Universidá de Buenos Aires

La Universidá de Buenos Aires (UBA) ye una universidá nacional pública arxentina con sede na ciudá de Buenos Aires. Foi fundada'l 12 d'agostu de 1821 pol gobernador de la provincia de Buenos Aires, Martín Rodríguez, y el so ministru de gobiernu, Bernardino Rivadavia.

Según les bases del so estatutu universitariu, «ye una entidá de derechu públicu que tien como fines: la promoción, l'espardimientu y la preservación de la cultura [...] tando en contautu direutu y permanente col pensamientu universal y emprestando particular atención a los problemes arxentinos».

Como'l restu de les universidaes nacionales arxentines, ye non arancelada –depende financieramente del estáu arxentín pero ye autónoma–, llibre y llaica. Al ser autónoma, tien el so propiu sistema de gobiernu, formáu dende la Reforma Universitaria de 1918 por representantes de profesores, estudiantes y graduaos. La llibertá de cátedra promueve qu'esista más d'una que dicte cada materia; los docentes escuéyense al traviés d'un mecanismu de concursu y evaluación por xuraos.

Ta conformada por trelce facultaes, la Escuela Cimera de Comerciu Carlos Pellegrini, l'Institutu Llibre de Segunda Enseñanza, el Colexu Nacional de Buenos Aires, la Escuela d'Educación Téunicu Profesional en Producción Agropecuaria y Agroalimentaria, ocho centros universitarios rexonales, el Centru Cultural Ricardo Rojas, la Editorial Universitaria de Buenos Aires, el Cine Cosmos, dieciocho museos y cinco unidaes asistenciales.

Cuenta con un total de 85 carreres de grau y 116 títulos derivaos d'aquelles (que constitúin un tercer nivel na enseñanza), amás de delles carreres de posgráu que son de cuartu nivel (especializaciones y maestríes), de quintu nivel (doctoraos) y de sestu nivel (posdoctorados). L'ingresu a la universidá ye irrestricto, anque dende 1985 el primer añu de toles carreres constituyir el Ciclu Básicu Común (CBC), que tien de ser aprobáu antes de poder ingresar a la facultá correspondiente.

La UBA ye una de les mayores universidaes d'Arxentina y ta considerada unu de los centros d'estudios más prestixosos d'América. En 2017, ocupó'l llugar 75° nel Ranking Mundial d'Universidaes QS que la allugó como la meyor universidá d'Iberoamérica en base a la so calidá d'enseñanza, el so nivel d'investigación y na so internacionalización. Cerca del 30 % de la investigación científica del país realizar nesta institución. Cuatro de los cinco ganadores arxentinos del Premiu Nobel fueron estudiantes y profesores d'esta universidá (Carlos Saavedra Lames, Bernardo Houssay, Federico Leloir y César Milstein). De la institución egresaron 15 presidentes que gobernaron n'Arxentina.

 Composición 
200px|thumb|Facultá d'Agronomía.
200px|thumb|Facultá d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu.

 Facultaes 
 Facultá d'Agronomía
 Facultá d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu
 Facultá de Ciencies Económiques
 Facultá de Ciencies Exactes y Naturales
 Facultá de Ciencies Sociales
 Facultá de Ciencies Veterinaries
 Facultá de Derechu
 Facultá de Farmacia y Bioquímica
 Facultá de Filosofía y Lletres
 Facultá d'Inxeniería
 Facultá de Medicina
 Facultá d'Odontoloxía
 Facultá de Psicoloxía

 Carreres 
Na Universidá de Buenos Aires díctense 85 carreres de grau:

 Campus 
La Universidá de Buenos Aires nació na Mazana de les Lluces, un conxuntu d'edificios que pertenecíen al conventu de los xesuites construyíu a partir de 1712, y espropiáu depués de 1767, cuando los reis d'España espulsaron a la orde d'América. Les construcciones coloniales pasaren asina del virreinatu a manes del Gobiernu de les Provincies Xuníes, que les apurrió a la nueva Universidá por qu'empezara les clases en 1821.

Nesi nucleu fundacional, allugáu na cai Perú 222 y edificios vecinos, estableciéronse los primeros departamentos y futures facultaes, que fueron camudándose a edificios propios a midida que la cantidá d'estudiantes y la necesidá d'espacios especialmente preparaos pa les clases foi faciendo inevitable la construcción d'edificios fayadizos. La Facultá de Derechu camudar a Moreno 350 en 1878, la Facultá de Medicina estrenó la so sede propia en Avenida Córdoba 2180 nel añu 1895 y el Rectoráu camudar xunto a la Facultá de Filosofía y Lletres a una antigua residencia familiar na cai Viamonte 430.

La Facultá d'Agronomía y Veterinaria cuntó dende la so fundación en 1909 col estensu campu del barriu d'Agronomía, mientres la Facultá de Derechu yá construyía'l so nuevu edificiu d'estilu neogóticu en 1912, un proyeutu ambiciosu que remataría con una torre de 120 metros d'altor máximu y nunca pudo ser termináu por problemes presupuestarios y estructurales. Poques décades dempués, camudábase definitivamente a la so actual sede en Avenida Figueroa Alcorta 2263, un edificiu neoclásicu inauguráu en 1949. La Facultá de Medicina treslladar a partir de 1944 al so pimpanu rascacielos art decó frente a l'actual Plaza Houssay, conformando un conxuntu cola Facultá de Ciencies Económiques, la de Farmacia y la d'Odontoloxía.

Yá a fines de la década de 1930 empezó a aldericase un proyeutu pa la construcción d'una Ciudá Universitaria. Ente otres propuestes, propúnxose un estensu campus universitariu qu'ocuparía'l Parque de la Raza en Costanera Norte, un estensu terrén ganáu al ríu que nun foi aprovecháu y terminó usándose pa instalar el Aeroparque Jorge Newbery pocos años dempués.

Recién a fines de la década de 1950, el presidente Arturo Frondizi y el so hermanu rector de la UBA Risieri Frondizi dieron un impulsu seriu al proyeutu d'una Ciudá Universitaria pa concentrar a les esvalixaes facultaes, munches d'elles ocupando de manera precaria edificios pequeños y desaparentes.Rolando García; La construcción de lo posible: la Universidá de Buenos Aires de 1955 a 1966 Llibros del Malvís, 2003. A partir de 1961, la Facultá de Ciencies Exactes y Naturales empezó'l treslláu al futuru campus, que la so construcción quedó paralizada a mediaos de la década siguiente, cuando solo concretárase tamién la mudanza d'Arquiteutura.

Per aquellos años, la Universidá cuntaba amás con terrenes cercanos a la Facultá de Derechu, que pensaben utilizase pa instalar otres facultaes na Avenida Figueroa Alcorta, pero en 1972 el Rectoráu fixo un truecu bien pocu favorable cola Municipalidá de Buenos Aires, nel qu'intercambió estos llotes estratéxicos pol títulu de propiedá del edificiu de Moreno 350, güei Muséu Etnográficu.“Summa” n° 83. Payares de 1974, Buenos Aires.

