Myrica gale

El  ye una especie vexetal, perteneciente a la familia de les miricacees.
 Distribución 
La planta crez nes zones oligotróficas d'Europa, Asia y Norteamérica.
 Hábitat 
Polo xeneral, crez na aceda turba de turberas, y pa faer frente a estes difíciles condiciones de pocu nitróxenu, el raigañu tien qu'afitar el nitróxenu con actinobacteries que dexen a les plantes crecer. 
 Carauterístiques 

Trátase d'un arbustu caducifoliu qu'algama los 1-2 m d'altor. Les fueyes tán dispuestes n'espiral, simples, de 2-5 cm de llargu, oblanceolaes cóniques con una base más amplia y punta, y un engurriáu o finamente dentáu marxe. La flores son amentos, con masculines y femenines en distintes plantes (dioicu). El frutu ye una pequeña drupa.

 Propiedaes 
Les fueyes contienen un aceite esencial ricu en terpenos pero de composición variada. Los principales componentes son l'a -pineno, el 1,8 cineol, el mirceno y el limoneno. Amás tamién se reportaron el ß -cadineno, el 11-selineno-4-ol, el ß -terpineno, el p -cimeno, el cariofileno, el 4,11-selinadieno, el ß -elemenoneno, el germacrone y otros. 

 Usos 

Delles recetes que la empleguen fueron reportaes en Suecia, Inglaterra y el Norte de Francia. Nel pasáu, los sos fragantes fueyes ufiertaben un arume entá a quien nun podíen costear l'usu de les especies importaes, ente ellos, los llabradores d'Europa Central y del Norte. 

Sicasí, históricamente, l'aplicación más importante d'esta especie foi mientres l'arumáu de la cerveza. El procesu de llogru d'esti productu constitúi un arte antiguo d'Europa Central y Occidental; nel cual el lúpulu (Humulus lupulus) representa una pequeña parte de la historia medieval. Ye asina que los fabricantes usaben una gran cantidá de plantes arumoses, siendo'l mirto de Brabante unu de los más eficientes según más baratos. Como resultancia, nel periodu renacentista esistieron un ensame de variedaes d'esti productu. 

La so corteza emplegar pol calter astringente del tanín que contién. 

Les fueyes d'un mirto de Brabante tienen un arume bien prestoso que se ve amontáu al ensugales. El so sabor ye similar anque llixeramente amargosu y astringente.

 Taxonomía 
Myrica gale describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1024. 1753.
Sinonimia
 Gale belgica Dumort. 
 Gale portugalensis (Mirb. ex DC.) A. Cheval.
 Gale palustris Chev.
 Gale uliginosa Spach
 Myrica palustris Lam.
 Myrica rothmaleriana P.SilvaSinónimos en Real Xardín Botánicu
 Gale commune J.Presl 
 Myrica brabantica Gray 
 Myrtus brabantica Garsault
 Referencies 

 Enllaces esternos 
 Molina Martín, Carlos, coord. (2006). Diagnósticu y aplicación de midíes de caltenimientu nes poblaciones de Myrica gale na contorna de Pinares (Burgos y Soria). 96 pp. Actividad Estudio y Proyeutos nel Mediu Ambiente, S.L. Soria. Edita Jolube Consultor y Editor Ambiental. Formatu ebook, xunetu 2009. ISBN 978-84-937291-5-8. 
 . 83 pp. Actividad Estudio y Proyeutos nel Mediu Ambiente, S.L. Soria. Edita Jolube Consultor y Editor Ambiental. Formatu ebook, xunetu 2009. ISBN 978-84-937291-4-1.

Categoría:Plantes descrites en 1753
Categoría:Myricaceae
Categoría:Flora d'Europa
Categoría:Plantes melecinales
Categoría:Flora d'América del Norte
Categoría:Flora d'Asia
Categoría:Plantes descrites por Linnaeus
Categoría:TBSpecies