Diego Pérez de Valdivia

Diego Pérez de Valdivia  foi un sacerdote y teólogu del Humanismu español, discípulu de San Xuan d'Ávila y catedráticu de les universidaes de Baeza y de Barcelona.

 Vida 
 Inicio 
Fíu de Juan Pérez y Catalina de Valdivia, dende bien nuevu yá amosó gran devoción y voluntá de siguir la vida relixosa. Quixo ser capuchín, pero nun pudo ingresar na orde. Sicasí, sigue la so sienda espiritual so la direición de san Juan de Àvila, ordenar sacerdote y dedicándose a la predicación popular. En 1548 san Xuan d'Ávila unviar a estudiar a la Universidá de Salamanca, onde se doctora n'Artes y Teoloxía.

 N'Andalucía 
Foi profesor nes universidaes d'Universidá de Granada Granada (mientres tres años) y de Baeza (ente 1549 y 1577) —onde llogró la cátedra de Sagraes Escritures— y arcedianu de Xaén (ente 1569 y 1574). Ellí, la so vida rigorosa y l'ésitu de la so predicación espertaron envidies y, como'l mesmu san Xuan d'Ávila, foi echáu llevantos y acusáu ante'l Santu Oficiu d'espublizar doctrines sospechoses de herexía. Prohibióse-y predicar y foi encarceláu en Córdoba hasta que se demostró la so inocencia.Tuvo qu'abandonar l'arcedianáu acusáu de baxar de xudíos pol obispu Juan Delgado, quien "de casualidá" deseyaba'l cargu pal so sobrín. http://cibernous.com/autores/biedma/teoria/filrenac/javila.html De nuevu en Baeza tornó la ufierta del arcedianáu, según el nomamientu episcopal ufiertáu por Felipe II y decidió poner en práctica'l so deséu de viaxar a Roma pa llograr la bendición del papa y dir predicar a tierres d'infieles.

 En Valencia y Cataluña 
Al llegar a Valencia una llarga torbonada torgó-y embarcar camín d'Italia, polo que siguió camín hasta Barcelona. Sicasí, nueves torbonaes (en tres díes distintes) volvieron torgar que s'embarcara ellí, de cuenta qu'interpretó el fechu como un signu de la voluntá divina por que permaneciera na península. Predicó en Valencia, onde conoció a Xuan de Ribera, Lluís Bertran y Nicolau Factor. Más tarde (1578) afitó la so residencia en Barcelona, onde permaneció hasta la so muerte.

A instancies del canónicu Joan Vila (más tarde obispu de Vich) el Conseyu de Cientu nomó a Pérez profesor de Sagrada Escritura de la Universidá de Barcelona, cargu que desempeñó hasta la so muerte. Vivía con dolce compañeros retiráu na Torre Pallaresa (Santa Coloma de Gramenet), pequeña comunidá que caltenía col sueldu de la cátedra y el dineru que llograba de la venta de los sos llibros y opúsculos, amás de les llimosnes que recibía sobremanera por causa de les sos bien populares sermones (por cuenta de los cualos, especialmente los de Cuaresma, fíxose famosu) que destacaben tantu pola categoría oratoria del so autor como pol so conteníu teolóxicu y la so forma lliteraria: foi denomináu Apóstol de Cataluña. Especialmente predicó pa esaniciar (ensin ésitu) los bailles, les comedies y el antroxu y les sos mázcares, que consideraba inmorales y altamente perxudiciales.

Reformó la comunidá que sirvía nel Hospital de la Santa Cruz, substituyendo a los enfermeros llaicos y franceses por catalanes que formaron una comunidá relixosa. En 1581 fundó un asilu de probes que poco dempués se convirtió na Casa de Misericordia de Barcelona —poniéndola so la proteición del conceyu— p'asistir a los precisaos y educalos, y qu'empezó a funcionar en 1584. Na mesma llinia d'asistencia social, reconstruyó la capiya de la prisión barcelonesa y creó una Pía Congregación de Caballeros qu'aprovía'l sostenimientu pa los presos.

Ente les persones que la escoyeron como guía espiritual tuvo la venerable Ángela Serafina Prat, a quien aconseyó la fundación de les clarises capuchines. 

Morrió con fama de santidá'l 28 de febreru de 1589. El so funeral foi una manifestación popular a la qu'asistieron l'obispu, el virréi y les personalidaes de la ciudá; foi soterráu nel conventu de capuchinos de Montcalvari.Taba nel actual "Pasaxe de Caputxins" del Enanche (entós extramuros). En 1714, el conventu foi destruyíu y los capuchinos treslladar al conventu de Santa Madrona de la ciudá; probablemente traxeron los restos que se caltuvieren.

 Obra 
La so obra (inspirada en Santu Tomás d'Aquino) tien un interés escepcional dientro de los movimientos espirituales del sieglu XVI.http://www.unav.es/pensamientoclasico/CAFPE26.html Dellos títulos son:
 Camín y puerta pa la oración: nel qual declárase y facilita la oración mental (Barcelona: Jeroni Genovès, 1584) (dixitalización)
 Avisu de xente recoyida y especialmente dedicada al serviciu de Dios: nel qual danse conseyos y remedios contra los peligros y tentaciones que nel camín del cielu suélense offrescer y dase orde de vida pa qualquier estáu de persona en tolos tiempos del añu (Barcelona: Jeroni Genovès, 1585) (dixitalización de la primer edición)
 Llibru de la breue rellación de la vida y muerte exemplarissima de la princesa de Parma de felice memoria (Barcelona: Hieronymo Genoues, 1587) (dixitalización)
 Documentos saludables pa les almes piadoses que con espíritu, y sentimientu quieren exercitar les obres, y exercicios que Iesu Christo... y la Santa Ilesia... enseña (Barcelona: Pere Malu, 1588) (dixitalización)
 De sacra ratione concionandi (Barcelona, 1588)http://www.ujaen.es/investiga/hum669/Perez_Valdivia_De_sacra.htm
 Tratáu de la alabança de la castidá (Baeza: Juan Baptista de Montoya, 1597) (dixitalización)
 Tratáu de la Inmaculada Concepción (nel qu'emplegó los mesmos argumentos que llevaron a Pío IX a efectuar en 1854 la definición solemne del dogma; esti tratáu, nel so vertebración teolóxica y sistemática, ye'l primeru que foi escritu explícitamente en llingua castellana sobre la tema.http://www.unav.es/pensamientoclasico/CAFPE26.html)

 Bibliografía 
 Obres de Xuan d'Ávila. Madrid: Imprenta Real, 1806. Tom 8, p. 327-367. "Vida y virtúes del venerable padre y doctor Diego Pérez de Valdivia".

 Enllaces esternos 


 Referencies 

Categoría:Escritores d'Andalucía
Categoría:Escritores d'España
Categoría:Escritores en castellanu
Categoría:Escritores en llatín
Categoría:Humanistes d'España