অজিতা কেশকাম্বালি

অজিতা কেশকাম্বালী খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ এগৰাকী প্ৰাচীন ভাৰতীয় দাৰ্শনিক। তেওঁক ভাৰতীয় বস্তুবাদৰ প্ৰথম পৰিচিত সমৰ্থক, আৰু চাৰ্বাক দৰ্শনৰ পূৰ্বসূৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ হয়তো বুদ্ধ আৰু মহাবীৰৰ সমসাময়িক আছিল। সঘনাই লক্ষ্য কৰা হৈছে যে লোকায়ত দৰ্শনৰ মতবাদসমূহ অজিতাৰ শিক্ষাৰপৰা যথেষ্ট পৰিমাণে আহৰণ কৰা হৈছিল। 
দৰ্শন
লোকায়তীসকলৰ দৰে অজিতাৰ লিপিত দিয়া শিক্ষাৰ পৰা কোনো কথাই প্ৰাপ্ত নহয়, মাথোঁ তেওঁৰ বিৰোধীসকলে খণ্ডনৰ স্বাৰ্থত কৰা কিছুমান বিক্ষিপ্ত উল্লেখৰ বাহিৰে। এইদৰে এই উল্লেখসমূহৰ প্ৰকৃতিৰ বাবে তেওঁৰ লগত জড়িত অস্পষ্ট কিংবদন্তিসমূহ পৰীক্ষা বা শোধন কৰি তেওঁৰ দৰ্শনৰ মূল কাঠামোটো উলিয়াব লগা হয়।
বৌদ্ধ উৎসৰ পৰা
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ কিংবদন্তি অনুসৰি অজিতাই মানুহৰ চুলিৰে তৈয়াৰী কম্বল উৰিছিল (সংস্কৃতত কেশাকাম্বলীৰ অৰ্থ "চুলিৰ কম্বলৰ সৈতে"), "যাক আটাইতকৈ দুৰ্ভগীয়া বস্ত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।" ঠাণ্ডা বতৰত ঠাণ্ডা আছিল, আৰু গৰমত গৰম, দুৰ্গন্ধ আৰু অশুভ আছিল।" Bhaskar (1972) অজিতাৰ অৰ্থ হৈছে "অ-জিত", যাৰ অৰ্থ হ'ল তেওঁ অতি যুক্তিবাদী আছিল।

প্ৰাথমিক বৌদ্ধ সূত্ৰ অনুসৰি অজিতা কেশকাম্বালিয়ে যুক্তি দিছিল যে:

ব্ৰহ্মজল সুত্তৰ মতে অজিতাই উচ্ছেদবাদ (মৃত্যুৰ পিছত বিনাশৰ মতবাদ) আৰু তাম-জীৱম-তাম-সাৰিৰাম-বাদ (আত্মা আৰু শৰীৰৰ পৰিচয়ৰ মতবাদ)ৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, যিয়ে চিৰন্তন আত্মাৰ পৃথক অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰিছিল। স্পষ্টভাৱে লোকায়তৰ উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পোৱা এই মতবাদসমূহ সেই সময়ৰ আদৰ্শবাদী, ঈশ্বৰবাদী আৰু ধৰ্মীয় সাহিত্যত যিমানখিনি অৱজ্ঞাসূচক আৰু খণ্ডন কৰাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচিত হৈছিল, সেয়া ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তাৰ আৰু হয়তো ইয়াৰ দাৰ্শনিক কৌশলগত বৈশিষ্ট্যৰ সম্ভাৱ্য প্ৰমাণ।
আধুনিক ব্যাখ্যা
আন ঠাইত অজিতাক আদি-বস্তুবাদীDD Kosambi (1956) বুলি কোৱা ডি ডি কোছাম্বিয়ে লক্ষ্য কৰিছেDD Kosambi (1965) যে তেওঁ "এটা সম্যক বস্তুবাদী মতবাদৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল: ভাল কাম আৰু দান-বৰঙনিৰদ্বাৰা এজন মানুহে শেষত একো লাভ কৰা নাছিল।" 
মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ শৰীৰটো প্ৰাথমিক উপাদানত দ্ৰৱীভূত হৈ পৰিছিল, যিয়েই নকৰক কিয়। 
একো বাকী নাথাকিল। ভাল আৰু বেয়া, দান আৰু মমতা এই সকলোবোৰ মানুহৰ ভাগ্যৰ লগত অপ্ৰাসংগিক আছিল।"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক