René Descartes

René Descartes, nacíu en La Haye en Touraine (Indre et Loira, Francia; el llugar recibe güei el nome de Descartes nel so honor) el 31 de marzu de 1596 y muertu n'Estocolmu (Suecia) el 11 de febreru de 1650, foi un filósofu, matemáticu y físicu francés. Magar que yera francés, pasó venti años (1629-1649) nes Provincies Xuníes tres de sirvir un tiempu nel exércitu de Mauriciu de Nassáu, príncipe d'Orange y cabezaleru d'esti país. Poro, ye consideráu ún de los principales representantes del nomáu Sieglu d'Oru neerlandésNadler, Steven, The Philosopher, the Priest, and the Painter: A Portrait of Descartes. Princeton University Press, 2015. ISBN 9780691165752.

La so obra Meditaciones metafísiques (1641) sigue siendo anguaño un testu de referencia na mayoría de los departamentos universitarios de filosofía. La so influyencia nel campu de les matemátiques ye igual d'importante: ye consideráu'l pa de la xeometría analítica, que fai de ponte ente l'álxebra y la xeometría, que foi clave pal descubrimientu del cálculu ya l'análís infinitesimal. Descartes foi, tamién, una de les figures principales de la Revolución científica.

Descartes refugó aceptar l'autoridá de los filósofos anteriores a elli, y munches vegaes adoptó puntos de vista perestremaos de los de los sos predecesores. Asina, na introducción de Les passions de l'âme, un tratáu de les emociones, llega a dicir que va escribir sobro esta materia "como si dengún tuviera escrito sobre ello primero". El so principal asertu filosóficu ye "Pienso, eso ye qu'esisto", qu'apaez nel so Discursu del métodu (1637) y nos sos Principios de la filosofía (1644)Esta idea fora propuesta un sieglu anantes pol filósofu español Gómez Pereira con esta forma: "Sé que sé daqué, y cualesquiera que sabe esiste; poro, yo esisto" (nosco me aliquid noscere, & quidquid noscit, est, ergo ego sum). Ver Gómez Pereira, Antoniana Margarita: "De Immortalitate Animae", 1749 [1554], p. 277; Santos López, Modesto (1986). Gómez Pereira, médico y filósofo medinense. En Historia de Medina del Campo y su Tierra, volumen I: Nacimiento y expansión, ed. by Eufemio Lorenzo Sanz, 1986..

Munchos de los elementos del so pensamientu filosóficu pueden rastrexase nel aristotelismu tardíu, nos neoestoicos del sieglu XVI y en filósofos como Agustín d'Hipona. No que cinca a la filosofía natural, el so pensamientu dixébrase de les escueles que lu precedieron en dos puntos principales: primeru, él niega la dixebra de la sustancia corporal en cuerpu y alma; y segundu, niégase a aceptar denguna xustificación al traviés de destinos finales, seyan d'orixe relixosu o natural, na esplicación de los fenómenos naturalesCarlson, Neil R., Physiology of Behavior. Needham Heights, Massachusetts: Pearson: Allyn & Bacon, 2001, p. 8. ISBN 0-205-30840-6.. Na so teoloxía insiste na absoluta llibertá del actu divinu de la creación.

Descartes punxo los finxos pa l'apaición, nel sieglu XVII, del nomáu racionalismu continental, dempués defendíu por Baruch Spinoza y Gottfried Leibniz y opuestu al empirismu de Thomas Hobbes, John Locke, George Berkeley y David Hume. Neto Leibniz y Spinoza que Descartes foron toos ellos matemáticos amás de filósofos, y Descartes y Leibniz ficieron tamién destacaes contribuciones al desarrollu de la ciencia.

 Notes 

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Filósofos y filósofes
Categoría:Persones de Francia