Thomas Pynchon

Thomas Ruggles Pynchon, Jr.  ye un escritor d'Estaos Xuníos, consideráu unu de los novelistes más celebraos de l'actualidá. Destácase tantu pola so narrativa complexa y llaberíntica como pol so iñerizu a los medios (namái se conoz media docena de semeyes sos d'estudiante y recluta na marina). La so obra ta compuesta d'ocho noveles: V. (1963), La puya del llote 49 (1966), L'arcu iris de gravedá (1973), Vineland (1990), Mason y Dixon (1997), Contraluz (2006), Viciu propiu (2009), A la llende (2013); y un llibru de cuentos tituláu Lentu aprendizaxe (1984).

Considérase-y anguaño como una de les voces más importantes del posmodernismu maximalista. La so novela más destacada, L'arcu iris de gravedá foi refugada pol xuráu del Premiu Pulitzer por considerala obscena y ganó'l National Book Award; ayenu al discutiniu, l'autor mandó a recoyer el premiu a un comediante. A la prosa de Pynchon catalogar de diverses maneres (paranoica, histérica, trupa) anque nun-y negaron la trascendental importancia que tien na lliteratura de fin de Sieglu XX. Ye citáu dacuando como candidatu al Premiu Nobel de Lliteratura. El críticu Harold Bloom citó a Thomas Pynchon como unu de los más grandes novelistes americanos del so tiempu xunto a Don DeLillo, Philip Roth y Cormac McCarthy.

 Biografía 
Nació en 1937, en Glen Cove, asitiada sobre Long Island, nel estáu de Nueva York, nel senu d'una familia con trés neños. Unu de los sos antepasaos, William Pynchon, emigró a los Estaos Xuníos nel Wintrop Fleet en 1630, inaugurando un llinaxe de prósperos descendientes. L'orixe de la so familia dio a Pynchon cierta cantera de material ficcionalsobremanera pa la so novela L'arcu iris de gravedá (1973).

Pynchon frecuentó la Oyster Bay High School, onde foi nomáu "estudiante del añu". Escribió delles narraciones pa la revista del so institutu que conteníen yá dellos motivos lliterariu y temáticu recurrentes que va desenvolver más tarde a lo llargo de la so obra: nomes llamativos, humor esplosivo, usu de drogues ilícites y paranoya. Bachiller en 1953 con 16 años, Pynchon entró na Universidá de Cornell pa estudiar física ya inxeniería. Abandonó sicasí a la fin del so segundu añu pa entrar na Marina de los Estaos Xuníos en plena crisis de Suez. 
Volvió a Cornell en 1957 pa siguir un cursu d'inglés y publicó la so primer novela, titulada The Small Rain nel Cornell Writer, mayu de 1959, que cunta la esperiencia real d'un amigu nel exércitu. Ulteriormente numberosos personaxes y episodios de les sos obres van retomar llibremente les sos esperiencies personales na marina estauxunidense.

En Cornell, Pynchon fíxose amigu de Richard Fariña y los dos desenvolvieron lo que Pynchon señaló como un "microculto" a la novela de Oakley Hall Warlock. Va Recordar más tarde estos años d'estudiante nel prefaciu que va escribir en 1983 pa la novela de Fariña El futuro ya no es lo que era, primeramente publicáu en 1966. Pynchon asistió mientres esti periodu a unos cursos daos por Vladimir Nabokov, qu'enseñaba entós lliteratura en Cornell. Nabokov déclaró nun tener alcordanza dalguna d'él, anque la so muyer Vera dixo recordar la so singular escritura, amiestu de lletres en cursiva ya impreses. Otros profesores de Cornell, ente ellos l'escritor James McConkey, recordar como un escritor dotao y talentoso.

En 1958, Pynchon y un compañeru de clase llamáu Kirkpatrick Sale escribieron una comedia musical de ciencia-ficción, Minstral Island, qu'espón un mundu futuru rexíu poles regles de la firma IBM. 
Pynchon recibió'l so diploma en xunu de 1959.

