Lactarius sanguifluus

El  ye una especie de fungu de la familia Russulaceae que produz cogordes comestibles. Ta estendíu per Asia y Europa. Cuando se ruempe o ye cortada la cogorda, esprende un látex de color sanguinolentu que pasa a color verdosu cola so esposición al aire. El sombreru de la cogorda ye de color anaranxáu o marrón acoloratao con zones concéntriques de color más escuru, y va alquiriendo forma d'embudu según va maureciendo. Les cogordes pueden atopase aisllaes o en grupu principalmente nes proximidaes de coníferes, especialmente del abetu de Douglas.

 Taxonomía 
El robeyón foi científicamente descritu per primer vegada por Jean-Jacques Paulet como Hypophyllum sanguifluum en 1811, y adquirió el so nome actual en 1838 por Elias Magnus Fries. Ta clasificáu na seición Dapetes del xéneru Lactarius, xunto con otres populares especies comestibles como'l ñícaruNmic (Lactarius deliciosus) y Lactarius deterrimus.

 Hábitat y distribución 
El robeyón n'Europa suel apaecer en pinares sobremanera de la rexón próxima al Mediterraneu, (Baleares, Catalunya y comunidá valenciana) ente que'l ñícaru (L. deliciosus) dase per toa Europa. Suel dase en zones templaes y soleyeres y terrenes a non demasiada altitú. El robeyón va faciéndose más raru a midida que aumenta l'altitú. La dependencia que los pinos tienen de la micorriza que forma con esti fungu ye total una y bones esta déxa-y esplorar más terrenu col so sistema radicular.

Esti fungu ta tamién llargamente estendíu na rexón de Himachal Pradesh n'India, onde se-y reparó crecer en montes mistos de coníferes, de cutiu sol felechu Onychium contiguum. N'Holanda, alcontróse en dunes caliares, en clima templáu, asoleyáu nos cantos de montes apoderaos por pinos.
Tamién se-y cita en Bélxica, y China.

 Comestibilidá 

Les cogordes de Lactarius sanguifluus son comestibles. N'India exemplares mozos de robeyón consúmense xunto colos de ñícaru (L. deliciosus).

Les sos cogordes, al igual que les d'otres especies, pueden bioacumular metales pesaos tóxicos de suelos contaminaos. Por ello, nun ye recomendable consumir cogordes recoyíes en suelos potencialmente contaminaos como pueden ser los industriales o próximos a carreteres con muncho tráficu. Nun estudiu fechu en Turquía sobre delles especies comestibles de fungos, comprobóse que les cogordes de robeyón conteníen altos niveles de cinc, manganesu, níquel, cobaltu, cadmiu, y plomu.

 Especies asemeyaes 
Lactarius vinosus foi de cutiu consideráu una variedá de L. sanguifluus, pero la so morfoloxía especialmente calteres macroscópicos como la ornamentación de les sos espores y calteres moleculares confirmaron que son especies distintes.

Puede confundise col ñícaru (L. deliciosus) magar que'l látex d'esti ye más anaranxáu en cuenta de color acoloratáu vinosu como ye'l de L. sanguifluus.

 Compuestos bioactivos 
Lactarius sanguifluus contién un amiestu d'esteroles. L'esterol predominante ye ergosterol (un 56.6% del total de esteroles), con menor proporción d'otros derivaos del ergosterol.

El látex contién pigmentos a base de sesquiterpenos con una cadarma de guanines, qu'inclúin los compuestos a los que vulgarmente se-yos denoma lactaroviolina y sangol. Dalgunos d'estos productos créese que se producen por aición enzimática cuando la cogorda se ruempe o manca.

 Referencies 

Categoría:Fungos comestibles
sanguifluus

Categoría:TBSpecies