Sacarosa

La sacarosa, azucre común o azucre de mesa ye un disacáridu formáu por alfa-glucopiranosa y beta-fructofuranosa.

El so nome químicu ye alfa-D-Glucopiranosil - (1→2) - beta-D-Fructofuranósido, ente que'l so fórmula ye C12H22O11.

Ye un disacáridu que nun tien poder reductor sobre'l reactivu de Fehling y el reactivu de Tollens.

El cristal de sacarosa ye tresparente, el color blancu ye causáu pola múltiple difraición de la lluz nun grupu de cristales.

L'azucre de mesa ye l'edulcorante más utilizáu p'adulzar los alimentos y suel ser sacarosa. Na naturaleza atopar nun 20 % del pesu na caña d'azucre y nun 15 % del pesu de la remolacha azucrera, de les que se llogra'l azucre de mesa. La miel tamién ye un fluyíu que contién gran cantidá de sacarosa parcialmente hidrolizada.

 Estructura y función 
La sacarosa, azucre de mesa o azucre de caña, ye un disacáridu de glucosa y fructosa. Sintetizar en plantes, pero non n'animales cimeros. Nun contién nengún átomu de carbonu anomérico llibre,José María Teijón Rivera; José María Teijón; y César Teijón López: Bioquímica estructural: conceutos y tests (páx. 216).
yá que los carbonos anoméricos de los sos dos unidaes monosacáridos constituyentes tópense xuníos ente sigo, covalentemente por aciu un enllaz O-glucosídico.
Por esta razón, la sacarosa nun ye un azucre reductor y tampoco tien un estremu reductor.

El so nome embrivíu puede escribise como Glc(a -1à 2)Fru o como Fru(b 2à 1)Glc. La sacarosa ye un productu entemediu principal de la fotosíntesis, en variaos vexetales constitúi la forma principal de tresporte d'azucre dende les fueyes a otres partes de la planta. Nes granes granaes de plantes, les grases y proteínes almacenaes convertir en sacarosa pal so tresporte a partir de la planta en desenvolvimientu.

Un interés de la sacarosa ye que ye triboluminiscente, lo cual significa que produz lluz por aciu una aición mecánica.
Tien un poder rotatorio de +66.

 Carauterístiques del enllaz 
L'enllaz que xune los dos monosacáridos ye de tipu O-glucosídico. Amás, dichu enllaz ye dicarbonílico yá que son los dos carbonos reductores de dambos monosacáridos los que formen l'enllaz alfa(1-2) de alfa-D-glucosa y beta-D-fructosa.

La enzima encargada de hidrolizar esti enllaz ye la sacarasa, tamién conocida como invertasa, una y bones la sacarosa hidrolizada ye llamada tamién azucre invertíu.

La sacarosa tien como función principal nel organismu humanu ayudar na xeneración d'enerxía y tresporte de carbohidratos.

 La sacarosa como nutriente 
La sacarosa usar nos alimentos pol so poder endulzante. El so valor calóricu atópase inclusive per debaxo de la regla "4 caloríes/gramo" de los hidratos de carbonu polo xeneral; siendo nel casu de la sacarosa 1,619 kJ o 387 Kcal / 100 gramos . Al llegar al estómagu sufre una hidrólisis aceda y una parte desdoblar nos sos componentes glucosa y fructosa. El restu de sacarosa pasa al intestín delgáu, onde la enzima sacarasa convertir en glucosa y fructosa.

Esisten munchos discutinios sobre'l dañu que causa'l consumu de sacarosa, y delles teoríes al respeutu. El mayor alderique ta centráu na producción de caries, diabetes, obesidá, arteriosclerosis, y otres patoloxíes.

Sicasí, destacáronse les sos propiedaes específiques como nutriente pal organismu humanu: dixerir con facilidá y nun xenera productos tóxicos mientres el so metabolismu.

