Picea abies

L' ye un abetu, por non pertenecer al xéneru Abies, el de los abetos, polo qu'esta ye la razón que tamién se-y conoza como abetu falsu. 
Distribución
Orixinaria de la parte central y este d'Europa, dende los países nórdicos hasta los Balcanes, suel formar montes n'altitúes cimeres a los 800 msnm, conviviendo frecuentemente col alerce.

 Descripción 

Ye una gran conífera de fueya perenne qu'algama un altor d'ente 30-50 m y un diámetru de tueru de 1 a 1,5 m. La carauterística d'esta pícea ye la so copa piramidal, bien regular. Puede algamar los 70 m d'altor. L'abetu coloráu más alto mide, 63 m, alcuéntrase en monte virxe de Perućica, nel parque nacional Sutjeska, Bosnia-Herzegovina.

Les sos cañes crecen horizontalmente, sacante na zona alta, en que se disponen de forma ascendente. De tueru rectu y corteza pardorrojiza que s'escama llixeramente cola edá. Presenta fueyes aciculares d'ente 1 a 2,5 cm de llargor, ríxides y apuntiaes, dispuestes en verticiloss y de color verde escuru brillante, presenten una seición tresversal cuadrangular. Les cañes nueves que broten en primavera son mariellu verdoses.

Los conos (piñes), al igual que nel restu de les especies de píceas, son colgantes, de forma ovoide y de ente 10-18 cm de llargu, siendo los más llargos de les piceas; les piñes son verdes o acolorataes y al maurecer, 5-7 meses dempués de la polinización, pasen a ser de color marrón parduzu o purpúreo. Presenten escames triangulares. La granes son negres de 4-5 mm de llongura con una ala marrón claro de 15 mm.


 Usos 
En munchos países del norte d'Europa considérase-y l'abetu típicu de Navidá. Ye bien apreciáu en xardinería, ocupando un llugar destacáu en parques y xardinos europeos y tamién ye utilizáu pa reforestación por cuenta de la so madera, de color claru, bien trabajable y de finu acabáu; ideal pa ebanistería o pa iguar preseos musicales, los famosos violinos Stradivarius fueron fabricaos d'esti tipu d'árbol. Fazioli destacada fabrica de pianos gracies al so grandiosu soníu utiliza esta mesma madera pa los sos pianosWashington Post (2006) Swedes Go High-Tech to Crack Stradivari Code

 L'árbol más antiguu del mundu 
N'abril de 2008 científicos de la Universidá de Umeå (Suecia) afayaron un exemplar de Picea con un sistema de raigaños de 9.550 años d'antigüedá.Umeå University (2008)  Llámase Old Tjikko. La llonxevidá de la pícea débese per un sitiu a la so doble capacidá pa clonase a partir de les reserves del raigañu, y por otru a afaese a los cambeos climáticos, evolucionando d'árbol a arbustu. Considérase l'árbol vivu de más edá nel mundu. Anguaño tópase na provincia de Dalarna, Suecia.

 Taxonomía 
Picea abies describióse por (L.) H.Karst. y espublizóse en Encyclopédie Méthodique. Botanique ... Supplément 5(1): 35. 1817.
Etimoloxía
Picea; nome xenéricu que ye tomáu direutamente del Llatín pix = "brea", nome clásicu dadu a un pinu que producía esta sustanciaEn Nomes Botánicos

abies: epítetu llatín que significa "abetu".{http://www.winternet.com/~chuckg/dictionary/dictionary.158.html N'Epítetos Botánicos] 
 Variedaes 
Esisten delles formes d'esta pícea:

 P. abies 'Aurea' - xamasca amarellentada.
 P. abies 'Pendula' - cañes colgantes.
 P. abies 'Argentea' - xamasca blanca- plateáu.
 P. abies 'Nana' - xamasca anaranxada y de ente 30 - 60 cm d'alto solamente.
 Picea abies var. europaea (Tepl.) Jurkev. & Parv.
Sinonimia
 Abies abies (L.) Druce 
 Abies alpestris Brügger 
 Abies carpatica (Loudon) Ravenscr. 
 Abies cinerea Borkh. 
 Abies clambrasiliana Lavallée 
 Abies clanbrassiliana Loudon 
 Abies coerulescens K.Koch 
 Abies communis P.Lawson 
 Abies commutata var. mucronata Loudon 
 Abies conica Lavallée 
 Abies cranstonii Lavallée
 Abies elegans Sm. ex J.Knight 
 Abies eremita K.Koch 
 Abies erythrocarpa (Purk.) Nyman 
 Abies escelsa (Lam.) Poir. 
 Abies estrema Th.Fr. 
 Abies finedonensis Gordon 
 Abies gigantea Sm. ex Carrière 
 Abies gregoryana H.Low. ex Gordon 
 Abies inverta R.Sm. ex Gordon 
 Abies lemoniana Booth ex Gordon 
 Abies medioxima C.Lawson 
 Abies minima Lavallée
 Abies minuta Poir. 
 Abies montana Nyman 
 Abies mucronata Rausch ex Carrière 
 Abies parvula Knight 
 Abies pectinata Gilib. 
 Abies picea Mill. 
 Abies pumila Voss 
 Abies subarctica (Schur) Nyman 
 Abies viminalis Wahlenb. 
 Abies vulgaris Wender. 
 Picea alpestris (Brügger) Stein 
 Picea cranstonii Beissn. 
 Picea elegantissima Beissn. 
 Picea escelsa (Lam.) Link 
 Picea finedonensis Beissn. 
 Picea gregoryana Beissn. 
 Picea integrisquamis (Carrière) Chiov. 
 Picea maxwellii Beissn. 
 Picea montana Schur 
 Picea obovata var. alpestris (Brügger) A.Henry 
 Picea remontii Beissn. 
 Picea rubra A.Dietr. 
 Picea subarctica Schur 
 Picea velebitica Simonk. ex Kümmerle 
 Picea viminalis (Alstr.) Beissn. 
 Picea vulgaris Link 
 Pinus abies L. 
 Pinus carpatica Gordon 
 Pinus cinerea Röhl. 
 Pinus clanbrasiliana J.Forbes 
 Pinus escelsa Lam. 
 Pinus picea Du Roi 
 Pinus pyramidalis Salisb.
 Pinus sativa Lam. 
 Pinus viminalis Alstr.

 Referencies 

 http://www.conifers.org/pi/pic/abies.htm
Biblografía
 Bailey, L.H. & E. Z. Bailey. 1976. Hortus Third i–xiv, 1–1290. MacMillan, New York.
 Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York.
 Flora of North America Editorial Committee, e. 1993. Pteridophytes and Gymnosperms. Fl. N. Amer. 2: i–xvi, 1–475.
 Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1968. The Pteridophytoa, Gymnospermae and Monocotyledoneae. 1: 1–482. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York.
 Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.
 Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, New York. View in BotanicusView in Biodiversity Heritage Library

 Enllaces esternos 

 Picea abies n'Árboles Ibéricos

abies
Categoría:Flora d'Europa
Categoría:Árboles de clima boreal
Categoría:Plantes descrites en 1817
Categoría:Plantes descrites por Linnaeus
Categoría:Plantes descrites por H.Karst.
Categoría:TBSpecies