La Mazana de les Lluces siguió siendo sede de les facultaes de Ciencies Exactes y Naturales hasta qu'en 1971 Exactes foi la postrera en treslladase. Dende esi momentu, los edificios xesuites fueron recuperaos y tresformaos nun muséu y centru cultural. Per otra parte, la UBA abandonó dende esa dómina cualquier plan integral d'obres edilicias, llindándose a adquirir, remocicar o arrendar edificios de manera provisional a midida que la cantidá d'estudiantes esixíen más espaciu pa les distintes facultaes, y l'estáu de crisis edilicia creció nes últimes décades del sieglu .

Ente les últimes obres de gran escala realizaes pola Universidá nos últimos diez años, atópense l'ampliación de la Facultá de Ciencies Económiques (inaugurada en 2011) y l'edificiu únicu pa la Facultá de Ciencies Sociales, en habilitación per etapes dende 2007. A pesar de nun cuntar con un campus per se qu'apigure a toles sos facultaes, cuenta con dos terrenales qu'arrexunten a delles de les sos entidaes académiques.

 Ciudá Universitaria: allugada nel barriu porteño de Núñez, ta estremada en tres edificios (pabellones) onde se cursa la totalidá de les carreres correspondientes a les facultaes d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu y de Ciencies Exactes y Naturales. Desenvuélvense tamién actividaes de la Facultá d'Inxeniería y ye una de les quince sedes del CBC.

 Centru Universitariu Rexonal Paternal: nel predio, allugáu na llende ente los barrios de La Paternal y Agronomía, atópense les facultaes d'Agronomía y de Ciencies Veterinaries. Tamién ye sede del CBC.

 Sedes 
Cuenta con 25 sedes (la mayoría d'elles correspuenden a centros rexonales), que'l so oxetivu ye averar la universidá a los estudiantes y amontar la so presencia na ciudá, y enmárquense na política de descentralización y rexonalización de la UBA. Nelles cúrsase'l CBC y les primeres materies de delles carreres de grau:

 Sede 1: Rector José Luis Romero "Montes de Oca" (ex "Paséu Colón"), Barraques
 Sede 2: Ciudá Universitaria, Núñez
 Sede 4: Centru Universitariu Rexonal Sur "Avellaneda", Sarandí (Avellaneda, Provincia de Buenos Aires)
 Sede 5: Rector Leónidas Anastasi "Drago", Villa Urquiza
 Sede 6: Centru Universitariu Rexonal Norte "San Isidro", Martínez (San Isidro, provincia de Buenos Aires)
 Sede 7: Profesor Alberto Fernández "Ramos Mejía" (ex "Bulnes", "Tucumán" y "Uriburu"), Caballín
 Subsede 8: "Puan", Facultá de Filosofía y Lletres, Caballín
 Sede 10: Centru Universitariu Rexonal Paternal "Norberto Rodríguez Bustamante", Paternal
 Sede 13: Centru Universitariu Rexonal Saladillo, Saladillo (Saladillo, provincia de Buenos Aires)
 Sede 14: Centru Universitariu Rexonal Escobar, Belén de Escobar (Escobar, provincia de Buenos Aires)
 Sede 21: Centru Universitariu Rexonal Mercedes "Saturnino Unzué", Mercedes (Mercedes, provincia de Buenos Aires)
 Sede 27: Centru Universitariu Rexonal Baradero, Baradero (Baradero, provincia de Buenos Aires)
 Sede 28: Centru Universitariu Rexonal Moreno, Moreno (Moreno, provincia de Buenos Aires)
 Sede 29: Centru Universitariu Rexonal San Miguel, San Miguel (San Miguel, provincia de Buenos Aires)
 Sede 30: Centru Universitariu Rexonal Bragáu, Bragáu (Bragáu, provincia de Buenos Aires)
 Sede 31: Centru Rexonal Chivilcoy, Chivilcoy (Chivilcoy, provincia de Buenos Aires)
 Sede 32: Centru Rexonal Pilar, Pilar (Pilar, provincia de Buenos Aires)
 Sede 33: Centru Rexonal Tigre, Tigre (Tigre, provincia de Buenos Aires)
 Sede 34: Centru Rexonal Llobos, Llobos (Partíu de Llobos Llobos, provincia de Buenos Aires)
 Sede 35: Centru Rexonal de La Mariña, Santa Teresita (Partíu de La Mariña, provincia de Buenos Aires)
 Sede 36: Centru Rexonal Chacabuco, Chacabuco (Chacabuco, provincia de Buenos Aires)
 Sede 37: Centru Rexonal Villa Gesell, Villa Gesell (Partíu de Villa Gesell, provincia de Buenos Aires)
 Sede 38: Centru Rexonal Zárate, Zárate (Zárate, provincia de Buenos Aires)
 Sede 39: Centro Villa Lugano, Villa Lugano
 Sede 41: Centru Universitariu Rexonal Vicente López (Munro, provincia de Buenos Aires)

 Rede hospitalaria 
La Universidá de Buenos Aires empresta servicios asistenciales al traviés de la so rede hospitalaria, conformada poles siguiente instituciones dependientes de la Facultá de Medicina:
 Institutu d'Investigaciones Médiques "Alfredo Lanari".
 Institutu d'Oncoloxía "Ángel Roffo".
 Institutu de Tisioneumoloxía "Raúl F. Vacarezza".
 Hospital de Clínica José de San Martín.
 Institutu d'Investigaciones Cardiolóxiques Prof. Dr. Alberto C. Taquini (ININCA)
A estos centros d'atención sumir:
 Hospital Odontolóxicu Universitariu, (dependiente de la Facultá d'Odontoloxía).
 Hospital Escuela de la Facultá de Ciencies Veterinaries, (dependiente de la Facultá de Ciencies Veterinaries).

 Museos 
La rede de museos de la UBA ta integrada por una serie d'instituciones, diverses tocantes a la so temática, que'l so oxetivu común ye la divulgación y l'articulación interdisciplinaria.
 Muséu d'Anatomía Veterinaria «Prof. Dr. Luis Van de Pas», na Facultá de Ciencies Veterinaries
 Muséu de la Farmacia «Dra. Rosa D'Alessio de Carnevale Bonino», na Facultá de Farmacia y Bioquímica
 Muséu de Patoloxía, na Facultá de Medicina 
Museo de Mineraloxía «Dra. Edelmira Mórtola», nel Departamentu de Xeoloxía de la Fac. de Ciencies Exactes y Naturales
 Muséu Etnográficu «Juan Bautista Ambrosetti», na Facultá de Filosofía y Letra
 Museo de Matemática «MateUBA», nel Departamentu de Matemática de la Facultá de Ciencies Exactes y Naturales
 Muséu de Farmacobotánica «Juan Aníbal Domínguez», na Facultá de Farmacia y Bioquímica
 Muséu y Centru d'Estudios Históricos «Prof. Dr. Orestes Walter Siutti», na Facultá d'Odontoloxía 
Museo de Ciencia y Téunica, na Facultá d'Ingeniería 
Museo d'Historia de la Medicina y de la Ciruxía «Vicente A. Risolía», na Facultá de Medicina 
Museo «Houssay» d'Historia de la Ciencia y la Teunoloxía, na Facultá de Medicina 
Museo de la Psicoloxía Esperimental Arxentina «Horacio Piñero»,na Facultá de Psicoloxía.
 Muséu Arqueolóxicu «Dr. Eduardo Casanova» y Muséu de Sitiu Pucará dependiente de la Facultá de Filosofía y Lletres, en Tilcara, Jujuy
 Muséu de la Delda Esterna, na Facultá de Ciencies Económiques
 Muséu d'Anatomía del Institutu J.J. Naón, na Facultá de Medicina 
Museo y Archivu Históricu na Facultá de Derechu 
Muséu Universitariu de Maquinaria Agrícola «Ing. Agr. Mario C. Tourn» - MUAMAG na Facultá d'Agronomía 
Museo d'Arqueoloxía Urbana, na Facultá d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu

