Jean-Luc Godard

Jean-Luc Godard  foi un direutor de cine franco-suizu. Cultivó un cine creador, vanguardista, pero accesible nel so conxuntu. Foi esperimental respectu al montaxe consideráu clásicu. Foi unu de los miembros más influyentes de la nouvelle vague, al empar carauterizáu pola so acidez crítica y pola poesía de les sos imáxenes.

 Biografía 

 Primeros años 
Fíu d'un médicu y de una fía de banqueros suizos, vivió los sos primeros años nesti país, pa treslladase a París mientres la so adolescencia, onde estudiaba etnoloxía na Sorbona. Nesta dómina empieza a afayar la so gran pasión pol cine, frecuenta de continuu la Cinemateca Francesa y los cineclub parisinos. En 1950 empezó a trabayar como críticu cinematográficu en delles revistes, ente elles Cahiers du Cinéma, nes qu'utilizaba'l seudónimu de Hans Lucas. Nesta publicación coincidiría cola plana mayor de la nouvelle vague, esto ye, con François Truffaut, Éric Rohmer, Claude Chabrol y Jacques Rivette.

Al morrer la so madre en 1954, treslladóse de nuevu a Suiza onde trabayó como albañil, fechu que sirvió como argumentu al so primer documental, Operation Béton. Al tornar a París, mientres siguía trabayando en Cahiers du Cinéma, rodó los curtiumetraxes Une femme coquette (1955) y Tous les garçons s'apellent Patrick (1957).

 Carrera 

 La dómina dorada de la Nouvelle vague 
Nel branu de 1959 empezó'l rodaxe del so primer llargumetraxe, À bout de souffle sobre un guión de François Truffaut —de quien foi per esos años bien amigu— y cola collaboración de Claude Chabrol. La película, protagonizada por Jean-Paul Belmondo y Jean Seberg, supunxo una revolución na manera de filmar al utilizar téuniques hasta entós pocu ortodoxes, como rodar cámara en mano, utilizar l'estilu documental o saltar d'un planu a otru. A pesar de nun llograr nengún premiu nel Festival de Cannes, ganó'l Oso de Plata nel Festival de Berlín, según el Premiu Jean Vigo.

En 1960 dirixó'l so segundu llargu, El soldadito, que tuvo prohibíu en Francia mientres tres años. Esti filme tuvo protagonizáu por Anna Karina, actriz con quien se casó un añu más tarde y que protagonizaría dellos de los sos proyeutos posteriores.

Mientres los siguientes años, Godard collaboró con otros integrantes de la Nouvelle vague como actor, codireutor o productor, al empar que dirixó películes descomanadamente influyentes que fueron aclamaes pola crítica cinematográfica como Banda estreme o Pierrot le Fou. Dalgunos de los premios que collechó nesta dómina fueron el premiu especial del xuráu y el de la crítica de la Mostra de Venecia por Vivir la so vida, el so segundu Osu d'Oru por Alphaville, y un nuevu premiu especial del xuráu na Mostra por La Chinoise.

A partir de Made in USA el cine de Godard, yá enantes carauterizáu pol radicalismu formal, incorporó un progresivu radicalismu políticu que cristalizó en dos llargumetraxes, La Chinoise y Week End, preludiu de la so incorporación al movimientu maoísta.

 Etapa política 
Tres l'estrenu de Week End en 1967, y dempués de divorciase d'Anna Karina y casase cola entós estudiante anarquista Anne Wiazemsky, Godard decidió poner el so cine al serviciu del movimientu revolucionariu que eclosionaba col Mayu francés y, xuntáu a la ideoloxía maoísta, abandonó los sos métodos de trabayu anteriores.

En mayu de 1968 el Festival de Cannes foi suspendíu pola interrupción de les proyeiciones que fixeron Godard, François Truffaut, Polanski y otros cineastes, en sofitu y solidaridá al movimientu estudiantil y obreru del Mayu francés. Esi añu tamién dirixó One plus One, más tarde tituláu Sympathy for the Devil, un documental que non yá amuesa cómo los Rolling Stones van dando forma a esti cantar paso a pasu, sinón que tamién ye un rellatu simultáneu de dos o tres discursos políticos y estéticos revolucionarios.

Col fin d'esleir la mesma autoría nun coleutivu cinematográficu miliante, creó'l Grupu Dziga-Vertov, como homenaxe al cineasta soviéticu Dziga Vertov xunto al estudiante de Filosofía Jean-Pierre Gorin, l'actriz Juliet Berto y la mesma Wiazemsky, ente otros, y munchos de los sos filmes, qu'empezaría a rodar en 16 mm, nutrir d'influencies del cine de propaganda soviéticu. Nes sos propies pallabres, yeren «películes revolucionaries p'audiencies revolucionaries» y caracterizáronse por una gran rocea nes imáxenes belles», en beneficiu d'un soníu a les veces hipertrofiáu, y por un discursu netamente marxista, abandonando les hestories de ficción p'amosar ensayos fílmicos de gran radicalidad.