 V. 
Tres la so partida de Cornell, Pychon empezó a trabayar na so primer novela y coles mesmes tuvo emplegáu de febreru de 1960 a setiembre de 1962 como redactor téunicu pa la firma Boeing en Seattle. Compiló unos artículos pal Bomarc Service News, la newsletter qu'acompaña'l desenvolvimientu del misil tierra-aire BOMARC, emplegáu pola Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos. La so esperiencia en Boeing inspiró-y la empresa «Yoyodin» en V. y La puya del llote 49. Ufiertó-y amás una gran parte de la materia primo de L'arcu iris de la gravedá. A la so publicación en 1963, V. recibió'l premiu de la Fundación William Faulkner a la meyor primer novela del añu.

Tres la so partida de Boeing, Pynchon pasó los sos tiempu ente Nueva York y Méxicu enantes d'instalase en California, onde, según ciertes fontes permaneció mientres la mayoría de los años sesenta y l'empiezu de los setenta. La redaición de L'arcu iris de la gravedá, la so obra más célebre, paez desenvolvese mientres esti periodu nun apartamentu de Manhattan Beach. Pynchon flirteó cola manera de vida y los vezos de la cultura hippie. En 1966 escribió un reportaxe, «A Journey into the Mind of Watts», publicáu en New York Times Magazine. Dende los años sesenta, publicó regularmente prefacios o crítiques pa un gran númberu de noveles o ensayos. Por casu, pa Warlock de Oakley Hall, qu'apaeció al llau de comentarios d'otros siete escritores en «A Gift of Books», númberu d'avientu de 1965 de la revista Holiday.

Nuna carta d'abril de 1964 pal so axente, Candida Donadio, escribió que faía frente a una crisis de creatividá y que tenía cuatro noveles en taller: «Si yo les retranscribiera sobre'l papel tales como tán na mio cabeza, constituyiríen l'eventu lliterariu del mileniu» (If they come out on paper anything like they are inside my head then it will be the literary event of the millennium). N'avientu de 1965, torna educadamente una invitación de Stanley Edgar pa enseñar lliteratura nel Bennington College, respondiendo que resolvió escribir tres noveles al empar. Darréu, Pynchon calificó esta decisión como «un momentu de llocura temporal» (a moment of temporary insanity) y precisó que tuvo tentáu d'abandonar una ente elles.

 La puya del llote 49 

La segunda novela de Pynchon, La puya del llote 49, apaeció dellos meses más tarde en 1966. Recibió'l premiu de la Fundación Richard y Hilda Rosenthal pocu dempués de la so publicación. Ye más concisa y llinial qu'otres noveles de Pynchon, y amiestu –como otres obres del autor– elementos cultural ya históricamente heteroxéneos. La so intriga sigue trazar d'un antiguu serviciu postal secretu conocíu col nome de «The Tristero» o «Trystero» como asonsaña del drama xacobín y de la combalechadura qu'implicaba a los germanoamericanos de la segunda guerra mundial. Como V., la novela contién innumberables referencies a la ciencia y a escuros eventos históricos y esplora les franxes perifériques de la sociedá americana. Utiliza tamién cantares paródicos y referencies a la cultura popular con alusiones erudites, por casu a la Lolita de Nabokov. En 1968 foi unu de los 447 suscriptores de la «Writers and Editors War Tax Protest», manifiestu robláu por autores y editores que refugaben pagar el 10% d'impuestos pa financiar la Guerra de Vietnam.

 L'arcu iris de gravedá 

L'arcu iris de gravedá, publicáu n'Estaos Xuníos en 1973, constitúi la novela más celebrada de Pynchon. Amiestu, con un virtuosismu que l'autor nun algamara enantes, un gran númberu de temes yá encetaes nes sos primeres noveles: preterición, paranoya, racismu, colonialismu, combalechadura, sincronicidad o entropía. Consideráu como unu de los arquetipos de la Postmodernidad en lliteratura, L'arcu iris de la gravedá amenó un gran númberu de comentarios y exéxesis, dos "guíes del llector" y numberosos ensayos.

La mayor parte de la novela desenvolver en Londres o n'Europa nos últimos meses de la Segunda Guerra Mundial y nes selmanes que siguieron darréu a la capitulación d'Alemaña l'ocho de mayu de 1945. La incertidume que tienen los personaxes y los distintos narradores sobre les circunstancies históriques nes cualos tán asitiaos y en particular l'Holocaustu nun ye enxamás resuelta. El contraste ente esta dulda permanente y la importancia que desempeñen los sos actos na representación común d'esti periodu históricu constitúi unu de los motivos de la tensión dramático de la novela, qu'exerz una erudición impresionante en campos tan variaos como la química, les matemátiques, la hestoria, la relixón, la música, la lliteratura o'l cine. Pynchon trabayó sobre la novela a lo llargo de los años sesenta y l'empiezu de los setenta, cuando vivía en California y Méxicu, y tres la so composición efectuó cambeos y amiestes al manuscritu hasta'l día mesmu de la so impresión.

