দ্য গুড আৰ্থ

দ্য গুড আৰ্থ () ১৯৩১ চনত প্ৰকাশিত পাৰ্ল এচ বাকৰ এখন ঐতিহাসিক উপন্যাস "দ্য গুড আৰ্থ্"ত ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে চীনৰ আনহৱেই গাঁৱৰ পাৰিবাৰিক জীৱনক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ছন্স (১৯৩২) আৰু এ হাউচ ডিভাইডেড (১৯৩৫)ৰদ্বাৰা অব্যাহত থকা তেওঁৰ হাউচ অৱ আৰ্থ ট্ৰাইলজীৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ। ১৯৩১ আৰু ১৯৩২ চনত আমেৰিকাত সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা উপন্যাসখনে ১৯৩২ চনত কল্পকাহিনীৰ পুলিৎজাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু ১৯৩৮ চনত বাকে সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰাত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। চীনত বাস কৰি চীনত বাস কৰি থকা বাকে চীনৰ গাঁৱৰ প্ৰত্যক্ষ পৰ্যবেক্ষণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই বাকে সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰাত প্ৰভাৱ পেলাইছিল জীৱন। ইয়াৰ কৃষক ৱাং লুং আৰু তেওঁৰ পত্নী অ-লানৰ বাস্তৱসন্মত আৰু সহানুভূতিশীল চিত্ৰণে ১৯৩০ চনৰ আমেৰিকানসকলক জাপানৰ সৈতে আগন্তুক যুদ্ধত চীনৰ মিত্ৰ দেশসমূহৰ বিষয়ে বিবেচনা কৰিবলৈ বুজাইছিল।

১৯২৪ চনৰপৰা ১৯৪৪ চনলৈকে লাইফ আলোচনীৰ ১০০খন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থৰ তালিকাত এই উপন্যাসখন অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। Chosen in collaboration with the magazine's editors. ২০০৪ চনত টেলিভিছনৰ পৰিচালক অপ্ৰা উইনফ্ৰেই ইয়াক অপ্ৰাৰ বুক ক্লাবৰ বাবে বাছনি কৰাৰ পাছত এই কিতাপখন বেষ্টচেলাৰ তালিকালৈ ঘূৰি আহে। 

ওৱেন আৰু ড’নাল্ড ডেভিছৰ পিতৃ-পুত্ৰ নাট্যকাৰ দলে লিখা ব্ৰডৱেৰ মঞ্চ অভিযোজন ১৯৩২ চনত থিয়েটাৰ গিল্ডে নিৰ্মাণ কৰিছিল যদিও সমালোচকসকলে ইয়াক বেয়াকৈ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু মাত্ৰ ৫৬টা অভিনয়ৰ বাবেহে চলিছিল। কিন্তু ১৯৩৭ চনৰ মঞ্চ সংস্কৰণৰ আধাৰত নিৰ্মিত "দ্য গুড আৰ্থ" নামৰ ছবিখন অধিক সফল হৈছিল। 

পটভূমি

উপন্যাসয কাহিনীভাগ ৱাং লুঙৰ বিয়াৰদিনাৰপৰা আৰম্ভ হয় আৰু তেওঁৰ ভাগ্যৰ উত্থান-পতন অনুসৰণ কৰে। ধনী মাটিৰ মালিক হোৱাং পৰিয়ালটো ওচৰৰ এখন চহৰত থাকে, য’ত ৱাং লুঙৰ ভৱিষ্যত পত্নী অ-লানে দাস হিচাপে থাকে। কিন্তু আফিঙৰ অপব্যৱহাৰ, অহৰহ খৰচ, অবাধ ঋণ লোৱা আৰু কাম কৰিবলৈ সাধাৰণ অনিচ্ছাৰ বাবে হাৱাং পৰিয়াল ক্ৰমান্বয়ে অৱনতিৰ দিশে নামি আহে। 

ৱাং লুং আৰু অ-লানৰ বিবাহৰ পিছত তেওঁলোকে নিজৰ খেতিপথাৰত কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি ক্ৰমান্বয়ে যথেষ্ট ধন সংগ্ৰহ কৰি হাৱাং পৰিয়ালৰপৰা মাটিৰ টুকুৰা এটা ক্ৰয় কৰে। অ-লানে তিনিজন পুত্ৰ আৰু তিনিগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে; প্ৰথম ছোৱালীজনী দুৰ্ভিক্ষৰ ফলত হোৱা তীব্ৰ অপুষ্টিৰ বাবে মানসিকভাৱে অক্ষম হৈ পৰে। তাইৰ দেউতাকে তাইক কৰুণা কৰে আৰু তাইক "বেচেৰা মূৰ্খ" বুলি কয়, যিটো নাম তাইক গোটেই জীৱন মাতিব। এনে কঠিন সময়ত ডাঙৰ হোৱাৰ যন্ত্ৰণা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু পৰিয়ালৰ বাকীসকলক উন্নত জীৱনৰ সুযোগ দিবলৈ অ-লানে জন্মৰ সময়ত দ্বিতীয় কন্যাক হত্যা কৰে। 

