Arcu de mediu puntu

L'arcu de mediu puntu, n'arquiteutura, ye un tipu d'arcu que tien el so intradós en forma de semicírculu. Fórmenlu pieces (nomaes doveles) en forma de cuña, que s'apoyen nos dos estremos del arcu y son suxetaos por una única piedra, la dovela central o clave. Tien un únicu centru allugáu esautamente nel centru del arcu y al nivel de la llinia d'imposta, que ye la parte decorativa que enllaza l'elementu sustentador vertical cola curva del arcu.

Ye l'elementu principal de l'arquiteutura abovedada, porque la so prollongación forma la bóveda de cañón. Nos tiempos antiguos taba formáu por doveles feches d'adobe, lladriyu o piedra.

 Historia 
Esti arcu entamó a usase en Mesopotamia (arquiteutura caldea) nel tercer mileniu e.C.. El so usu pasó a l'arquiteutura etrusca, y d'esta a los romanos, que lu espardieron pola cuenca'l Mediterraneu. Ye carauterísticu del arte romanu y de tolos estilos que deriven d'elli, como l'arquiteutura románica, la renacentista y la barroca.

 Variantes del arcu de mediu puntu 
Hai delles variantes a partir del arcu primitivu, construyíu con un únicu centru:
 Arcu rebaxáu. Ye'l que tien una forma más aplanada, seya porque nun ye un semicírculu (arcu escarzanu) o porque tien el centru xeométricu perbaxu la llinia d'imposta (arcu carpanel). Dambos son carauterísticos del góticu final y del entamu del Renacimientu.
 Arcu peraltáu. Ye un arcu ampliáu a base de poner dovelas perbaxu la llinia d'imposta. Ye típicu del arte prerrománicu, y especialmente del prerrománicu asturianu.
 Arcu parabólicu. Les sos doveles nun formen un semicírculu. Estos arcos foron emplegaos polos hitites, y recuperaos por Gaudí nel sieglu XIX.

 Galería 

 Comportamientu mecánicu 
Dende'l puntu de vista de la resistencia de los materiales, la xeometría y les carauterístiques d'esti tipu d'arcu fai que tolos sos puntos trabayen en compresión. Cada dovela ye una cuña comprimida poles sos cares llaterales.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Arquiteutura