Olkhon

La islla d'Olkhon () ye la tercera mayor islla llacustre del mundu, la mayor de les del llagu Baikal, en Siberia oriental, con una área de 730 km².

 Xeografía 

Olkhon tien unos relieves orográficos montascosos y ye rica en xacimientos arqueolóxicos. La so vera oriental ta marcada per serrapatosos montes, qu'algamen los 1.276 m nel monte Zhima, el puntu más altu de la islla (a unos 818 m sobre'l nivel de l'agua del Baikal), y unu de los más altos nuna islla llacustre nel mundu por detrás de la islla del Sol, nel llagu Titicaca, en Bolivia. La islla ye lo suficientemente grande como pa tener los sos propios llagos, y presenta una combinación paisaxística de taiga, estepa ya inclusive un pequeñu ermu. Un pequeñu y fondu estrechu, resultáu de los millones d'años de movimientu teutónicu al igual que'l bloque de roca que forma la islla, llamáu estrechu del Pequeñu Mar, dixébra-y de la mariña del Baikal. Les serrapatoses rimaes de los montes amuesen l'emburrie de la tierra.

La mayor fondura del Baikal alcuéntrase non lloñe de la islla (1.637 m).

 Demografía 
izquierda|miniaturadeimagen|250x250px|Juzhir.
La población de la islla ye de menos de 1.500 habitantes y consiste na so mayoría d'individuos d'etnia buriata, el pueblu aborixe de la islla.

Esisten dellos asentamientos y cinco pueblos na islla: Yalga, Malomorets, Juzhir, Jarantsi y Ulán-Jushin. El pueblu de Juzhir ye la capital alministrativa d'Olkhon dende abril de 1987, añu nel que'l gobiernu soviéticu promulgó un decretu que protexía'l llagu. Juzir tien unos 1.200 residentes y alluga un muséu d'historia y naturaleza local.

 Economía 
La mayoría de los residentes son pescadores, granxeros o ganaderos. Debíu al creciente númberu de turistes de tol mundu, munchos residentes trabayen tamién nesi sector, que se convirtió nun de les actividaes económiques principales de la islla.

 Cultura 
izquierda|miniaturadeimagen|El xamán principal d'Olkhon, Valentín Jagdayev.
Los indíxenes buriatos creen que la islla ye un llugar espiritual, y na so mariña oeste, cerca de Juzhir, alcuéntrase la paraxa más famosa del Baikal, la Shamanka o roca del xamán. Los nativos creen que'l Burjan, una figura d'un cultu relixosu modernu de los pueblos altaicos, vive nun covarón d'esta roca. La roca ye unu de los nueve llugares más sagraos d'Asia. El muséu d'Olkhon, espón sobre la naturaleza y la etnografía de la islla, incluyendo una coleición de pipes y samovares.

Olkhon ye un centru chamanístico sagráu y ye consideráu como'l centru de la cultura Kurumchinskai de los sieglos VI a X.

 Historia 
La islla foi habitada dende hai enforma tiempu. La población indíxena orixinal yeren los kurykanos, antepasaos de dos grupos étnicos: los buriatos y los yakutios.

Los primeros esploradores rusos visitaronla nel sieglu XVII.

 Lleenda 
Nos mitos y lleendes buriatas, Olkhon ye una paraxa poblada polos tarrecibles espíritus del Baikal. Según les lleendes el jan Joto Babai (Хото Бабай) baxó del cielu na islla d'Olkhon, unviáu a la tierra polos dioses cimeros, onde'l vivió sol aspeutu d'una águila real cola cabeza blanca. El so fíu'l jan Jubu Noion (Хубуу Нойон) ye'l primer home que se convirtió en xamán. Por esi motivu, la islla d'Olkhon ye considerada como'l centru sagráu del mundu de los xamanes del norte, y el centru supremu ye representáu pola roca del Xamán. Los cuerpos de los xamanes yeren incineraos equí en tiempos anteriores.

 Galería 

 Referencies 



Categoría:Islles de Rusia