এক ভয়াবহ দুৰ্ভিক্ষ আৰু খৰাঙৰ সময়ত পৰিয়ালটোৱে কামৰ সন্ধানত কিয়াংছু (জিয়াংছু)ৰ এখন বৃহৎ চহৰলৈ পলায়ন কৰে। ৱাং লুঙৰ দুষ্ট ককাকে তেওঁলোকৰ সম্পত্তি আৰু মাটি কিনাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে, কিন্তু তেওঁলোকৰ মূল্যতকৈ বহু কম দামত। মাটি আৰু ঘৰৰ বাহিৰে সকলো বিক্ৰী কৰে পৰিয়ালটোৱে। তাৰ পিছত ৱাং লুঙে দক্ষিণলৈ দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ সন্মুখীন হয়, পৰিয়ালটো খোজকাঢ়ি কেনেকৈ জীয়াই থাকিব, সেই কথা ভাবি, যেতিয়ালৈকে তেওঁ নাজানে যে "ফায়াৰৱেগন" (চীনা ভাষাৰ নতুনকৈ নিৰ্মিত ৰে'লখনৰ শব্দ) মানুহক অলপ টকাৰ বিনিময়ত দক্ষিণলৈ লৈ যায়। 

চহৰত ৱাং লুঙে ৰিক্সা চলাই থকাৰ সময়তে অ-লান আৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ভিক্ষা কৰে। ৱাং লুঙৰ দেউতাকে ভিক্ষা মাৰে কিন্তু একো উপাৰ্জন নকৰে, আৰু চহৰখন চাই বহি থাকে। দেখাত বেলেগ আৰু শক্তিশালী উচ্চাৰণেৰে কথা কোৱা বিশ্বজনীন দেশবাসীৰ মাজত তেওঁ নিজকে অচিনাকি বুলি বিবেচনা কৰে। কঞ্জী খাদ্যৰ এক চেণ্টৰ দানৰ বাবে তেওঁলোক আৰু অনাহাৰে নাথাকে যদিও এতিয়াও তেওঁলোকে অতি দৰিদ্ৰতাত কটাবলগীয়া হৈছে। ৱাং লুঙে নিজৰ গৃহভূমিলৈ উভতি যাবলৈ হাহাকাৰ কৰে। যেতিয়া সেনাবাহিনী চহৰৰ কাষ চাপে, তেতিয়া তেওঁ সৈনিকৰ ভয়ত ৰাতিহে পোৰ্টাৰ হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। এদিন পুতেকে চুৰি মাংস ঘৰলৈ আনে। খঙত ৱাং লুঙে মাংসখিনি মাটিত পেলাই দিয়ে, কিয়নো তেওঁ নিবিচাৰে যে তেওঁৰ পুত্ৰবোৰ চোৰ হওক। অৱশ্যে অ-লানে শান্তভাৱে মাংসখিনি তুলি লৈ ৰান্ধে। যেতিয়া খাদ্যৰ দাঙ্গা আৰম্ভ হয়, তেতিয়া ৱাং লুঙে এজন ধনী মানুহৰ ঘৰ লুট-পাত কৰা ভিৰৰ মাজত ধৰা পৰে আৰু মানুহজনক ঘেৰি ধৰে, যিয়ে নিজৰ জীৱনৰ ভয়ত ৱাং লুঙক নিৰাপত্তাৰ বাবে তেওঁৰ সকলো ধন দিয়ে। অ-লানে ঘৰৰ আন ঠাইত ৰত্নৰ গোট এটা বিচাৰি পায় আৰু নিজৰ বাবে ৰাখে। 

ৱাং লুঙে টকাখিনি লৈ পৰিয়ালটোক ঘৰলৈ আনি নতুন ম’হ আৰু খেতিৰ সঁজুলি কিনি মাটি কাম কৰিবলৈ চাকৰ নিয়োগ কৰে। সময়ৰ লগে লগে আৰু দুটা সন্তান জন্ম হয়: এজন যমজ পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা। যেতিয়া তেওঁ অ-লানে চুৰি কৰা ৰত্নবোৰৰ কথা গম পায়, তেতিয়া ৱাং লুঙে বাকী থকা মাটিখিনি হৱাঙৰ ঘৰৰপৰা ক্ৰয় কৰে। পিছলৈ তেওঁ প্ৰথম দুজন পুত্ৰক স্কুললৈ পঠিয়াই দ্বিতীয় পুত্ৰক এজন ব্যৱসায়ীৰ ওচৰত এপ্ৰেণ্টিছ কৰে আৰু তৃতীয় পুত্ৰক মাটিত ৰাখে। 