Alderícase'l índiz glicémico que puede contener, pero polo xeneral asumir que ye bien eleváu, por cuenta de que posterior al so consumu amonta de forma importante la cifra de glicemia en sangre, desencadenando una alta secreción d'Insulina, que col tiempu puede ser nociva pa la salú.
Pol so sabor prestosu'l ser humanu tiende a un consumu esaxeráu, lo que raramente dar na naturaleza. Sicasí, na sociedá industrializada, la so disponibilidad ye alta y el so preciu baxu, polo que se devasa con facilitái les llendes razonables del so consumu. Por cuenta de ello, la sacarosa ye llindada na dieta por razones de salú, una y bones un consumu descontroladamente alto produz una carga glucémica elevada.

 Metabolismu de la sacarosa 
Nos humanos y otros mamíferos, la sacarosa desdoblar nos sos dos azucres monosacáridos constitutivos, glucosa y fructosa, pola aición de les enzimes sacarasa o la isomaltasa (glucosidasas), que tán allugaes na membrana celular de los microvilli del duodenu.Kaneko JJ. Carbohydrate metabolism and its diseases. In Kaneko JJ, Harvey JW, Bruss ML, eds. Clinical Biochemistry of Domestic Animals, San Diego, CA: Academic Press (2008) p. 46 ISBN 012370491. Como resultancia, les molécules de glucosa y fructosa son absorbíes faía la riega sanguínea.

El consumu de sacarosa en grandes cantidaes ta rellacionáu con enfermedaes, como la caries dental, por cuenta de que les bacteries de la boca converten los azucres n'ácidos qu'ataquen l'esmalte dental.

La sacarosa, como carbohidratu puru, contién 3.94 kilocaloríes por gramu, o 17 quiloxulios por gramu. Cuando se peracaben grandes cantidaes d'alimentos con sacarosa, nutrientes benéficos pueden movese de la dieta, lo cual contribúi a problemes de salú. Suxirióse que la sacarosa contenida nes bébores (como les gaseoses) ta rellacionada cola obesidá y podría talo na resistencia a la insulina.

La sacarosa puede contribuyir a desenvolver el síndrome metabólicu. Nun esperimentu con aguarones que fueron alimentaes con una dieta na qu'un terciu del so alimentu yera sacarosa amosaron primero elevaos niveles de triglicéridos, lo que xeneró grasa visceral, siguíu de resistencia a la insulina. Otru estudiu n'aguarones atopó qu'una dieta rica en sacarosa desenvolvió hipertrigliceridemia, hiperglucemia y resistencia a la insulina.

 Procuros 
Cuando la sacarosa calezse, funde pasando al estáu líquidu. Por cuenta del so baxu puntu de fusión, esti procesu asocede de forma bien rápida, y xúntase al recipiente que lu contién con facilidá.

Como se mentó, el so consumu escesivu puede causar obesidá, diabetes, caries, o inclusive la cayida de los dientes. Hai persones que sufren intolerancia a la sacarosa, por cuenta de la falta de la enzima sacarasa, y que nun pueden tomar sacarosa, yá que-yos provoca problemes intestinales.

 Usu comercial 
La sacarosa ye l'edulcorante más utilizáu nel mundu industrializáu, anque foi en parte reemplazada na preparación industrial d'alimentos por otros endulzantes tales como xarabes de glucosa, o por combinaciones d'ingredientes funcionales y endulzantes d'alta intensidá.

Xeneralmente estrayer de la caña d'azucre, de la remolacha o del maíz y entós ye purificada y cristalizada. Otres fontes comerciales (menores) son el sorgu duce y el xarabe de pládanu.

L'estensu usu de la sacarosa deber al so poder endulzante y les sos propiedaes funcionales como consistencia. Por tal motivu ye importante pa la estructura de dellos alimentos incluyendo paninos y galletes, nieve y sorbetes, amás ye auxiliar nel caltenimientu d'alimentos, siendo un aditivu comúnmente utilizáu na preparación de la denomada comida basura.

 Referencies 

 Bibliografía 
  (contién indicaciones sobre delles reaiciones químiques de la sacarosa)

 Enllaces esternos 

Categoría:Disacáridos