পৰশু

পৰশু সংস্কৃত ভাষাৰ শব্দ, যাৰ অৰ্থ যুদ্ধ-কুঠাৰ, যিটো এখন হাত বা দুয়োহাতেৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।

নিৰ্মাণ
পৰশু দুয়োফালে ধাৰযুক্ত বা একক প্ৰান্তৰ ধাৰযুক্ত হ’ব পাৰে আৰু নকটা ফালটোত এটা চোকা হুল থাকিব পাৰে। ইয়াৰ জোখ সাধাৰণতে ৯০–১৫০ চে.মি. (৩৫–৫৯ ইঞ্চি)ৰ ভিতৰত যদিও কিছুমানৰ দৈৰ্ঘ্য ২১০ চে.মি. (৮৩ ইঞ্চি)। পৰশু সাধাৰণতে লোহা বা নিৰ্মল তীখাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। মুঠিৰ লগত সংলগ্ন প্ৰান্তটোতকৈ কাটিব পৰা দিশটো বহল। ভালকৈ ধৰিব পৰাকৈ মুঠিটো প্ৰায়ে চামৰাৰ আৱৰণেৰে বান্ধি লোৱা হয়।

হিন্দু ধৰ্ম
বিদ্যুদভি নামৰ পৰশু হৈছে শিৱ দেৱতাৰ অস্ত্ৰ যিয়ে ইয়াক পৰশুৰামক দিছিল, বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ যাৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে "কুঠাৰসহ ৰাম" আৰু ইয়াৰ আয়ত্তৰ শিক্ষাও দিছিল। পৰশুৰাম আছিল মহাভাৰত মহাকাব্যত পাণ্ডৱক নিৰ্দেশ দিয়া গুৰু দ্ৰোণৰ গুৰু। পাণ্ডৱৰ সতীয়া ভাই কৰ্ণ আৰু ভীষ্ময়ো পৰশুৰামৰ পৰা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। পৰশুৰামৰ স্বভাৱ ভয়ংকৰ বুলি জনা গৈছিল, তেওঁৰ পিতৃক দুষ্ট ক্ষত্ৰিয় কৰ্তবীৰ্য্য অৰ্জুন(মহাভাৰতৰ অৰ্জুন নহয়)ই হেৰুৱাইছিল পৰশুৰামৰ অস্ত্ৰত অলৌকিক শক্তি আছিল। ইয়াৰ চাৰিটা কাটিব পৰা ধাৰ আছিল, ব্লেডৰ মূৰৰ প্ৰতিটো মূৰত এটা আৰু খাদৰ প্ৰতিটো মূৰত এটাকৈ।

পৰশুক মহাকাব্যসমূহৰ আটাইতকৈ মাৰাত্মক হস্ত-যুদ্ধৰ অস্ত্ৰ হিচাপে জনা গৈছিল। ই শিৱ, পৰশুৰাম, দুৰ্গা আদিৰ অন্যতম অস্ত্ৰ আৰু আজিও সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে তেওঁলোকৰ মূৰ্তিত অংকন কৰা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও ই গণেশৰ অন্যতম অস্ত্ৰ, আৰু সহদেৱ আৰু শকুনিৰো প্ৰধান অস্ত্ৰ।

কিম্বদন্তি
কেৰালাৰ আঞ্চলিক হিন্দু সৃষ্টিৰ মিথক প্ৰায়ে পৰশুৰামৰ পৰশু বুলি কোৱা হয়। পৰম্পৰা অনুসৰি পৰশুৰামক ক্ৰমে সাগৰ আৰু পৃথিৱীক মূৰ্ত ৰূপ দিয়া দেৱতা বৰুণ আৰু ভূদেৱী উভয়েই বৰদান কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় মূল ভূখণ্ডৰ আটাইতকৈ দক্ষিণ প্ৰান্ত কন্যাকুমাৰীলৈ গৈ উত্তৰ দিশলৈ কুঠাৰ দলিয়াই সাগৰৰ পৰা ভূমিৰ এটা অংশ উদ্ধাৰ কৰা বাবে কেৰালা হৈ পৰিব পাৰে বুলি কোৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি