Declaración d'Independencia de Palestina

250 px|thumb|Países que reconocieron formalmente'l Estáu de Palestina hasta 2013.
La Declaración d'independencia de Palestina foi redactada pol poeta palestín Mahmoud Darwish y proclamada por Yasser Arafat, líder de la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP) el 15 de payares de 1988 en Arxel.Legacy.com «Mahmoud Darwish Obituary» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 Fuera primeramente aprobada pol Conseyu Nacional Palestín,Universidá Complutense de Madrid «Documentos. Cronoloxía del conflictu» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 l'órganu llexislativu de la OLP, con 253 votos a favor, 46 en contra y 10 astenciones. Foi lleíu na sesión de clausura del 19º Conseyu Nacional Palestín ante una ovación de los asistentes. Al terminar la llectura de la declaración, Arafat, como presidente de la OLP, asumió'l cargu de "Presidente de Palestina".Silverburg, p. 198.

A pesar de la proclamación unillateral del Estáu de Palestina, nel momentu de la declaración la OLP nun exercía control sobre nengún territoriu,Bercovitch, Jacob; Zartman, I William; Kremenyuk, Victor. The SAGE Handbook of Conflict Resolution. SAGE, 2008. ISBN 1412921929, p. 43 y designó Xerusalén como la capital de Palestina,La Llei Básica Palestina, aprobada pol CLP en mayu de 2002, declara de forma inequívoca "Xerusalén ye la capital de Palestina" (fonte: Palestinian Basic Law). Ramallah ye la capital alministrativa onde s'atopen les instituciones gubernamentales y les oficines de representantes estranxeros d'Australia, Brasil, Colombia, Canadá, República Checa, Dinamarca, Finlandia, Alemaña, Malta, Países Baxos, Sudáfrica y Suiza. L'estatutu final de Xerusalén espera futures negociaciones ente Israel y l'Autoridá Nacional Palestina (vease "La negociación de Xerusalén", Universidá de Maryland). Les Naciones Xuníes y la mayoría de los países nun acepten la soberanía d'Israel sobre la totalidá de Xerusalén (ver Kellerman 1993, p. 140) y caltienen les sos embaxaes n'Israel n'otres ciudaes (vease Factbook de la CIA ). que s'atopaba so control d'Israel y declarada capital d'esti estáu. Por ello, esta declaración d'independencia foi interpretada como un xestu simbólicu.

El 28 d'ochobre de 1974, el cume de la Lliga Árabe celebrada en Rabat designó a la OLP como'l "únicu representante llexítimu del pueblu palestín, y repitió el so derechu a establecer un Estáu independiente d'urxencia".Madiha Rashid al Madfai, Jordan, the United States and the Middle East Peace Process, 1974-1991, Cambridge Middle East Library, Cambridge University Press (1993). ISBN 0-521-41523-3, p 21.

Reconocíu por 94 países tres la so proclamación,Palestinian National Authority «International Recognition of the State of Palestine» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 l'Estáu palestín escarez d'independencia de facto, y la so estensión xeográfica identifícase xeneralmente colos Territorios Palestinos. En xineru de 2012, 130 países miembros de la ONX reconocieren formalmente l'Estáu de Palestina.RT «Tailandia reconoz la independencia de Palestina» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012

 Conteníu 
La declaración referir a la rexón de Palestina, como la definía'l Mandatu Británicu de Palestina, incluyendo la totalidá d'Israel, según Cixordania y la Franxa de Gaza. Faía referencia al Plan de la ONX pa la partición de Palestina de 1947 (que sirvió como base pa la declaración d'independencia d'Israel) y les "resoluciones de la ONX dende 1947" polo xeneral. Invocaba'l plan de partición como declaración de llexitimidá pa un Estáu palestín, anque los palestinos negar a aceptar la resolución de partición (n'oposición a Israel, que sí aceptó'l plan de la ONX).

