Fisicoquímica

La Fisicoquímica, tamién llamada Química física, ye una subdisciplina de la Química qu'estudia la materia emplegando conceutos físicos y químicos.

Según Gilbert N. Lewis, "la Fisicoquímica ye cualquier cosa interesante", colo cual probablemente referir al fechu de que munchos fenómenos de la naturaleza con al respective de la materia son de principal interés na Fisicoquímica.

La Fisicoquímica representa una caña onde asocede un cambéu de diverses ciencies, como la Química, la Física, Termodinámica, Electroquímica y Mecánica cuántica onde les funciones matemátiques pueden representar interpretaciones a nivel molecular y atómicu estructural. Cambeos na temperatura, presión, volume, calor y trabayu nos sistemes, sólidu, líquidu y/o gaseoso atópense tamién rellacionaos con estes interpretaciones d'interacciones moleculares.

Al físicu d'Estaos Xuníos del sieglu XIX Willard Gibbs tamién se-y considera'l padre fundador de la fisicoquímica, pos na so publicación de 1876, On the Equilibrium of Heterogeneous Substances (Estudio sobre l'equilibriu de sustancies heteroxénees) acuñó términos como enerxía llibre, potencial químicu y regla de les fases, qu'años más tarde seríen de principal interés d'estudiu nesta disciplina.

La Fisicoquímica moderna tien firmes bases na Física pura. Árees d'estudiu bien importantes nella inclúin a la Termoquímica (termodinámica química), cinética y Dinámica química, Química cuántica, Mecánica estadística, Electroquímica, Magnetoquímica, enerxética, química del estáu sólidu y de superficies, y espectroscopia. La Fisicoquímica forma parte fundamental nel estudiu de la ciencia de materiales.

 Historia de la Fisicoquímica 
La Fisicoquímica nun se constituyó como especialidá independiente de Química hasta principios del sieglu XX. Pueden tomase como puntu de partida de la nueva especialidá les feches de creación de dos de les primeres revistes qu'incorporaron esti nome al so títulu: l'alemana Zeitschrift für physikalische Chemie, dirixida por Wolfgang Ostwald y Jacobus Henricus van 't Hoff, qu'empecipió la so publicación en 1887, y l'estauxunidense Journal of Physical Chemistry A, dirixida por Wilder Dwight Bancroft dende 1896. A pesar d'ello, mientres tol sieglu XIX realizáronse notables aportaciones a dalgunos de los campos que davezu suelen axuntase como parte de la fisicoquímica, tales como la electroquímica, la termoquímica o la cinética química.

La obra d'Alessandro Volta, especialmente la pila que lleva'l so nome, foi'l puntu de partida de munchos trabayos nos que s'estudió los efeutos de la lletricidá sobre los compuestos químicos. A principios del sieglu XIX, Humphry Davy fixo pasar la corriente llétrica al traviés de sosa cáustica y potasa fundida, lo que-y dexó estudiar dos nuevos metales: el sodiu y el potasiu. El so principal discípulu y el so socesor na Royal Institution foi Michael Faraday, que siguió les investigaciones del so maestru. Nun artículu publicáu en 1834, Faraday propunxo los sos dos conocíes lleis sobre la electrólisis. La primera afirma que la cantidá de sustancia que se deposita nun electrodu ye proporcional a la cantidá de carga llétrica que traviesa'l circuitu. Na so segunda llei, Faraday afirma que la cantidá de carga llétrica que provoca'l desprendimientu d'un gramu d'hidróxenu produz el desprendimientu d'una cantidá igual al equivalente electroquímicu d'otres sustancies.

Los trabayos realizaos por Antoine Lavoisier y Pierre-Simon Laplace davezu considérense'l puntu de partida de la termoquímica. Diseñaron un nuevu preséu, el calorímetru, nel que podía realizar midíes sobre la cantidá de "calóricu" desprendíu mientres les reacciones químiques. Laplace y Lavoisier pensaben que'l calóricu yera unu de los elementos imponderables y que los gases yeren compuestos de calóricu y l'elementu correspondiente. Na primer metá del sieglu XIX, abandonóse la idea del calóricu y empezaron a realizase les investigaciones que dexaron l'establecimientu de les lleis de la termodinámica. L'aplicación d'estes investigaciones a los procesos químicos dexó'l surdimientu de la termoquímica, gracies a la obra d'autores como Marcelin Berthelot o Henry Le Châtelier.

Unu de los primeros trabayos dedicaos al estudiu de la cinética química foi'l realizáu por Ludwig Ferdinand Wilhelmy sobre la velocidá de cambéu de configuración de determinaos azucres en presencia d'un ácidu. A mediaos del sieglu XIX, Wilhelmy llegó a la conclusión de que la velocidá del cambéu yera proporcional a la concentración del azucre y del ácidu y que tamién variaba cola temperatura. La collaboración ente un químicu, George Vernon Harcourt, y un matemáticu, William Esson, dexó la introducción d'ecuaciones diferenciales nel estudiu de la cinética química. Esson foi'l introductor de los conceutos de reacciones de "primer orde", que la so velocidá ye proporcional a la concentración d'un solu reactivu, y de reacciones de "segundu orde", nes cualos la velocidá ye proporcional al productu de dos concentraciones. Nos últimos años del sieglu XIX, los trabayos de Jacobus Henricus van't Hoff tuvieron una gran influencia n'este y otros campos de la química. Ente les sos aportaciones, alcuéntrase la introducción del métodu diferencial pal estudiu de la velocidá de les reacciones químiques y la so famosa ecuación que dexa rellacionar la velocidá y la temperatura de la reacción.

El desenvolvimientu de la mecánica cuántica y la so aplicación al estudiu de los fenómenos químicos foi unu de los cambeos más notables que se producieron na química del sieglu XX. Ente los científicos que más aportaciones realizaron nesti sentíu alcuéntrase Linus Pauling, autor de llibros tan significativos como'l so Introduction to Quantum Mechanics, With Applications to Chemistry (1935) o The Nature of the Chemical Bond and the Structure of Molecules and Crystals (1939). Ente otres munches aportaciones, Linus Pauling foi'l introductor del modernu conceutu d'electronegatividá.
Nota:sé que puedo tener problemes al faer esto, pero pa los usuarios qu'algamen a lleelo,nun confíen nesta páxina, meyor usen los links que siempres dexen embaxo y si dalgunu d'ellos tien el símbolu de pdf,ye bien encamentáu entrar ellí,busquen páxines fayadices y confiables como los pdf y les páxines de les universidaes.

 Fisicoquímicos destacaos 
 Svante Arrhenius
 Peter Debye
 Paul John Flory
 Jonathan Flower
 Josiah Willard Gibbs
 Erich Hückel
 Jacobus Henricus van't Hoff
 Lars Onsager
 Wilhelm Ostwald
 Linus Pauling
 Joachim Sauer






 Ver tamién 
 Sobre l'equilibriu de les sustancies heteroxénees

 Referencies 

 Enllaces esternos 


Categoría:Wikipedia:Revisar traducción