Estaos vasallos y tributarios del Imperiu otomanu

Los estaos vasallos y tributarios del Imperiu otomanu fueron una serie d'estaos vasallos o estaos tributarios, polo xeneral alcontraos na periferia del Imperiu otomanu, que taben so soberanía de la Porte, pero sobre los que nun exercía'l control direutu por diverses razones.

 Funciones 

Dalgunos d'estos estaos sirvieron como estado tapón: n'Europa, ente los otomanos y la Cristiandá, y n'Asia, col chiismu. El so númberu varió col tiempu pero los más notables fueron los kanatu de Crimea, Valaquia, Moldavia, Transilvania y los emiratos curdos. Otros estaos, tales como Bulgaria, Hungría, Serbia y la provincia de Bosnia fueron estaos vasallos antes de ser absorbíos pol Imperiu. Sicasí otros tuvieron valor comercial, como Imericia, Mingrelia, Chios, el ducáu de Naxos y la república de Ragusa (Dubrovnik). Delles árees, como les ciudaes santes y les zones tributaries venecianes de Xipre y Zante, nun fueron tampoco dafechu incorporaes. A lo último, delles pequeñes árees, como Montenegru/Zeta y Monte El Líbanu nun merecieron l'esfuerzu de la conquista y nun quedaron totalmente subordinaes al centru.

 Formes 
Los estaos vasallu y tributariu del imperiu otomanu teníen formes de dependicia bien distintes: 
 Dellos estaos del sistema de eyalatos íncluian: sanjacados-beys que fueron lleales a los sos sanjak o qu'heredaron la so posición (por casu, Samtsje, dellos sanjacados curdos); árees a les que se-yos dexó escoyer a los sos propios líderes (por casu, zones d'Albania, Epiru y Morea (la península de Mani yera nominalmente una parte de la Provincia de les islles del Exéu, pero los beys Maniot fueron vasallos tributarios de la Puerta), o de facto, eyalatos independientes (por casu, les rexencies barberiscas d'Arxel, Tunicia y Tripolitania, nel Magreb, y, más tarde, el Jedivato d'Exiptu).

 Fora del sistema de eyalatos taben estaos como Moldavia, Valaquia y Transilvania, que pagaben tributu a los otomanos y sobre los cualos la Puerta tenía'l derechu de nomar o destituyir a los gobernantes, los derechos de guarnición, y el control de la política esterior. Yeren consideraos polos otomanos como parte de Dar al-'Ahd, anque-yos dexaron caltener el so autogobiernu, y nun taben so la llei islámica, como'l mesmu imperiu; a los súbditos otomanos, o musulmanes nesti casu, nun se-yos dexaba establecese de forma permanentemente o construyir mezquites.Romanian historien Florin Constantiniu points out that, on crossing into Wallachia, foreign travelers used to notice hearing church bells in every village, which were forbidden by Islamic law in the Ottoman empire. 

 Nel últimu periodu de decadencia otomana, dellos estaos separatistes del Imperiu otomanu tuvieron la condición d'estaos vasallos (por casu, pagaron tributu al Imperiu otomanu), antes de consiguir la independencia completa. Fueron sicasí independiente de facto, incluyendo'l tener la so propia política esterior y el so propiu exércitu independiente. Este foi'l casu de los principaos de Serbia, Rumanía y Bulgaria.

 Dellos estaos, como Ragusa, pagaben tributu pola totalidá del so territoriu y reconocieron la soberanía otomana.

 Otros, como'l Jerife de La Meca, reconocíen la soberanía otomana, pero fueron subsidiarios de la Puerta.

 Tamién hubo estaos vasallos secundarios, como la Horda Nogái y los circasianos, que fueron (siquier nominalmente) estaos vasallos de los kanes del kanatu de Crimea, o dellos estaos o tribus bereberes y árabes, que pagaben tributu a los beylerbeyis del norte d'África, que, de la mesma, yeren estaos vasallos otomanos ellos mesmos.

 Otros estaos pagaron tributu por delles posesiones que llegalmente pertenecíen al Imperiu otomanu, pero que de fechu nun tener, como la Monarquía de los Habsburgu pola Hungría Real o la República de Venecia por Zante.

Otru tributu que pagaron les potencies estranxeres incluyía una especie de "dineru de proteición", dacuando llamáu impuestu de horda (similar a la Danegeld o «impuestu danés») que satisfacieron l'Imperiu rusu o la República de les Dos Naciones (Polonia-Lituania). Pagábase, polo xeneral, a los kanes vasallos otomanos del kanatu de Crimea más que al propiu sultán otomanu direutamente.

 Estaos vasallos 

 (Esta llista ta incompleta, puedes ayudar ampliándola).

