Plectorhyncha lanceolata

Plectorhyncha lanceolata ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae.

 Descripción 
La especie ye un mieleru de tamañu medianu, mide 22 a 25 cm de llargor, un valumbu de 28 a 36 centímetros y un pesu permediu de 40 gramos.

Les partes cimeres son marrones abuxaes, xeneralmente con centros más brillosos de color marrón escuru hasta les plumes, dando l'apariencia de franjs. Estes franxes son más marcaes na cabeza y la nuca, y menos clares nel obispillo y casi ausentes nes coberteras cimeres de la cola. Les partes inferiores son blanques con rayes tenues nel banduyu. Les plumes na parte cimera del pechu y el gargüelu son llargues y apuntiaes, lo que da a la cabeza un aspeutu apuntiáu. L'ala y la cola son moderadamente llongures con puntes arrondaes. El prico ye curtiu, con un aspeutu apuntiáu, con un tonos azul-gris escuros a un gris negru na punta y alredor de les fueses nasales. Les pates son de color azul-gris con garres negres. La piel desnudo alredor del güeyu ye marrón escura y el iris ye negru a marrón escuro.

Los machos y les hebras son similares n'apariencia. Los mozos son un pocu más marrones que los adultos, de color ante o con cantos marrones nes plumes de les ales y el llombu. Los mozos tienen un aspeutu más pálidu, menos rayáu que los adultos. Ellos mudan a un plumaxe d'adultu cuando cumplen un añu d'edá. Nun hai diferencia nel plumaxe estacional de les aves reproductores.

El canto ye descritu como un «chirp, chirp, cherry, cherry», y el so llamáu ye un agudu «chewee» y el so llamáu d'alerta ye un xiblíu estridente.

 Taxonomía 
El mieleru llanceoláu describióse pol ornitólogu y ilustrador d'aves John Gould, na so A Synopsis of the Birds of Australia and the Adjacent Islands (publicáu en 1838). Ye un miembru de la familia Meliphagidae, los mieleros, y l'únicu miembru del xéneru monotípicu Plectorhyncha. Estudiu moleculares indiquen que'l xéneru ta estrechamente venceyáu col xéneru monotípicu Grantiella, anque tienen diferencies n'apariencia esterna. El mieleru pintáu (Grantiella picta) y el mieleru llanceoláu son parte d'un subcladu que coles mesmes inclúi al Philemon y Xanthotis.

El nome del xéneru, Plectorhyncha, deriva d'una combinación de les pallabres griegues pa «una punta de llanza» y «el picu», y refierse al picu con punta fina. El nome de la especie, lanceolata, vien del vocablu llatín «en forma de llanza, llanceoláu» en referencia a les plumes llargu y apuntiáu nel gargüelu y el pechu. L'ave tamién ye conocíu como páxaru azucre franjeado.

Los mieleros tán rellacionaos con Pardalotidae (pardalótidos), Acanthizidae (acantizas, sedositos, gerigones, etc.), y Maluridae na gran superfamilia Meliphagoidea.

 Distribución y hábitat 

Apaez nuna amplia variedá de hábitats, incluyendo montes de ribera con ocalitu coloráu, boxe álamu y boxe negru con una soviesca de Muehlenbeckia florulenta o Atriplex; arboláu mallee, especialmente cuando s'entemez con carbes de Melaleuca uncinata o Eremophila; montes de Callitris que crecen nos bancos de sable; y carbes semiáridos apoderaos por Acacia incluyendo Acacia shirleyi. Na mariña, el mieleru lanceoladose atopa en montes pantanosos de Melaleuca and Casuarina, y nes zones urbanizaes que contienen árboles y arbustos nativos y exóticos, tales como parques de caravanes, reserves, xardinos, granxes y güertos.

 Comportamientu 

 Alimentación 

Ye arbóreo, y aliméntase na xamasca de les copes de los árboles. La mayoría del so alimentu llógralo de les fueyes, y poques vegaes de la corteza o les flores y la fruta. Los principales métodos d'alimentación son l'espigáu de fueyes y cañes seques, el sondéu so la corteza suelta y nos resquiebros —tamién en frutos maderizos de Casuarina pauper—, según libar flores de Eucalyptus gracilis y faer salir fuera los inseutos. El mieleru llanceoláu dacuando cuélgase pámpana abaxo pa estrayer inseutos.

