ৰাজীৱ গান্ধী সাগৰীয় সেতু

ৰাজীৱ গান্ধী সাগৰীয় সেতু  বা বান্দ্ৰা–ৱৰ্লি সাগৰীয় সংযোগ হৈছে ৫.৬ কিলোমিটাৰ দীঘল, ৮ লেন বহল কেবল ষ্টেড দলং যিয়ে মুম্বাইৰ পশ্চিম উপকণ্ঠ অঞ্চলৰ বান্দ্ৰাক দক্ষিণ মুম্বাইৰ ৱৰ্লিৰ সৈতে সংযোগ কৰে। ই মুম্বাই ট্ৰেন্স হাৰ্বাৰ লিংকৰ পিছত দ্বিতীয় দীঘলীয়া সাগৰীয় দলং, লগতে মুম্বাই ট্ৰেন্স হাৰ্বাৰ লিংক, ভূপেন হাজৰিকা সেতু, দিবাং ৰিভাৰ ব্ৰীজ আৰু মহাত্মা গান্ধী ছেতুৰ পিছত ভাৰতৰ ৫ম দীঘলীয়া দলং। ইয়াৰ দুয়োফালে প্ৰি-ষ্ট্ৰেছড কংক্ৰিট-ষ্টীলৰ ভায়াডাক্ট থাকে। 
ইয়াক প্ৰস্তাৱিত পশ্চিম ফ্ৰীৱে'ৰ অংশ হিচাপে পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল যিয়ে পশ্চিম উপকণ্ঠ অঞ্চলক মুম্বাইৰ মূল ব্যৱসায়িক জিলাৰ নৰিমান পইণ্টৰ সৈতে সংযোগ কৰিব, কিন্তু এতিয়া ইয়াক কাণ্ডীৱলীলৈ যোৱা উপকূলীয় পথৰ অংশ হিচাপে লোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে।
৫.৬ কিলোমিটাৰ (৩.৫ মাইল) দৈৰ্ঘ্যৰ এই দলংখন মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক পথ উন্নয়ন নিগমৰ (এমএছআৰডিচি)ৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু হিন্দুস্তান কনষ্ট্ৰাকচন কোম্পানীয়ে নিৰ্মাণ কৰিছিল। ২০০৯ চনৰ ৩০ জুনত দলংখনৰ আঠটা লেনৰ ভিতৰত প্ৰথম চাৰিটা লেন জনসাধাৰণৰ বাবে মুকলি কৰা হয়।২০১০ চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ পৰা আটাইকেইটা লেন কাৰ্যক্ষম হয়।

সাগৰীয় সংযোগে বান্দ্ৰা আৰু ৱৰ্লিৰ মাজত শীৰ্ষ সময়ত যাত্ৰাৰ সময় ২০ – ৩০ মিনিটৰ পৰা ১০ মিনিটলৈ হ্ৰাস কৰে। 
২০১৮ চনলৈকে বি ডব্লিউ এছ এলৰ গড় দৈনিক প্ৰায় ৩২,৩১২ খন বাহনৰ যাতায়ত আছিল।

ইতিহাস
মহিম ক’জৱে আছিল পশ্চিম উপকণ্ঠ অঞ্চলক মুম্বাইৰ কেন্দ্ৰীয় ব্যৱসায়িক জিলাৰ সৈতে সংযোগ কৰা একমাত্ৰ পথ। এই উত্তৰ-দক্ষিণ-পশ্চিম কৰিড’ৰটো বটলনেকত পৰিণত হৈছিল আৰু ভিৰ হোৱা সময়ত ই অত্যন্ত জনবহুল হৈ পৰিছিল। ৱেষ্টাৰ্ণ ফ্ৰীৱে প্ৰকল্পটোৱে মুম্বাইৰ সমগ্ৰ পশ্চিম উপকূলটোক সামৰি লোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল যাতে যানজঁট লাঘৱ হয়। এই ফ্ৰীৱে' ব্যৱস্থাৰ প্ৰথম পৰ্যায় হিচাপে মাহিম উপসাগৰৰ ওপৰত থকা বান্দ্ৰা–ৱৰ্লি ছি লিংক নামৰ এখন দলং প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছিল, যিয়ে মাহিম ক'জৱেলৈ বিকল্প পথ প্ৰদান কৰিছিল।

