Syzygium aromaticum

L' ye un árbol de la familia Myrtaceae, nativu d'Indonesia. Los sos botones (flores qu'entá nun abrir) secos denominar clavos de golor o girofles y úsense como especie nes cocines de tol mundu.

El so nome deriva de la pallabra clavu (de los fabricaos en fragües artesanales), una y bones la forma del botón floral guarda un gran paecíu con ellos. 
Los clavos son collechaos principalmente n'Indonesia y Madagascar; tamién crez en Zanzíbar, India y Sri Lanka.

 Descripción 
L'árbol del clavu ye perenne y crez hasta un altor de 10 a 20 metros. Tien fueyes llanceolaes ya inflorescencies racimosas (tirso). Les yemes florales presenten primeramente un color pálidu que gradualmente camuda al verde, dempués de lo cual empiecen a adquirir un color acoloratáu brillante indicativu de que tán llistes pa ser recoyíes. Suelen collechase cuando algamen un llargor de 1,5 a 2 cm, y consten d'un llargu receptáculu que contién l'ovariu; sobre'l receptáculu inxerten los demás verticilios florales: cuatro sépalos, cuatro pétalos y numberosos estames.

 Usos 
Los clavos (en cocina) utilícense enteros o molíos pero, como son desaxeradamente fuertes, usar en poca cantidá. La especie emplegar en toa Europa y Asia, ye fumada nun tipu de pitu local d'Indonesia llamáu kretek, y en dellos cafés del oeste ye entemecíu con mariguana pa ellaborar cigarros. Los clavos de golor sirven pa ellaborar inciensu na cultura china y xaponesa.

Una receta casera común pa solliviar el dolor de mueles ye asitiar un clavu de golor xunto al diente que duel, o faese buches d'agua tibio que foi primeramente fervida colos mesmos. La esplicación científica del porqué esto ye efeutivamente preséu, ye que'l clavu de golor tien una proporción alta d'una sustancia llamada eugenol, que ye utilizada en aromaterapia y llargamente usada como tratamientu anestésicu en dolor de dientes, y entemecíu con óxidu de cinc en polvu como cementu dental, pos tien propiedaes analxésiques, antinflamatorias, antibacterianas y sobremanera anestésiques.

Históricamente los clavos fueron usaos na cocina india. Nel norte d'India prepárense mueyos con clavu de golor, y nel sur alcuéntrase principalmente nel platu llamáu biryani, onde tamién s'amiesta al arroz pa da-y sabor.
Los usos melecinales tradicionales
Los clavos utilizar na India na medicina Ayurveda, la medicina tradicional china, la yerbolera occidental y la odontoloxía, nel que l'aceite esencial actúa como calmante (analxésicu) pa emerxencies dentales. Los clavos utilícense como carminativo, p'amontar el ácidu clorhídricu nel estómagu y ameyorar el peristaltismo. Dizse que los clavos tamién son un productu natural antihelmíntico.Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing, 3rd ed., Avery Publishing, 2000, p. 94 L'aceite esencial emplegar en aromaterapia cuando se precisen estimulación y calentamientu, especialmente pa los problemes dixestivos. Dizse que l'aplicación tópica sobre l'estómagu o nel abdome calez el tracto dixestivu. Aplicáu a un cuévanu nun diente con caries, sollivia'l dolor de mueles.

Na medicina tradicional china, el clavu o ding xiang considérense acre, caliente y arumosu, entrando nos meridianos de los reñones, el bazu y l'estómagu, y ye notable la so capacidá pa calecer l'estómagu llevando'l qi escontra baxo, pa tratar l'hipu y fortalecer el reñón yang.Chinese Herbal Medicine: Materia Medica, Third Edition by Dan Bensky, Steven Clavey, Erich Stoger, and Andrew Gamble 2004 Por cuenta de que la yerba pa calecer ta contraindicada en cualquier persona con síntomes de fueu y d'alcuerdu a les fontes clásiques, nun tien d'usar se pa cualquier cosa, sacante'l fríu con defectu de yang. Como tal, utilizar nes fórmules pa la impotencia o la secreción vaxinal clara de defectu de yang, de la enfermedá de la mañana xunto col ginseng y el pachulí, o pola vultura y la foria por cuenta de la frialdá de bazu y estómagu.

Los clavos pueden emplegase ​​internamente en forma de té, como tópica en forma d'aceite pa los músculos hipotónicos. Esto tamién s'atopa na medicina tibetana.

