Glenn Miller

Alton Glenn Miller  foi un músicu de jazz d'Estaos Xuníos de la era del Swing, y amás militar, nel rangu de Mayor. En 1937, funda la orquesta na que crearía y caltendría viva dende esi entós la so música, llamada The Glenn Miller Orchestra, onde fixo innumberables ésitos, ente los más importantes "In The Mood" que ye posiblemente'l cantar de swing más conocida, y otres como "Kalamazoo" "American Patrol" "Moonlight Serenade" "Tuxedo Junction" "Chattanooga Choo Choo" "A String of Pearls" "Little Brown Jug" "Pennsylvania 6-5000" ente otres.

 Entamos 

Nacíu de la rellación ente Elmer Miller y Mattie Lou Cavender, empecipiar na música cuando'l so padre Elmer regaló-y una mandolina, que depués camudó por un corno que foi'l primer preséu de vientu que tocó. Nesos tiempos, la familia Miller vivía en Tryon, Nebraska. Pasó la so infancia en Nebraska y Oklahoma hasta que la so familia instalóse definitivamente en Colorado, onde con doce años abandona'l corno y empieza a estudiar la téunica del trombón y a tocalo na banda del so colexu. Siendo entá estudiante universitariu, Glenn realizaba audiciones, tocando siempres que se-y presentaba la oportunidá. Al desdexar los sos estudios y refiertar en trés de los sos seis cursos, decidió abandonar la universidá dedicándose por completu a la música.La Segunda Guerra Mundial: Glenn Miller Convertir en trombonista profesional y xúnese a la banda del entós célebre batería, Ben Pollack, nuna xira por California. Nesa banda'l clarinetista yera'l más tarde proclamáu "rei del swing", Benny Goodman.

En 1927, la orquesta llega a Nueva York y Miller decide dexala pa tocar pola so cuenta en clubes, programes de radio y espectáculos musicales, hasta bien entráu l'añu 1932. En 1935, Ray Noble, direutor británicu d'orquesta encárga-y entamar una banda de swing. Mientres dos años alterna la direición de la orquesta y les actuaciones en pequeños locales, hasta qu'en 1938 decide formar la so propia "Gran Banda" tres dellos intentos atayaos. El so primer gran ésitu foi "Moonlight Serenade" y un contratu nel Casino de Glen Island en New Rochelle, en Nueva York, ábre-y les puertes a una carrera trunfal que se va caltener hasta'l final de la so vida. Coles mesmes que la orquesta trunfa nes sales de bailles, la banda adquier una popularidá terrible nos Estaos Xuníos d'América por cuenta de la emisión de les sos actuaciones por un programa radiofónicu que tresmitida de mariña a mariña nos Estaos Xuníos, y que foi patrocináu pola marca de pitos "Chesterfield".

 Ésitos 
Formó una segunda banda en 1937, que consiguió rápido'l favor del públicu, qu'enllenaba los sos conciertos, lo que dio llugar a una serie de grabaciones pa les multinacionales discográfiques RCA Víctor y His Master's Voice. Dende xunu de 1938, Miller apoderó los primeros puestos de delles llistes de música popular, y caltúvose asina más d'un añu. A principios de 1940, "In the Mood" tuvo quince selmanes consecutives de númberu unu, y siguió "Tuxedo Junction" que caltuvo a Miller nel númberu 1 hasta'l branu. El 11 de febreru de 1941 dióse-y a Miller el primer discu d'oru por "Chattanooga Choo Choo".

Otros títulos conocíos son "A String of Pearls", "Moonlight Serenade" y "Pennsylvania 6-5000" (que yera y sigue siendo'l númberu de teléfonu del Hotel Pennsylvania en Manhattan). La "Serenata a la lluz de la Lluna" (Moonlight Serenade) ye un de los cantares más reproducíos de tola historia n'EE. XX., y anguaño ta considerada como la tema representativa de Miller, y como un de los cantares más importantes de la historia musical d'EE. XX..

En 1942, mientres la Segunda Guerra Mundial, Miller apuntar nes Fuercies Aérees onde recibió'l rangu de capitán y onde s'encargó de tocar pa les tropes d'Estaos Xuníos movíes a Europa.

