অভয়াৰ

অভয়াৰ (তামিল ஔவையார்) আছিল সংগম যুগৰ এগৰাকী তামিল কবি আৰু তামিল মুখিয়াল ভেল পাৰী আৰু আথিয়ামানৰ সৈতে তেওঁৰ আন্তৰিক সম্পৰ্ক আছিল বুলি কোৱা হয়। তেওঁ পুৰুণনুৰুত ৫৯টা কবিতা ৰচনা কৰে। চেন্নাইৰ কবিগৰাকীৰ মূৰ্তিত থকা এখন ফলকত তেওঁৰ জন্ম তাৰিখৰ বাবে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ কথা কোৱা হৈছে। অভয়াৰ নামটোৰ অৰ্থ হৈছে ‘সন্মানীয় ভদ্ৰ মহিলা’, সেয়ে ই এক সাধাৰণ উপাধি; তেওঁৰ ব্যক্তিগত নাম জনা নাযায়।

জীৱনী
অভয়াৰক কবি পৰনাৰ, Kabilar and Thiruvalluvar. কবিলাৰ আৰু থিৰুৱল্লুৱৰৰ সমসাময়িক বুলি গণ্য কৰা হয়। নাংচিনাইত ৭টা, কুন্তোকাইত ১৫টা, অকণ্নুত ৪টা আৰু পুংনানুত ৩৩টা পদ্যৰ ৰচনা কৰা বুলি কোৱা হয়। কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁ তামিল দেশৰ শাসকসকলৰ দৰবাৰী কবি আছিল। দেশৰ এটা অংশৰপৰা এখন ঠাইলৈ আৰু এখন গাঁৱৰপৰা আন এখন গাঁৱলৈ ঘূৰি ফুৰিছিল, দুখীয়া কৃষকৰ গ্ৰাস ভাগ কৰি তেওঁলোকৰ আনন্দৰ বাবে গীত ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ বেছিভাগ গীতেই আছিল এজন সৰু সময়ৰ মুখিয়াল বল্লাল আথিয়ামান নেদুমান আঞ্জি আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বিষয়ে। চুবুৰীয়া আন এজন মুখিয়াল থণ্ডাইমেনৰ সৈতে যুদ্ধ ৰোধ কৰিবলৈও মুখিয়ালজনে তেওঁক নিজৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বাকী তেওঁৰ গীতবোৰ ৰাজ্য শাসনৰ বিভিন্ন দিশৰ লগত জড়িত আছিল। যদিও পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁ কবিলাৰ, থিৰুৱল্লুৱৰ আৰু আথিয়ামানৰ ভগ্নী আছিল, ভি আৰ ৰামচন্দ্ৰ দীক্ষিতাৰে তেওঁৰ অধ্যয়নৰ ভিত্তিত এই দাবী খণ্ডন কৰিছে যে, তেওঁলোক চাৰিওজনেই বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ আছিল, সেয়েহে বিভিন্ন জাতিগত পটভূমিৰ আৰু সেয়েহে ভাই-ভনী হোৱাটো অসম্ভৱ। তামিলনাডুৰ এখন প্ৰাচীন মন্দিৰ চহৰ তিৰুক্কোভিলুৰ। ইয়াতেই অন্ধক অসুৰক ভগৱান শিৱই বধ কৰিছিল। সংগম মহাকাব্যত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে ইয়াতেই অভয়াৰে তেওঁৰ প্ৰভুৱে অন্ধকক বধ কৰাৰ দৰ্শন লাভ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ বাবেই তেওঁৰ শ্লোক উছৰ্গা কৰা হৈছে। থিল্লাই চিদাম্বৰমৰ মহান প্ৰাচীন মন্দিৰত তেওঁ বিনায়কৰ থিৰুৱাকভাল গাইছিল, যেতিয়া ভগৱান গণেশে তেওঁক তেওঁৰ নৃত্য ৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। বিনায়কৰ থিৰুৱাকাভাল এক অত্যন্ত গুপ্ত গ্ৰন্থ।
ভেলুভাৰ আৰু কুৰালৰ ওপৰত এক নজৰ
কোৱা হয় যে, ভেল্লুভাৰে মাদুৰাই মহাবিদ্যালয়ত তিৰুক্কুৰালৰ মাষ্টাৰপিছ দাখিল কৰাৰ সময়ত উপস্থিত থকা কেইবাজনো পণ্ডিতৰ ভিতৰত অভয়াৰ অন্যতম আছিল। উপস্থাপন আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত পণ্ডিত আৰু পাণ্ডিয়ান ৰজাই গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ইডাইক্কাদাৰে ভেল্লুভাৰ আৰু কুৰাল গ্ৰন্থৰ প্ৰশংসা কৰে এইদৰে:

এই কথা শুনি অভয়াৰে তেওঁক মন্তব্য কৰিলে যে কুৰাল গ্ৰন্থখনক সৰিয়হৰ গুটিতকৈও সৰু পৰমাণুৰ সৈতে তুলনা কৰাটো অধিক উপযুক্ত হ'ব। ইডাইক্কাদাৰ আৰু অভয়াৰৰ দুয়োটা মন্তব্যই থিৰুৱল্লুৱ মালাইৰ শেষৰ দুটা পদ হিচাপে দেখা যায়। 

কিংবদন্তি
তামিল ভাষাৰ এটা জনপ্ৰিয় কিংবদন্তি হৈছে অভয়াৰ আৰু নাৱল (জাম্বু) গছৰ কাহিনী। অভয়াৰে, যিখিনি লাভ কৰিবলগীয়া সকলোখিনি লাভ কৰিছে, সেই কথা বিশ্বাস কৰি, নাৱল গছৰ তলত জিৰণি লৈ তামিল সাহিত্যিক কৰ্মৰপৰা অৱসৰ লোৱাৰ কথা চিন্তা কৰি আছিল। তাৰ পিছত তেওঁক লগ পায় এজন ছদ্মবেশ পৰিহিত মুৰুগানে (তামিল ভাষাৰ অন্যতম ৰক্ষক দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা; যুদ্ধ, বিজয় আৰু জ্ঞানৰ দেৱতা), যিয়ে তেওঁৰ সৈতে ধেমেলীয়াভাৱে যুঁজিছিল। পিছত তেওঁ নিজকে প্ৰকাশ কৰিলে আৰু অভয়াৰক উপলব্ধি কৰালে যে, এতিয়াও বহুত কাম আৰু শিকিবলগীয়া আছে। 

আন এটা কিংবদন্তি অনুসৰি এসময়ত মহান ৰজা আথিয়ামানে অভয়াৰক এবিধ "চিৰন্তন" গুজৱেৰী (তামিল ভাষাত নেল্লিকানি) ফল দিছিল। যিয়েই খাব তেওঁক অতি দীঘলীয়া আৰু সুস্থ জীৱন প্ৰদান কৰা বিশেষ ফল আছিল। আথিয়ামানে বিচাৰিছিল যে অভয়াৰে চিৰন্তন ফল খাওক, কিয়নো তেওঁ তামিল সমাজৰ সেৱা কৰিব পৰা উপযুক্ত ব্যক্তি। যদি তেওঁ চিৰদিন জীয়াই থাকিব পাৰে, তেন্তে তামিল ঐতিহ্য আৰু ভাষাও জীয়াই থাকিব পাৰিব।

চিলন ভ্ৰমণৰ সময়ত অভয়াৰে প্ৰচণ্ড বৰষুণত আবদ্ধ হৈ পৰে, আৰু নিম্নবৰ্ণৰ দুগৰাকী মহিলা অংগভাই আৰু সাংগাভাইৰ ঘৰত আশ্ৰয় লয়। এই মহিলাসকলে অতি সহৃদয়তাৰে অভয়াৰৰ যত্ন লৈছিল আৰু কবিয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে, তেওঁলোকক তিৰুকোভালুৰৰ ৰজাৰ লগত বিয়া দিয়া হ’ব। এই কথা শুনি ৰজাই চেৰা, চোল আৰু পাণ্ড্য ৰজাই মহিলাসকলক এৰি দিলে বিয়া কৰাবলৈ সন্মত হয়। 
তাৰ পিছত অভয়াৰে গণেশক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল আৰু গণেশ তেওঁৰ সম্মুখত উপস্থিত হোৱাত তেওঁ পালমাইৰা পাতত লিখি নিমন্ত্ৰণ দিবলৈ কৈছিল। নিমন্ত্ৰণ পোৱাৰ লগে লগে তিনিখন ৰাজ্যৰ ৰজাসকলে বিবাহ অনুষ্ঠানলৈ আহি অংগায়া আৰু সাংগাৱায়ক বিয়া দিলে। (পৃষ্ঠা ৫৭–৫৯)।
মন্দিৰ
তামিলনাডুৰ কন্যাকুমাৰী জিলাৰ এখন সৰু গাঁও মুপ্পাণ্ডল। তাত অভয়াৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে। পৰম্পৰা অনুসৰি এইটোৱেই মহাকবিয়ে মৰ্ত্যলোক এৰি যোৱা ঠাই বুলি কোৱা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:সংগম সাহিত্য