Árbol de Teneré

LÁrbol de Teneré yera una solitaria acacia, quiciabes Acacia raddiana o Acacia tortilus, que foi considerada nel so momentu como l'árbol más solitariu y aislláu de la Tierra, l'únicu dientro d'una área de 400 km a la redonda. Foi puntu de referencia pa les caravanes al traviés de la rexón de Teneré, n'El Sáḥara, al nordeste de Níxer, y ye bien sabíu que foi l'únicu árbol n'amosase nun mapa a una escala de 1:4.000.000. Foi baltáu en 1973 pol choque d'un camión y sustituyíu por una escultura de metal.

Últimu sobreviviente d'un grupu d'árboles que crecieron cuando'l desiertu yera menos secu de lo que ye güei, l'árbol permaneciera aislláu mientres décades. Mientres l'iviernu de 1938 a 1939 cavóse un pozu cerca del árbol y atopóse que los sos raigaños algamaben un mantu freáticu allugáu ente 33 y 36 metros de fondura.

El comandante de les A.M.M (del Serviciu Central d'Asuntos Saḥarianos) Michele Lesourd vio l'árbol el 21 de mayu de 1939:

 La cayida del árbol 
L'árbol foi cutíu por un camión conducíu por un xofer libiu supuestamente enfiláu, en 1973. El 8 de payares de 1973 l'árbol muertu foi treslladáu al Muséu Nacional de Níxer na so capital, Niaméi. Foi reemplazáu nel so sitiu orixinal por una simple estructura metálica representando a un árbol. 


Ésti nun foi'l primer alcuentru del árbol con un camión. Nel so llibru La epopeya de Ténéré, l'esplorador y etnólogu francés Henry Lhote describió los sos dos viaxes escontra l'árbol de Ténéré. La so primer visita foi en 1934, n'ocasión del primer enllaz per carretera ente Djanet y Agadez. Describe al árbol como «una acacia con tueru dexenerativu, enfermu o d'aspeutu débil. Per otra parte, l'árbol tien fueyes verdes prestoses, y delles flores marielles». Visitar nuevamente 25 años dempués, el 26 de payares de 1959, na misión Berliet-Ténéré, pero atopó que fuera seriamente estropiáu dempués de qu'un vehículu topetara con él:

 Referencies 

 Enllaces esternos 
 L'Arbre du Ténéré (n'inglés)

Categoría:Árboles centenarios
Categoría:Níxer