 Estudiantáu 
Si hacia 1974, la Universidá de Buenos Aires tenía alredor de 120 000 estudiantes cursando,“Summa” n° 83. Agostu de 1974. pa 1988 el númberu d'estudiantes de grau xubiera a 180 805, y el de posgráu llegaba a 5687.Censu d'estudiantes 1988 Pa 1992, la cifra cayera a 168.808 (grau) y 4592 (posgráu),Censu d'estudiantes 1992 anque se dio un rebote nos númberos pa 1996, cuando se llegó a 183 347 (grau).Censu d'estudiantes 1996

Pal censu del añu 2000, dixebróse l'estudiantáu del CBC (76 788 persones) del de la cursada de grau (176 472 persones), lo que refundió un total de 253 260 estudiantes.Censu d'estudiantes 2000 En 2004 el númberu xubió a 297 639 (78 684 del CBC).Censu d'estudiantes 2004

L'últimu censu de la UBA, realizáu en 2011, refundió'l datu de 262 932 estudiantes de grau y 67 445 del CBC. La facultá con mayor númberu d'alumnos foi la de Ciencies Económiques (36 377 estudiantes de grau), siguida poles d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu (25 748) y Medicina (24 198). El 96 % d'estos estudiantes yeren arxentinos de nacionalidá y el 52,3 % tenía menos de 25 años. El 60,9 % de los estudiantes son muyeres.Censu d'estudiantes 2011 uba.ar

+ Estudiantes de grau según unidá académica Unidá académica 1992 1996 2000 2004 2011 Agronomía  1.854  1.587  2.891  3.861  4.488 Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu  12.311  15.768  18.026  23.825  25.748 Ciencies Económiques  22.485  25.476  41.073  44.645  36.377 Ciencies Exactes y Naturales  5.524  4.675  4.774  6.041  7.120 Ciencies Sociales  6.646  9.840  16.692  25.346  22.016 Ciencies Veterinaries  2.437  2.753  3.562  4.678  4.283 Derechu  22.453  22.913  28.048  31.428  23.790 Farmacia y Bioquímica  5.154  4.920  4.980  5.068  4.970 Filosofía y Lletres  6.852  7.143  10.659  14.330  15.289 Inxeniería  7.801  6.542  7.181  8.923  8.698 Medicina  19.141  18.528  21.849  25.862  24.198 Odontoloxía  2.646  2.224  2.460  1.963  2.046 Psicoloxía  7.159  9.498  14.277  18.662  16.162 Ciclu Básicu Común  46.345  51.480  76.788  78.681  67.445 Rectoráu  s/d  s/d  s/d  .45  .302 Total  168.808  183.347  253.260  293.358  262.932

 Sistema de gobiernu 
L'actual sistema de gobiernu tripartitu de la Universidá de Buenos Aires, inspiráu na Reforma Universitaria de 1918, ta constituyíu pol Conseyu Cimeru y el Rector, quien lo preside. El Conseyu Cimeru componer de los decanos de caúna de les facultaes y de los representantes de los claustros de profesores, graduaos y alumnos. Los únicos docentes que pueden escoyer representantes son los profesores titulares, polo que de los aproximao 40 000 que tien la universidá, solo unos 2000 tienen representación, el 5%. Nengún auxiliar docente (Ayudante de Segunda, Ayudante de primera o Xefe de Trabayos Práuticos) tien representación. Los representantes estudiantiles son escoyíos por tolos aproximao 300 000 alumnos.

Pela so parte, cada facultá tien un gobiernu compuestu pol Decanu y el Conseyu Direutivu, que ta integráu por ocho representantes de los profesores, cuatro de los graduaos y cuatro de los estudiantes, toos escoyíos por votación direuta y obligatoria de los sos respeutivos pares.

 Historia 
De toles cases d'altos estudios de l'Arxentina, la UBA foi la que con mayor fuercia defendió un programa modernizador y pol so pesu políticu, deriváu de la so cantidá d'alumnos y de la so llarga historia, el movimientu estudiantil de la UBA foi clave na historia política de la universidá y del país.Historia del orixe de la Universidá de Buenos Aires  Martín Unzué, RIES, Vol. 3, Núm. 8 (2012)

[www.mov-estudiantil.com.ar/terceres/20065.doc El movimientu estudiantil na UBA ente 1955 y 1976] Juan Sebastián Califa, Facultá de Ciencies Sociales, UBALa Reforma Universitaria José Carlos Mariátegui

 Antecedentes 
A pesar de lo prolífico de l'actividá universitaria en delles ciudaes de l'América colonial, Buenos Aires nun cuntó con una universidá propia mientres la so pertenencia al Imperiu Español. Esto debía, ente otres coses, a que mientres los sieglos  y , la Gobernación del Río de la Plata yera marxinal con respectu al circuitu d'actividá económica, centráu na exa andina. L'actividá cultural yera desempeñada sobremanera por miembros de la Compañía de Xesús (con fuerte presencia dende la provincia de Paracuaria), que caltenía'l Colexu San Ignacio. La ufierta universitaria yera, dientro del territoriu virreinal, la de Córdoba y Chuquisaca y, na Capitanía Xeneral de Chile, la Universidá de San Felipe (güei Universidá de Chile). Al constituyise'l Virreinatu del Río de la Plata, arrobináronse nuevos ánimos de creación d'una universidá, que'l mesmu virréi Vertiz sofitó, proponiendo l'aprovechamientu del legáu del Colexu San Ignacio,Oscar F. Urquiza Almandoz, La cultura de Buenos Aires al traviés de la so prensa periódica, dende 1810 hasta 1820, Buenos Aires. Eudeba, 1972 abandonáu tres la espulsión de los xesuites, estos ánimos fueron correspondíos por Coronar pero, por cuenta de les rivalidaes ente los posibles depositarios de la docencia, les diverses órdenes monástiques y los diversos departamentos de funcionarios, la universidá nun llegó a fundase.

