los Monumentos históricos» 

En 1819, per primer vegada, el presupuestu del Ministeriu del Interior cuntó con una llinia de monumentos históricos», partiéndose una quincena l'edificios la suma de . So la Monarquía de Xunetu, el 21 d'ochobre de 1830, el ministru del Interior, François Guizot propusó nun informe presentáu al rei Louis-Philippe la creación del cargu d'inspeutor de monumentos históricos, qu'atribuyó a Ludovic Vitet el 25 de payares, y dempués, el 27 de mayu de 1834, a Prosper Mérimée. La misión del inspeutor de los monumentos históricos yera clasificar los edificios y partir los creitos de caltenimientu y restauración. El  el ministru del Interior, el conde de Montalivet, instituyó la comisión de los monumentos históricos, asocediendo al comité de les Artes. Compuesta por siete benévolos y presidida por Jean Vatout, direutor de los Monumentos públicos, fixo una xera d'inventariu, de clasificación (una clasificación basada primero en considerancies polítiques y, dempués de 1835, pol interés históricu y dende 1841 pola calidá arquitectónica) y de la signación de creitos. Tamién foi responsable de la formación de los arquiteutos qu'intervendríen nos monumentos (empezando por Eugène Viollet-le-Duc).

En 1840, la Comisión publicó la so primer llista que tenía  monumentos históricos, d'ellos 934 edificios.Rapport d'information n°599, Au service d'une politique nationale du patrimoine : Le rôle incontournable du Centre des monuments nationaux, Françoise Férat, 30 de xunu de 2010 La llista taba integrada namái por monumentos prehistóricos y edificaciones antigües y medievales (dende'l sieglu V al XVI), siendo la mayoría edificios relixosos, anque tamién había dellos oxetos (como'l Tapiz de Bayeux). Toos yeren propiedá del Estáu, de los departamentos o de les comuñes, que la so caltenimientu riquía un trabayu (y poro, de creitos).

Darréu, la comisión siguió'l so trabayu d'inventariu, los monumentos históricos aumentaron en númberu y l'algame de la proteición ampliar en tres direiciones: cronolóxica, categórica (escontra l'arquiteutura vernácula) y tipolóxica o conceptual (búscase protexer una edificación que represente cada tipu, el typicum, y más especialmente'l unicum). Asina, en 1851, la Comisión creó la Misión Heliográfica, encargada de fotografiar los monumentos franceses. Sicasí, les autoridaes llocales, la Ilesia y l'exércitu fueron ronciegos a reconocer les prerrogativas del Estáu sobre'l so patrimoniu y la clasificación de los monumentos de los propietarios privaos esixía del so consentimientu: estos frenos espliquen que'l númberu de monumentos clasificaos añalmente pasara de los  en 1848 a  en 1873.Jean-Claude Yon, op. cité, p. 163.

 Desenvolvimientu y apertura 
La llei de 30 de marzu de 1887 pal caltenimientu de los monumentos históricos afitó per primer vegada los criterios y el procedimientu de clasificación. Tamién tenía igualmente disposiciones qu'instituyíen el cuerpu d'arquiteutos en xefe de los monumentos históricos (architectes en chef des monuments historiques, ACMH, inspirándose na situación de los arquiteutos diocesanos y sustituyendo gradualmente a los arquiteutos llocales), instauraos pol decretu de 26 de xineru de 1892. En 1893 celebróse'l primer concursu de places de ACMH, y en 1907, finalmente un decretu afitó'l so estatutu.

Propuesta pol ministru d'Instrucción pública Aristide Briand, la llei de 21 d'abril de 1906 sobre la proteición de los sitios y monumentos naturales de calter artísticu resultó de les midíes adoptaes, ente otros, pola Sociedá d'amigos de los árboles (Société des amis des arbres, fundada en 1898), el Club alpín francés (Club alpin français), la Sociedá pa la proteición del paisaxe y la estética de Francia (Société pour la protection des paysages et de l'esthétique de la France) y el Touring club de Francia que s'oponíen a los efeutos de la industrialización. La llei estableció'l principiu de la clasificación de los sitios naturales pintorescos (sites naturels pittoresques).


