Alan Parker

Alan William Parker  foi un direutor y productor de cine, escritor y actor británicu. Atopóse activu tantu na industria del cine del Reinu Xuníu como na de Hollywood y foi unu de los fundadores del Director's Guild de Gran Bretaña.

 Biografía 
Nació nel senu d'una familia de clase obrera. La so madre, Elsie Ellen, yera modista y el so padre, William Leslie Parker, un pintor de cases.Alan Parker Biography (1944-) Asistió a la escuela secundaria fundada en Islington por Dame Alice Owens. Nos años de la década de 1960 dexó los estudios. Foi contratáu n'axencies de publicidá como redactor. Llueu s'encargó de dirixir la filmación de los anuncios. Los sos trabayos más famosos y duraderos nesa dómina surdieron cuando trabayaba pa l'axencia Collett, Dickenson y Pearce de Londres. Por casu, l'anunciu pa la casa de vermuts Cinzano, protagonizáu por Leonard Rossiter y Joan Collins y exhibíu nel Reinu Xuníu.

Los sos empiezos nel cine coinciden col so alcuentru col productor David Puttnam, quien produció en 1971 la película Melody, unu de que los sos guionistes yera Parker. En delantre, Puttnam produciría dellos films de Parker, incluyendo L'espresu de Medianueche (1978), que supunxo'l so despegue como direutor, y que ye una película ambientáu nuna cárcel turca, que-y ganó l'aponderamientu de la crítica y que foi escoyíu aspirante a dellos Premiu Óscar de l'academia de Hollywood, ente ellos los de Meyor Direutor» y «Meyor Película». Más tarde, Parker volvería ser nomáu aspirante al premiu a Meyor Direutor por Mississippi Burning (1988).

Tamién dirixó dellos musicales, tales como Bugsy Malone (1976), Fame (1980), Pink Floyd The Wall (1982), The Commitments (1991) y, en 1996, Evita.

Foi nomáu comendador de la Orde del Imperiu Británicu na ceremonia correspondiente al añu 2002. Tamién recibió en 2005 un Doctoráu Honoris Causa en Belles Artes pola Universidá de Sunderland, que'l so rector ye David Puttnam. Parker ye un siguidor del club de fútbol Arsenal.

 Filmografía 
 1976: Bugsy Malone, el nietu d'Al Capone: la so primer película. Foi nomada a ocho premios de l'Academia Británica de cine, de los cualos recibió cinco.es una película musical sobre gángsters que son neños. Nun hai bales, sinón pistoles de crema. Intérpretes: Scott Baio, Jodie Foster, Florrie Dugger, John Cassisi, Martin Lev, Patrick Dempsey, Paul Murphy, Andrew Paul.
 1978: L'espresu de medianueche llogró dos Óscar, de les 6 nominaciones, y seis Globos d'Oru. Dempués de treslladase a Los Angeles, presentáron-y a un mozu y desconocíu guionista, llamáu Oliver Stone. Con Espresu de medianueche, Parker diose cuenta del poder que tien una película pa trescalar al públicu.
 1980: Fame: consiguió dos Óscar de los seis nominaciones, y seis Globos d'Oru. Dio llugar a una serie TV de gran ésitu.
 1981: Dempués del amor: Resultó-y difícil por que remembrába-y la rotura del so propiu matrimoniu.
 1982: Pink Floyd, The Wall: a Alan Parker, l'aspeutu visual de la película interesó-y muncho más que'l mensaxe.
 1984: Birdy, que recibió'l premiu especial del Festival de Cannes. Con Matthew Modine y Nicolas Cage (dos actores hasta entós desconocíos).
 1987: El corazón del ánxel. Con Mickey Rourke y Robert De Niro. Foi clasificada como película X primeramente en EE. UU., qu'obligó a retayar delles escenes. Ye un estraordinariu amiestu de cine negru y santería.
 1988: Mississippi Burning, con Gene Hackman y William Dafoe. Siete nominaciones a los Óscar. Recibió tres premios de l'academia británica. Interesante película sobre'l racismu.
 1990: Come See the Paradise, con Dennis Quaid. Alan Parker aportunó cola tema d'esta película porque-y paecía que nun dixera tou lo que quería sobre'l racismu.
 1991: The Commitments: recibió'l premiu al meyor direutor nel festival de Tokiu. Recibió cuatro premios de l'Academia Británica. Foi la primer esperiencia profesional del más tarde esitosu grupu The Corrs.
 1994: The Road to Wellville: escrita y dirixida por Alan Parker. Interpretada por Anthony Hopkins, Bridget Fonda, Matthew Broderick y John Cusack. Según comentó, facer porque-y pruyía faer una película risondera.
 1996: Evita: adautación del musical d'Andrew Lloyd Webber. Escrita, empobinada y producida por Alan Parker, quien quería faer una ópera teatral. Protagonizada por Madonna y Antonio Banderas. Ganó trés Globos d'Oru (unu d'ellos, para Madonna) y l'Óscar al meyor cantar orixinal (You must love me, añadida pa la película). Foi nomada a otros cuatro estauínes. Anque rodada en bona parte n'esteriores, y por tal ensin les llimitaciones del teatru, siguió ce por be los cantares, ensin diálogos adicionales. La música grabó enantes del rodaxe, y los actores teníen de faer los sos papeles siguiendo'l playback.
 1999: Angela's Ashes: con Emily Watson y Robert Carlyle. Pasó de la grandiosidá d'Evita a la cencellez d'esta película. Pero nun foi menos difícil, porque nésta tenía que trabayar con neños. Según el mesmu direutor, «trataba de faer coses distintes, porque la variación caltién fresca la creatividá».
 2003: The Life of David Gale, con Kevin Spacey y Kate Winslet. Un alegatu contra la pena capital, foi un fracasu en taquilla. Los críticos tampoco tuvieron satisfechos con esti exerciciu fílmico.

 Referencies 

 Enllaces esternos 


Categoría:Direutores de cine del Reinu Xuníu
Categoría:Persones de Londres