Phalacrocorax auritus

El mabea oreyuda (Phalacrocorax auritus) ye una especie d'ave suliforme de la familia PhalacrocoracidaeClements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, B.L. Sullivan, and C. L. Wood. 2010. The Clements checklist of birds of the world: Version 6.5. Cornell University Press. Downloadable from Cornell Lab of OrnithologyPeterson, A. P. 2010. Birds of the World -- current valid scientific avian names. Consultáu en Febreru de 2011. qu'habita tantu zones costeres como agües duces del interior d'América del Norte. Anque tuvo en peligru debíu al emplegu masivu de DDT, el so númberu amontóse de nuevu nos últimos años.

Nomes comunes
Amás de mabea oreyuda, tamién ye conocíu como mabea de doble cresta, cuervu-patu, mabea de Florida, cuervu marín y pavu marín.

 Taxonomía 
La mabea oreyuda foi descritu por René Primevère Lesson en 1831. El so nome científicu vien de los términos griegos phalakros/φαλακρος "calvu" and korax/κοραξ "cuervu", and the Llatín auritus "oreyudu", referíu a les sos crestes.

 Subespecies 
Conócense cuatro subespecies de Phalacrocorax auritus:

 Phalacrocorax auritus albociliatus - SO Columbia Británica a Golfu de California
 Phalacrocorax auritus auritus - Golfu de San Llorienzo al Cape Cod y llocalmente oeste d'Utah
 Phalacrocorax auritus cincinatus - islles Aleutianes, Golfu d'Alaska hasta la península de Yakutat
 Phalacrocorax auritus floridanus - mariñes de Carolina del Norte a Florida, Les Bahames y Cuba


 Descripción 
La Mabea oreyuda ye un gran páxaru negru qu'algama hasta 91 cm de llongura con un valumbu de 132 cm. Tien una cola llarga y un gargüelu mariellu. El so plumaxe ye negru con reflexos verdosos. La doble cresta blanca pola que recibe'l nome de "oreyudu" namái apaez de volao mientres la estación de cría nos páxaros occidentales; ye menos frecuente nos páxaros orientales. Los mozos son pardos con cabeza, pescuezu y pechu blancos.

 Distribución y hábitat 
Una especie bien estendida, envierna en cualquier llugar llibre de xelu na mariña, llegando pel norte hasta'l sur d'Alaska na mariña oeste americana y al sur de Nueva Inglaterra na mariña este. Pel sur llega hasta Méxicu y Les Bahames. N'ocasiones escepcionales crució l'Atlánticu, siendo avistáu en Gran Bretaña, Irlanda y les Azores.

 Conducta 
Les Mabees Oreyudes suelen nadar na superficie de l'agua, dexando namái visibles la so cabeza y pescuezu, pero bucien p'alimentase. Utilicen los sos pies palmotiaos pa propulsarse y son capaces de llegar hasta lo 7,5 m mientres 30-70 segundos. Pa ensugase de cutiu pasen enforma tiempu coles ales estendíes, yá que nun son por completu impermeables. Suel volar a ras de la superficie.

 Dieta 
Alimentar nel mar, llagos d'agua duce y ríos. Como toles mabees bucia p'atrapar a les sos preses. Aliméntase principalmente de pexes, pero n'ocasiones tamién d'anfibios y crustáceos. Les preses más pequeñes son encloyaes enteres, ente que les más grandes son abasnaes hasta la superficie enantes de ser taramiaes.
Les mabees regurgitan egagrópiles colos restos semidigeridos de les sos comíes como escayos y raspies. Estos restos son utilizaos p'analizar la so dieta.


 Reproducción 
L'apareyamientu producir nel so hábitat habitual. Constrúin niales n'árboles, cantiles o inclusive nel suelu en llugares aisllaos y apropiaos. Son páxaros gregarios y suelen formar colonies de cría, de cutiu xunto a otros páxaros acuáticos y pa llamase utilizando un fondu gazníu gutural.

 Recuperación 
El númberu de mabees oreyudes baxó alarmantemente na década de 1960 por cuenta de los efeutos del DDT. De xemes en cuando les sos colonies tamién fueron afeutaes pola aición humana yá que se cree que son una amenaza pa la pesca.

En dómina recién la población de mabees oreyudes amontóse. Créese que se debe al descensu de contaminantes, debíu al usu decreciente del DDT.

En 1894 Thomas McIlwraith escribió nel so llibru Aves d'Ontario sobre la mabea oreyuda: "Cuando los mozos crecieron lo suficiente axúntense n'inmenses bandaes en paraxes aisllaes, onde permanecen hasta que l'agua conxélase y entós empiecen la migración y nun tornen hasta la primavera." Linda Wires y Francesca J. Cuthbert afirmen que paez que les mabees yeren muncho más comunes en Norteamérica que na actualidá, pero que'l so númberu empezó a escayer nel sieglu XIX hasta llegar al presente.

Les poblaciones qu'habiten nos Grandes Llagos paecen beneficiase de la introducción de nueves especies piscícoles. Los científicos nun tán d'alcuerdu de la influencia de la depredación de les mabees, pero paez que son especialmente determinantes en delles llocalizaciones.

Por esta razón y por cuenta del pidimientu de delles organizaciones de pesques el gobiernu de los Estaos Xuníos estendió apocayá delles midíes de control pa la reproducción y evitar la espansión escesiva de la especie.

 Referencies 

  Database entry includes justification for why this species is of least concern
 Alsop, Fred J. III; Birds of Texas. Smithsonian Handbooks: DK Publishing, Inc., New York, NY (2002).

 US Fish & Wildlife Service 
 McIlwraith,Thomas; The Birds of Ontario: Being a Concise Account of Every Species of Bird Known to Have Been Found. W. Briggs, Toronto, ON (1894)
 Wires, Linda A., and Francesca J. Cuthbert; Historic Populations of the Double-crested Cormorant (Phalacrocorax auritus): Implications for Conservation and Management in the 21st Century Waterbirds 29(1): 9-37, 2006.

 Enllaces esternos 

 Double-crested Cormorant Species Account - Cornell Lab of Ornithology
 Double-crested Cormorant  - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter

auritus
Categoría:Aves d'Estaos Xuníos
Categoría:Aves del Neárticu
Categoría:TBSpecies