Na llei de separación de la Ilesia y l'Estáu (Loi de séparation des Églises et de l'État) de 1905, les coleutividaes y l'Estáu teníen la responsabilidá de los edificios relixosos, pero delles comuñes negar a faese cargu de dalgunos d'estos edificios que nun consideraben como d'interés nacional», ente qu'otres nun duldar en vender el so patrimoniu en puyes, lo que causó escándalu y reveló les debilidaes de la llexislación de 1887. La llei de  sobre los monumentos históricos. completó y ameyoró les disposiciones de la llei de 1887, cola ampliación del algame de la proteición de los criterios de clasificación (bienes que la so caltenimientu respondía non solamente a la noción d'interés nacional» si non d'interés públicu» que tenía en cuenta tamién el pequeñu patrimoniu local; clasificación estendida a la propiedá privada ensin necesidá del consentimientu del propietariu; previsión como inscripción nel inventariu suplementariu), definiendo les intervenciones obligatories, l'establecimientu de sanciones penales y civiles cuando se trabayara nos monumentos ensin autorización, etc. Esi mesmu añu, los monumentos históricos aceptaron cuatro castillos posteriores a la Edá Media: Luxemburgu, Versailles, Maisons-Laffitte y Louvre. A la fin de 1911, más de  edificios y  oxetos yá taben clasificaos.Jean-Claude Yon, op. cit., p. 177

Mientres los años 1920 y 1930, la clasificación abrir al patrimoniu priváu, lo que se consideró como una privación de la propiedá (ver sobre esto les Salinas Reales de Arc-et-Senans en 1926). Tamién s'abrir al Renacimientu y a la dómina clásica, esto ye, al sieglu XVI y el sieglu XVIII (por casu, la ilesia de Santa Genoveva en París en 1920). Tamién s'aceptó tímidamente l'arquiteutura ecléctica: clasificación en 1923 de la Opéra Garnier. Dempués de la Primer Guerra Mundial, col abandonu de sitios polos militares, l'arquiteutura militar del Renacimientu y de la edá clásica empezó a ser clasificada. Foi a la fin d'esti periodu, en 1925, cuando s'inventarió per vegada primera nuna especie de segundu orde d'importancia: la inscripción nel inventariu suplementariu de los monumentos históricos» («inscription à l'inventaire supplémentaire des monuments historiques»), que se convirtió en 2005 na inscripción nel títulu de los monumentos históricos» («inscription au titre des monuments historiques»).

 Estensión y evolución de les proteiciones 

La llei de 2 de mayu de 1930, que sustituyó a la de 1906, tendió a afaer los procedimientos de clasificación de los monumentos construyíos d'una parte, y los de los sitios y árees naturales d'otra, creando la categoría de sitiu clasificáu y sitioinscrito» («site classé et site inscrit»). Tamién introdujó la posibilidá de clasificar como sitio una zona asitiada nes proximidaes d'un edificiu clasificáu o inscritu. La proteición de los sitios naturales clasificaos ríxese anguaño pol Códigu de Mediu Ambiente (code de l'environnement).

La llei de 25 de febreru de 1943, que modificaba la llei 31 d'avientu de 1913, precisó diches disposiciones por aciu la introducción d'un campu de visibilidá de . La llei de 1943 consideraba qu'un monumentu ye tamién la impresión que procura la so redolada. Ye por eso que la llei esixó una forma de vixilancia de los proyeutos d'obres nel campu de visión de los monumentos históricos. Munches clasificaciones operar mientres la Ocupación, con cuenta d'evitar la destrucción poles fuercies d'ocupación, y tamién pa dar trabayu a los responsables de les proteiciones, de cuenta qu'escaparen del serviciu de trabayu obligatoriu n'Alemaña.