 Creación 
Producida la Revolución de Mayu de 1810 y la Declaración de la Independencia en 1816, tuvieron de pasar dellos años pa la so creación.

La Universidá de Buenos Aires foi oficialmente inaugurada'l 12 d'agostu de 1821 por un decretu del gobernador de la provincia de Buenos Aires, el brigadier xeneral Martín Rodríguez, fecháu tres díes antes ya impulsáu pol so ministru de gobiernu, Bernardino Rivadavia. Nel actu d'inauguración, que tuvo llugar na Ilesia de San Ignacio, tuvieron presentes Rivadavia y el sacerdote Antonio Sáenz, quien foi nomáu primer rector. Sáenz delles vegaes antes esmoleciérase, ensin ésitu, por dotar a la ciudá d'una casa d'altos estudios intentando actualizar la educación cimera del país, inda bien enferronada a la enseñanza de tipu relixosu en desterciu de les ciencies natural y exactu.


Cola creación de la universidá buscóse faer ciencia de manera entamada, incorporando instituciones docentes que yá esistíen: los cursos de matemática dependientes del Consuláu de Buenos Aires, los del Institutu Médicu Militar y los del Colexu de la Unión del Sud. Tamién asumió la parte teórica de l'Academia de Xurisprudencia y fíxose cargu de la enseñanza primaria. Al inaugurase, los sos trabayos taben yá tan adelantraos qu'a otru día pudo conferir cinco graos de medicina y unu de derechu.

En 1822 taba compuesta polos siguiente departamentos, antecesores de les actuales facultaes:
 Primeres Lletres: nél incorporábense les dieciséis escueles primaries de la ciudá y contorna. Establecíase como obligatoriu'l sistema de Lancaster. En 1828 esti Departamentu dixebrar de la Universidá.
 Estudios Preparatorios: nél enseñaba llatín, llingües modernes, filosofía, economía política ―treslladada en 1823 al Departamentu de Xurisprudencia― y ciencies físicu-matemátiques.
 Ciencies Exactes: con cátedres de dibuxu, química xeneral, xeometría descriptiva, cálculu y mecánica, física esperimental y astronomía. Sicasí, tou amenorgóse finalmente a dibuxu y xeometría.
 Medicina: con cátedres d'instituciones médiques, quirúrxiques, y de clínica médica y quirúrxica.
 Xurisprudencia: con cátedres de derechu civil, natural y de xentes y, a partir de 1823, d'economía política.
 Ciencies Sagraes: el so funcionamientu empezó en 1824 sobre la base de los cursos del Colexu d'Estudios Eclesiásticos.

Les clases de matemática dictáronse tantu nel Departamentu de Ciencies Exactes como nel d'Estudios Preparatorios. D'esta última cátedra tuvieron al so cargu Avelino Díaz, discípulu de Lanz, y Senillosa, que se destacar como profesor y estudiosu, que los sos testos d'enseñanza fueron utilizaos mientres enforma tiempu na Universidá. Les clases de física nel Departamentu d'estudios preparatorios fueron nos sos entamos dictaes por Díaz. En 1823 adquirióse un llaboratoriu y una sala pa los cursos de física esperimental.

En 1826, foi nomáu rector el presbíteru Valentín Gómez. Esi mesmu añu, el médicu italianu Pedro Carta Molino, que llegó expatriado dende'l so país y fuera contratáu n'Inglaterra por Rivadavia, asumió la cátedra de materia médico y farmacia y la de física esperimental. Dexó'l cargu tres l'arrenunciu de Rivadavia y foi asocedíu pol astrónomu Fabricio Mossotti, tamién italianu y qu'abandonara el so país por motivos políticos. Foi, xunto con Aimé Bonpland, el más importante formador de científicos de l'Arxentina de la primer metá del sieglu . La cátedra de química foi empecipiada en 1823 por Manuel Moreno, quien arrenunció en 1828.

Nel Departamentu de Medicina los cursos tuvieron al cargu de los doctores Francisco de Paula Rivero y Francisco Cosme Argerich. En 1822 creóse l'Academia Nacional de Medicina, qu'axuntó a destacaos facultativos nacionales y estranxeros y que, cola publicación del primer volume de los sos Añales en 1823, dio entamu a la prensa periódica científica.

Los primeros profesores d'estudios xurídicos fueron Sáenz, en derechu natural y de xentes, y Pedro Antonio Somellera en derechu civil. En 1823 incorporar al Departamentu de Xurisprudencia la economía política. Esta materia foi dictada en 1824 por Pedro José Agrelo y a partir de 1826 por Dalmacio Vélez Sársfield. Esti cursu siguía la teoría de James Mill publicada en Elementos d'economía, traducíu en 1823 en Buenos Aires, y na parte práutica enseñaba l'aplicación de los principios a la economía doméstica, a la comercial y social, y a la estadística y alministración de la facienda pública. Tamién s'incorporó al Departamentu de Xurisprudencia en 1826 la cátedra de derechu públicu eclesiásticu, que'l so primer profesor foi'l presbíteru José Eusebio Agüero.

 Debilitamientu 
Mientres la dómina de Juan Manuel de Rosas, suprimir en Buenos Aires la enseñanza gratuita y los sueldos de los profesores universitarios. Sicasí, la Universidá nun cerró les sos puertes, anque'l númberu d'alumnos menguó considerablemente. Les cátedres de Medicina y Xurisprudencia casi nun cuntaben con profesores y el Departamentu de Ciencies Exactes práuticamente sumió. Nesti periodu Francisco Javier Muñiz, de formación médica, empecipió los primeros trabayos en paleontoloxía arxentina y aportó a decanu de la Facultá de Medicina de Buenos Aires.

 Resurdimientu 
En 1852, dempués de la cayida de Rosas tres la Batalla de Caseros, la universidá reorganizóse. El Estáu de Buenos Aires dio inmediatu impulsu a la universidá, promoviendo la educación cimera. En 1858 instauróse'l réxime de concursos docentes y creáronse nueves carreres.

La cátedra de física tuvo al cargu d'unu de los educadores de más prestíu de la dómina, Amadeo Jacques. El Departamentu de Ciencies Exactes reorganizóse recién en 1863, por obra de Juan María Gutiérrez, quien foi rector de la UBA dende 1861 hasta 1874. Pasó entós a entender la enseñanza de matemátiques pures, aplicaes y de historia natural. Gracies a la xestión de Gutiérrez contraten profesores de prestíu veníos d'Europa, como Bernardino Speluzzi (matemáticu de la Universidá de Pavía), Emilio Rosetti (de Turín) y Pellegrino Strobel (especializáu n'historia natural, de Parma).

Del Departamentu d'Exactes egresaron en 1869 los primeros dolce inxenieros arxentinos, a quien se denominó los dolce apóstoles. Ente ellos taba Valentín Balbín, que foi presidente de la Sociedá Científica Arxentina. En 1891 el Departamentu adoptó'l nome de Facultá de Ciencies Exactes, Físiques y Naturales, qu'instauró'l doctoráu en química en 1896. La Facultá incluyía les carreres d'Inxeniería y Arquiteutura. En 1909, creáronse les facultaes d'Agronomía y Veterinaria, del Institutu d'Altos Estudios Comerciales y de Ciencies Económiques.

