Etnoloxía

La etnoloxía ye la ciencia social qu'estudia y compara los distintos pueblos y cultures del mundu antiguo y nuevo. Dellos autores #considerar una disciplina y métodu d'investigación de l'antropoloxía.

La etnoloxía estudia sistemáticamente y busca establecer rellaciones comparatives ente les carauterístiques de los distintos pueblos humanos dende distintos aspeutos como son:
 Diversidá cultural: La Etnoloxía concibe a la cultura como una pluralidá y n'oposición a la naturaleza. Asina, l'estudiu de la cultura obliga al analís de les rellaciones que xunen y dixebren dambes dimensiones nes sociedaes humanes y tamién a esclariar lo que ye universal nel home y lo que ye arbitrariu nel so comportamientu, xenerando una reflexón sobre los nexos que xunen les lleis naturales coles regles culturales.
 Parentescu ente distintes sociedaes y les sos influencies.
 Subsistencia y sistemes económicos de les cultures o civilizaciones.
 Relixón y espresión simbólica trescendental.
 Organización familiar, sistemes sociales y políticos.
P'autores como Manuel Marzal (1998: 16), sostienen qu'Antropoloxía Cultural, Antropoloxía Social y Etnoloxía son la mesma disciplina.

 La evolución de la etnoloxía 
La manera d'entender y concebir la etnoloxía varió según el momentu históricu, el llugar y les escueles teóriques que la han investigáu.

Asina bien, güei día va rellacionase a la etnoloxía, más bien, col campu de la sociedá y cultures estrañes, comunidaes pequeñes, etc. De normal sociedaes rurales tradicionales. Según Jesús Buxó (n'Aguirre Batzán, 1993 275) «ye l'estudiu de cómo y por qué distintos grupos étnicos aseméyense o difieren nes sos formes de pensar y actuar nel pasáu y na actualidá».
 Marcel Mauss: Si Dittmer tocaba la Historia, esti autor (del que más palantre voi falar) #acomuñar col campu de la Socioloxía. Y toma como campu d'estudiu les sociedaes que pueblen les colonies franceses y les sociedaes nun estáu análogu de desenvolvimientu.

 Lévi-Strauss: concede que la Etnoloxía y l'Antropoloxía empiecen esmoleciéndose poles sociedaes selvaxes o primitives. Añadiendo qu'otres ciencies comparten esti interés (descargando a la Etnoloxía del monopoliu d'esa responsabilidá) y que se produz un curiosu y estrañu fenómenu: que l'Antropoloxía desenvuélvese a midida que les sociedaes selvaxes sumen.

 Pierre Bourdieu: Reconoz que'l métodu científicu que plantega la etnoloxía aplícase en visu a estudiu de la socioloxía pa poner en discutiniu'l puntu de vista eurocéntrica con que s'aplica la diferenciación ente sociedaes civilizaes y sociedaes primitives. Asina, en tanto Ciencia Social, el fin del estudiu etnolóxicu ye entender la diversidá humana reconociendo diferencies culturales ente grupos distintos, estremándose d'enfoques estigmatizadores sobre los pueblos non occidentalizados.

 La etnografía como métodu d'investigación de la etnoloxía 
La etnografía consta de dos fases: la primera ye'l procesu etnográficu y la segunda ye'l productu etnográficu; en dambes fases tómense distintos pasos y momentos de la investigación cultural, pal analís y la organización de los datos que finalmente va sirvir al etnólogu pa la redaición del testu.

El procesu etnográficu ta compuestu por cuatro pasos:
 La demarcación de la tema o del campu
 La preparación y la documentación
 La investigación en campu
 La conclusión.
El productu etnográficu ta compuestu por trés fases:
 L'analís y la organización del material etnográfico
 La eleición del tipu de monografía,
 La redaición del testu.
 "Guía d'estudiu pal ingresu a les llicenciatures", Escuela Nacional d'Antropoloxía y Historia, INAH-CONACULTA, Méxicu.

 Fines de la etnoloxía 
L'oxetivu fundamental de la etnoloxía ye conocer pueblos distantes que paecen distintos a nós (sociedaes urbanes clásiques del s. XXI). Esti oxetivu nun ye nada nuevo, yá que yá nel mundu clásicu historiadores como Heródotu describíen les diferencies y rareces de costumes nos perses o exipcios. O qué dicir de Marco Polo y los sos viaxes per Asia mientres la Edá Media. O l'interés que s'amena na Renacencia, al que sí-y #añader l'interés antropocéntricu por saber y conocer del ser humanu, que ye'l periodu nel que s'afaya y coloniza América.

No referente a la so historia, hai que señalar qu'escontra finales del sieglu XIX fundáronse dos escueles d'etnoloxía n'Estaos Xuníos (Franz Boes) y n'Alemaña (Leo Frobenius). La primera realizó estudios del folclor de los aboríxenes de Norteamérica y sacó a la lluz la teoría de les árees culturales, ente que la segunda introdució la espresión de «kulturkreis», (rexón cultural). Más palantre surdieron les escueles funcionalistes (con Bronisław Malinowski y Alfred Reginald Radcliffe-Brown a la cabeza) y los estudios interculturales (de Murdock, Whiting y Edward Burnett Tylor).

Tocantes a autores relevantes, podría citase principalmente a Marcel Mauss, sociólogu y antropólogu francés consideráu como'l padre de la etnoloxía francesa. Sobrín y discípulu de Durkheim, ye l'autor del influyente Ensayo sobre'l don. La forma y la razón del intercambiu nes sociedaes arcaiques (1925).

 Ver tamién 
 Antropoloxía
 Etnografía
 Antropoloxía clásica
 Ciberantropología
 Artes y tradiciones populares
 Muséu Valencianu d'Etnoloxía

 Bibliografía 
 Aguirre Batzá, Ángel y otros (1993) Diccionariu temáticu d'antropoloxía, Ed. Boixareu Universitaria. Barcelona
 Bueno, Gustavo (1987) Etnología y utopía, Jucar Universidá. Madrid
 Lombard, Jacques (1997) Introducción a la etnoloxía, Alianza Universidá. Madrid
 Sills, David L. y otros (1974) Enciclopedia Internacional de les Ciencies Sociales, Vol. 4, Ed. Aguilar. Madrid
 MARZAL Manuel (1998), Historia de l'Antropoloxía 2: Antropoloxía Cultural, 6ª edición, editorial Abya Yala, Quito – Ecuador.

 Referencies 

 Enllaces esternos 
 MASN, International Association of Student Anthropologists 

Categoría:Antropoloxía
*