Dempués de la Segunda Guerra Mundial y de les destrucciones masives causaes polos bombardeos alemanes de 1940 y de los aliaos de 1944 y 1945, y tres el boom económicu de los Trente Glorieuses nel que se siguió la destrucción pa reconstruyir de nuevu, la proteición, en reaición, camudó d'escala. El , André Malraux fixo aprobar una llei (conocida como llei Malraux) sobre los sectores salvaguardaos que protexía partes de les ciudaes y creó pol decretu de  el serviciu del inventariu xeneral de los monumentos y de les riqueces artístiques de Francia», que nun inventaría solamente los monumentos históricos. Paralelamente, los monumentos históricos abrir a l'arquiteutura civil de los sieglos XVI al XVIII, a l'arquiteutura vernácula y naïve col palais idéal du facteur Cheval en 1969, y a l'arquiteutura monumental de los sieglos XIX y XX. Asina s'inscribieron o clasificaron:

 la Torre Eiffel (1887-1889), inscrita en 1964;
 la Villa Savoye (1929-1931), clasificada en 1965;
 la capiya Notre Dame du Haut en Ronchamp (1950-1955), inscrita en 1965 y dempués clasificada en 1967;
 la Ilesia de La nuesa Señora de Raincy (1922-1923), clasificada en 1966;
 la Villa Stein (1927-1928), inscrita en 1975;
 la Ciudá radiante de Marsella (1945-1952), clasificada en 1995;
 la Ilesia del Sagráu Corazón de Audincourt (1949-1951), clasificada en 1996;
 la Ilesia de La nuesa Señora de Gracia del All-Assy, clasificada en 2004.

L'arquiteutura metálica tardó en ser reconocida y clasificada: Tópeslos de Victor Baltard fueron destruyíes ente 1971 y 1973 (un solu pabellón fuera clasificáu y volvióse a montar en Nogent-sur-Marne, en 1977, fora del so contestu orixinal) y la biblioteca de Santa Genoveva de Henri Labrouste tuvo qu'esperar a 1988 pa ser clasificada.

Los archivos fueron clasificaos al títulu de los monumentos históricos» hasta l'aprobación de la llei de 1979 sobre los archivos, qu'instauró un réxime específicu (anguaño codificado nel Llibru II del Códigu del patrimoniu), que s'inspira enforma nel réxime de los monumentos históricos.

Dende finales de 1980 y principios de 1990 viose l'empiezu de la proteición del patrimoniu industrial, tanto arquiteutónicu (el molín de la chocolateria Menier de Jules Saulnier en Noisiel foi clasificáu en 1992) como les máquines (la collection Schlumpf clasificar en 1978 pa evitar la so dispersión). Coles mesmes, la misión del patrimoniu marítimu y fluvial, cola clasificación de faros, balices y grúes fluviales, y dempués de los mesmos barcos (el primeru foi'l Duchesse Anne de tres mástiles en 1982, cola gabarra Mad-Atao), etc. (ver na Wikipedia en francés :fr:Liste des bateaux français classés aux Monuments historiques)

Tamién tán protexíos los llugares atestiguo de la hestoria: la casa natal de Xuana d'Arcu (clasificada dende 1840) o la de Napoleón, el muriu de los Federaos, Oradour-sur-Glane (clasificáu'l 10 de mayu de 1946), etc., los xardinos: alredor de 1920 clasifíquense los parques de Versalles y de Fontainebleau y el d'Azay-le-Rideau hacia 1930.

Otros monumentos, que reflexen l'estilu Art Nouveau francés (movimientu de la Escuela de Nancy) tamién se clasificaron na década de 1990, principalmente en Nancy. P'acentuar esta visibilidá establecer en 1999 la etiqueta de «Patrimoniu del sieglu XX», asignada automáticamente a tolos monumentos históricos construyíos mientres el sieglu XX y tamién a los edificios presentes en ZPPAUP (Zone de protection du patrimoine architectural, urbain et paysager) o propuestos pola Comisión Rexonal patrimoniu y sitios (Commission régionale du patrimoine et des sites).

la denominación «inventariu suplementariu de monumentos históricos» (inventaire supplémentaire des monuments historiques ) sustituyir por «Inscripción enel títulu de los Monumentos Históricos» (inscription au titre des Monuments historiques ) en 2005.

 Repartu histórica y estadístiques 

El 31 d'avientu de 2008, había  monumentos distribuyíos de la siguiente manera:  clasificaos y  inscritos como monumentos históricos, 323 más en comparanza con 2007. Anguaño, los fondos asignaos pol ministeriu de la Cultura (Francia) tán descentralizaes nel DRAC (Direution régionale des Affaires culturelles) o son xestionaos pol Operador del patrimoniu y de los proyeutos inmobiliarios de la cultura» (Opérateur du patrimoine et des projets immobiliers de la culture).