En 1863 creóse'l Colexu Nacional Buenos Aires y en 1890 la Escuela Cimera de Comerciu (güei Carlos Pellegrini). En 1881, al convertise la ciudá de Buenos Aires en Capital Federal, la Universidá pasó a depender del Estáu nacional. En 1883 la UBA fíxose cargu de la direición téunica del Hospital de Clíniques, que se convirtió asina n'hospital escuela.

Mientres la Xeneración del Ochenta la Universidá llogró progresos importantes y gran prestíu, impulsada poles polítiques conservadores y el cientificismo surdíu a partir de fines del sieglu .


 Reforma Universitaria 
La crecedera d'Arxentina y de Buenos Aires en particular y la prosperidá económica que brindaba la espansión del mercáu internu dexaron a los fíos de los inmigrantes ―que pasaron a conformar el gran sector mediu social― llegar a la universidá.

En xunu de 1918, empecipióse un movimientu políticu-cultural promovíu polos estudiantes de la Universidá Nacional de Córdoba y que s'estendió por toa América Llatina y en menor midida España y otros países que se denominó Reforma Universitaria. Nun sentíu xenéricu la Reforma Universitaria foi'l nome que correspondió al conxuntu de cambeos de les estructures, conteníos y fines de la universidá. Ente'l so principios dieron l'autonomía universitaria, el cogobierno, la estensión universitaria, la periodicidad de les cátedres y los concursos d'oposición. Na práutica, la democratización formal de la universidá.

 Intervención de 1930 
Tres el golpe d'Estáu del 6 de setiembre de 1930 que convirtió en presidente de facto a José Félix Uriburu, la UBA foi intervenida. La intolerancia foi una de les sos carauterístiques más sobresalientes y púnxose de manifiestu al traviés de la persecución a estudiantes y profesores, a quien s'espulsó por motivos diversos. Sicasí, la UBA siguió formando profesionales según les especialidaes y llevaba alantre, gracies al esfuerciu individual de dalgunos de los sos integrantes, unos pocos programes d'investigación.

 Peronismu 
200px|thumb|La sede actual en construcción (c. 1940)

Col advenimiento del peronismu al gobiernu depués de les eleiciones del 24 de febreru de 1946, suprimir por llei l'autonomía universitaria y el gobiernu tripartitu. El 22 de payares de 1949, Juan Domingo Perón estableció la gratuidá de la enseñanza universitaria al traviés del decretu 29.337. Asegurábase asina l'accesu irrestricto a la cultura, a la educación cimera y a la formación profesional universitaria, esaniciando la imposición de los aranceles vixentes y estableciendo que "como midida de bon gobiernu, l'Estáu tien d'emprestar tol so sofitu a los mozos estudiantes qu'aspiren a contribuyir al bienestar y prosperidá de la Nación, suprimiendo toa torga que los torgar o trabe'l cumplimientu de tan notable como llexítima vocación". El gobiernu dio la posibilidá que los fíos de los trabayadores aportaren a la universidá. Ente 1935 y 1955, la matrícula de la UBA pasó de 12 000 a 74 000 alumnos.

 Décades del 50 y 60 
Tres el golpe d'Estáu de 1955, instalar nel poder la dictadura de la llamada Revolución Llibertadora qu'en forma inmediata reestableció el gobiernu tripartitu y l'autonomía universitaria, pero al empar coordinó la represión contra'l peronismu y corrientes d'esquierda nel ámbitu educativu, lo que llevó a dexar cesantes a cientos de profesores universitarios, ellaboráronse llistes negres de profesores que nun podíen siguir exerciendo la docencia, siendo la Universidá de Buenos Aires una de les más afeutaes.La Universidá y l'Estáu Terrorista, Inés Izaguirre, Conflictu Social, Añu 4, númberu 5, páx.17 Xunu 2011, ISSN 1852-2262

En 1955 creóse'l Departamentu Editorial de la Universidá de Buenos Aires, que tomó al so cargu la publicación de la Revista de la Universidá de Buenos Aires, creada en 1904, y empecipió la publicación d'una serie de llibros sobre Agronomía y Veterinaria, Ciencies Económiques, Derechu y Ciencies Sociales, Filosofía, Lletres y Historia. Nesti segundu aspeutu'l Departamentu foi sustituyíu en 1958 pola Editorial Universitaria de Buenos Aires (EUDEBA), qu'a partir del añu siguiente empecipió un estensu llabor editorial publicando hasta fines de 1961 más de 150 títulos. EUDEBA edita dende entós obres de cultura xeneral, testos y manuales de nivel universitariu y una coleición popular empecipiada en 1960 con obres de lliteratura y hestories arxentines, qu'algamó a los pocos meses una tirada d'un millón d'exemplares.

 Nueche de los Cayaos Llargos 

200px|thumb|La Nueche de los Cayaos Llargos, el 29 de xunetu de 1966.

A partir de la llamada Nueche de los Cayaos Llargos mientres la dictadura de Juan Carlos Onganía, el gobiernu militar intervieno les universidaes y aplicó una estricta censura nos conteníos d'enseñanza. Desmantelóse asina un proyeutu reformista d'universidá científica d'excelencia, sobre la base de la estrecha vinculación ente investigación y docencia. La llamada Nueche de los Cayaos Llargos consistió nel desallugu violentu per parte de la policía, el 29 de xunetu de 1966, de cinco facultaes, ocupaes poles autoridaes llexítimes (estudiantes, profesores y graduaos). El motivu de la ocupación yera la oposición a la decisión del gobiernu militar d'intervenir les universidaes y anular el réxime de cogobierno en deponiendo un mes antes, el 28 de xunu, al gobiernu constitucional d'Arturo Illia.

La represión foi particularmente esforcia nes facultaes de Ciencies Exactes y Naturales y de Filosofía y Lletres. En total fueron deteníes 400 persones y destruyíos llaboratorios y biblioteques. Nos meses siguientes cientos de profesores fueron despidíos, arrenunciaron a les sos cátedres o abandonaron el país. Emigraron 301 profesores universitarios, de los cualos 215 dedicar a la investigación científica. En dellos casos desmanteláronse equipos completos. Ye lo qu'asocedió col Institutu de Cálculu (UBA) de la Facultá de Ciencies Exactes, onde operaba dende 1961 el primer ordenador d'América Llatina, llamada Clementina, trayida por Manuel Sadosky dende'l Reinu Xuníu. Los sos 70 miembros arrenunciaron y emigraron. Lo mesmo asocedió colos institutos de Psicoloxía Evolutiva y de Radiación Cósmico.

 Vuelta a la democracia y tercer presidencia de Perón 
En marzu de 1973, cola llegada de la democracia, el peronismu retornó al poder. A principios de 1974, mientres la presidencia Perón, sancionóse la llei 20.645 d'universidaes nacionales, al traviés de la que se reconocía l'autonomía académico y docente y la autarquía alministrativa y económica.

