Pseudo Aristóteles

Pseudo Aristóteles ye la denominación que se dio a los autores de diverses obres que trataron de faese pasar por escritos d'Aristóteles, ensin selo, o que fueron atribuyíes en dalgún determináu momentu a él y darréu comprobóse que tal atribución yera errónea.

Dalgunos d'estos llibros pueden asitiase nun marcu temporal contemporaneu d'Aristóteles, otros fueron ellaboraos nos sieglos posteriores ya inclusive dalgunos surdieron nel mundu árabe mientres la Edá Media.

Dientro d'estes obres que se consideren falsamente atribuyíes a Aristóteles pueden estremase les que s'integraron nun primer momentu nel llamáu Corpus aristotelicumEl primer corpus d'obres que s'atribuyíen a Aristóteles foi publicáu por Andrónico de Rodes aproximao ente los años 40 y 20 e.C. La edición del corpus cola que se trabaya anguaño ye la sistematizada por August Immanuel Bekker nel sieglu XIX. y les que nun figuraron nél.

 Del Corpus aristotelicum 

Nome n'españolNome en grieguNome en llatínObservaciones Del munduΠερὶ κοσμοῦ De munduHasta la Edá Media considerar d'Aristóteles pero dende Erasmu de Rotterdam envalórase que ye obra d'un escépticu del sieglu I.Del espírituΠερὶ πνεύματοςDe spirituSupúnxose que ye obra del sieglu III e.C.De los coloresΠερὶ χρωμάτωνDe coloribusAtribuyir a Teofrasto o a un peripatéticu de la so redolada.De los oyiblesΠερὶ ἀκουστῶνDe audibilibusSupuestamente ye del sieglu III e.C.FisiognómicaΦυσιογνωμονικῶνPhysiognomonicaAnque les tesis que defende tienen el so orixe en Aristóteles, la redaición de la obra nun ye aristotélica. De les plantesΠερὶ φυτῶνDe plantisEl testu que se caltuvo ye una traducción llatina d'un testu árabe que foi nuevamente traducíu al griegu. Ye atribuyíu por dalgunos a Nicolás de Damascu.J. A. de la Fuente Freyre, La bioloxía na Antigüedá y la Edá Media p.128, Salamanca:Universidá de Salamanca (2002), ISBN 84-7800-804-7.Oyibles almirablesΠερὶ θαυμασίων ἀκουσμάτωνMirabilibus auscultationibusProbablemente ye del sieglu III e.C.MecánicaΠροβληματα μηχανικάProblemata mechanicaSuel asitiase a principios del sieglu III e.C.David Paniagua Aguilar, El panorama lliterariu téunicu-científicu en Roma, parte 3, p.223, Salamanca: Universidá de Salamanca (2006), ISBN 84-7800-462-9.De la indivisibilidad de les lliniesΠερὶ ἀτόμων γραμμῶνDe lineis insecabilibusDiógenes Laercio atribuyir a Teofrasto. Sitios y nomes de los vientosἈνέμων θέσεις καὶ προσηγορίαιVentorum situs et cognominaSupónse que foi escritu por un autor peripatéticu de la dómina de Teofrasto o posterior.Sobre Meliso, Jenófanes y GorgiasΠερὶ Μελισσου, Ξενοφάνους, ΓοργίουDe Melisso, Xenophane, GorgiaAlderícase la so autenticidá: dellos historiadores creen que sí puede ser d'Aristóteles anque suel atribuyise a un peripatéticu del sieglu III e.C. o a un peripatéticu eclécticu del sieglu I.De virtúes y viciosΠερὶ ἀρετῶν καὶ κακίωνDe virtutibus et vitiisVien de la dómina de Teofrasto.EconómicosΟἰκονομικῶνOeconomicaTratáu estremáu en tres llibros que pudieron ser realizaos por distintos autores, dende peripatéticos hasta estoicos.Aristóteles: Constitución de los atenienses; Pseudo-Aristóteles: Económicos, edición de Manuela García Valdés, p.231, Madrid:Gredos, (1984), ISBN 84-249-0934-8. Foi ellaboráu probablemente ente los sieglos II y I e.C.Retórica p'AlejandroῬητορικὴ πρὸς ἈλέξανδρονRhetorica ad AlexandrumLa obra atribuyir a Anaxímenes de Lámpsaco y pertenez al sieglu IV e.C. La carta de dedicatoria a Alexandru Magnu que figura nella nun se considera auténtica, dende tiempos de Erasmu de Rotterdam.

 Fora del Corpus aristotélicu 

Nome n'españolNome en grieguNome en llatínObservaciones Llibru de les causesLiber de causisAlberto Magno considerar d'Aristóteles.Llibru de la mazanaLiber de pomoProblemes ensin publicarProblemata ineditaSupónse que ye obra d'un compilador posterior a Alejandro de Afrodisias.El secretu de los secretosSecretum secretorumLlibru de les piedresDe lapidibusConocida al traviés del mundu árabe.Teoloxía d'AristótelesTheologia aristotelicaConocida al traviés del mundu árabe.Castigos d'Aristóteles a Alexandru MagnuJosé Luis Bermejo, El Pseudo-Aristóteles nel pensamientu políticu español

 Notes y referencia 
 Franco Volpi, Enciclopedia d'obres de filosofía, volume 1, pp.147-151, Barcelona: Herder (2005), ISBN 84-254-2398-8.

 Enllaces esternos 

 ἜΛΕΓΧΟΣ na Retórica a Alejandro: ¿Prueba o refutación?

Categoría:Escritores en griegu antiguu
Categoría:Escritores en llatín