 1372  1395  Señoríu de Prilep 1372  1403  Familia noble Dejanovic 1372  1395  Principáu d'Abkhasia 1372  1403  Imperiu bizantín, estáu vasallu dende 1372 a 1403, tributariu dende'l 1424 in poi.
  13951417  13971861  Principáu de Valaquia (Eflâk Prensliği), con delles interrupciones; anexonáu de volao como eyalato en 1521-1522 y en 1595-1596; ca. 1402  1459  Despotado de SerbiaConstantinople 1453: the end of Byzantium p.10  1442  1459  República de Ragusa 14561503  14571861 Principáu de Moldavia (Boğdan Prensliği), con delles interrupciones; anexonáu de volao como eyalato en 1595-1596https://books.google.com/books?id=8gs4AAAAIAAJ); 1478  1774  Kanatu de Crimea (Kırım Hanlığı); 
Horda Budzhak (? -1807)
Horda Edisanskaya (? -1770)
Horda Edichkulskaya (? -1770)
Horda Dzhambuylutskaya (? -1770)
Principaos circasianos y tribus
Kabardinskaya (? -1739)
Principáu de Moscú (1521)
Moscovia (1571-1700 añu tributariu)
Yedisán (1684-años 1760) 1516  1840  El Líbanu sol gobiernu de les dinastíes Ma'an (1516-1697) y Chehab (1697-1840) 1517  1803  Jerifato de La Meca 1523  1523  Kanatu de Kazán (Kazan Hanlığı), conquistáu de volao pol kanatu de Crimea, y Sahib I Giray foi entronizado como kan;   Reinu Oriental d'Hungría 1533  1606  Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, vasallu nominalhttps://books.google.com/books?id=LOln4TGdDHYC&pg=PA113&dq=ferdinand+I+ottoman+vassal&hl=en&ei=eTTbTuTPCKfv0gGM8p34DQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=4&ved=0CEsQ6AEwAw#v=onepage&q=ferdinand%20I%20ottoman%20vassal&f=false 1554  1556 -valign=top 1555  1804  Reinu de Imereti Principáu de Mingrelia (1557-1803) Principáu d'Abkhasia (1555-1810) 1565  1597?  Dinastía Hilaalee de Les Maldives
  1566  1579  Ducáu de Naxos; 
  1543  1692  Principáu de Transilvania (Erdel), con delles interrupciones; 1569  fin s. XVIII  Sultanatu de Aceh;Palabiyik, Hamit, Turkish Public Administration: From Tradition to the Modern Age, (Ankara, 2008), 84. 1576  1586  República de les Dos Naciones (Polonia-Lituania) (Lehistan), de volao estáu vasallu nominal so la soberanía del vasallu otomanu Esteban Báthory, príncipe de Transilvania; 1620  1620  Reinu de Bohemia, por curtiu tiempu baxu Federico I de Bohemiahttps://books.google.com/books?id=XgtpAl8HzjcC&pg=PA294&dq=Frederick+wrote+to+the+sultan+on+12+July,+making+Bohemia+a+tributary+state+of+the+Ottoman+empire&hl=en&ei=-fG1Tvv1FIHd0QGZnoTSBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CC4Q6AEwAA#v=onepage&q=Frederick%20wrote%20to%20the%20sultan%20on%2012%20July%2C%20making%20Bohemia%20a%20tributary%20state%20of%20the%20Ottoman%20empire&f=false 1681  1685  Principáu d'Alta Hungría (actual Eslovaquia), baxu Imre Thökölyhttp://www.tacitus.nu/historical-atles/regents/balkan/transylvania.htm
  1669  1675  Hetmanato cosacu, Marxe derechu d'Ucraína sol gobiernu de Petro Doroshenko   República de les Islles Xóniques 1817  1830  Principáu de Serbia (Sırbistan Prensliği), mayor autonomía ente 1833-1878; 1862  1877  Principaos Xuníos de Rumanía (Romanya Prensliği) 1867  1914  Jedivato d'Exiptu (Mısır), de iure so soberanía otomana, n'efeutu, totalmente autónomu, y dende 1882 un protectoráu británicu; rompió cola soberanía otomana a la entrada de los otomanos na Primer Guerra Mundial, reformándose como sultanatu d'Exiptu. El día en que Gran Bretaña y Francia declararon la guerra contra ye Imperiu otomanu, Gran Bretaña tamién se anexonó formalmente de Xipre (so alministración británica dende la Convención de Xipre en 1878, pero inda nominalmente un territoriu otomanu) el 5 de payares de 1914. 1878  1908  Principáu de Bulgaria (Bulgaristan Prensliği) 1878  1878  Principáu de Montenegru (Karadağ Prensliği) 1835  1912  Principáu de Samos (Sisam), establecíu como un principáu tributariu autónomu so un gobernador cristianu; anexáu a Grecia mientres la Primer Guerra de los Balcanes;  1862  1877  Principaos Xuníos de Rumanía (Romanya Prensliği) 1878  1885  Rumelia Oriental (Doğo Rumeli), establecíu pol Tratáu de Berlín el 13 de xunetu de 1878 como una provincia autónoma; xuníu al estáu tributariu del Principáu de Bulgaria, el 6 de setiembre de 1885, pero permaneció de iure so soberanía otomana; independiente, xunto col restu de Bulgaria, el 5 d'ochobre de 1908; 1878  1914  Xipre (Kıbrıs), establecíu como un protectoráu británicu so la soberanía otomana cola Convención de Xipre de 4 de xunu de 1878; anexonáu pol Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda dempués de la entrada otomana na Primer Guerra Mundial; 1872  1913  Qatar (Katar); 1898  1912/13  Estáu de Creta (Girit), establecíu como un estáu tributariu supervisáu internacionalmente encabezáu por un gobernador cristianu; en 1908, el Parllamentu de Creta declaró unilateralmente la unión con Grecia; la islla foi ocupada per Grecia en 1912, y de iure anexonada en 1913.

 Ver tamién 
 Territorios del Imperiu otomanu

 Referencies 

 Referencies