La declaración nun reconocía explícitamente el Estáu d'Israel. Sicasí, un documentu amiesto mentaba explícitamente la Resolución 242 del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes,Al-Bab «Political communique. Palestine National Council » Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 y les declaraciones de Yasser Arafat en Xinebra un mes más tarde fueron aceptaos polos Estaos Xuníos como abondos pa esaniciar les ambigüedaes na declaración.Monde Diplomatique «Yasser Arafat, Speech at UN General Assembly» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 Sobre la base d'estes declaraciones, puede interpretase que la declaración reconoz a Israel nes sos fronteres anteriores a 1967, previes a la Guerra de los Seis Díes.

La referencia de la declaración a Palestina como la "tierra de los trés relixones monoteístes" foi interpretada como la reconocencia de la conexón histórica xudía cola rexón, en llugar d'argumentar que los xudíos son colonos o estranxeros na mesma. Refiriéndose a "la inxusticia histórica infligida al pueblu árabe palestín qu'anició la so dispersión y privación de la so derechu d'autodeterminación", recordó la declaración del Tratáu de Lausana (1923) y la Resolución 181 de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes como muestres de sofitu a los derechos de los palestinos y de Palestina. La declaración de siguío, proclamaba un "Estáu de Palestina nel nuesu territoriu palestín, con capital en Xerusalén".Silverburg, p. 42. Les fronteres del Estáu palestín nun fueron especificaes na declaración. Na mesma referíase a la población del estáu: "L'Estáu de Palestina ye l'Estáu de los palestinos uquier que tean". Este foi definíu como un país árabe: "L'Estáu de Palestina ye un Estáu árabe, como parte integral ya indivisible del pueblu árabe".

 Consecuencies 
La declaración foi acompañada por una llamada del CNP pa les negociaciones multillaterales sobre la base de la Resolución 242. La convocatoria llamóse más tarde "el compromisu históricu",PLO Negotiations Affairs Department (13 November 2008). "The Historic Compromise: The Palestinian Declaration of Independence and the Twenty-Year Struggle for a Two-State Solution ". Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 yá que implicaba l'aceptación de la "solución de dos estaos", ye dicir que yá non se punxo en dulda la llexitimidá del Estáu d'Israel. El comunicáu políticu del CNP qu'acompañaba a la declaración pidía namái la so retirada de "la Xerusalén árabe" y los otros "territorios palestinos ocupaos".Palestine National Council. «Political communique » Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 El discursu de Yasser Arafat en Xinebra ante la ONX un mes más tarde foi aceptáu polos Estaos Xuníos como abondu pa esaniciar les ambigüedaes de la declaración,Jewish Virtual Library «Arafat Clarifies Statement to Satisfy U.S. Conditions for Dialogue» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 cumpliendo les condiciones necesaries pal diálogu abiertu colos Estaos Xuníos.Quandt, William B. Peace Process: American Diplomacy and the Arab-Israeli conflict since 1967. Washington: Brookings Institution, 1993. páxs. 367–375, 494. ISBN 0-520-08390-3 

Como resultáu de la declaración, l'Asamblea Xeneral de Naciones Xuníes convocó a Yasser Arafat, presidente de la OLP, pa dar una alocución. Una resolución de l'Asamblea decidió "la reconocencia de la proclamación del Estáu de Palestina per parte del Conseyu Nacional de Palestina'l 15 de payares de 1988," y decidióse, amás, que "Palestina" fora la designación utilizada na ONX, en llugar de "Organización pa la Lliberación Palestina". 104 estaos votaron a favor d'esta resolución, 44 abstuviéronse y dos -los Estaos Xuníos ya Israel- votaron en contra.Rutgers Law Record «"THE PALESTINE DECLARATION TO THE INTERNATIONAL CRIMINAL COURT: THE STATEHOOD ISSUE".» Consultáu'l 24 d'ochobre de 2012 A mediaos d'avientu, 75 Estaos reconocieren Palestina, llegando a 93 estaos en febreru de 1989 y a 130 en febreru de 2012.

 Ver tamién 
 Conflictu árabe-israelín
 Historia de Palestina
 Historia del Estáu d'Israel

 Notes 

 Referencies 

 Bibliografía 
 Silverburg; Sanford R. Palestine and International Law: Essays on Politics and Economics. McFarland, 2009. ISBN 0786442484 

 Enllaces esternos 

Categoría:Declaraciones d'independencia Palestina
Categoría:Historia de Palestina
Categoría:Conflictu árabe-israelín