Carl Rogers

Carl Ransom Rogers  influyente psicólogu na historia d'Estaos Xuníos, quien xunto a Abraham Maslow llegaría a fundar l'enfoque humanista en psicoloxía.

 Biografía 
Nació n'Oak Park, un barriu de Chicago, Illinois. En 1914 coló al campu pa dedicase a l'agricultura y a la crianza d'animales. En 1919 inscribir na Facultá d'Agricultura na Universidá de Wisconsin-Madison. Darréu camudó la so área d'estudios a Teoloxía.

En 1922 treslladóse a China per dellos meses con un grupu d'estudiantes americanos pa participar nuna conferencia internacional entamada pola Federación Mundial d'Estudiantes Cristianos. Esta estancia dexó-y confrontar la cultura occidental cola oriental y d'esta miente replantegase munches cuestiones na so vida. Namás vueltu a los Estaos Xuníos, graduóse na Universidá de Wisconsin n'Historia ya inscribióse nel Seminariu Teolóxicu en Nueva York. Darréu, abandonó los estudios teolóxicos y entamó otros de calter sicopedagóxicu na Universidá Columbia onde llogró'l so doctoráu en 1931. Dempués d'un añu d'estudios nel Institute for Child Guidance de New York, pasó al Child Study Department de Rochester.

En 1924 cásase con Helen Elliot cola que, nel intre, tuvo dos fíos: David y Natalie. Esteláu y aguiyáu poles teoríes d'Otto Rank y la corriente europea del Esistencialismu, Rogers publicó en 1939 el so primer llibru: The Clinical Treatment of the Problem Child. Gracies a esto llogró una cátedra de psicoloxía clínica na Universidá Estatal d'Ohio.

De 1942 nel so Counseling and Psychotherapy, funda les bases de la so client-centered therapy (terapia centrada nel veceru), piedra angular del movimientu de la Psicoloxía Humanista.

En 1944 treslladóse a Chicago, la so ciudá natal, onde funda'l primera counseling center, nel qu'efectúa la so terapia y realiza investigaciones. Frutu d'elles ye'l so nuevu llibru, Client-centered-Therapy, testu fundamental y manifiestu del pensamientu de Rogers. Nesti llibru apaecen más ampliaes y desenvueltes les cuestiones que trató en Counseling and Psychotherapy.

En 1957 llogra la cátedra de Psicoloxía y Psiquiatría de la Universidá de Wisconsin. Nel so departamentu de psiquiatría Rogers esperimenta la so "terapia centrada nel veceru" con pacientes psicóticos llogrando óptimos resultaos que publica en 1967 nel so llibru The Therapeutic Relationship and its Impact: A Study of Schizophrenia.

En 1964 abandonó la enseñanza y treslladóse a California, al Western Behavioural Science Institute de La Jolla. En 1969 funda'l Center for the Study of the Person y, socesivamente, l'Institute of Peace pal estudiu y la resolución de los conflictos.

 Pensamientu 
Foi parte y xestor instrumental nel desenvolvimientu de la terapia non direutiva, meyor conocida como terapia centrada nel veceru, que renombró como terapia centrada na persona. Esta teoría ye conocida poles sos sigles n'inglés PCA “Person-Centered Approach” o enfoque centráu na persona. Les sos teoríes tomen non yá les interaiciones ente'l terapeuta y el veceru, sinón que tamién s'apliquen a toles interrellaciones humanes. La terapia rogeriana oldea coles perspeutives psicolóxiques freudianes y les sociales d'Alfred Adler y d'Albert Bandura, pol usu preferente de la empatía pa llograr el procesu de comunicación ente'l veceru y el terapeuta o, por estensión, ente un ser humanu y otru.

Rogers supón la rellación ente'l veceru y el terapeuta como l'elementu fundamental por que se desenvuelva'l sanamiento del consultante. Por aciu l'usu de la escucha empática, la congruencia propia del counselor y l'aceptación incondicional, inténtase promover un ambiente llibre d'amenaces onde'l veceru pueda espresase llibremente. Ye al traviés d'esti escenariu onde esti postreru va poder, nel so tiempu, conocese a sigo mesmu y asina menguar la so ansiedá y tratar aquelles situaciones que-y acomplexen.

Pal simple llector, la diferencia tanxible mora en que la terapia centrada nel terapeuta basar na capacidá d'interpretación del profesional. Ente que la terapia centrada na persona'l marcu de referencia dexa de ser la conocencia teórica del terapeuta y céntrase en como vive'l veceru aquello que-y ta asocediendo. Dichu en pallabres de Rogers "Qué pasa colo que lu pasa". Tamién, dexa de ser una terapia focalizada en resolver el problema, y más bien interésase en empatizar col veceru no que ta viviendo. Esmolecer por cómo ta viviendo la situación que-y toca vivir.

 Teoría de la personalidá de Rogers 
Les proposiciones que tán al empiezu de la serie son les más alloñaes de la esperiencia del terapeuta y, poro, les más sospechoses, ente que les qu'apaecen escontra'l final avérense cada vegada más al centru de la nuesa esperiencia.