Por dómina, en 2008, un 3,7% correspondíen a monumentos protohistóricos y prehistóricos, un 1,7% a antigüedaes, un 32,8% a la Edá Media, un 45,4% a los tiempos modernos y un 16,4% a bienes actuales. Un terciu de los monumentos históricos son d'arquiteutura doméstica, el 29,6% son edificios relixosos, y casi la metá (49,4%) son de propiedá privada.

Dáu'l fuerte aumentu nel númberu de monumentos históricos, dellos autores como Françoise Choay consideren que'l monumentu convertir nuna especie de síndrome de Noé: l'Estáu continua inscribiendo monumentos históricos en mayor cantidá de los que realmente se puede ocupar.

 Estadístiques 
Los siguientes gráficos resume'l númberu de clasificaciones ya inscripciones a títulu de monumentos históricos por década dende 1840.

.

 Procedimientu de clasificación o inscripción 

 Propuesta de proteición 
La solicitú de clasificación puede ser propuesta por cualesquier actor públicu (Service territorial de l'architecture et du patrimoine, Service régional de l'inventaire, etc.) o particular (asociaciones de caltenimientu del patrimoniu o propietarios d'un edificiu, por casu), pol arquiteutu d'edificaciones de Francia (architecte des bâtiments de France) territorialmente competente o del Caltenimientu rexonal de los Monumentos Históricos (Conservation régionale des Monuments historiques) axuntu a la Direición rexonal d'Asuntos Culturales Direution régionale des Affaires culturelles). Nel marcu de los inmuebles o oxetos que riquen un estudiu arqueolóxicu o atopaos mientres les escavaciones, el Serviciu rexonal de l'arqueoloxía (Service régional de l'archéologie) puede instruyir el dossier.

El dossier de solicitú de proteición va tar constituyíu xeneralmente polos estudios documentales de Caltenimientu rexonal de los Monumentos Históricos. El dossier tien d'incluyir una seición documental con información detallada sobre l'edificiu (hestoria, situación urbana, llegal, etc.) y documentos fotográficos y cartográficos. Tamién va incluyir el conseyu del arquiteutu en xefe de los monumentos históricos, l'arquiteutu de los edificios de Francia y el Conservador rexonal de los Monumentos Históricos.

 Consecuencies de la clasificación o inscripción 
Pa cualquier tresformamientu del edificiu o oxetu clasificáu, los propietarios tienen de solicitar l'autorización al prefeutu siquier cuatro meses antes del empiezu de los trabayos indicando los detalles del trabayu a realizar.

Nun va poder ser tresferíu (vendíu, legáu, vencíu ...) ensin informar primeramente al ministru. El nuevu propietariu tien de ser informáu, antes de la venta, de la clasificación o inscripción.

De la mesma, nengún edificiu nuevu puede adosase al edificiu protexíu ensin l'aprobación previa del Ministru.

A cambéu, el caltenimientu ye financiáu en parte pol Estáu y los propietarios pueden esfrutar d'una exención d'impuestos.

 Caltenimientu y restauración de monumentos históricos 
Los trabayos de caltenimientu, arreglu y restauración pueden beneficiase d'una participación financiera del Estáu que nun esclúin otres ayudes qu'otres coleutividaes pueden dar al propietariu del proyeutu. Los trabayos autorizaos nuna propiedá inscrita facer pol propietariu col concursu del arquiteutu y les empreses de la so eleición. Estos, a títulu del caltenimientu del edificiu, pueden beneficiase d'una participación financiera estatal llindada al 40% del montante total.

Los trabayos autorizaos nun edificiu clasificáu o inscritu executar sol control de l'alministración.Décret n° 2009-750 du 22 juin 2009 relatif au contrôle scientifique et technique des services de l'État sur la conservation des monuments historiques classés ou inscrits, codifié aux articles R.621-18 à R.621-24 du code du patrimoine pour les immeubles et R.622-18 à R.622-25 pour les meubles. Cuando'l propietariu, cesionario, mandatariu o cualquier persona con un títulu que lu autorice a realizar trabayos, informe al prefeutu rexonal de la so intención de realizar un proyeutu de trabayos nun edificiu, oxetu o órganu protexíu, el prefeutu rexonal va poner a la so disposición les conocencies de que disponga sobre la propiedá de que se trate y va indicar les restricciones reglamentaries, arquiteutóniques y d'inxeniería que'l proyeutu tien de cumplir. Ye desable una cita col arquiteutu d'edificios en Francia antes de presentar la solicitú. Si tratar d'obres sobre un bien clasificáu, el prefeutu rexonal indicáralu, dependiendo de la naturaleza, importancia y complexidá de la obra propuesta, los estudios científicos y téunicos que van deber de realizaos antes de determinar el programa operativu.

Dende'l decretu de 22 de xunu de 2009, relativu a la xestión de proyeutos n'inmuebles clasificaos como monumentos históricos, el serviciu de los Monumentos Históricos nun se va ocupar de la direición d'obra: cuando los trabayos de restauración deban de ser obligatoriamente realizaos pol ACMH territorialmente competente y los trabayos de caltenimientu pol arquiteutu d'edificios de Francia (architecte des bâtiments de France, ABF) (con una frontera bien borrosa, sabiendo que'l ABF yera gratuitu), l'Estáu suprimió l'usu de l'alministración (sacante para los sos propios bienes). Poro, tolos arquiteutos (na so mayoría arquiteutos llamaos "del patrimoniu", esto ye, diplomaos con una formación complementaria: yá sía efeutuada pel centru d'altos estudios de Chaillot yá sía'l diploma d'especialización n'arquiteutura y patrimoniu de la École nationale supérieure d'architecture de Paris Belleville) tienen derechu a intervenir nel caltenimientu y restauración del monumentu, en virtú del artículu R. 621-28 del Códigu del Patrimoniu.

En casu de llicitación infructuosa, el ACMH y el ABF van poder ser designaos como direutores d'obra. Pueden apelar a una asociación de restauración de monumentos que depués implemente la rehabilitación del patrimoniu clasificáu por aciu aiciones concretes (albañilería, talla de piedra, visites empuestes ...) realizaes por voluntarios.

Pa los monumentos históricos inscritos, el concursu d'un arquiteutu ye obligatoriu. Tolos trabayos tienen de tar suxetu a un permisu de construcción (inclusive aquellos suxetos a declaración previa): el reemplazu de persianes, por tanto, tienen de tar suxetes a un permisu de construcción.

L'importe de la posible participación del Estáu determinar pola naturaleza de la so proteición (inscritu o clasificáu) «teniendo en cuenta les carauterístiques particulares del inmueble, del so estáu actual, de la naturaleza de los trabayos proyeutaos, y, finalmente, de los esfuercios fechos pol propietariu o cualesquier otra persona comenenciuda nel caltenimientu del monument» («en tenant compte des caractéristiques particulières de cet immeuble, de son état actuel, de la nature des travaux projetés, et enfin des efforts consentis par le propriétaire ou toute autre personne intéressée à la conservation du monument, art. 44, désormais code du patrimoine, art. R.621-82.»). Los trabayos que queden a cargu del propietariu pueden ser compensaos por ventayes fiscales.

 Consecuencies na redolada 
Considerando que'l valor patrimonial y les comodidaes d'un monumentu ye tamién «l'impression» qu'ufierten la so contorna, la llei de 1943, modificada pol artículu 40 de la llei SRU (loi relative à la solidarité et au renouvellement urbains) d'avientu de 2000, impon una forma de vixilancia de los proyeutos d'obres nel «champ de visibilité» de los monumentos históricos.

Protexer la rellación ente un edificiu y la so redolada consiste, según los casos, en garantizar la calidá de les intervenciones (fachaes, teyaos, materiales), nel cuidu del tratamientu de suelos, del moblame urbanu y del allumáu o en prohibir nueves construcciones cerca del monumentu. La servidume de proteición de la redolada opera de forma automática asina un edificiu clasifícase o inscribe. Cualquier cambéu nel aspeutu esterior de los inmuebles, les construcciones nueves, y tamién les intervenciones n'espacios esteriores tienen de ser autorizaes pol Arquiteutu de los edificios de Francia (ABF). La publicidá y señalización tamién tán sol so control.

Considérase que s'atopa asitiáu nes proximidaes d'un monumentu históricu tou edificiu asitiáu nel campu de covisibilidad del mesmu (yá sía clasificáu o inscritu).