ৱাং লুং ধনী হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ লোটাছ নামৰ এগৰাকী উপপত্নী কিনি লয়। অ-লানে স্বামীৰ বিশ্বাসঘাতকতাৰ সন্মুখীন হয় যেতিয়া তেওঁ কেতিয়াও বিচৰা একমাত্ৰ ৰত্ন দুটা মুকুতা নিজৰ বাবে ৰাখিবলৈ লয় যাতে তেওঁ লোটাছক উপহাৰ দিবলৈ কাণফুলি বনাব পাৰে। অ-লানৰ স্বাস্থ্য আৰু মনোবলৰ অৱনতি ঘটে আৰু অৱশেষত প্ৰথম পুত্ৰৰ বিয়াখন প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ ঠিক পিছতেই তাইৰ মৃত্যু হয়। অৱশেষত ৱাং লুঙে তাইৰ মৃত্যুৰ বাবে শোক প্ৰকাশ কৰে আৰু তেওঁৰ জীৱনত তাইৰ স্থানৰ শলাগ লয়। 

ৱাং লুং আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল চহৰলৈ গুচি যায় আৰু পুৰণি হুয়াং ঘৰটো ভাড়াত লয়। এতিয়া বুঢ়া হোৱা ৱাং লুঙে পৰিয়ালত শান্তিৰ বাবে হাহাকাৰ কৰে যদিও বিশেষকৈ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় পুত্ৰ আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীৰ মাজত হোৱা অহৰহ কাজিয়াৰ বাবে তেওঁ অশান্তি দিয়ে। ৱাং লুঙৰ তৃতীয় পুত্ৰ সৈনিক হ’বলৈ পলাই যায়। উপন্যাসখনৰ শেষত ৱাং লুঙে নিজৰ পুত্ৰসকলে মাটি বিক্ৰী কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা শুনি তেওঁলোকক বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰে। তেওঁৰ ইচ্ছামতে কৰিব বুলি কয়, কিন্তু ইজনে সিজনক চাই হাঁহি মাৰে। 

উপন্যাসখনৰ চৰিত্ৰমূহ

ৱাংলুং আনহুইৰ এখন সৰু গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰি ডাঙৰ-দীঘল হোৱা দৰিদ্ৰ, কঠোৰ পৰিশ্ৰমী কৃষক ৱাং লুং কাহিনীটোৰ নায়ক আৰু ধন-সম্পত্তি আৰু সফলতাৰ বাহ্যিক চিন জমা কৰি থকাৰ সময়তে কষ্টৰ সন্মুখীন হয়। তেওঁৰ নৈতিকতাৰ গভীৰ জ্ঞান আছে আৰু চীনা পৰম্পৰা যেনে পুত্ৰ ধৰ্মপৰায়ণতা আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি কৰ্তব্যৰ প্ৰতি আনুগত্যশীল। তেওঁৰ মতে মাটিয়েই তেওঁৰ সুখ আৰু ধন-সম্পত্তিৰ উৎস। জীৱনৰ শেষলৈকে তেওঁ এজন অতি সফল মানুহ হৈ পৰে আৰু এটা বৃহৎ মাটিৰ মালিক হয়, যিটো তেওঁ হুয়াং পৰিয়ালৰপৰা ক্ৰয় কৰে। জীৱন-শৈলী সলনি হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ নিজৰ ধন-সম্পত্তিয়ে কিনিব পৰা সুখবোৰত লিপ্ত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে—তেওঁ লোটাছ নামৰ এগৰাকী উপপত্নী কিনি লয়। পিনয়নত ৱাঙৰ নাম "ৱাং লং" বুলি লিখা হৈছে। ৱাং সম্ভৱতঃ সাধাৰণ উপাধি "ৱাং", যাক 王 আখৰেৰে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়। 

অ-লান – প্ৰথম পত্নী, পূৰ্বে হুয়াং ঘৰৰ দাসী। কম শব্দৰ আৰু অশিক্ষিত মহিলা, কিন্তু তথাপি তেওঁৰ দক্ষতা, বুদ্ধিমত্তা আৰু অদম্য কৰ্মনীতিৰ বাবে ৱাং লুঙে তেওঁক মূল্য দিয়ে। তাইক সাধাৰণ বা অনাকৰ্ষণীয় বুলি গণ্য কৰা হয়; তাইৰ ভৰি দুখন বান্ধি ৰখা হোৱা নাই। ৱাং লুঙে মাজে মাজে তাইৰ বহল ওঁঠ দুটাৰ কথা কয়। তথাপি তাই কঠোৰ পৰিশ্ৰমী আৰু নিঃস্বাৰ্থ। কিতাপখনৰ শেষত অংগ বিকল হৈ অ-লেনৰ মৃত্যু হয়। তাই মৃত্যুশয্যাত শুই থকাৰ সময়তে ৱাং লুঙে তাইৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ মনোযোগ কেন্দ্ৰীভূত কৰে আৰু তাইৰ মৃত্যুৰ কিছুসময়ৰ আগতে তাইৰ বাবে এটা কফিন কিনি দিয়ে। 