 A. Carauterístiques del neñu
 Percibe la so esperiencia como una realidá.
 Tien un enclín innatu a actualizar les potencialidaes del so organismu.
 Interactúa cola so realidá en función d'esi enclín fundamental a l'actualización.
 Na so interaición cola realidá, l'individuu pórtase como una totalidá entamada (gestalt).
 Empecípiase un procesu de valoración organísmica, nel que l'individuu valora la esperiencia al tomar como criteriu de referencia l'enclín actualizante.

 B. El desenvolvimientu del yo
 De resultes del enclín a la diferenciación
 De resultes de la interaición ente l'organismu y el mediu.

 C. La necesidá de considerancia positiva
 A midida que se exterioriza la conciencia del yo, l'individuu desenvuelve una necesidá de considerancia positiva. La teoría nun s'interesa en saber si tratar d'una necesidá innata o adquirida. Acordies con Standal, que formuló esti conceutu, ye una necesidá adquirida:
 El prestu d'esa necesidá llógrase necesariamente per mediu de les inferencias llograes a partir del campu experencial d'otra persona.
 El prestu d'esa necesidá rellacionar con una gama bien amplia d'esperiencies del individuu.
 El procesu desatisfaición de la necesidá de considerancia positiva ye recíprocu, yá que cuando l'individuu da cuenta de que satisfai esa necesidá n'otru, satisfai, por eso mesmu, la so propia necesidá de considerancia positiva.
 Los efeutos d'esi prestu son intensos nel sentíu de que la considerancia positiva manifestada por cualesquier persona comunícase, naquel que ye oxetu d'ella, al conxuntu de la considerancia qu'ésti esperimenta escontra esta persona.

 Apurrir de Rogers a la educación 
Rogers foi'l padre de la non-direutividad, según él, el clima psicolóxicu de llibertá favorecía'l desenvolvimientu plenu del individuu, valoraba la empatía y l'autenticidá. Tol procesu educativu debería entós centrase nel neñu, non nel profesor, non nel conteníu pragmático.
Pa Rogers, los principios básicos de la enseñanza y del deprendimientu son: enfotu nes potencialidaes humanes, pertinencia del asuntu que va ser aprendíu o enseñáu, aprendizaxe participativu, autoevaluación, autocrítica y aprendizaxe del propiu aprendizaxe.

El deprendimientu sería tan fondu como importante pa la totalidá de la persona que s'educa: nun podemos enseñar a otra persona direutamente d'ende la importancia al educador, o facilitador del deprendimientu: él tendría de crear el clima inicial, comunicar enfotu, esclariar, motivar con congruencia y autenticidá, él llama a esto “comprensión empática”.

Pa Rogers, l'oxetivu de la educación ye ayudar a los alumnos a convertise n'individuos capaces de tener iniciativa propia pa l'aición, responsables poles sos aiciones, que trabayaren non pa llograr l'aprobación de los demás, sinón p'algamar los sos propios oxetivos.

Dellos principios del deprendimientu:
 1.- Los seres humanos tienen natural potencialidá p'aprender.
 2.- El deprendimientu significativu verifícase cuando l'estudiante atalanta que la materia por estudiar rellacionar colos sos propios oxetos.
 3.- Ye per mediu d'actos como s'adquier un aprendizaxe más significativu.
 4.- El deprendimientu ye facilitáu cuando l'alumnu participa del so procesu responsablemente.
 5.- El deprendimientu autoiniciado qu'abarca tola persona del aprendiz (los sos sentimientos al igual que la so intelixencia) ye'l más durable y impregnable.
 6.- El deprendimientu socialmente más útil, nel mundu modernu, ye'l del propiu procesu de deprendimientu, una continua apertura a la esperiencia y a la incorporación dientro de sigo mesmu del procesu de cambéu.
 7.- Una persona nun puede enseñar direutamente a otra, solo puede facilitar el so aprendizaxe
 8.- Una persona aguantar por mediu de la negación o la distorsión a una esperiencia que, al asimilala, provocaría un cambéu na so propia organización
 9.- La estructura y la organización propies d'una persona vuélvense ríxides so amenaza y reláxense si la persona nun se siente amenazada

 Obra 
 El tratamientu clínicu del neñu problema (1939)
 Orientación Psicolóxica y Sicoterapia (1942/1978)
 Sicoterapia centrada nel veceru (1951)
 El procesu de convertise en persona (1979)
 Una afirmación apasionada (1969)
 Llibertá d'aprender (1969)
 Grupos d'alcuentru (1970)
 Sicoterapia y rellaciones humanes (1971)
 Sicoterapia centrada nel veceru (1972)
 El matrimoniu y les sos alternatives (1972)
 El poder de la persona (1977)
 Orientación psicolóxica y sicoterapia (1978)
 Persona a persona (1980)
 El Camín del Ser (1980)
 La persona como centro (1981)

 Ver tamién 
 Psicoloxía humanista
 Sicoterapia

 Bibliografía 








 Gadotti, Moacir. (1998). Historia de les Idees Pedagóxiques. Buenos Aires, Arxentina: Sieglu XXI Editores. páxs. 186, 193 y 194.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

 Artículos completos de Carl Rogers (Testu completu n'Español)
 Carl Rogers (videu)

Categoría:Sicólogos y sicólogues d'Estaos Xuníos
Categoría:Humanistes d'Estaos Xuníos