 Discografía 
En 1991 la discográfica RCA punxo a la venta una coleición de 13 cederrones con toles temes grabaes pa esta robla. La compilación cuntaba con un total de 286 títulos.

 Muerte o misteriu 
Tres la lliberación de París, a Miller ordenóse-y realizar una xira de seis selmanes ellí y n'otres ciudaes europees, yá en poder de los aliaos. Miller, acabante xubir a Mayor, pasó la nueche anterior, aldericando con un amigu los sos planes de formar una banda na posguerra y depués retirase a una finca que mercara en California.Nes redes del tiempu: Glenn Miller 

A otru día, 15 d'avientu de 1944, partió nun avión monomotor dende l'aeródromu de Twinwood, 50 milles al norte de Londres. Dirixir a París, pa empecipiar la so xira artística. El pilotu de l'aeronave tamién se dirixía a la ciudá, na que taba a puntu de ser sometíu a una corte marcial por acusaciones de traficar nel mercáu negru. Los informes indiquen qu'había un tercer compañeru con ellos nesti vuelu.La muerte de Glenn Miller: ¿una combalechadura d'asesinatu?

Como nunca s'atoparon los cadabres de Miller y los sos acompañantes, hubo una serie de lleendes que-y supóníen vivu. En 1985, l'investigador Clive Ward afayó un Noorduyn Norseman, similar al avión en que viaxó Miller, nes contornes de la mariña norte de Francia pero nun pudo verificase la esistencia de restos humanos nel so interior.

Unu de los rumores más persistentes ye'l de que morrió nun chamizu alemán, apuñaláu por una prostituta, anque esta historia, que se supón desclasificada como munchos otros secretos de guerra, nunca se pudo confirmar. La teoría más probable ye que l'avión foi por fuercia baltáu por bombarderos RAF sobre la Canal de la Mancha (ente Francia y Reinu Xuníu), dempués d'una operación albortada de bombardéu contra Alemaña onde se refundiaron al mar les bombes destinaes con cuenta d'allixerar carga: el pilotu de la fuercia aérea británica Frad Shaw anotó na so bitácora que reparó qu'un pequeñu avión monomotor bastiar n'espiral y ensin control escontra'l mar.

Un artículu del Chicago Tribune (2014) señalaba que, a pesar de les munches teoríes, l'avión de Miller estrellar por defectu del carburador. El motor del avión tenía un carburador conocíu por dar problemes en tiempu fríu y un historial d'accidentes provocaos n'otros aviones, al conxelase.

A pesar de la desapaición del músicu, la banda siguió les sos actividaes so la direición de Jerry Gray hasta'l 13 de payares de 1945, cuando fixo la so última presentación ante'l Presidente Harry Truman, en Washington. El mayor Glenn Miller foi l'únicu miembru de la banda que nun sobrevivió a la guerra.

El llibru "The Glenn Miller conspiracy", del periodista Hunton Downs y espublizóse en 2010, afirma que Miller foi puestu so les órdenes d'Eisenhower y foi prindáu pola Gestapo col fin de llegar hasta ésti. Foi torturáu, executáu y abandonáu nun chamizu parisín.

N'abril de 1992, a pidimientu de la so fía, púnxose-y una llábana nel Cementeriu Nacional d'Arlington, llugar que se destina a los cayíos nes guerres y ex-presidentes d'Estaos Xuníos d'América.

 Película 
En 1953, Anthony Mann rodó la película biográfica "The Glenn Miller Story", na que James Stewart interpretaba a Alton Glenn Miller.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Músicos y músiques de jazz d'Estaos Xuníos
Categoría:Clarinetistes
Categoría:Músicos y músiques de swing
Categoría:Músicos y músiques d'Estaos Xuníos
Categoría:Aviadores d'Estaos Xuníos
Categoría:Aviadores de la Segunda Guerra Mundial
Categoría:Militares de la Segunda Guerra Mundial d'Estaos Xuníos
Categoría:Militares d'Estaos Xuníos