Cuando un inmueble atopar nel campu de visión d'un edificiu protexíu como monumentu históricu, nun va poder ser oxetu, tantu per parte de los propietarios particulares como de les autoridaes ya instituciones públiques, de nenguna nueva construcción, baltadera, deforestación, alteración o cambéu que pueda alteriar l'apariencia ensin autorización previa.Art. 13bis de la loi du 31 décembre 1913 sur les monuments historiques : « Est considéré comme étant asitié dans le champ de visibilité d'un immeuble classé ou proposé pour le classement tout autre immeuble, nu ou bâti, visible du premier ou visible en même temps que lui, et asitié dans un périmètre n'excédant pas, sauf exception, cinq cents mètres »

La covisibilidad significa que la construcción ye visible dende'l monumentu, o que dende un puntu de vista los dos edificios son visibles xuntos, sía dientro de , a cuntar dende la base del elementu protexíu. Dende la llei SRU, l'algame de la proteición puede ser modificáu (ampliáu o amenorgáu), a propuesta del arquiteutu d'edificios de Francia, col alcuerdu del conseyu municipal. Polo tanto cualquier paisaxe o edificiu nesti campu ta suxetu a regulaciones específiques en casu de cambéu. Cualquier construcción, restauración, destrucción proyeutada nesti campu de visibilidá tienen de llograr l'aprobación previa del arquiteutu d'edificios de Francia (conseyu favorable, esto ye, que l'alcalde ta obligáu a siguir el conseyu del arquiteutu de los edificios de Francia), o d'una simple notificación si nun hai co-visibilidá (el permisu del alcalde nun ta amestáu col del arquiteutu de los edificios de Francia).

 El logotipu 

Inspiráu pol llaberintu de la catedral de Reims, el logotipu que designa los monumentos históricos puede afitase en cada monumentu oxetu de proteición. La esplotación comercial d'esti logotipu foi confiada pol Ministeriu de Cultura a la unión d'asociaciones de REMPART, que xestiona la fabricación de paneles unificaos y les condiciones d'usu del logotipu en tolos soportes que nun sían de papel.

 llexislación 
 Llei de 31 d'avientu de 1913 sobre los monumentos históricos (Loi sur les monuments historiques).
 Llei de 25 de febreru de 1943 que instituye la servidume en beneficiu de los monumentos históricos.
 Llei de 7 de xineru de 1983 relativa a los ZPPAUP (Zona de Proteición del Patrimoniu Arquiteutónicu, Urbanu y Paisaxísticu).
 Llei de 28 de febreru de 1997 relativa a la instrucción d'autorizaciones de trabayu nes zones visibles d'edificios clasificaos o inscritos en sectores protexíos.
 Decretu de 5 de febreru de 1999 relativu a la comisión rexonal del patrimoniu y sitios protexíos y a l'autorización de ciertos trabayos.
 Décret n°2007-487 du 30 mars 2007 relatif aux monuments historiques et aux zones de protection du patrimoine architectural, urbain et paysager

 Ver tamién 

Censu de los monumentos históricos (na Wikipedia en francés)
 :fr:Liste des monuments historiques par département
 :fr:Liste des monuments historiques par commune
 :fr:Liste des monuments historiques de 1840, de 1862
 :fr:Liste des ponts de France protégés aux monuments historiques
 :fr:Base Mérimée, censu de los monumentos históricos inmobiliarios franceses
 :fr:Base Palissy, censu de los monumentos históricos moblames franceses

 Actores direutos de la proteición (na Wikipedia en francés)
 :fr:Conservation régionale des Monuments historiques, serviciu régalien encargáu de la esploración científica y de l'aplicación de la proteición a títulu de los monumentos históricos.
 :fr:Commission régionale du patrimoine et des sites, comisión consultiva d'eleición d'inscripción d'oxetos inmuebles.
 :fr:Commission départementale des objets mobiliers, comisión consultiva d'eleición d'inscripción d'oxetos muebles.
 :fr:Commission nationale des monuments historiques, comisión consultiva d'eleición de clasificación d'oxetos muebles ya inmuebles.
 :fr:Service territorial de l'architecture et du patrimoine, serviciu de control de los bienes inmobiliarios protexíos.

 Otres formes de proteición (na Wikipedia en francés)
 :fr:Inventaire général du patrimoine culturel
 :fr:Architecte des bâtiments de France
 :fr:Conseil d'architecture, d'urbanisme et d'environnement (CAUE)
 Co-visibilité
 :fr:Secteur sauvegardé
 Site classé ou inscrit
 :fr:Espace boisé classé
 :fr:Zone de protection du patrimoine architectural, urbain et paysager
 :fr:Aire de mise en valeur de l'architecture et du patrimoine

 Artículos rellacionaos (na Wikipedia en francés)
 :fr:Musée des monuments français (1795)
 :fr:Musée des monuments français (1879)
 :fr:Centre des monuments nationaux
 :fr:Politique culturelle française
 :fr:Commission régionale du patrimoine historique, archéologique et ethnologique
 :fr:Commission diocésaine d'art sacré
 :fr:Commission départementale des sites, perspectives et paysages
 Commission supérieure des sites, perspectives et paysages
 :fr:Conservatoire du littoral
 :fr:Société française d'archéologie

 Doctrines y téuniques de caltenimientu comedor (na Wikipedia en francés)
 Caltenimientu y restauración del patrimoniu

 Notes 

 Bibliografía 
 Loi sur les monuments historiques promulguée le 31 décembre 1913 




 Gérard Denizeau, Histoire visuelle des Monuments de France, Paris, Larousse, 2008.








 Protection du patrimoine historique et esthétique de la France, textes législatifs et réglementaires, Direution des journaux officiels, ochobre de 1991.
 Avis de l'ABF dans l'instruction des autorisations d'occupation et d'utilisation du sol, Direution des journaux officiels, septembre 1991.
 Code de l'urbanisme, Editions Litec, 1996.
 Monuments historiques in Urbanisme, Pierre-Laurent Frier, coll. Dalloz, Immobilier Action, 1997, p. 635-700.
 Droit du patrimoine culturel, Pierre-Laurent Frier, BUO, 1ère éd., 526 p.
 Protéger un édifice au titre des monuments historiques, fiche pratique n°1, ministère de la culture et de la communication, 2001.
 Exécuter des travaux sur monument historique, fiche pratique n°10, ministère de la culture et de la communication, 200

 Enllaces esternos 
  Base Mérimée (páxina de busca), inventariu del patrimoniu monumental de Francia pol Ministeriu de Cultura.
 GMH - Groupement Français des Entreprises de Restauration de Monuments Historiques www.groupement-mh.org
  Bases de datos sobre Arquiteutura y Patrimoniu nel Ministeriu de Cultura Francés
  La Demeure Historique, asociación de monumentos históricos privaos
 Base de datos (open data) listando los inmuebles protexíos nel títulu de los Monumentos Históricos dende 01/01/1840 a 31/12/2012, pa un total en Francia en 2012 de 44236 monumentos); cola referencia del edificiu na base Mérimée, tipu d'estudiu (censu d'inmuebles MH, posiblemente cola indicación de la etiqueta XX), l'allugamientu del edificiu /códigu INSEE), nome común del edificiu, direición, númberu de vía, tipu de vía, estatutu de la propiedá, afecciones (mentar el nome del ministeriu afeutáu), detalles de la proteición, fecha de la proteición, arquiteutu o direutor del proyeutu en periodu de construcción.
  Atles des Patrimoines, entamáu pol Ministeriu de Cultura.
  Monumentum  Llocalización GPS de Monumentos Históricos.
 Site officiel du Réseau européen du patrimoine : Politiques nationales du patrimoine.
 La Mission interministérielle pour la qualité des constructions publiques a publié xune « Fiche Médiations » sur la maîtrise d'ouvrage publique et opérations de travaux sur monuments historiques. Cita toles lleis que s'apliquen a esti trabayu y describe les regles especiales.
  L'état du parc monumental français : composition du parc monumental, bilan sanitaire des immeubles classés au titre des monuments historiques et besoins en travaux 
   sur la conservation des monuments historiques classés ou inscrits
  sur le site du ministère de la culture
  (Cronoloxía de les lleis sobre históricos monumentos)

Monumentos históricos de Francia
Categoría:Wikipedia:Páxines con enllaces interllingüísticos