Sallie Baliunas

Sallie Louise Baliunas  ye una astrofísica retirada d'Estaos Xuníos. Enantes trabayó nel Centru d'astrofísica Harvard-Smithsonian y foi subdireutora del Observatoriu del Monte Wilson.

 Biografía 
Nació y creció na ciudá de Nueva York y les sos suburbios. Allegó a escueles públiques nel área de la ciudá de Nueva York y al institutu en Nueva Jersey. Recibió un B.S. n'astrofísica pola Universidá Villanova en 1974, y un A.M. y un doctoráu en astrofísica pola Universidá de Harvard en 1975 y 1980. La so tesis doctoral foi titulada, Estudios Ópticos y ultravioletes de cromosferes estelares de Lambda Andromedae y otres estrelles de tipu tardíu.

 Carrera 
Foi orixinalmente investigadora asociada del Observatoriu Universitariu de Harvard en 1980 y aportó nuna astrofísica nel Observatoriu Astrofísicu Smithsonianu del Centru p'Astrofísica Harvard–Smithsonian, en 1989.

Tamién foi becaria visitante n'Universidá Dartmouth, profesora axunta na Universidá Estatal de Tennessee, y subdireutora del Observatoriu del Monte Wilson de 1991 a 2003.

Sirvió tanto al conseyu consultivu científicu como al conseyu d'alministración del Institutu Marshall, un grupu d'estudiu conservador (think tank).

 Astrofísica 
El so focu principal yeren primeramente los estudios d'astrofísica. Estudió espectroscopia visible y ultravioleta d'estrelles; estructura, variaciones, y actividá n'estrelles fríes; evolución de momentu angular estelar; variabilidá solar y cambéu global; óptica adaptativa; exoplanetes d'estrelles estilo sol. Publicó pocu n'años recién, col so últimu artículu referenciáu d'astronomía que data de 2010.

 Calentamientu global y variabilidá solar 
En 1992, Baliunas foi tercer autora nun artículu de Nature qu'utilizó variaciones reparaes n'estrelles estilo sol como un equivalente de variaciones pasaes posibles nel Sol. El papel diz 
 "El sol ta nuna fase inusualmente firme comparada a estrelles similares, significando que reconstruyendo'l pasáu históricu de la so brillantez el rexistru puede ser más ventureru de lo que foi xeneralmente pensáu".
Escontra 1995, introducir na discutiniu sobre'l calentamientu global. En xineru d'esi añu'l Grupu d'opinión del Marshall Institute publicó una revisión escrita pa ellos, "¿Son les Actividaes Humanes causantes del Calentamientu Global?" apostándo-y al IPCC un Segundu Informe de Valoración y argumentando que "predicciones d'un calentamientu global antropogénico fueron bien esaxeraes, y que la contribución humana al calentamientu global sobre'l cursu del sieglu XXI va ser menos d'un grau Celsius y probablemente namái unes cuantes décimes de grau." Sallie concluyó cola visión que "Inda cuando cumpliérense les medranes d'un calentamientu global antropogénico -una esmolición que nun atopa sofitu en datos científicos- nun hai nenguna penalización significativa por esperar siquier dos décades antes de tomar midíes correutives p'amenorgar les emisiones mundiales de CO2." El trabayu de Willie Soon y Baliunas, suxiriendo que la variabilidá solar ta más fuertemente correllacionada con variaciones na temperatura del aire que cualesquier otru factor, inclusive niveles de dióxidu de carbonu, foi llargamente espublizáu por grupo de presión qu'inclúin l'Institutu Marshall y la Estación Central de Teunoloxía, y mentáu na prensa xeneral.

Ella ye escéptica al respective de haber una conexón ente l'aumentu de CO2 y el cambéu climáticu, diciendo nun ensayu de 2001 con Willie Soon:
 Pero ye posible que l'aumentu de temperatura particular reparáu nos postreros 100 años ye la resultancia del dióxidu de carbonu producíu por actividaes humanes? La evidencia científica claramente indica qu'esto nun ye'l casu... Les midíes de temperatures atmosfériques realizaes por preseos agospiaos nos satélites y en globo-sonda amuesen que nengún calentamientu asocedió na atmósfera nos postreros 50 años. Esto ye xusto'l periodu en qué'l dióxidu de carbonu productu d'actividaes humanes, foi arramáu a l'atmósfera y según los estudios de clima, el calentamientu atmosféricu resultante tendría que ser claramente evidente.
L'afirmación de que los datos atmosféricos nun amosaben un enclín al calentamientu yera incorreuta, una y bones los datos publicaos per satélite y globo-sonda nesi momentu yá amosaben un enclín al calentamientu (ver rexistru de temperatura per satélite). En declaraciones más tardíes Baliunas reconoció'l calentamientu midíu per satélite y rexistros de globo-sonda, anque ella aldericó que'l calentamientu reparáu reflexara influencia humana.Science Rejects Kyoto by Sallie Baliunas - Capitalism Magacín

