Histeria femenina

La histeria femenina, yera una enfermedá diagnosticada na medicina occidental hasta mediaos del sieglu XIX. Na yera victoriana foi'l diagnósticu habitual d'un ampliu abanicu de síntomes, qu'incluyíen desfallecimientos, velea, retención de fluyíos, pesadez abdominal, tiemblos musculares, respiración entecortada, irritabilidá, fuertes dolores de cabeza, perda de mambís y «enclín a causar problemes»

Les pacientes diagnosticaes con histeria femenina teníen de recibir un tratamientu conocíu como «masaxe coxal», estimulación manual de los xenitales de la muyer pol doctor hasta llegar al orgasmu que, nel contestu de la dómina, denominábase «paraxismu histéricu», al considerar el deséu sexual reprimíu de les muyeres una enfermedá. Otra forma habitual de tratala yera'l lavaje vaxinal.

Gracies a esta enfermedá, Sigmund Freud empezó a entender qu'había daqué más que la conciencia, esto ye, empezó a afayar la esistencia del inconsciente. Freud terminó per afirmar que lo que se conocía como histeria femenina yera provocáu por un fechu traumáticu que fuera reprimíu nel inconsciente, pero siguía apruciendo en forma d'ataques qu'escarecíen d'esplicación. Foi'l principiu de lo que güei conocemos como psicoanálisis.

 Historia temprana 

La hestoria de la histeria remontar a l'antigüedá. Foi descrita tantu pol filósofu Platón como pol médicu Hipócrates y atópase recoyida antes en papiros exipcios. Un mitu de l'antigua Grecia rellata que l'úteru analaya pol cuerpu de la muyer, causando enfermedaes a la víctima cuando llega al pechu. Esta teoría da cuenta al orixe del nome, pos el raigañu provién de la pallabra griega pa úteru, hystera.

Galeno, importante médicu del sieglu II, escribió que la histeria yera una enfermedá causada pola privación sexual en muyeres particularmente pasionales. La histeria diagnosticóse frecuentemente en vírxenes, monxes, viudes y, n'ocasiones, muyeres casaes. La prescripción na medicina medieval y renacentista yera'l coitu si taba casada, el matrimoniu si taba soltera y el masaxe d'una comadrona como últimu recursu.

 Dómina victoriana 

Un médicu de 1859 aseguró qu'una de cada cuatro muyeres taba aquexada d'histeria, lo que resulta razonable, teniendo en cuenta que'l médicu axuntó 75 páxines de posibles síntomes y dixo que la llista nun taba completa; casi cualquier dolencia leve podía sirvir pa diagnosticar histeria. Los médicos pensaben que la tensión de la vida moderna faía a les muyeres más susceptibles a desórdenes nerviosos. Nos Estaos Xuníos tales desórdenes de les muyeres confirmaron que taben al par con Europa; un médicu d'Estaos Xuníos espresó la so allegría porque'l país taba «algamando» a Europa na prevalencia de la histeria.

Rachael P. Maines, autor de The Technology of Orgasm: Hysteria, the Vibrator, and Women's Sexual Satisfaction, reparó qu'estos casos yeren bien ventaxosos pa los médicos, yá que nun había nengún riesgu de que la paciente morriera pero precisaba tratamientu constante. L'únicu problema yera que los médicos nun esfrutaben cola aburrible xera del masaxe. La téunica yera malo d'apoderar pa un médicu y podía tomar hores llegar al paraxismu histéricu». Derivales a les comadronas, una práutica per otra parte habitual, yera una perda d'oportunidaes de negociu pal médicu.

Una solución foi la invención de los aparatos p'apurrir masaxes, lo qu'esaniciaba la necesidá de recurrir a una comadrona. A finales del sieglu XVIII en Bath vendíense dispositivos d'hidroterapia y a mediaos del sieglu XIX yeren un accesoriu popular nos complexos de balnearios de luxu d'Europa y los Estaos Xuníos.


Dende 1870 los médicos dispunxeron del primer vibrador mecánicu y en 1873 emplegóse'l primer vibrador electromecánicu nun asilu de Francia.

Anque los médicos de la dómina reconocíen que'l desorde provenía de la insatisfaición sexual, paecíen reticentes a almitir el propósitu sexual de los dispositivos emplegaos pa tratalo. Ello ye que la introducción del espéculo foi muncho más revesosa que la del vibrador, de xuru por cuenta de la so naturaleza más fálica.

A finales del sieglu XIX l'espardimientu de la electricidá nel llar facilitó la llegada del vibrador al mercáu de consumu. El curiosu d'un tratamientu más baratu na intimidá del propiu llar fixo que'l vibrador algamara una cierta popularidá. Ello ye que el vibrador llétricu llegó al mercáu muncho primero qu'otros dispositivos esenciales»: nueve años primero que el aspirador y diez años primero que la plancha llétrica. Una páxina del cátalogo de la compañía internacional Sears, Roebuck and Company d'electrodomésticos de 1918 inclúi un anunciu pa un vibrador portátil con accesorios, descritu como «bien útil y satisfactoriu pal usu caseru».

 Teoríes sobre la histeria victoriana 

Díxose qu'unu de les temes mayores del sieglu XIX foi'l conflictu ente'l sexu como reproducción y como prestu. Anque l'iconu que da nome al periodu, la reina Victoria, tuvo una familia numberosa, la tasa de fecundidá decayó col intre del sieglu. A midida que menguaben, la función reproductora del sexu perdió daqué de la so preponderancia. Los escritos médicos y maritales de la dómina emponderaben a la muyer desapasionada y apuntar como modelu. La muyer ideal» solo tendría sexu pa reproducise pos nun-y reportaría nengún otru beneficiu. Esti ideal» influyó na estructura social de munches formes, apurriendo una base pa los argumentos contra los anticonceutivos. Sicasí, coles mesmes resultó na insatisfaición sexual de munches muyeres, lo qu'impulsó la demanda creciente de tratamientos contra la histeria.

 Desapaición de la histeria como diagnósticu médicu 


A lo llargo de los primeros años del sieglu XX el númberu de diagnósticos d'histeria femenina decayó. Hai munches razones qu'espliquen esti cayente; munchos escritores del ámbitu médicu aseguren que se debe a que'l pueblu empezó a entender meyor la psicoloxía de los trastorno de conversión.

Tamién s'argumentó que tolo que camudó foi la considerancia de los médicos. Con tantos síntomes posibles la histeria yera un diagnósticu onde cayía cualquier estáu que nun se podía identificar fácilmente. La hestoria ta a favor de la teoría qu'afirma que fueron Sigmund Freud y Jean-Martin Charcot los que favorecieron que sumiera la histeria como enfermedá al afondar nel estudiu de la mente. A midida que les téuniques de diagnósticu ameyoraron, el númberu de casos escayó hasta que nun quedó nengunu.
 Bibliografía 




 Notes 

Categoría:Historia de la medicina
Categoría:Muyer
Categoría:Teoríes científiques obsoletes