 Historia 

Hasta tiempos modernos, los clavos de golor crecieron namái en delles de les islles Moluques históricamente llamaes "Islles de les especies", ente elles Bacán, Makián, Moti, Ternate y Tidore. Sicasí, atoparon camín a Europa y l'Oriente Mediu yá enantes de la nuesa era. Arqueólogos atoparon clavos de golor nuna vasía de cerámica en Siria como evidencia que data d'unos 1721 años e.C. Escontra'l sieglu IV e.C. los monarques chinos de la Dinastía Han solicitaben, a aquellos que-yos dirixíen la pallabra, que mazcaren clavos p'ameyorar l'aliendu. Xunto cola nuez moscada y la pimienta fueron altamente valoraos en tiempos del apoxéu del Imperiu romanu, y Pliniu'l Vieyu nuna famosa quexa afirmó: "Nun hai añu nel que la India non -y drene al Imperiu romanu 50 millones de sestercios ". Los clavos de golor yeren comercializaos polos árabes mientres la Edá Media, al traviés de la ruta marítima del Océanu Índicu que -aprovechando con medianos navíos a vela d'un palu les fluctuaciones monzónicas- comunicaba la Insulindia con Omán y Yeme. Escontra'l sieglu XV, Portugal facer col control de tal ruta, debíu al Tratáu de Tordesillas con España y -nun tratáu separáu- col sultán de Ternate. Los portugueses traxeron enormes cantidaes de clavu de golor a Europa, principalmente de les Islles Malaku. El clavu de golor yera, pos, una de les especies más valoraes, costando un kilogramu del mesmu alredor de 7 gramos d'oru.

El comerciu pasó dempués a manes de Holanda escontra'l sieglu XVII. Francia llogró introducir con gran dificultá l'árbol del clavu nes islles Mauriciu nel añu 1770. Darréu foi introducíu en Guyana, Brasil, les Antilles y Zanzíbar ,onde la mayoría de los clavos de golor o girofles crecen güei. En Gran Bretaña, escontra'l sieglu XVII yera tasáu'l so preciu n'oru debío al altu costu d'importación.

 Los compuestos activos 


El compuestu eugenol ye responsable de la mayor parte del arume carauterístico de los clavos. Eugenol entiende 72-90% del aceite esencial estrayíu de los clavos, y ye'l compuestu más responsable del arume de los clavos de golor. Otros importantes componentes del aceite esencial de clavu ison acetil eugenol, beta-cariofileno y vainillina, acedu cratególico, taníns como bicornin, el acedu galotánico, salicilato de metilu (analxésicu), el flavonoide eugenina, kaempferol, ramnetina y eugenitin, tri terpenoides tales como'l acedu oleanólico, estigmasterol y campesterol y dellos sesquiterpenos.Chinese Herbal Medicine: Materia Medica, Third Edition by Dan Bensky, Steven Clavey, Erich Stoger, and Andrew Gamble. 2004

El eugenol puede ser tóxicu en cantidaes relativamente pequeñes; una dosis de 5 - 10 ml puede afectar gravemente a un neñu de 2 años d'edá.

 Taxonomía 
Syzygium aromaticum foi descritu por (L.) Merr. & L.M.Perry y espublizóse en Memoirs of the American Academy of Arts and Science, new series 18(3): 196. 1929. 
Etimoloxía
Syzygium: nome xenéricu que remanez del griegu: syzygos y significa "xuníu, aconceyáu"En Nomes Botánicos

aromaticum: epítetu llatín que significa "arumosa"N'Epítetos Botánicos
Sinonimia
 Caryophyllus aromaticus L.
 Caryophyllus hortensis Noronha
 Caryophyllus silvestris Teijsm. ex Hassk.
 Eugenia aromatica (L.) Baill.
 Eugenia caryophyllata Thunb.
 Eugenia caryophyllus (Spreng.) Bullock & S.G.Harrison
 Jambosa caryophyllus (Thunb.) Nied.
 Myrtus caryophyllus Spreng.

 Ver tamién 
 Terminoloxía descriptiva de les plantes
 Cronoloxía de la botánica
 Historia de la botánica
 Carauterístiques de les mirtacees

 Referencies 

 Bibliografía 
 AFPD. 2008. African Flowering Plants Database - Base de Donnees des Plantes a Fleurs D'Afrique.
 Amshoff, G.J.H. 1951. Myrtaceae. 3:56–158. In A. A. Pulle (ed.) Fl. Suriname. Koninlijke Vereeninging Indisch Instituut, Amsterdam.
 Lemee, A. 1953. Myrtaceae. In: Dilleniacees a Composees. Fl. Guayane Française 3: 138–167.
 McVaugh, R. 1989. Myrtaceae. In: Dicotyledoneae - Part 2. Fl. Lesser Antilles 5: 463–532.
 ORSTOM. 1988. List Vasc. Pl. Gabon Herbier National du Gabon, Yaounde.

 Enllaces esternos 

Categoría:Especies (adobíu)
aromaticum
Categoría:Flora d'Indonesia
Categoría:Plantes melecinales
Categoría:Aceite esencial
Categoría:Plantes descrites en 1939
Categoría:Plantes descrites por Linnaeus
Categoría:Plantes descrites por Merrill
Categoría:Plantes descrites por L.M.Perry
Categoría:TBSpecies