Exarcáu de Rávena

L'Exarcado de Rávena (en llatín: ) foi'l centru del poder bizantín n'Italia dende finales del sieglu VI hasta l'añu 751, cuando'l postreru exarca foi executáu polos lombardos.

 Historia 
 Antecedentes 
En 404, mientres el mandatu d'Honorio, Rávena convertir na capital del Imperiu romanu d'Occidente gracies al so ventaxosu allugamientu y el so abrigáu puertu con accesu al Adriáticu. La ciudá siguió siendo'l centru del Imperiu d'Occidente hasta la so disolución en 476, momentu en que se convirtió na capital primero d'Odoacru y depués de los ostrogodos, baxu Teodoricu, rixendo'l territoriu d'Italia, Galia Cisalpina, Dalmacia y Sicilia. En 540, nel cursu de l'agresiva política imperial del emperador Justiniano, Rávena foi conquistada pol xeneral bizantín Belisario, anque sería darréu recuperada polos ostrogodos y vuelta conquistar pa Bizanciu pol xeneral Narsés en 552, que reemplazara a Belisario por voluntá del emperador. 

Darréu, por causa de la invasión longobarda, qu'empezó en 568, Rávena pasó a ser la sede del exarcado imperial. Rávena convirtióse asina en sede del gobernador bizantín d'Italia. El exarcado entamar mientres el reináu del emperador Mauricio (582-602). Exarcado significa lliteralmente "territoriu de fora", yá que tres les perdes territoriales asocedíes a la muerte de Justiniano, dichu territoriu quedó aislláu del restu del imperiu.

 En llucha contra los lombardos 
Al frente del exarcado taba'l exarca, representante del emperador, qu'asumía tanto'l poder civil como'l militar dientro del territoriu. El territoriu baxu dominiu efectivu del exarca estender pola mariña adriática d'Italia dende Venecia nel norte hasta les Marche. El restu de los territorios bizantinos de la península italiana nun taben so l'autoridá direuta del exarca, sinón sol gobiernu de duques o magistri militum. Les islles nun pertenecíen al exarcado: Sicilia constituyía una unidá alministrativa distinta, en cuantes que Córcega y Cerdeña dependíen del Exarcado de Cartago. 

Los lombardos establecieron la so capital en Pavía, dende onde controlaben el valle del Po.Thomas Hodgkin (1880-1889); The Lombard Invasion. Italy and Her Invaders, Vol. 5, Llibru VI. pp. 71–73. Dellos guerreros independientes enfusaron más escontra'l sur y fundaron los ducaos de Spoleto y Benevento. La creación d'estos ducaos enzancó les comunicaciones de Rávena colos territorios bizantinos de la Italia meridional, faciendo más precariu'l poder de Bizanciu na península. Mientres el sieglu VII, el Exarcado foi perdiendo territorios en beneficiu de los lombardos: El Piamonte, Lombardía, el Vénetu, Toscana y gran parte del sur d'Italia pasaron al poder de los lombardos, según Liguria (en 640). Roma, nominalmente so l'autoridá del exarca, yera na práutica rexida pol Papa, y la rivalidá d'esti postreru col Patriarca de Constantinopla yera causa frecuente de tensiones.

En redol al añu 740, en víspores de la so final, el Exarcado controlaba apenes Istria (sacante la llaguna de Venecia, qu'empezaba a configurase como una ciudá estáu independiente), Ferrara, Rávena cola Pentápolis y Perugia.

 Desapaición 
Mientres los sieglos VII y VIII, la posición del exarca foi faciéndose más difícil, por cuenta de la amenaza de los lombardos y los francos, según pola división ente la cristiandá oriental y occidental motivada pola crisis iconoclasta y la rivalidá ente'l Papa y el Patriarca de Constantinopla. Rávena siguió siendo la sede del exarcado hasta la revuelta del 727 contra los emperadores iconoclastes. El postreru exarca foi asesináu polos lombardos en 751. El exarcado tresformar nel Catapanato d'Italia, con capital en Bari, ciudá que foi conquistada polos árabes en 858 y recuperada por Bizanciu en 878. 

Cuando, en 756 los francos espulsaron a los lombardos, el Papa Esteban II reclamó'l exarcado. El so aliáu, Pipino el Curtiu, rei de los francos, donó los territorios conquistaos del antiguu exarcado al Papa en 756. Esta donación, confirmada darréu por Carlomagno (774), constitúi l'entamu del poder temporal del Papáu, conocíu como Patrimoniu de San Pedro. Cuando Sicilia foi conquistada polos árabes nel sieglu X, los restos del poder bizantín n'Italia entamar nos temes de Calabria y Longobardia minor, con capital en Bari y gobernaos por altos oficiales militares, los catapanes. Istria y la cabecera del Adriáticu fueron incorporaos a Dalmacia.
Exarcas de Rávena
Nota: Pa dellos exarcas esiste cierta incertidume sobre les sos feches exactes de tenencia.

Decio (584–585)
Esmaragdo (585–589)
Romanu (589–596)
Calínico (596–603)
Esmaragdo (603–608)
Juan Lemigio (608–616)
Eleuterio (616–619)
Isaac (625–643)
Teodoro I Caliopas (643–645)
Platu (645–649)
Olympius (649–652)
Teodoro I Calliopas (653 – c. 666)
Gregorio (c. 666)
Teodoro II (678–687)
Xuan II Platino (687–702)
Teofilacto (702–710)
Xuan III Rizocopo (710–711)
Scholasticus (713–723)
Pablo (723–727)
Eutiquio (727–752)

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Estaos y territorios fundaos en 584
Rávena
Categoría:Península itálica
Categoría:Historia d'Italia
Categoría:Italia nel sieglu VII
Categoría:Italia nel sieglu VIII
Categoría:Rávena