Llingües celtes

Llámense celtes a los pueblos que falen o falaron llingües celtes, que nel sieglu I e.C. s'espardíen per gran parte d'Europa, dende la Turquía d'anguaño hasta Portugal. Esti términu ye d'orixe griegu (los griegos llamaben a estos pueblos 'keltoi') Los celtes llamábense siempres a sigo mesmos galiain, o seya: galos (derivaos: gálata, galaicu).
El tueru célticu ye parte del grupu llingüísticu indoeuropéu.
Les llingües céltiques taben mui espardíes per Europa na prehistoria y hasta la conquista romana de la Galia ya Hispania.

Clasificación llingüística:

 Galu. Próximos al galu taban el llepónticu, nóricu, y gálata. Faláronse nun territoriu mui estensu dende l'actual Francia hasta Turquía.
 Iberocelta. Faláu nel oeste de la Península Ibérica y próximu al goidélicu. 
 Goidélicu.
 Irlandés
 Gaélicu escocés
 Manx 
 Britónicu.
 Galés
 Bretón
 Córnicu

 Vitalidá 
Cinco llingües celtes son falaes entovía:

Tres del ramu britónicu: 
El bretón, faláu en Baxa Bretaña (Francia).
El galés, faláu nel País de Gales.
El córnicu, en Cornualles.

Dos del ramu gaélicu:

El irlandés, llingua oficial na República d'Irlanda
El gaélicu escocés, faláu nel norte y les islles d'Escocia.

El manx, tamién del ramu gaélicu, falose na Islla de Man. Anguaño yá ta considerada como llingua muerta.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

*