 Les décades de 1970 y 1980 
Ensin eslleir el Grupu Dziga Vertov, ya inda comprometíu cola militancia revolucionaria, Godard probó a dirixir filmes de ficción convencional que ejemplificasen les teoríes maoístes dirixiéndose a un públicu más ampliu. Como primer pieza d'esti proyeutu, y codirixendo con Jean-Pierre Gorin, estrenó en 1972 el llargumetraxe Tou va bien, protagonizáu por Yves Montand y Jane Fonda. Sicasí, y a pesar de que tanto Godard como Gorin entamaren fundar la productora Tou Va Abondo bien cola cual dirixir nuevos proyeutos de corte marxista, unos meses dempués fixeron una severa autocrítica de los presupuestos teóricos so los que se rodara Tou va bien nel documental Carta a Jane, tres el cual el Grupu Dziga Vertov eslleióse definitivamente.

Godard, yá dixebráu d'Anne Wiazemsky, refugó tola so etapa maoísta nel documental Equí y n'otru llugar, estrenáu en 1976 y codirixíu con Anne-Marie Mieville.

Na década de 1980 volvería al cine convencional de 35 mm y rodaría películes polémiques como Yo te saludo, María, en paralelu con Anne-Marie Mieville. A finales de la década empezó a trabayar nuna serie documental titulada Histoire(s) du cinéma, na que daría la so particular visión sobre la historia del cine y que Canal Plus francés emitió nel añu 2000. Ye una obra conceptual, enllena d'imáxenes superpuestes y testos, de discutinios y de poesía, que s'enllarga na década siguiente.

 Últimes películes 
Amás, rodó Allemagne 90 neuf zéro (1991) y Les Enfants jouent à la Russie (1993), sobre esos años críticos. Y fixo Hélas pour moi (1993) filme que s'inspira na lleenda d'y Alcmena y de Amfitrión, que foi llevada al teatru por Plauto, Molière, Kleist y Giraudoux; quier amosar el deséu encarnáu nel home; y utiliza asismimo idees de Leopardi sobre l'amor. Fixo más tarde, una semeya de sigo mesmu en JLG/JLG - autoportrait de décembre (1995), y una película For Ever Mozart (1996), na que ta presente la música del títulu.

Dempués va realizar La nuesa música (2004), y tres unos curtios, en 2010, Film socialisme.

En 2012, la productora Wild Bunch anunció un nuevu filme de Godard, Adieu au Language, película rodada en 3D pol so direutor de fotografía, Fabrice Aragno.

 Premios 
 1965 - Osu d'Oru nel Festival de Berlín por Alphaville
 1995 - Premiu Theodor W. Adornu (Theodor W. Adornu Preis) de la ciudá de Frankfurt del Main (Alemaña)
 2010 - L'Academia de Hollywood concedió-y el Óscar honoríficu.