Esta novela reportó-y el National Book Award en 1974 juntamente con A Crown of Feathers and Other Stories d'Isaac Bashevis Singer, anque Pynchon refugó'l premiu. Esi mesmu añu'l xuráu encamentó la novela pal Premiu Pulitzer na so categoría de novela; sicasí, el alministradores del premiu opunxeron el so vetu envalorando que la novela yera "ilegible, sobreescrita y obscena". En 1975, Pynchon tornó la medaya William Dean Howells de l'Academia Americana d'Artes y Lletres.

 Vineland 
La cuarta novela de Pynchon, Vineland, publicar nos Estaos Xuníos en 1990. Desenvuélvese principalmente en California y el so centru de gravedá, si puede atopáse-y unu solo, ye la rellación d'un axente del FBI implicáu nel proyeutu COINTELPRO y una cineasta radical esperta n'artes marciales. La so rellación ilustra, con un humor non exento de murria, la oposición ente la ebullición social de los años sesenta y la represión nixoniana que traviesa esti periodu de la historia estauxunidense. La novela recibió una calorosa crítica per parte del escritor Salman Rushdie.

En 1988 Pynchon recibió'l Premiu MacArthur Fellowship y, dende principios de los noventa, numberosos comentaristes mentaron al autor como unu de los principales candidatos al premiu Nobel.

 Mason & Dixon 
La quinta novela de Pynchon, Mason & Dixon publicar en 1997 nos Estaos Xuníos. La so redaición empezó en xineru de 1975. Ricamente documentada, preséntase como una vasta saga que narra les vides y carreres de dos astrónomos ingleses, Charles Mason y el so colega Jeremiah Dixon, encargaos de trazar la llinia de demarcación ente Maryland y Pennsylvania (la futura llinia Mason-Dixon). El llinguaxe ye un pastiche del inglés del sieglu XVIII. Esta novela inspiró al exguitarrista de Dire Straits, Mark Knopfler, la escritura del cantar «Sailing to Philadelphia», del álbum del mesmu títulu (2000).

 Contraluz 
La sesta novela de Pynchon, Contraluz, llegó precedida d'una serie de rumores sobre posibles temes y fontes d'inspiración, como la vida y amores de Sofia Kovalevskaya. En xunetu de 2006 apaeció en Amazon.com una reseña d'un nuevu llibru, entá ensin títulu. La nota, escrita por Pynchon, indicaba que la novela tendría llugar ente la Esposición universal de Chicago de 1893 y los acontecimientos que preludiaron la Primer Guerra Mundial, y que contendría cameos de Nicola Tesla, Bela Lugosi o Groucho Marx, según "cantares estúpidos" y "estrañes práutiques sexuales".

Contraluz apaeció'l 21 de payares de 2006. El llibru llogró poca promoción per parte de la editorial Penguin y los críticos lliterarios recibir con poca antelación. Dalgunos d'ellos refugaron la obra pol so llargor y dificultá, anque otros defender como la culminación del pensamientu y estilu de Pynchon.

 Viciu propiu 

N'ochobre de 2008 surdieron nuevos rumores sobre una nueva novela de Pynchon. Estos fueron confirmaos, y n'agostu de 2009 apaeció Viciu propiu. Pa la so promoción emitióse un videu, anguaño disponible en YouTube, con una narración del autor. Viciu propiu ruempe con estilu abigarrado de les noveles anteriores y ufierta una narrativa más curtia y llinial de lo avezao en Pynchon.

El direutor Paul Thomas Anderson afixo esta novela al cine, per primer vegada na carrera de Pynchon. La película, escrita por Anderson, anunciar en 2011, rodar en 2013 y ta prevista pa 2014. Cuenta con Joaquin Phoenix nel papel protagonista. Otros actores qu'apaecen son Josh Brolin, Owen Wilson, Benicio del Toro y Reese Witherspoon.

 A la llende 
El 4 de xineru de 2013, l'editor Ron Charles anunció via Twitter la próxima apaición d'una nueva novela de Pynchon, como siempres al traviés de la editorial Penguin. El 25 del mesmu mes, Penguin confirmó que'l títulu sería Bleeding Edge. 
La obra tendría llugar en Sillicon Alley, Manhattan, ente los años de la debacle de la burbuya de los puntu com y el atentáu del 11 de setiembre de 2001.

A la llende apaeció'l 17 de setiembre de 2013 y recibió bones crítiques. Resultó nomáu, anque non vencedor, del National Book Award, que Pynchon yá ganara con L'arcu iris de gravedá.

 Obra 
Escritor postmoderno que como tal entemez cultura selecta y de mases, publicó namái siete estenses noveles en 43 años. La traza más distintiva de les mesmes ye la so estrema dificultá y complexidá estilística y estructural, Viciu Propiu. Les sos temes habituales son la entropía, la paranoya, el signu apocalíptico y decadente de la hestoria recién, la desintegración del llinguaxe, la rotura de los sistemes en que vive zarráu l'individuu, el sentíu de la ciencia, el militarismu y el poder de los Estaos, el control de les llibertaes, la manipulación de la teunoloxía, l'ausencia de significáu que preside les nueses vides, somorguiaes nel caos.

 Thomas Pynchon y los medios de comunicación 
Como dellos escritores, carez una estrema fobia social. En 1997, pocu dempués de la publicación de Mason & Dixon, foi atopáu y filmado pola CNN. Agafáu por esta invasión de la so vida privada, aceptó faer una entrevista en cuenta del non espardimientu d'estes fotografíes. Cuando se-y entrugó pola so naturaleza recluyida, respondió «creo que recluyíu ye una pallabra desfigurada polos periodistes; significa que nun quier falar colos periodistes». Otra manera, esti refugu a la publicidá ye compartíu por munchos otros escritores americanos como Bruno Traven o Salinger; asina resulta que'l so brillosu espediente universitariu sumió y quemóse l'espediente del so serviciu militar; ye más, el so nome nun figura nos rexistros de la empresa Boeing pa la que trabayó.

 Obres 

 Noveles 
 V. (V., 1963), ed. Tusquets, 528 páx.
 La puya del llote 49 (The Crying of Lot 49, 1966), ed. Tusquets, 192 páx.
 L'arcu iris de gravedá (Gravity's Rainbow, 1973), ed. Tusquets, 1.152 páx.
 Vineland (Vineland, 1990), ed. Tusquets, 368 páx.
 Mason y Dixon (Mason & Dixon, 1997), ed. Tusquets, 960 páx.
 Contraluz (Against the Day, 2006), ed. Tusquets, 1.340 páx.
 Viciu propiu (Inherent Vice, 2009), ed. Tusquets, 420 páx. Adautación de la novela: Inherent Vice (2014, dirixida por Paul Thomas Anderson).
 A la llende (Bleeding Edge, 2013), ed. Tusquets, 512 páx.

 Rellatos 
 Lentu aprendizaxe (Slow Learner, 1984), coleición de rellatos escritos n'ente 1959 y 1964. Esta coleición tien la particularidá de constar d'un prefaciu del propiu Pynchon, nel qu'él mesmu señala los defectos ya imperfecciones de cada unu de los rellatos, Tusquets, 216 páx.

 Fuentes 
 VV. AA., Face à Pynchon, -y Cherche Midi, coll. Lot 49, 2008.
 Anne Battesti, Thomas Pynchon, Belin, 2004.
 Batchelor, J.C., « Thomas Pynchon is not Thomas Pynchon, or, This is End of the Plot Which Has No Name », Soho Weekly News, 22 avril 1976.
 Bone, James. « Who the hell is he? », Sunday Times (South Africa), 7 June 1998.
 CNN Book News. « Early Nobel announcement prompts speculation ». 29 September 1999.
 The Complete Review. « Against the Day by Thomas Pynchon », 2006.
 Corey, Irwin. « Transcript of National Book Award acceptance speech  », delivered 18 April 1974. 
 Ervin, Andrew. « Nobel Oblige  ». Philadelphia City Paper 14 &ndash ; 21 September 2000. 
 Foster, Don. Author Unknown : on the Trail of Anonymous. Henry Holt, New York, 2000. 
 Fowler, Douglas. A Reader's Guide to Gravity's Rainbow. Ardis Press, 1980. (back)
 Frost, Garrison. « Thomas Pynchon and the South Bay ». The Aesthetic, 2003. (back)
 Gibbs, Rodney, « A Portrait of the Luddite as a Young Man », Denver Quarterly 39.1, 2004,  (back)
 Gordon, Andrew. « Smoking Dope with Thomas Pynchon: A Sixties Memoir ». The Vineland Papers: Critical Takes on Pynchon's Novel.  (back)
 Gussow, Mel. « Pynchon's Letters Nudge His Mask  ». New York Times, 4 March 1998. (back)
 Hitchens, Christopher. « Salman Rushdie: Even this colossal threat did not work. Life goes on.  » The Progressive, October 1997. (back)
  Hollander, Charles. «Pynchon's Politics: The Presence of an Absence ». Pynchon Notes 26-27, spring-fall 1990, páxs. 5-59.  (back)
  Hospital, Janette Turner. Collected Stories 1970 – 1995. University of Queensland Press, 1995. (back)
  Furacanes en papel™ Crítica lliteraria. Edición Dixital, mayu 2010. Contraluz
 Italie, Hillel. « New Thomas Pynchon Novel is on the way ». Associated Press, 20 July 2006.
 Kihss, Peter. « Pulitzer Jurors ; His Third Novel ». The New York Times, 8 May 1974, p. 38.  (back)
 Klepper, Martin. Pynchon, Auster, DeLillo. Die amerikanische Postmoderne zwischen Spiel und Rekonstruktion. Campus, Frankfurt am Main o.a. 1996. (= Nordamerikastudien ; 3) ISBN 3-593-35618-X
 Krämer, Oliver. « Interview mit John M. Krafft, Herausgeber der 'Pynchon Notes' ». Sic et Non.
 McLemee, Scott. « You Hide, They Seek  ». Inside Higher Ed, 15 November 2006. (back)
 New York Review of Books. « Writers and Editors War Tax Protest » (advertisement). Vol. 10, N° 3, 15 February 1968, p. 9. (back)
 Page, Adrian. « Towards a poetics of hypertext fiction ». In The Question of Literature: The Place on the Literary in Contemporary Theory, edited by Elizabeth B Bissell. Manchester University Press, 2002. ISBN 0-7190-5744-2.
 Patterson, Troy (a). « Did the master make an appearance on his Amazon page? ». Slate, 20 July 2006.
 Patterson, Troy (b). « Mystery solved ». Slate, 20 July 2006. 
 Plimpton, George. « Mata Hari with a Clockwork Eye, Alligators in the Sewer ». Rev. of V. New York Times Book Review, 21 April 1963, p. 5. (back)
 Royster, Paul, Thomas Pynchon: A Brief Chronology, Faculty Publications, University of Nebraska-Lincoln, 2005.
 Salm, Arthur. « A screaming comes across the sky (but not a photo)». San Diego Union-Tribune, 8 February 2004. (back)
 Siegel, Jules, « Who is Thomas Pynchon, and why did he take off with my wife? »,  Playboy, March 1977.
 Tanner, Tony. Thomas Pynchon. Methuen & Co., 1982.
 Trainini, Marcu, A silent extinction. Saggio el so "L'arcobaleno della gravità" di Thomas Pynchon, Arcipelago Edizioni, Milano 2010. 
 Ulin, David, « Gravity's End », Salon, 25 April 1997.
 Warner, Simon. « A king, a queen and two knaves?: An Interview with David Hajdu », Pop Matters, 2 August 2001.
 Weisenburger, Steven C. A Gravity's Rainbow companion : sources and contexts for Pynchon's novel. University of Georgia Press, 2006. (back)
 Wisnicki, Adrian. « A Trove of New Works by Thomas Pynchon? Bomarc Service News Rediscovered ». Pynchon Notes 46 – 49 (2000 – 1), páxs. 9 – 34. (back)
 Young, Robert Clark. « One Writer's Big Innings  ». Black Warrior Review, Fall 1992.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Persones de Long Island
Categoría:Escritores d'Estaos Xuníos
Categoría:Novelistes d'Estaos Xuníos
Categoría:Escritores n'inglés