আশালতা বিশ্বাস

আশালতা বিশ্বাস (জন্ম মেহৰুন্নিছা; ১৯১৭–১৯৯২) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু প্ৰযোজক। তেওঁ ১৯৩০ চনৰপৰা ১৯৬০ চনৰ মাজভাগলৈকে হিন্দী ছবিত সক্ৰিয়ভাৱে কাম কৰিছিল। তেওঁ লাক্স চাবোনৰ ব্ৰেণ্ড এম্বেছাদৰ হোৱা প্ৰথম ভাৰতীয় অভিনেত্ৰীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।

আশালতা আছিল সংগীত সুৰকাৰ অনিল বিশ্বাসৰ প্ৰথম পত্নী। তেওঁলোকে ১৮ বছৰ ধৰি বৈবাহিক জীৱন-যাপন কৰিছিল আৰু সিহঁতৰ চাৰিগৰাকী সন্তান আছিল।

 প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু বিবাহ 
আশালতাৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৭ চনত গুজৰাটৰ কচ্ছ জিলাত এটা গুজৰাটী মুছলমান পৰিয়ালত। তেওঁৰ জন্ম নাম আছিল মেহৰুন্নিছা। তেওঁৰ শৈশৱৰ বন্ধু শোভনা সমৰ্থ পৰৱৰ্তী সময়ত হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী হয়।

১৯৩৬ চনত আশালতাই অনিল বিশ্বাসক বিয়া কৰায় আৰু আৰ্য সমাজৰ অনুসাৰী হ’বলৈ ধৰ্মান্তৰিত হয়। তেওঁলোকৰ চাৰিগৰাকী সন্তান আছিল—প্ৰদীপ, অমিত, উৎপল আৰু শিখা। ১৯৫৪ চনত এই দম্পতী পৃথক হয়। ১৯৬১ চনত তেওঁলোকৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ প্ৰদীপ, যি এজন ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ কেডেট আছিল, বিমান দুৰ্ঘটনাত নিহত হয়।

 কৰ্মজীৱন 
আশালতাই ১৯৩০ৰ দশকৰ মাজভাগত অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম দিশৰ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আজাদী (১৯৩৫), সজীৱ মূৰ্তি (১৯৩৫) আৰু ইনছাফ (১৯৩৬) উল্লেখযোগ্য। ১৯৩৬ চনত তেওঁ মনমোহন ছবিখনত শান্তি দেৱীৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে, যিখন বাণিজ্যিকভাৱে সফল হৈছিল। ১৯৩৮ চনত তেওঁ ডাঙৰ বাজেটৰ কল্পনাভিত্তিক নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ জ্বালাত কুন্তলা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যদিও ছবিখন বক্স অফিচত ব্যৰ্থ হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ জিন্দেগী (১৯৪০)ত সহায়ক ভূমিকাত অভিনয় কৰে, যিখন সেই সময়ৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ হৈছিল। এই সময়ছোৱাৰ আন উল্লেখযোগ্য ভূমিকাসমূহৰ ভিতৰত গীতা (১৯৪০) লতা হিচাপে। দীপক (১৯৪০) ছবিখনত তেওঁ পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল।

 ভেৰাইটি প্ৰডাকচনচ 
১৯৫০ চনত আশালতাই অভিনয়ৰপৰা প্ৰযোজনালৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু স্বামীৰ সৈতে ভেৰাইটি প্ৰডাকচন নামৰ এটা প্ৰডাকচন হাউচ সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰাৰম্ভিক মুক্তিৰ ছবি আছিল মেহমান (১৯৫০) আৰু বাজুবেণ্ড (১৯৫১); দুয়োখন ছবিয়ে বাণিজ্যিকভাৱে কম প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

১৯৫১ চনত আশালতাই অভিনয় কৰা ৰামানন্দ সাগৰৰ ৰচিত বড়ী বহু ছবিখনে মাছুৰী চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীৰ বঁটা লাভ কৰে।

 জনপ্ৰিয়তা আৰু ব্যক্তিত্ব 
১৯৩০ৰ দশকত আশালতা আছিল হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী প্ৰধান নাৰী তাৰকা। অভিনয়ৰ উপৰি তেওঁ কিছুমান চলচ্চিত্ৰত নিজেই গান গাইছিল, যেনে পৰমবীৰ চলচ্চিত্ৰ, আৰু আকাশবাণীৰ গীতানুষ্ঠানত নিয়মিতভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

তেওঁৰ সৌন্দৰ্য আৰু ব্যক্তিত্বৰ বাবে তেওঁক প্ৰায়ে আলোচনাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। সেই সময়ত লাক্স চাবোনৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠিত ব্ৰেণ্ডৰ বিজ্ঞাপনত অভিনয় কৰা অতি কমসংখ্যক ভাৰতীয় অভিনেত্ৰীৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম আছিল।

 মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ 
আশালতা বিশ্বাসৰ মৃত্যু ১৯৯২ চনত বাৰ্ধক্যজনিত কাৰণত হয়।

তেওঁৰ পুত্ৰ উৎপল বিশ্বাস এগৰাকী সংগীত পৰিচালক হৈছিল আৰু শাহেনশাহ (১৯৮৮) আৰু শ্বেয়াৰ বাজাৰ (১৯৯৭) আদি চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা পাৰমিতা ভোহ্‌ৰা হৈছে আশালতাৰ নাতিনী।

 চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা 

 আজাদী (১৯৩৫)
 সজীৱ মূৰ্তি (১৯৩৫)
 সতী তোৰাল (১৯৩৫)
 বুলডগ (১৯৩৬)
 ইনসাফ (১৯৩৬)
 মহাগীত (১৯৩৬)
 প্ৰেমবীৰ (১৯৩৬)
 মনমোহন (১৯৩৬) — শান্তি চৰিত্ৰত
 জ্বালা (১৯৩৮) — কুন্তলা চৰিত্ৰত
 আজ কি দুনীয়া (১৯৪০)
 দীপক (১৯৪০) — বীণা চৰিত্ৰত
 দেশভক্ত (১৯৪০)
 গীতা (১৯৪০) — লতা চৰিত্ৰত
 ৰঙ্গীলা জৱান (১৯৪০)
 শমশেৰবাজ (১৯৪০)
 শোহাগ (১৯৪০) — কমলা চৰিত্ৰত
 জিন্দেগী (১৯৪০) — ৰতনৰ বন্ধুৰ উপপত্নীৰ চৰিত্ৰত (‘‘আশালতা’’ নামে ক্ৰেডিট)
 মধুসূদন (১৯৪১)
 সচ্চা স্বপ্ন (১৯৪২)
 সুখী জীৱন (১৯৪২)
 হামাৰী বাত (১৯৪৩)
 স্বৰ্ণভূমি (১৯৪৪)
 চাৰ আঁখে (১৯৪৪)
 বিংশী সদী (১৯৪৫)
 শ্ৰীমান ফাণ্টুশ (১৯৬৫)
 বিৰাদৰী (১৯৬৬)

 প্ৰযোজক হিচাপে 

 মেহমান (১৯৫০)
 বাজুবন্দ (১৯৫১)
 বড়ী বহু (১৯৫১)

বাহ্যিক সংযোগ


তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী