সিদ্দাৱেশা

সিদ্দাৱেশা একপ্ৰকাৰৰ ধৰ্মীয় আৰু পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। চুলিয়াৰ আৰেভাহছে লোকসকলে তুলু পঞ্জিকাত সুগ্গী মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ সময়ত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। এই মাহত চুগী নালিকেও পৰিৱেশন কৰা হয়।Karvali janapada, Purushotha Bilimale 1990. Mangalagangothri Dakshina Kannada, Siddavesha:Partibhatane mattu Nirasana  P.21 সন্ধিয়াৰপৰা ৰাতিপুৱালৈকে সিদ্দাৱেশা অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়, নৃত্যশিল্পীসকলে সকলো সামাজিক স্তৰৰ লোকৰ ঘৰলৈ যায়। 
বিৱৰণ
সিদ্দাৱেশা নাথ পন্থাৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত। ইয়াত পৌৰাণিক অনুকৰণ, অভিনয়, গায়ন-বায়ন আৰু নৃত্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।Yadupathi Gowda, Gauḍaru-janāṅga mattu kuṇita, Yadupati gauḍa, 2003. Okkaligara Yāne Gauḍara Sēvā Saṅgha, Mangaluru, pg.153 সিদ্দাৱেশাত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে বিভিন্ন চৰিত্ৰক মূৰ্ত কৰি ৰাখে, প্ৰণয়নৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত ইজনে সিজনৰ সৈতে আৰু জনসাধাৰণৰ সৈতে মত বিনিময় কৰে। সিদ্দাৱেশাৰ তিনিটা মূল পৌৰাণিক প্ৰহসন চৰিত্ৰ হ'ল সন্ন্যাসী, ভাত্ৰু আৰু দাসায়।Puttur Anantharaja Gowda (2015). "IN PURSUIT OF OUR ROOTS". Bengaluru: Tenkila Publications

সাজ-পোছাক আৰু আভৰণ
সিদ্দাৱেশাৰ অভিনয়ত কেইবাটাও ভিন্ন চৰিত্ৰক চিত্ৰিত কৰা হৈছে, য’ত দাসায়, ভাত্ৰু, সংস্যাসী, কোৰাগা, কোটি চেন্নয়া, বিটল পুৰ্বু, ব্যাৰী, আৰু পিলিয়েছা আদিকে ধৰি কেইবাটাও ভিন্ন চৰিত্ৰক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। 

বগা ধূতি আৰু ৰঙা চাদৰ পিন্ধি শংখ আৰু ঢোল লৈ দাসায় আবিৰ্ভাব হয়। তেওঁৰ মূৰটো মুণ্ডাছুৱে আবৃত, আৰু কপালত দীঘলীয়া নাম চিহ্নিত কৰা হৈছে। 

ভাতৰু, গাঁৱৰ পুৰোহিতে ডাঙৰ গাঁঠি থকা পৱিত্ৰ সূতা (জনীভাৰ) পিন্ধে, বগা ধূতি পিন্ধি শৰীৰত চন্দনৰ প্ৰলেপ লগায়, কপালত চন্দন আৰু কুমকুম লগায়। 

সন্যাসী, এই পৌৰাণিক নৃত্যৰ কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিজনে শুকান ছদ্মবেশৰ পাতৰপৰা নিৰ্মিত এক অস্বাভাৱিক সাজ-পোছাক পিন্ধে। তেওঁ কঁকালৰপৰা ওলাই থকা ৪-৫টা কাঠৰ লাঠিৰে বান্ধি থোৱা এটা ডাঙৰ, প্ৰতীকী ফেলাছ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। 

কোৰাগাই নিজৰ গোটেই শৰীৰটো গাঢ় ৰঙেৰে ঢাকি ৰাখে। 

ব্যাৰীয়ে বগা বনিয়ন, মাটি স্পৰ্শ নকৰিবলৈ কঁকালৰ অলপ ওপৰত বান্ধি থোৱা বহুৰঙী চেকযুক্ত ধূতি আৰু পৰম্পৰাগত টুপী (টপ্পি) পিন্ধে।Janapada kalā pravēśa, Cakkere śivaśaṅkar, 2006. , sāgar prakāśana, beṅgaḷūru. Karāvaḷi karnāṭakada janapada kalegaḷu - sid'dhavēṣa Pg.250

প্ৰদৰ্শন
সূৰ্যাস্তৰ পিছত পৰিৱেশনকাৰী শিল্পীসকলে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত পৱিত্ৰ স্থানত গোট খায়, সাধাৰণতে দৈৱ্ৰাধনে চাৱাড়ী বা গুট্টু ঘৰৰ সন্মুখত। 
প্ৰাৰ্থনা চলোৱাৰ পাছত তেওঁলোকে স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে, এই সময়ত গোটৰ জ্যেষ্ঠ সদস্যসকলে কাদ্ৰী মঞ্জুনাথ, স্থানীয় আত্মা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰে। তাৰ পিছত গোটটোৱে নিজৰ অঞ্চলৰ ভিতৰতে ঘৰে ঘৰে গৈ প্ৰতিখন চোতালত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে। পৰিৱেশন এলেকাৰ মাজত বা তুলসী গছৰ ওচৰত এটা লেম্প জ্বলোৱা হয়।History of Indian Theatre, Volume 2, By Manohar Laxman Varadpande,Pg. 57

যেতিয়া দলটোৱে প্ৰথম প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ঘৰত উপস্থিত হয়, তেতিয়া তেওঁলোকে সন্ন্যাসীজনক ঘৰৰ কাষত আত্মগোপন কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে। বাকী দলটোৱে চোতালত সোমাই বাসিন্দাসকলক জগাই দিয়ে। চোতালৰ মাজত জ্বলোৱা লেম্প এটা লগাই তাৰ চাৰিওফালে নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সকলো ভাৱৰীয়াই নিজৰ নিজৰ ভূমিকা অনুসৰি কাম কৰে, যিবোৰ দলৰ মুৰব্বীয়ে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত কৰে, সাধাৰণতে জ্যেষ্ঠ সদস্যই। সিদ্দাৱেশাৰ অভিনয়ৰ সময়ত মঞ্চত অকলে এৰি দিয়া হয় সন্ন্যাসীজনক, ৪-৫ টা কাঠৰ লাঠিৰে নিৰ্মিত নিজৰ প্ৰতীকী ফেলাছটো ধৰি ৰাখি চোতালত ঘূৰি ফুৰে। তেওঁ অস্বাভাৱিক আৰু উত্তেজক ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি