Hydrastis canadensis

Hidrastis (Hydrastis canadensis) ye una planta yerbácea perenne de la familia Ranunculaceae, nativa del sureste de Canadá y nordeste d'EE. XX.. Estremar polos sos tarmos color mariellu. Crez nos montes avesíos y húmedos d'Estaos Xuníos y Canadá. Tamién se cultiva en países del norte d'Europa dende Inglaterra a Rusia.
 Carauterístiques 
Ye una pequeña planta yerbácea perenne qu'algama los 40-50 cm d'altor. Tien rizoma o raigañu perenne, horizontal y rugoso, ensundiosa y nudosa, de color mariellu nel so interior con munches fibres llargues con estolónes. El tarmu erecto, simple, yerbaceu y redondu col tiempu vuélvese color púrpura, algama los 25 cm d'altor y nel so estremu presenta dos fueyes palmatisectos, desiguales y terminales. Solo tien esos dos fueyes de color verde escuru, alternes, pilosas y palmetaes, cordaes na base qu'algamen hasta 15 cm d'anchor. Les flores pequeñes, son solitaries y terminales de color rosáu nun pedúnculu de 3 cm. El frutu que paez una baga, ye de color coloráu y consiste en dos drupes carnoses que contién numberoses granes.
 Propiedaes 
 Utilizada nel tratamientu de hemorroides, dismenorrees y metrorragies.
 Tónicu estomacal, tamién pal estriñimientu.
 Produz efeutu antibióticu sobre Escherichia coli, Bacillus anthracis y otros microorganismos patóxenos.
 Ye hipertensor que puede alzar la tensión arterial.
 Per vía esterna usar en forma de llavadures pa casos de hemorroides.
Química
El sellu d'oru contién los alcaloides d'isoquinolina: hidrastina, berberina, berberastina, hidrastinina, tetrahydroberberastina, canadina y canalidina. Un compuestu rellacionáu, 8-oxotetrahydrothalifendina identificar nun estudiu. Un estudiu analizó'l conteníu en hidrastina y berberina del sellu d'oru comercial y de productos que contienen sellu d'oru y atopó que conteníen del 0% -2,93% de hidrastina y 0.82% -5.86% berberina.Edwards DJ, Draper EJ, Variations in alkaloid content of herbal products containing goldenseal, J Am Pharm Assoc (2003). 2003 May-Jun;43(3):419-23. La berberina y la hidrastina actúen como bases cuaternaries y son pocu solubles n'agua pero solubles n'alcohol. La yerba paez tener actividá antibacteriana sinérgica sobre la berberina in vitro, posiblemente por cuenta de la bomba de eflujo de l'actividá inhibidora.Ettefagh K.A., Burns J.T., Xunu H.A., Kaatz G.W., Cech N.B., "Goldenseal (Hydrastis canadensis L.) Extracts Synergistically Enhance the Antibacterial Activity of Berberine via Efflux Pump Inhibition", Planta Medica 2010

Delles bacteries y fungos, xunto con protozoos y la clamidia escoyida son susceptibles a la berberina in vitro. La berberina lo único que tien débil ye l'actividá antibiótica in vitro una y bones munchos microorganismos viviegamente esportar dende la célula (anque tola yerba ye probable que funcione nel sistema inmune, según nel ataque a los microbios y polo tanto tienen un efeutu clínicu más fuerte que l'actividá antibiótica sola suxeriría). Ye interesante señalar qu'hai delles pruebes pa otres especies que contienen síntesis de berberina d'un inhibidor de la bomba de fluxu que tiende a torgar que la resistencia de los antibióticos, un casu d'evidencia científica sólida de que la yerba ye cimera a la del principiu activu aislláu. Sicasí, entá nun se sabe si'l sellu d'oru contién un inhibidor de la bomba de fluxu de resistencia a les melecines, anque munches yerbes antimicrobianas facer. 
 Taxonomía 
Hydrastis canadensis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, Editio Decima 2: 1088, nel añu 1759. en Trópicos 
Sinonimia
Hydrastis trifolia Raf. 
Warnera canadensis Mill. 
Warnera diphylla Raf. 
Warnera tinctoria Raf. en PlantList/
 Referencies 

Bibliografía
 Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York.
 Ford, B. 1994. Hydrastis (Ranunculaceae). 7 pp.
 Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York.
 Gleason, H. A. & A. Cronquist. 1991. Man. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–lxxv, 1–910. New York Botanical Garden, Bronx.
 Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.
 Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
 Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, New York. 
 Voss, E. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724.
 Enllaces esternos 



Categoría:Flora d'América del Norte
Categoría:Plantes descrites en 1759
Categoría:Plantes yerbácees
Categoría:Hydrastis
Categoría:Plantes melecinales
Categoría:Especies descrites por Linnaeus
Categoría:TBSpecies