এই দলংখনে বান্দ্ৰাৰ ৱেষ্টাৰ্ণ এক্সপ্ৰেছ হাইৱে আৰু স্বামী বিবেকানন্দ ৰোডৰ সংযোগস্থল ৱৰ্লিৰ খান আব্দুল গফ্ফাৰ খান ৰোডৰ সৈতে সংযোগ কৰে। ৱৰ্লি ছিফেচৰ পৰা মুম্বাইৰ ধমনী এনি বেছাণ্ট ৰোডৰ সৈতে সংযোগ হয়।

মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক পথ উন্নয়ন নিগম লিমিটেড (এম এছ আৰ ডি চি)ৰ উদ্যোগত এই প্ৰকল্পৰ কাম আৰম্ভ হৈছিল। নিৰ্মাণৰ ঠিকা হিন্দুস্তান কনষ্ট্ৰাকচন কোম্পানী (HCC)ক দিয়া হয়, প্ৰকল্প পৰিচালনাৰ নেতৃত্বত ব্ৰিটেইনৰ দাৰ আল-হাণ্ডাছাহৰ কাৰ্যালয়।

১৯৯৯ চনত বসিত আচাৰৱালাই আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল। মূল পৰিকল্পনাত ৬.৬ বিলিয়ন ₹ (৭৮ মিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰ) খৰচ হ'ব বুলি অনুমান কৰা হৈছিল যিটো পাঁচ বছৰৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ হ'ব।
কিন্তু প্ৰকল্পটোৰ বাবে বহুতো জনস্বাৰ্থৰ মামলা চলিছিল, ৫ বছৰৰ পলমৰ ফলত খৰচ ১৬ বিলিয়ন ₹ (১৯ কোটি মাৰ্কিন ডলাৰ) লৈ বৃদ্ধি পাইছিল,
কেৱল অতিৰিক্ত সুতৰ খৰচ ₹৭ বিলিয়ন (৮৩ মিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰ)।

পৰিকল্পনা
সামগ্ৰিক প্ৰকল্পটো পাঁচটা অংশৰে গঠিত আছিল, সামগ্ৰিক সময়সূচী ত্বৰান্বিত কৰিবলৈ পৃথকে পৃথকে চুক্তিবদ্ধ কৰা হৈছিল।

 পেকেজ I(1): ৱৰ্লিৰ লাভ গ্ৰ’ভ জংচনৰ ওপৰত উৰণীয়া সেতু নিৰ্মাণ। 
 পেকেজ II(2): বান্দ্ৰাৰ ৱেষ্টাৰ্ণ এক্সপ্ৰেছ হাইৱে আৰু এছ ভি ৰোডৰ সংযোগস্থলত ক্লভাৰলিফ ইন্টাৰচেঞ্জ নিৰ্মাণ। 
 তৃতীয় পেকেজ(৩): আদান-প্ৰদানৰ পৰা বান্দ্ৰা ফালে টোল প্লাজালৈকে ৰাজহুৱা প্ৰমেনেডৰ সৈতে কঠিন এপ্ৰ’চ পথ নিৰ্মাণ
পেকেজ IV(4): বান্দ্ৰাৰ শেষৰ ফালে ৱৰ্লিৰ পৰা টোল প্লাজালৈকে উত্তৰ আৰু দক্ষিণৰ ভায়াডাক্টৰ সৈতে কেন্দ্ৰীয় কেবল-ষ্টেড স্পেন নিৰ্মাণ। 
 পেকেজ V(5): খান আব্দুল গফ্ফৰ খান পথৰ উন্নতি। 
 পেকেজ IV আছিল মূল পৰ্যায়, আন পেকেজসমূহে সমৰ্থনকাৰী আন্তঃগাঁথনি প্ৰদান কৰিছিল।
চিত্ৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:দলং
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ দলং