Kalmia latifolia

{{ficha de taxón
|regnum = Plantae
|unranked_divisio = Anxospermes
|unranked_classis = Eudicotyledoneae
|unranked_ordo = Astérides
|ordo = Ericales
|familia = Ericaceae
|genus = Kalmia
|species = Kalmia latifolia|binomial_authority = L.
| range_map = Kalmia latifolia map.png
|}}Kalmia latifolia, comúnmente denomada como mountain-lloréu (lloréu de monte),calico-bush, o spoonwood, una especie de planta con flores na familia Ericaceae, que ye nativa del este de los Estaos Xuníos. 
El so área de distribución estender dende'l sur de Maine al sur hasta'l norte de Florida, y al oeste con Indiana y Louisiana. El lloréu de monte ye la flor del estáu de Connecticut y Pennsylvania. Ye'l mesmu nome de la ciudá de Laurel Mississippi (fundada en 1882).
Carauterístiques
Trátase d'un arbustu siempres verde que puede algamar los 3.9 m d'altor. Les fueyes son ​​de 3-12 cm de llargu y 1-4 cm d'anchu. Les sos flores son redondes, que van dende'l rosa claru a blancu, y preséntense en recímanos. Anguaño hai dellos cultivares que tienen tonos más escuros de color rosa, cerca de pigmentu coloráu y marrón. Floria en mayu y xunu. Toles partes de la planta son venenoses. raigaños son fibroses y enrevesoses.
Distribución y hábitat
La planta alcuéntrase en forma natural nes fasteres predreses del monte o de les árees de monte. Espolleta en suelos ácidos, prefiriendo un pH del suelu nel rangu de 4,5 a 5,5. La planta crez de cutiu en grandes carbaes, que cubren grandes árees de soviesca. N'América del Norte puede convertise n'árbol d'un tamañu considerable nos montes non bien altes de les Carolines, pero ye un arbustu más al norte. La especie ye un componente frecuente de los montes de carbayos.Schafale, M. P. and A. S. Weakley. 1990. Classification of the natural communities of North Carolina: third approximation. North Carolina Natural Heritage Program, North Carolina Division of Parks and Recreation.

Etimoloxía
Tamién esconocido como Ivybush, Spoonwood (porque los nativos norteamericanos acostumaben a utilizar la so madera pa faer cuyares), Sheep Lloréu, Lambkill y Clamoun'.

La planta foi rexistrada per primer vegada n'Estaos Xuníos en 1624, pero foi nomáu dempués de que Pehr Kalm unviara muestres a Linnaeus nel sieglu XVIII.

Cultivo
La planta foi llevada orixinalmente a Europa como una planta ornamental mientres el sieglu XVIII. Inda ye llargamente cultivada pola so curioses flores. Numberosos cultivares fueron escoyíos con distintos colores de la flor. Munchos de los cultivos tienen el so orixe na Connecticut Agricultural Experiment Station (Estación d'Esperimentación Agrícola de Connecticut) n'Hamden y de la meyora vexetal del Dr. Richard Jaynes. Jaynes tien numberoses variedaes con nome que creó y ta consideráu l'autoridá del mundu en Kalmia latifolia.

El cultivar 'Pink Charm' ganó'l Award of Garden Merit de la Royal Horticultural Society.

Madera
La madera del lloréu de monte ye pesada y fuerte pero fráxil, con un granu gruesu, bultable direutamente. Nunca foi un cultivu comercial vidable, yá que nun crecer lo suficientemente grande, sicasí, ye afechu pa corones, muebles, recipientes y otros artículos pal llar. Foi utilizáu nel sieglu XIX nos relós de madera. Los toconos de la base del tueru utilizar pa les cazoletas en llugar de llixos d'uz importaos. Puede utilizase para pasamanes o barandiella.

Toxicidá
El lloréu de monte ye venenosu para dellos animales distintos por cuenta de la grayanotoxina y arbutin,.PubChem - Arbutin incluyendo caballos, cabres, ganáu, venaos, monos y humanos. Les partes verdes de la planta, flores, ramines, y polen son toos tóxicos, incluyíos los productos alimenticios derivaos d'ellos, tales como miel tóxico que puede producir neurotoxicidad y efeutos adversos gastrointestinales. Los síntomes nos humanos apaecen cuando comen más d'una cantidá modesta. Afortunadamente, el miel ye abondo amarga pa disuadir a la mayoría de la xente de comela, mientres nun estropien a les abeyes lo suficiente como pa evitar el so usu como forraxe d'iviernu pa les abeyes. Los síntomes de la toxicidá empiecen a apaecer alredor de 6 hores dempués de la ingestión. Los síntomes inclúin respiración irregular o dificultá, anorexa, que se repite pa tragar, profusa salivación, lagrimeo de los güeyos y la ñariz, malestar cardiaco, falta de coordinación, depresión, vultures frecuentes, defecación, debilidá, convulsiones, paralises, coma, y, finalmente, la muerte. L'autopsia va amosar irritación gastrointestinal y hemorraxa.

Les fueyes de Kalmia latifolia contienen arbutina y diterpenos, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.

La arbutina ye glucosilada a hidroquinona, y puede llevar a riesgu de cáncer,Treatment of hyperpigmentation problems / skin lightening  |date=sep 2015}} L'Institutu Alemán d'Investigación d'Alimentos en Potsdam atopó que les bacteries intestinales pueden tresformar la arbutina en hidroquinona, lo que crea un ambiente favorable pal cáncer intestinal.

 Taxonomía Kalmia latifolia describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 391. 1753.
Variedaes aceptaes
 Kalmia latifolia f. alba (Mouill.) Rehder 
 Kalmia latifolia f. fuscata (Rehder) Rehder
 Kalmia latifolia f. obtusata (Rehder) Rehder
 Kalmia latifolia f. polypetala (G. Nicholson) Rehder 
Sinonimia
 Chamaedaphne latifolia (L.) Kuntze 
 Kalmia latifolia f. latifolia 
 Kalmia latifolia var. latifolia''

 Ver tamién 
 Terminoloxía descriptiva de les plantes
 Cronoloxía de la botánica
 Historia de la botánica
 Carauterístiques de les ericácees

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Connecticut Botanical Society Profile: Kalmia latifolia 
Kalmia latifolia images at bioimages.vanderbilt.edu 

Categoría:Plantes descrites en 1753
latifolia
Categoría:Plantes melecinales
Categoría:Plantes venenoses
Categoría:Árboles d'Estaos Xuníos
Categoría:Maderes
Categoría:Plantes descrites por Linnaeus
Categoría:TBSpecies