Alá

Alá ye l'asturianización de la pallabra árabe Allāh (الله) nome que significa Dios.«Allah», na Encyclopædia Britannica, 2006. Anque'l términu ye más conocíu n'Occidente pola utilización por parte de los musulmanes como referencia a Dios, esti utilízase polos falantes del árabe de toles relixones abrahámiques monoteístes: islam, cristianismu y xudaísmu. Se-y adoraba agachandose y rezando'l Sala-ah (oración de los islamicos)«Allah», na Encyclopedia of the Modern Middle East and North Africa. Columbia Encyclopedia, Allah El términu utilizóse tamién polos paganos de La Meca como referencia al Dios creador y eternu, posiblemente la deidá mayor de l'Arabia preislámica.L. Gardet: «Allah», na Encyclopedia of Islam.

Nel Islam, Dios ye conocíu por distintos nombres: el Xustu, el Clemente, el Creador, ente otros. Sicasí, según El Corán, “Alá” ye'l nome n'árabe qu'Él (Dios) preferió sobre los otros. La raíz llingüística de “Alá” indica qu'Él ye l'Únicu dignu y merecedor de ser adoráu y obedecíu.

Los conceptos asociaos cola pallabra (como una deidá) muden ente les tradiciones. Na Arabia preislámica, Alá nun yera la única divinidá, sinón que tenía venceyaos collaboradores y compañeros, fíos y fíes. Nel Islam, Alá ye'l supremu y entiende tou nome divín. Tolos demás nomes divinos créese que refieren a Alá.Annemarie Schimmel: The tao of Islam: A Sourcebook on Gender Relationships in Islamic Thought. SUNY Press, páx. 206. Alá ye únicu, l'único Dios, trescendiente Creador del universu y Omnipotente. Los árabes cristianos actuales nun tienen otra pallabra pa Dios más que Alá, usen términos tales como Al-lāh al-ab (الله الآب) pa referise a Dios padre. Hay semeyances y diferencies ente'l conceptu de Dios tal como se representa nel Corán árabe y la Biblia hebrea. F.E. Peters, Islam, páx. 4, Princeton University Press, 2003

Unicode tien un códigu acutáu pa Al-lāh, ﷲ = U + FDF2.Unicode Standard 5.0, p.479,492  Munches fontes tipográfiques árabes tamién tienen distintes formes d'escribilo.Unicode Character 'Arabic ligature Allah isolated form' (U+FDF2) 

 Etimoloxía 

Respeuto a la etimoloxía de la pallabra, hai opiniones enforma distintes: yá ente los gramáticos árabes clásicos, esto ye, medievales, cuéntense unes vente opiniones distintes. Les hipótesis más estendíes son les siguientes:
 Dalgunos eruditos planteen que ye'l nombre propiu de Dios, ensin derivación nenguna, puesto qu'Él mesmu llamóse asina nel Corán; nun puede nomase con esti nombre más qu'únicamente a Dios mesmu, esta ye la opinión d'unu de los más sabios gramáticos de la llingua árabe como Sibuyé, tamién ye la opinión d'al-Shafi'i, Al-Ghazali, al-Jatâbi y Ibn Kazir.
 Una mui habitual considera que Al-lāh procede de ilāh, pallabra que designa a cualquier divinidá, precedida del artículu determináu al-. Sería, polo tanto, una contraición pol usu de al-ilāh, esto ye, «El Dios», «El Adoráu» y ésta ye la opinión d'Ibn Qaim. 
 Dalgunos llingüistes, sicasí, consideren que nun ye aparente la perda de l'hamza inicial de ilāh (consonante árabe representada equí con un apóstrofu), al ser la primera lletra del nome orixinal de Dios y los términos sacros, por tabú, tenden a mantenese poco o nada alteraos na pronunciación. N'otres pallabres, nun creen qu'una persona relixosa pueda apocopar el nome de Dios. Estos llingüistes piensen que Al-lāh procede direutamente de la raíz semítica ʾel que designa a la divinidá. Esta raíz, n'araméu, dio llugar al términu ʾāllāhā, que pudiera pasar al árabe con desapaición de la ā final (n'araméu ye una vocal desinencial, y éstes tenden a desapaecer n'árabe) y acurtiamientu de la ā inicial por confusión col artículu al-.

En cualquier casu la etimoloxía d'esta pallabra remite a la mesma raíz que ʾEl, Eloh y ʾElohīm (אֱלֹהִים), términos que designen a Dios na Biblia y que forman parte d'abondos nomes propios d'orixe hebréu, como Samuel, Daniel, Rafael, Miguel, etc.

“Alá” ye un nome que, según la tradición islámica, abarca tolos nomes de Dios y ye l'escoyíu por Dios mesmu y espuestu na so Revelación. Por eso los musulmanes dan preferencia a esti nome. Llingüísticamente, “Alá” ye una pallabra única, Nun tien conxugación plural y nun tien xéneru. Esta pallabra espeya un conceptu únicu de Dios nel Islam.

 Uso 
Al-lāh traduzse como "Dios", con mayúscula, porque refierse al dios únicu. La pallabra "dios" con minúscula, esto ye, referida a cualquier otra divinidá, ye ilāh, pl. ilāhāt (إله pl. ﺇﻟﻬﺎﺕ). La complexidá y diferencia d'estos conceptos coles llingües indoeuropees esplícase en |¿Qué es Al-lāh para los musulmanes?« conferencia pronunciada por Abderrahman Mohamed Maanán, Doctor en filosofía pola Universidá de Sevilla. Los musulmanes non árabes usen siempre Al-lāh en llugar de Dios aduciendo que, puesto que Dios ye'l que fala en primer persona nel Corán, Al-lāh, n'árabe, ye exautamente la pallabra qu'emplega el Ser Supremu para referise a sigo mesmu y, polo tanto, la meyor pa noma-y. Los musulmanes que viven nun mediu non musulmán, y especialmente los convertíos, utilicen Al-lāh como forma d'estremase como siguidores d'una relixón distinta a la mayoritaria.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Islam
Categoría:Dioses
Categoría:Wikipedia:Páxines con enllaces interllingüísticos