Nel segundu semestre de 1974, mientres el gobiernu d'Isabel Perón, foi nomáu interventor de la UBA Alberto Eduardo Ottalagano, col sofitu de l'agrupación Coordinadora d'Estudiantes Universitarios Peronistes, integrada pol Movimientu Universitariu Nacional, la Concentración Nacional Universitaria (CNU), la Lexón Universitaria Peronista, l'Alianza Universitaria Nacionalista, el Centru Universitariu Peronista del Comandu Evita y el Comandu Nacional 8 d'Ochobre. Ottalagano, asesor presidencial de Perón, yera un fascista declaráu convencíu de que la universidá yera un campu d'entrenamientu de guerrilleros subversivos, polo que la intervención taba destinada principalmente a mover a la izquierda peronista. Mientres la so xestión fueron despidíos 4000 profesores, ente ellos el premiu Nobel de Química Luis Federico Leloir y cuatro estudiantes fueron sumíos. Sicasí, estes agrupaciones nun cuntaben col sofitu de la gran mayoría de los estudiantes de la UBA.

 Periodu de la Dictadura de 1976-1983 
Mientres la dictadura de 1976-1983, autodenomada Procesu de Reorganización Nacional, fueron sumíos profesores y estudiantes ensin importar la so filiación política y entá aquellos qu'ante'l menor barruntu de les autoridaes de la intervención yeren llomaos de subversivos. Amás llevóse a cabu un sistemáticu llabor de censura, na cual quemáronse cientos de miles de llibros, ente ellos 90 000 exemplares de Eudeba.La Universidá y l'Estáu terrorista: La Misión Ivanissevich  Inés Izaguirre, Conflictu Social, Añu 4, númberu 5, Xunu 2011, ISSN 1852-2262

Avasallando los postulaos de la Reforma Universitaria de 1918, estableciéronse exámenes d'ingresu, amenorgamientu de cupos por carreres, arancelamiento, supresión de carreres y reorientación de la matrícula.
Nel hall d'accesu de los establecimientos universitarios instaláronse puestos de vixilancia de la Policía Federal.

 Recuperación de la democracia 
Recuperada la democracia col advenimiento de Raúl Alfonsín a la presidencia en 1983, la universidá arxentina recuperó la so forma natural de gobiernu conforme l'Estatutu Universitariu, y según los principios de la Reforma Universitaria de 1918.

En 1985 creóse'l Sistema de Biblioteques ya Información (SISBI), que coordina los servicios bibliotecarios de la universidá y ta constituyíu por 19 unidaes de biblioteques. Tamién n'anguaño creóse'l Ciclu Básicu Común (CBC), que constitúi'l primer ciclu obligatoriu na formación del estudiante, y un añu dempués reforzar col programa d'educación a distancia UBA XXI.

En 1987 poner en marcha'l Programa de Ciencia y Téunica (UBACYT).

En 1993 llanzóse'l programa de beques pa docentes "René Hugo Thalmann" coles mires de dexar a los profesores realizar pasantías en centros universitarios, y a los docentes estudios nel esterior. Una importante medría de beques d'ayuda económica llograr en 2002 cola creación de les beques Sarmiento.

Nel aspeutu téunicu, en 1991 dar# en la creación una empresa dedicada a tresferencia de teunoloxía, consultoría y prestación de servicios, UBATEC S.A., de la cual ye accionaria la Universidá de Buenos Aires xunto col Gobiernu de la Ciudá de Buenos Aires, la Unión Industrial Arxentina y la Confederación Xeneral de la Industria. En 1996 llanzóse la productora UBA TV, con seis programes d'aire. La creación de UBANET S.A. en 1997, conformada pola UBA y Trainet, del grupu Telecom Italia, dexó ufiertar sistemes de formación y capacitación profesional a partir de recursos teunolóxicos avanzaos.

 Crisis institucional de 2006 
A mediaos d'abril de 2006, escontra'l fin del mandatu de Guillermo Jaim Etcheverry, tenía de llamase a la eleición d'un nuevu rector. El Conseyu Cimeru de la UBA convocó en cinco ocasiones a l'Asamblea Universitaria, pero nengunu d'esos alcuentros pudo llevase a cabu por cuenta de tomar de colexos y facultaes per parte de la Federación Universitaria de Buenos Aires (FUBA). Unu de los motivos invocaos pola FUBA ―sofitada por organismos de Derechos Humanos como les Madres de Plaza de Mayu y por partíos d'esquierda― foi la oposición a la candidatura d'Atilio Alterini, sofitada por Franxa Morada, acusáu de collaborar cola dictadura. La FUBA pidía como condición la reforma previa del Estatutu Universitariu por consideralo antidemocráticu. L'acusación basábase, ente otros argumentos, na poca participación de los estudiantes nos órganos de gobiernu, l'alta cantidá de docentes que nun pueden votar nel so claustru por non atopase regularizaos y l'esclusión de participación de los trabayadores non docentes.

Mientres l'intentu de sesión, que tenía de llevase a cabu'l 2 de mayu na Facultá de Medicina, miembros de la FUBA y estudiantes tomaron dicha facultá, y xeneráronse agarradielles cuando los activistes estudiantiles enfrentar con militantes del gremiu de los trabayadores non docentes.

Rematáu'l mandatu de Jaim Etcheverry el 7 de mayu, asumió'l vicerrector Berardo Dujovne, pero'l so mandatu terminó una selmana más tarde.La UBA, en transición y a siete díes d'una nueva xunta clave - Télam, 07/05/2006 En virtú del artículu 101 del Estatutu Universitariu asumió temporalmente'l rectoráu'l decanu de mayor edá, Alfredo Buzzi.Estatutu Universitariu de la Universidá de Buenos Aires, sancionáu nel añu 1958. El 29 de mayu, y tres l'arrenunciu de Buzzi, foi asocedíu nel cargu por Alberto Boveris. El 31 de mayu, el Conseyu Cimeru nomó vicerrector al exdecano de la Facultá de Veterinaria Aníbal Franco, quien asina pasó a desempeñar temporalmente les funciones de rector.

Escontra payares de 2006 anuncióse una fórmula de consensu ente los distintos sectores. Con sofitos de los trelce facultaes anuncióse que'l decanu de la Facultá de Ciencies Veterinaries, Rubén Y. Hallú, sería rector y que Jaime Sorín, decanu de la Facultá d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu, vicerrector. Socesives manifestaciones de la FUBA torgaron el normal funcionamientu del Conseyu Cimeru, órganu encargáu de llamar a l'Asamblea Universitaria, polo que nuna sesión "d'emerxencia" realizóse la convocatoria pal 18 d'avientu nel Congresu Nacional. Darréu, y n'anunciando la convocatoria de l'Asamblea Universitaria, el día 12 d'avientu'l vicerrector Aníbal Franco solicitó llicencia del so cargu.

