Pinus palustris

Pinus palustris, conocíu de normal como'l Pinu de fueya llarga, ye una especie arbórea de la familia de les pinacees, xéneru Pinus, orixinaria del sureste de los Estaos Xuníos, a lo llargo de la llanura costera dende l'este de Texas hasta'l sureste de Virxinia estendiéndose escontra'l norte y el centru de Florida.

 Descripción 
Algama un altor de 30 a 35 metros y un diámetru de 0,7 m. Nel pasáu, dizse que llegaron a 47 m con un diámetru de 1,2 m. La corteza ye gruesa, de pardu acoloratáu y escamosa. Les fueyes son verde escuru, aciculares y apaecen en recímanos de trés. De cutiu tán retorcíes y son notablemente llargues, de 20 a 45 cm de llargor. Ye unu de los dos pinos del sureste de los Estaos Xuníos con acículas llargues, siendo l'otru'l Pinu elioti. 
Los estróbilos, tantu los conos de polen masculín (staminate strobili) como los conos de granes femeninos (ovulate strobili), empecipiar mientres la estación de la crecedera, primero que remanezan los brotos. Los conos de polen empiecen a formar los sos brotos en xunetu, ente que los conitos de granes formar mientres un periodu de tiempu relativamente curtiu, n'agostu. La polinización apaez a principios de la primavera siguiente, colos conos masculinos (3-8 cm de llargu). Los conos (de granes) femeninos maurecen n'alredor de 20 meses dende la polinización; cuando tán maduros son pardu amarellentaos, de 15 a 25 cm de llargu, 5 a 7 cm d'anchu abrir hasta 12 cm, y tienen una pequeña pero aguda escayu qu'apunta escontra baxo na metá de cada escama. Les granes tienen un llargor de 7-9 mm, con una ala de 25-40 mm.

El pinu de fueya llarga tardienta ente 100 y 150 años n'algamar el so tamañu plenu y puede vivir hasta 500 años. Cuando son nuevos, desenvuelven una llarga raigañu primariu, que ye de normal de 2 a 3 metros de llargu; nel maduror tienen un ampliu sistema llateral de raigaños con dellos raigaños más fondos que se funden. Crez en suelos bien drenaos, de normal arenosos, de cutiu n'exemplares aisllaos. Nel norte d'Alabama, dacuando apaez en suelu magrizu. El nome científicu significa "de los banzaos" lo que ye un tracamundiu per parte de Philip Miller quien describió la especie, por haber vistu montes de pinu de fueya llarga con un hinchente ivernizu temporal. 

El pinu de fueya llarga ye tamién conocíu por ser una de les diverses especies arrexuntaes como Southern Yellow Pine (lliteralmente, "pinu mariellu meridional") o Longleaf Yellow Pine (llit., "pinu mariellu de fueya llarga") y nel pasáu como Pitch Pine (nome que s'abandonó porque por esi nome vulgar conocíase tamién al Pinus rigida).

 Ecoloxía 
El pinu de fueya llarga ye bien resistente al fueu. La quema bonal natural escueye pa esta especie matando a otros árboles, lo que lleva a montes de pinu de fueya llarga o sabanes. Les nueves plántules nun paecen n'absolutu árboles y paecen una fonte verde de acículas. A esta forma llámase-y la fase herbal. Mientres esta etapa que dura de 5 a 12 años, la crecedera vertical ye bien lentu, y l'árbol puede tardar unos años en, a cencielles crecer hasta l'altor del todíu. Depués fai un saltu na crecedera, especialmente si nun hai nengún otru árbol enriba d'él. Na etapa herbal, ye bien resistente a les quemes, que quemen les puntes de les acículas, pero'l fueu nun puede enfusar na apertada base de les acículas p'algamar el brotu. Ente que ye relativamente inmune al fueu, nesta etapa, la planta resulta abondo curiosa pa los gochos, y el costume de los primeros colonos de lliberar les piaras a los montes por que se alimentaren foi en gran midida responsable del cayente de la especie.

Los montes de pinos de fueya llarga son ricos en biodiversidá. El Picoides borealis depende d'estos montes de pinos de fueya llarga, y ye güei una especie en peligru como resultáu d'esti cayente. Les granes de los pinos de fueya llarga y nutritives, formando una significativa fonte de comida pa les aves (especialmente'l Sitta pusilla) y otres especies selvaxes. 

La Rexón de Red Hills de Florida y Georgia ye'l llar de dalgunos de los meyores exemplares de pinos de fueya llarga. Estos montes amburaron regularmente mientres munches décades p'animar l'hábitat de falpayar cotuí nortiza en plantíos de caza privaes.

 Fitoquímica 
Aislláronse d'esta especie abietanos tales como'l acedu palústrico. Utilízase como diuréticu, rubefaciente, irritante.

 Taxonomía 
Pinus palustris describióse por Philip Miller y espublizóse en The Gardeners Dictionary: . . . eighth edition non. 14. 1768.
Sinonimia
 Pinus australis Michx.f. 
 Pinus australis var. escelsa (Booth ex J.Forbes) Carrière 
 Pinus australis var. filius Michx.
 Pinus longifolia Salisb. 
 Pinus palmieri Manetti ex Gordon 
 Pinus palustris var. escelsa Booth ex J.Forbes 
 Pinus palustris subsp. neogigantea Silva * 
Pinus taeda var. palustris (Mill.) Castigl. en PlantList

 Ver tamién 
 Terminoloxía descriptiva de les plantes
 Cronoloxía de la botánica
 Historia de la botánica
 Carauterístiques de les pinacees
 Referencies 

 Bibliografía 
 Flora of China Editorial Committee. 1999. Fl. China 4: 1–453. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
 Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, New York. 












 Enllaces esternos 

palustris
Categoría:Árboles d'Estaos Xuníos
Categoría:Árboles de Texas
Categoría:Flora d'Estaos Xuníos
Categoría:Flora de Carolina del Norte
Categoría:Plantes melecinales
Categoría:Plantes descrites en 1768
Categoría:Plantes descrites por Miller
Categoría:TBSpecies