Baliunas sostién que los afayos de la influencia humana nel cambéu de clima tán motivaos por considerancies financieres: "Si los científicos y los investigadores publicaben informes de que'l calentamientu global nun arreya al humanu, nun habría tantu dineru pa estudialo."ABC News: The Global Warming Myth?Harvard–Smithsonian Center for AstrophysicsSicasí nun enceta'l dineru compensatorio de les compañíes d'enerxía que financien a dalgunos de los sos collaboradores, incluyendo a Willie Soon quién recibió 1.000.000 de dólares de la Petroleum y aiciones d'empreses de carbón dende 2001.

 Discutiniu sobre l'artículu de 2003 Estudios de Clima 
En 2003, Baliunas y l'inxenieru aeroespacial Willie Soon publicaron un papel de revisión en climatoloxía histórica n'Estudios de Clima, que concluyó que "el sieglu XX ye probablemente non el más templáu nin un periodu climáticu sobromanera estremu del últimu mileniu." Con Soon, Baliunas investigó la correllación ente temperatures y variabilidá solares de l'atmósfera de la Tierra. Cuando hai más manches solares, hai aumentu de producción solares totales, y cuándo hai menos manches solares.

Les circunstancies de la publicación en papel fueron polémiques, afalando esmoliciones sobre los editores de los procesos de revisión por pares. Siguió una revuelta editorial dientro d'Estudios del clima, cola metá de los 10 redactores de la revista dimitiendo. Darréu, l'editor declaró que los críticos dixeron que les conclusiones del documentu "non pueden concluyise de manera convincente a partir de les pruebes proporcionaes" y que la revista "tendría de solicitar revisiones apropiaes antes de la publicación"

 Amenorgamientu d'ozonu 
En 1995, Baliunas atestiguó ante'l Comité de Ciencia de la Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos' que los CFCs nun yeren responsables na disminución d'ozonu antártico. Un artículu escritu por Baliunas y Soon en 2000 pal Institutu Heartland, un think tank conservador y llibertariu de la polítiques públiques, promovió la idea de que l'amenorgamientu natural del ozonu na atmósfera más que les emisiones de CO2 podría esplicar el calentamientu atmosféricu.

 Premios y honores 
 1977-1979 - Amelia Earhart Fellowship, Zonta International. 
 1979 - Premiu Donald Y. Billings n'Astru Xeofísica, Universidá de Colorado.
 1980-1985 - Langley Abbot Fellowship, Institutu Smithsonianu.
 1987 - Premiu del Medallón de los alumnos, Universidá de Villanova.
 1988 - Premiu Bok, Universidá de Harvard. 
 1988 - Premiu n'Astronomía Newton Lacy Pierce, Sociedá Astronómica americana 
 1991 - Una de les destacaes muyeres científiques d'Estaos Xuníos, Discover Magacín.
 1993-1994 - Sociu Wesson, Universidá Stanford. 
 1997 - Premiu Petr Beckmann, Doctores pa la preparación de Desastres.

 Ver tamién 
 Llista de científicos opposing el mainstream valoración científica de calentamientu global
 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Baliunas Páxina en Harvard
 Becariu de Google: Sallie Baliunas
 Atestiguo del 13 de marzu de 2002 pola Dra. Sallie Baliunas apurrió al Senáu, del SEPP sitiu, o direutu.
 Trabayu bio en Centru Internacional d'Investigación Científica 
 Enllaces pa escoyer trabayos - arrexuntaos pol Institutu Marshall 
 "Sallie Baliunas, l'Alderique de Calentamientu Global, y Pensar Beca de Tanque" n'el (archivu 1 de payares 2007) por Olivia Koski, 11/2007 
 Entrevista con Baliunas en Razón, ochobre de 1998

Categoría:Científicos y científiques d'Estaos Xuníos
Categoría:Astrónomos y astrónomes d'Estaos Xuníos
Categoría:Climatólogos y climatólogues