Finalmente, el 18 d'avientu l'Asamblea pudo sesionar nel Salón Azul del Congresu ―lo que xeneró discutinios sobre la so validez, yá que según l'Estatutu de la UBA tenía de realizase dientro de les instalaciones de la Universidá― y Rubén Hallú foi escoyíu nuevu rector.

 2006-presente 
En 2008 la empresa Cavcon S.A. empezó la construcción del nuevu anexu pal edificiu de la Facultá de Ciencies Económiques, inauguráu'l 9 de marzu de 2011 pola presidenta Cristina Fernández de Kirchner. Esti anexu integrar colos edificios antiguos por aciu el so patiu central, alredor del cual articúlense dos tires d'aules distribuyíes en L, una sobre Córdoba y otru sobre Uriburu. En total, l'anexu tien planta baxa y seis pisos, ya inclúin un salón d'usos múltiples nel primer nivel, que suman 8200 m² de superficie cubierta y 46 aules.

En 2011 foi inauguráu l'edificiu únicu de la Facultá de Ciencies Sociales nel barriu porteño de Constitución, con capacidá pa 15 mil alumnos, 13 400 mil metros cuadraos, 60 aules más un auditoriu pa 700 espectadores y un sosuelu con 13 aules-estudio pensaes pa la enseñanza y la producción audiovisual. Dende 2011 fuéronse camudando ya incorporando les distintes carreres impartíes pola Facultá a la nueva sede hasta que finalmente'l primer cuatrimestre del añu 2015 atopa a les cinco carreres funcionando nun mesmu llugar. L'edificiu riquió una inversión de 90 millones de pesos.

Na actualidá la UBA ta primer nun ranking universitariu, qu'evalúa la calidá de la educación, por distinciones llograes polos estudiantes, calidá de los docentes, na categoría de países hispanofalantes. Según los resultaos del ranking Xangai 2014, la UBA superó al restu de les universidaes hispanofalantes del continente, asitiándose primer na llista.

Per mediu del Resolvimientu de Conseyu Cimeru n°. 16/14 aprobóse la creación del Programa La Universidá pal Sieglu XXI.

 Rectores 
Rectores de la Universidá de Buenos Aires (actualizáu a avientu de 2016)Nᵘ Titular Periodu Notes1  Antonio Sáenz  13 de xunu de 1821-25 de xunetu de 1825 2  José Eugenio de Elías  25 d'ochobre de 1825-10 d'abril de 1826  Vicerrector3  Valentín Gómez  10 d'abril de 1826-23 d'agostu de 1830 4  Santiago Figueredo  23 d'agostu de 1830-22 de febreru de 1832 5  Paulino Gari  13 d'avientu de 1832-payares de 1849 6  Miguel García  payares de 1849-26 de xunu de 1852 7  José Barros Pazos  1 de xunetu de 1852-5 de mayu de 1857 8  Antonio Cruz Obligado  9 de mayu de 1857-marzu de 1861 9  Juan María Gutiérrez  1 d'abril de 1861-3 d'ochobre de 1873 10  Vicente Fidel López  15 de febreru de 1874-12 de xunu de 1877 11  Manuel Quintana  12 de xunu de 1877-26 de xineru de 1881 12  Leopoldo Basavilbaso  1886-1 de marzu de 1906 13  Eufemio Uballes  1 de marzu de 1906-1 de marzu de 1922 14  José Arce  1 de marzu de 1922-1 de marzu de 1926 15  Ricardo Rojas  2 de marzu de 1926-1 de marzu de 1930 16  Enrique Butty  1 de marzu de 1930-11 d'avientu de 1930 16  Benito Nazar Anchorena  16 d'avientu de 1930-1 de xunu de 1931  Interventor17  Mariano Castex  1 de xunu de 1931-9 de marzu de 1932 18  Ángel Gallardo  11 de mayu de 1932-9 d'abril de 1934 19  Vicente Gallo  11 de mayu de 1934-11 de mayu de 1941 20  Coroliano Alberini  12 de mayu de 1941-16 d'ochobre de 1941 21  Carlos Saavedra Lamas  17 d'ochobre de 1941-30 de xunetu de 1943 22  Alfredo Labougle  31 de xunetu de 1942-1 de payares de 1943  Vicerrector23  Emilio Ravignani  2 de payares de 1943-4 de payares de 1943  Interventor24  Tomás Casares  4 de payares de 1943 - 9 de marzu de 1944  Interventor25  David Arias  10 de marzu de 1944-18 de mayu de 1944  Interventor26  Carlos Obligado  19 de mayu de 1944-31 d'agostu de 1944  Interventor27  Nicolás Matienzo  1 de setiembre de 1944-30 d'ochobre de 1944  Secretariu xeneral a cargu28  Carlos Waldorp  30 d'ochobre de 1944-16 de febreru de 1945  Interventor29  Antonio J. Benítez 17 de febreru de 1945-14 de marzu de 1945  Representante de comisión30  Salvador Oría  15 de marzu de 1945-26 d'abril de 1945  Vicerrector31  Horacio Rivarola  27 d'abril de 1945-2 de mayu de 1946 32  Nicolás Matienzo  2 de mayu de 1946-2 de mayu de 1946  Secretariu xeneral a cargu33  Oscar Ivanissevich  4 de mayu de 1946-5 de xunu de 1949  Interventor34  Fernando Bustos  6 d'agostu de 1946-2 de setiembre de 1946  Vicerrector Interventor35  Agustín Nores Martínez  3 de setiembre de 1946-20 de setiembre de 1946  Por delegación del interventor36  Fernando Bustos  21 de setiembre de 1946-24 de xineru de 1947  Vicerrector Interventor37  Carlos Emery  3 de febreru de 1947-19 d'agostu de 1947  Vicerrector Interventor38  Julio Otaola  20 d'agostu de 1947-5 de xunu de 1949  Vicerrector Interventor39  Julio Otaola  6 de xunu de 1949-12 de xunu de 1952 40  Carlos Bancalari  13 de xunu de 1952-16 d'ochobre de 1953 41  José Fernández Moreno 17 d'ochobre de 1953-3 de payares de 1953  Vicerrector42  Jorge Alberto Taiana  4 de payares de 1953-3 de xunu de 1955 43  Ernesto Crámer  4 de xunu de 1955-31 de xunetu de 1955 44  Ernesto Cholvis  1 d'agostu de 1955-26 de setiembre de 1955 45  Junta Provisional de Gobierno  27 de setiembre de 1955-30 de setiembre de 1955 46  José Luis Romero  1 d'ochobre de 1955-31 d'avientu de 1955 47  José Babini  1 de xineru de 1956-19 de febreru de 1956 48  Alejandro Ceballos  5 de mayu de 1956-27 d'avientu de 1957 49  Risieri Frondizi  27 d'avientu de 1957-28 d'avientu de 1962 50  Julio H. G. Olivera  28 d'avientu de 1962-18 de marzu de 1965 51  Hilario Fernández Long  26 de marzu de 1965-29 de xunetu de 1966 52  Luis Botet  11 d'agostu de 1966-7 de febreru de 1968 53  Raúl Devoto  7 de febreru de 1968-24 de xunetu de 1969 54  Andrés Santas  25 de xunetu de 1969-21 de xunetu de 1971 55  Bernabé Quartino  22 de xunetu de 1971-29 de xineru de 1973 56  Carlos Alberto Durrieu  29 de xineru de 1973-30 de mayu de 1973 57  Rodolfo Puiggrós  29 de mayu de 1973-2 d'ochobre de 1973  Interventor58  Enrique Martínez  7 de setiembre de 1973-2 d'ochobre de 1973  Interventor59  Ernesto Villanueva  4 d'ochobre de 1973-28 de marzu de 1974 60  Vicente Solano Lima  28 de marzu de 1974-25 de xunetu de 1974  Normalizador61  Raúl Laguzzi  25 de xunetu de 1974-17 de setiembre de 1974 62  Alberto Ottalagano  17 de setiembre de 1974-26 d'avientu de 1974  Interventor63  Eduardo Mangiante  27 d'agostu de 1975-12 de febreru de 1976  Normalizador64  José Alocén  12 de febreru de 1976-24 de marzu de 1976 65  Capitán de navío Edmundo E. Said  29 de marzu de 1976-6 d'agostu de 1976 66  Alberto Costantini  6 d'agostu de 1976-14 de setiembre de 1976 67  Sol Rabasa  14 de setiembre de 1976-25 de febreru de 1977 68  Luis Carlos Cabral  25 de febreru de 1977-31 d'agostu de 1978 69  Alberto V. Donnes  31 d'agostu de 1978-23 de payares de 1978 70  Lucas Lennon  24 de payares de 1978-20 de payares de 1981 71  Alberto V. Donnes  20 de payares de 1981-28 d'avientu de 1981 72  Alberto Rodríguez Varela  28 d'avientu de 1981-23 d'avientu de 1982 73  Carlos Segovia Fernández  23 d'avientu de 1982-27 d'avientu de 1983 74  Francisco Delich  26 d'avientu de 1983-19 de marzu de 1985  Normalizador75  Oscar Julio Shuberoff  19 de marzu de 1985-6 de mayu de 2002 76  Guillermo Jaim Etcheverry  7 de mayu de 2002-7 de mayu de 2006 77  Berardo Dujovne  8 de mayu de 2006-15 de mayu de 2006  Vicerrector78  Alfredo Buzzi  16 de mayu de 2006-29 de mayu de 2006  Interín79  Alberto Boveris  29 de mayu de 2006-31 de mayu de 2006  Interín80  Aníbal Franco  31 de mayu de 2006-18 d'avientu de 2006  Vicerrector81  Rubén E. Hallú  18 d'avientu de 2006-4 d'avientu de 2013 82  Alberto Edgardo Barbieri  5 d'avientu de 2013-  