 Filmografía 
 3X3D, (2014)
 Adieu au language, (2014)
 Film socialismu, Film socialisme, (2010)
 Une catastrophe, (2008, curtiu)
 Vrai faux passeport, (2006, curtiu)
 Moments choisis des histoire(s) du cinéma, (2004, doc.)
 La nuesa música, Notre musique, (2004)
 Ten minutes older: The cello (episodiu "Dans le noir du temps", 2002) 
 Lliberté et patrie, (2002) (V)
 Aponderamientu del amor, Éloge de l'amour, (2001)
 De l'anicie du XXIème siècle (Curtiumetraxe documental, 2000)
 Histoire(s) du cinéma: La monnaie de l'absolu (1998) (V)
 Histoire(s) du cinéma: Le contrôle de l'univers (1998) (V)
 Histoire(s) du cinéma: les signes parmi nous (1998) (V)
 Histoire(s) du cinéma: Une vague nouvelle (1998) (V)
 The Old Place (1998)
 Histoire(s) du cinéma: Fatale beauté (1997) (V)
 Histoire(s) du cinéma: Seúl le cinéma (1997) (V)
 For ever Mozart, (1996)
 JLG: Autorretratu d'avientu, JLG / JLG: Autoportrait de décembre (1995)
 Deux fois cinquante ans de cinema français (1995)
 Peor pa mi, Hélas pour moi, (1993)
 Les Enfants jouent à la Russie (1993)
 Allemagne 90 neuf zéro (1991)
 Contre l'oubli, (episodiu "Pour Thomas Wainggai, Indonésie", 1991) 
 Nueva fola, Nouvelle vague (1990)
 Comment vont les enfants (episodiu L'enfance de l'art, 1990) 
 Histoire(s) du cinéma: Toutes les histoires (1989) (V)
 Histoire(s) du cinéma: Une histoire seule (1989) (V)
 Le Rapport Darty (1989)
 Les Français vus par (1988) (mini) TV Series (segmentu Le dernier mot)
 On s'est tous défilé (1988)
 Puissance de la parole (1988)
 Soigne ta droite (1987) (figura como Monsieur Godard)
 Aria, (episodiu Armide, 1987) 
 El rei Lear, King Lear, (1987)
 Grandeur et décadence (1986) (TV)
 Meetin' WA, (1986)
 Soft and Hard, (1986)
 Detective, Détective, (1985)
 Yo te saludo, María, Je vous salue, Marie (1985)
 Série noire, (1984) TV Series
 Carmen, pasión y muerte, (1983)
 Pasión, (1982)
 Carta a Freddy Buache, Lettre à Freddy Buache, (1981)
 Que se salve quien pueda (la vida), Sauve qui peut (la vie), (1980)
 Guión de Sauve qui peut la vie, (1979)
 Comment ça va?, (1978)
 France/tour/detour/deux/enfants, (1977) (mini serie) (TV)
 Ici et ailleurs, (1976)
 Six fois deux/Sur et sous la communication, (1976) (mini serie) (TV)
 Numéro deux, (1975)
 Letter to Jane, (1972)
 Tou va bien, Tout va bien, (1972)
 One P.M., (1972)
 Lotte in Italia, (1971)
 Le vent d'est, (1970)
 British sounds, (1970)
 Pravda, (1970)
 Vladimir et Rosa, (1970)
 Le gai savoir, (1969)
 Amor y rabia, Amore y rabbia, (episodiu L'amour, 1969) 
 Sympathy for the devil, (1968)
 Cinétracts (1968)
 Un filme comme les autres, (1968)
 Week end, (1967)
 Loin du Vietnam, (episodiu Caméra-oeil, 1967) 
 La chinoise, (1967)
 Le plus vieux métier du monde, (episodiu Anticipation, ou l'amour en l'an 2000, 1967) 
 Dos o trés cuesas que yo sé d'ella, 2 ou 3 choses que je sais d'elle, (1967)
 Made in USA, (1966)
 Masculín, femenín, Masculin, féminin: 15 faits précis, (1966)
 Pierrot le Fou, Pierrot le fou, (1965)
 París vistu por..., Paris vu par..., (episodiu Montparnasse-Levallois, 1965) 
 Lemmy contra Alphaville / Alphaville, Alphaville: Une étrange aventure de Lemmy Caution, (1965)
 Une femme mariée: Suite de fragments d'un filme tourné en 1964, (1964)
 Les estafes más famoses del mundu, Les plus belles escroqueries du monde (episodiu Le grand escroc, 1964) 
 Banda estreme, Bande à part, (1964)
 Reportage sur Orly, (Documental, 1964)
 El despreciu, le mépris., (1963)
 Los carabineros, Les carabiniers, (1963)
 RoGoPaG, (episodiu Il nuovo pulgo, 1963)
 El pequeñu soldáu, Le petit soldat, (1963)
 Vivir la so vida, Vivre sa vie: Film en 12 tableaux, (1962)
 Los siete pecaos capitales, Les Sept péchés capitaux (1962) (segmentu La Paresse)
 Una muyer ye una muyer, Une femme est une femme, (1961)
 Une histoire d'eau, (Curtiumetraxe, 1961)
 Ensin aliendu / A la fin de la escapada, À bout de souffle, (1960)
 Charlotte et son Jules, (Curtiumetraxe, 1960)
 Charlotte y Véronique, Charlotte et Véronique, ou Tous les garçons s'appellent Patrick (Curtiumetraxe, 1959)
 Une femme coquette, (Curtiumetraxe, 1955)
 Opération béton, (Curtiumetraxe, 1954)

 Referencies 

 Bibliografía 

 De Godard 
 Cinco guiones, Alianza, 1973, ISBN 84-206-1459-9
 Jean-Luc Godard por Jean-Luc Godard, Barral, 1971, ISBN 84-211-0213-3, artículos y entrevistes
 Introducción a una verdadera historia del cine, Alphaville, 1980, ISBN 84-85865-00-6
 Archéologie du cinéma, Farrago, 2000, diálogu con Y. Ishaghpour, ISBN 2-84490-049-6
 La Nouvelle Vague, Paidós, 2004 (or. 1999), xunto con Chabrol, Truffaut y Rohmer.
 Jean-Luc Godard: pensar ente imáxenes: conversaciones, entevistes, presentaciones y otros fragmentos, Entemediu, 2010, ISBN 978-84-614-1547-2.

 Sobre Godard 
 R. Gubern, Godard polémicu, Tusquets, 1969
 J. Mandelbaum, Jean-Luc Godard, El País / Cahiers, 2008
 VV. AA., Jean-Luc Godard, documents, Pompidou, 2006
 J.F. Nemer, Jean-Luc Godard, Gallimard, 2006
 Anne Wiazemsky, Une année studieuse, 2012. Tr.: Un añu entamanáu, Anagrama, 2013, ISBN 978-84-339-7857-8

 Enllaces esternos 

Categoría:Direutores de cine de Francia
Categoría:Nouvelle vague
Categoría:Ganadores del premiu Óscar honoríficu
Categoría:Persones de París