 Conducta social 
La especie ye más frecuentemente reparáu en solitariu o en pareyes, y dacuando en pequeñes bandaes. Cuando nun ta criando informóse que s'alimenta en grupúsculos sueltos, bebiendo en grupos mistos con especies de Manorina, y viaxando en grupos pequeños. Arreyar d'actividá social d'altu nivel, incluyendo encarmarse xuntos y afechase mutuamente, y cuando s'alimenten en grupos escorriendo les sos preses, llamando a los demás y regañando tamién. Cuando la especie nun participó nel apareyamientu el so llamáu ye vocal, y canta p'alimentase y posase, anque solo dacuando llama mientres el vuelu. Informóse que participó nuna exhibición alzando les sos ales y vocalizando, y realizando duetos y faciendo cantares de llamaes-y-respuestes.


 Reproducción 
La especie se repoduce en tola so área de distribución, polo xeneral en pareyes simples. Dambos sexos construiyen el nial, y participen na incubación y alimentación de los pitucos. Sicasí reparóse una crianza cooperativa, con un tercer adultu arreyáu alimentando los pichones. Añera en solitariu, y les pareyes utilicen los mesmos árboles o colindantes p'añerar mientres dos o más estaciones.

La temporada de reproducción ye d'agostu a xineru, anque depende de les condiciones locales. El sitiu de nidificación ta xeneralmente na xamasca cayida d'un arbustu altu o sol árbol, como Casuarina, Melaleuca, Acacia y ocalitos mallee. Ocasionalemente, el sitiu ta cerca o non de fontes d'agua, y el nial constrúyese xeneralmente nel estremu d'una caña cayida, suspendíu de les cañes o la xamasca. El mieleru llanceoláu añera nes proximidaes d'una especie del xéneru Cracticus. Constrúi un nial fondu con forma de copa o de bolsa, con parés grueses y el cantu de l'abertura llixeramente escontra dientro. El nial ta fechu de yerba fina seca, recubiertu con plantes del suelu, plumes o llana, y n'ocasiones revistíu pa escurecer dafechu'l marcu de yerba. Ta bordiáu con telarañes, pelo, llana o raicillas, y en delles vegaes con flores y papel de seda. La especie comúnmente reutiliza'l material de niales anteriores.

Los güevos son allargaos y ovalaos, y miden 2.4 centímetros (0.94 pulgaes) por 1.7 centímetros (0.67 pulgaes) —un pocu apuntiaos nun estremu—. Son d'un color blancu opacu, nidiu y ensin rellumu o llixeramente brillosu, y moderadamente enllordiaos de color marrón acoloratáu —sobremanera na parte inferior, anque profusamente escontra y sobre l'estremu más anchu—. La fema pon una media de tres güevos nun intervalu de 24 hores. Los güevos son guaraos por dambos padres que constantemente s'alternen en periodos de 20 minutos mientres 16 o 17 díes. El periodu d'emplumamientu tamién dura alredor de 16 díes.

Los niales son parasitados pol cuquiellu pálida (Cacomantis pallidus).

 Estáu de caltenimientu 
Por cuenta de la so amplia distribución y población estable, el mieleru llanceoláu foi evaluáu pola UICN como de «esmolición menor».

 Referencies 

 Enllaces esternos 

  Gould, 1838 del orde Passeriformes pol Congresu Ornitolóxicu Internacional .
 Ficha de la UICN .

  Gould, 1838  en Catalogue of Life .
 Ficha n'Animal Diversity Web .
  Gould, 1838 en uBio .
 Peterson, Alan P. « de los Meliphagidae» .
  Gould, 1838 en xeno-canto.

Categoría:Meliphagidae
Categoría:Aves d'Asia
Categoría:Xéneros monotípicos d'aves
Categoría:Animales descritos en 1838
Categoría:TBSpecies