 Alumnos destacaos 
 Premiu Nobel 
Cuatro de los cinco ciudadanos arxentinos gallardoniaos col Premiu Nobel fueron estudiantes, graduaos y profesores de la Universidá de Buenos Aires. La siguiente llista detalla la so rellación cola Universidá al momentu de recibir el premiu:

Carlos Saavedra Lames, Premiu Nobel de la Paz 1936, profesor de la Facultá de Derechu;
 Bernardo Houssay, Premiu Nobel de Medicina 1947, profesor de la Facultá de Medicina;
Luis Federico Leloir, Premiu Nobel de Química 1970, profesor de la Facultá de Medicina y de la Facultá de Ciencies Exactes y Naturales;
César Milstein, Premiu Nobel de Medicina 1984, ex profesor de la Facultá de Medicina, egresado de la Facultá de Ciencies Exactes y Naturales.

 Presidentes arxentinos 
Dellos presidentes arxentinos fueron estudiantes de la Universidá de Buenos Aires. La siguiente llista detalla los sos años nel cargu, la so afiliación política y el títulu universitariu llográu:
 Carlos Pellegrini (1890-1892) pol Partíu Autonomista Nacional), abogáu 
Luis Sáenz Peña (1892-1895) pol Partíu Autonomista Nacional, abogáu 
Manuel Quintana (1904-1906) pol Partíu Autonomista Nacional, abogáu 
Roque Sáenz Peña (1910-1914) pol Partíu Autonomista Nacional, abogáu 
Victorino de la Plaza (1914-1916) pol Partíu Autonomista Nacional, abogáu 
Hipólito Yrigoyen (1916-1922 y 1928-1930) pola Unión Cívica Radical), abogáu 
Marcelo Torcuato de Alvear (1922-1928) pola Unión Cívica Radical, abogáu 
Agustín Pedro Justo (1932-1938) pola Concordanza, inxenieru civil
 Roberto Marcelino Ortiz (1938-1942) pola Concordanza, abogáu 
Ramón S. Castillo (1942-1943) pola Concordanza, abogáu 
Arturo Frondizi (1958-1962) pola Unión Cívica Radical Intransixente), abogáu 
Arturo Umberto Illia (1963-1966) pola Unión Cívica Radical del Pueblu), médicu 
Raúl Alfonsín (1983-1989) pola Unión Cívica Radical, abogáu 
Adolfo Rodríguez Saá (2001) pol Partíu Xusticialista), abogáu 
Eduardo Duhalde (2002-2003) pol Partíu Xusticialista, abogáu

 Radio UBA 
La Radio Universidá de Buenos Aires atópase na frecuencia fm 87.9. El so lema "El saber, ta nel aire" destacar pola gran cantidá de conteníos académicos y d'interés social que trata.
El 20 d'avientu de 2005 poner nel aire. Por resolución 1053 del AFSCA (publicada'l 15/09/2011 nel Boletín Oficial), foi autorizáu'l cambéu de frecuencia a l'actual 87.9 MHz, xunto con un aumentu de potencia (pasó de tener Categoría G a Categoría Y)
La emisora foi concebida como mediu públicu. Presenta una programación complementaria de les frecuencies comerciales y los sos conteníos introducen a temátiques de relevancia social ya interés coleutivu. Propónse venceyar los saberes de los graduaos, docentes y estudiantes qu'integren la comunidá académica de los trelce facultaes de la Universidá de Buenos Aires.
Emite producción mesmu tolos díes les 24 hores. Tamién coproduce con distintes unidaes académiques de la Universidá programes de divulgación científica y d'espresión cultural. De la mesma, los estudiantes pueden aportar a espacios por aciu concursos. El primer concursu d'esti tipu realizar en xunetu de 2009.

 Ver tamién 
 Clasificación académica d'universidaes d'Arxentina

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Sitiu web oficial

 Ciclu Básicu Común
 Hospital de Clínica José de San Martín
 Centro Cultural Ricardo Rojas
 Sitiu del Gobiernu Arxentín pa estudiantes internacionales

  - Wiki por y pa los estudiantes de la UBA

Categoría:Universidaes d'Arxentina