John B. Watson

John Broadus Watson  foi un psicólogu estauxunidense fundador del Conductismu.

Foi unu de los psicólogos estauxunidenses más importantes del sieglu XX, conocíu por haber fundáu la Escuela Psicolóxica Conductista , qu'inauguró en 1913 cola publicación del so artículu «La Psicoloxía tal como la ve'l Conductista».

Ye célebre la frase, qu'él mesmu almitió como desaxeración, na que sostién que tomando una docena de neños cualesquier, y aplicando terapia de la conducta téuniques de cambéu de conducta, podría consiguir cualquier tipu de persona que deseyara: 

Ye conocíu tamién pol so revesosu esperimentu col Pequeñu Albert realizáu xunto a Rosalie Rayner el so asistente personal.

 Biografía 
John Broadus Watson nació en Greenville (Carolina del Sur) el 9 de xineru de 1878 y morrió en Nueva York el 25 de setiembre de 1958.

Graduóse na Universidá de Chicago en 1903. El so disertación “Animal education: an experimental study on the psychical development of the white rat, correlated with the growth of its nervous system”, ye'l primer documentu modernu científicu avera del comportamientu del aguarón blancu. Nel documentu, Watson describe la rellación ente la mielinización cerebral y la capacidá de deprendimientu n'aguarones a lo llargo del so desenvolvimientu biolóxicu.

Watson permaneció na Universidá Johns Hopkins dellos años realizando investigaciones alrodiu de la rellación ente inputs sensoriales y aprendizaxe y comportamientu de les aves.

N'ochobre de 1920 Watson foi convidáu a abandonar la so cátedra na Universidá Johns Hopkins por cuenta de los rumores que corríen alrodiu de la rellación que caltenía col so asistente Rosalie Rayner (la cual sería la so collaboradora nel famosu esperimentu avera del condicionamientu del mieu col pequeñu Albert), pasando a trabayar darréu como psicólogu pa la empresa Thompson (fechu pol cual foi llargamente criticáu polos sos colegues de la dómina).

 Conductismu 
Sicasí, Watson desenvolvió'l conductismu, qu'anguaño constitúi una de les principales corrientes psicolóxiques, y que s'emplega en munches terapies con un altu grau d'efectividá. 

En 1913 Watson publica'l que, de cutiu, foi consideráu'l so trabayu más importante, l'artículu: “La psicoloxía dende'l puntu de vista conductista” y que va dar puntu de partida al conductismu. Nél Watson describe les llinies xenerales de la que va ser la so nueva filosofía.

El conductismu pon l'énfasis sobre la conducta observable (tanto humana como animal), que considera qu'hai de ser l'oxetu d'estudiu de la Psicoloxía, y les rellaciones ente estímulu y respuesta, más que nel estáu mental internu de la xente (anque Watson nunca negó la esistencia de cualesquier del mundu priváu o íntimu). Na so opinión, l'analís de la conducta y les rellaciones yera l'únicu métodu oxetivu pa consiguir la penetración nes aiciones humanes y extrapolar el métodu propiu de les Ciencies Naturales (el métodu científicu) a la Psicoloxía.

 El pequeñu Albert 

Watson pasó a la historia de la Psicoloxía polos esperimentos realizaos xunto a Rosalie Rayner pa demostrar les sos teoríes avera del condicionamientu de la reaición de mieu nun neñu d'once meses d'edá y que pasó a la historia cola denominación de Pequeñu Albert. 

Nél Watson pretendía demostrar cómo los principios del condicionamientu clásicu, apocayá afayáu por Iván Pávlov, podíen aplicase na reaición de mieu d'un neñu ante un aguarón blancu.

Albert foi escoyíu como suxetu d'esperimentación pol so gran estabilidá emocional. Por aciu l'esperimentu, Watson pretendía demostrar cómo podía condicionar la reaición de mieu d'Albert escontra un aguarón blancu, que primeramente nun provocaba nel neñu nenguna reaición aversiva, cómo podría xeneralizar esta conducta a otros estímulos similares y, a lo último, cómo esaniciar esta conducta. 

Según describen Watson y Rayner (1920), los oxetivos qu'escorríen col so esperimentu yeren dar respuesta a les siguientes entrugues:

 ¿Puede condicionase a un neñu por que tema a un animal qu'apaez simultáneamente con un ruíu fuerte?
 ¿va tresferise tal mieu a otros animales o oxetos inanimaos?
 ¿Cuántu va persistir tal mieu?

El procedimientu siguíu foi'l siguiente: Escoyer a un neñu sanu de nueve meses, Albert, pal esperimentu. Esaminóse-y pa determinar si esistía nél un mieu previo a los oxetos que se-y diben presentar (animales con pelo), exame que foi negativu. Sí s'identificó un mieu a los soníos fuertes (como cutir una llámina metálica con un martiellu fuertemente).

L'esperimentu dio empiezu cuando Albert tenía 11 meses y tres díes. Consistía en presentar al neñu un aguarón blancu de la que un ruíu fuerte (que se llograba cutiendo una barra metálica detrás de la cabeza del neñu). Dempués de dellos ensayos, el neñu papuxó ante la presencia del aguarón y darréu xeneralizó la so respuesta a otros estímulos: un perru, llana, un abrigu de piel, etc.

L'esperimentu nun pudo llegar a términu, nun algamar la fase de descondicionamiento, por cuenta de qu'Albert foi sacáu de la unidá hospitalaria en que s'atopaba enantes de la so conclusión.

 Implicaciones étiques 

L'esperimentu col pequeñu Albert abrió l'alderique sobre la ética a la d'esperimentar con seres humanos, contribuyendo al establecimientu de llendes pa esti tipu d'esperimentos.

 Referencies 

 Ver tamién 
 Psicoloxía conductista
 Analís esperimental del comportamientu
 Interconductismo
 Conductismu psicolóxicu
 Teoría de marcos relacionales
 Inxeniería del comportamientu
 Terapia de la conducta
 Cambéu de conducta

Categoría:Sicólogos y sicólogues d'Estaos Xuníos