ৱাং লুঙৰ পিতৃ – এজন বুঢ়া, কৃপণ মানুহ, যিয়ে যেন কেৱল নিজৰ চাহ, খাদ্য, আৰু নাতি-নাতিনী বিচাৰে। নাতি-নাতিনীৰপৰা বৃদ্ধ বয়সত তেওঁ সান্ত্বনা বিচাৰি হাহাকাৰ কৰে আৰু উপন্যাসখন আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে ক্ৰমান্বয়ে আৰ্তজন আৰু বয়সিয়াল হৈ পৰে। তেওঁৰ নৈতিক মূল্যবোধ দৃঢ় আৰু কালজয়ী। 

ৱাংলুং আৰু অ-লানৰ সন্তান

নুং ৱেন (জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ) - তেওঁ এজন ওখ আৰু সুন্দৰ ল'ৰা যাৰ বাবে ৱাং লুঙে অতি গৌৰৱান্বিত। ডাঙৰ হৈ তেওঁ পণ্ডিত হৈ বিদ্ৰোহী সময়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যায় আৰু তাৰ পিছত ৱাং লুঙে তেওঁক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ তিনি বছৰৰ বাবে দক্ষিণলৈ পঠিয়াই দিয়ে। ডাঙৰ হৈ তেওঁ এজন শক্তিশালী আৰু সুদৰ্শন মানুহ হৈ স্থানীয় শস্যৰ ব্যৱসায়ী লিউৰ কন্যাক বিয়া কৰায়। পিতৃৰ মৰ্যাদা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে নুং এন ক্ৰমান্বয়ে ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ পৰে আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণ আৰু সমৃদ্ধিশালী জীৱনৰ কামনা কৰে। তেওঁ ছবিখনৰ খলনায়কো। 

নুং ৱেন (মধ্যম পুত্ৰ) - ৱাং লুঙৰ চতুৰ পুত্ৰ। তেওঁৰ তীক্ষ্ণ ব্যাৱসায়িক বুদ্ধিমত্তা আছে যদিও তেওঁ পিতৃৰ পৰম্পৰাগত নৈতিকতাক অৱজ্ঞা কৰে। তেওঁক ধূৰ্ত, ক্ষীণ আৰু ধনৰ ক্ষেত্ৰত বিচক্ষণ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু ৱাং লুঙৰ ডাঙৰ পুত্ৰতকৈও অধিক মিতব্যয়ী। সি বণিক হৈ গাঁৱৰ ছোৱালী এজনীক বিয়া কৰায় কাৰণ সি ভাবিছে চহৰৰ নাৰীবোৰ বেছি অহংকাৰী। 

দুখীয়া মূৰ্খ - অ-লান আৰু ৱাং লুঙৰ প্ৰথম কন্যা আৰু তৃতীয় সন্তান, যাৰ মানসিক অক্ষমতা সম্ভৱতঃ শৈশৱৰ তীব্ৰ অনাহাৰৰ বাবেই হৈছিল। সময়ৰ লগে লগে ৱাং লুঙে তাইৰ প্ৰতি বৰ ভালপোৱা বাঢ়ি যায়। তাই বেছিভাগ সময় ৰ’দত বহি কাপোৰ এটুকুৰা ঘূৰাই কটায়। ৱাং লুঙৰ মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁৰ উপপত্নী পিয়ৰ ব্লাছমে (তলত চাওক) তাইৰ যত্ন ল’লে। 

দ্বিতীয় কন্যা - প্ৰসৱৰ কিছুসময়ৰ পাছতে হত্যা। 

তৃতীয় কন্যা - সৰু পুত্ৰৰ যমজ। আলমণ্ড ৰঙৰ মুখ আৰু পাতল ৰঙা ওঁঠৰ ধুনীয়া শিশু বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কাহিনীটোত তাইৰ ভৰি দুখন বান্ধি থোৱা আছে। ন বছৰ বয়সত তেওঁৰ বাগ্দান হয় এজন ব্যৱসায়ীৰ পুত্ৰ (তাইৰ ভনীয়েকৰ পৰিয়াল) আৰু ৱাং লুঙৰ খুলশালীয়েকৰ হাৰাশাস্তিৰ বাবে ১৩ বছৰ বয়সত তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ আহে। 

সৰু পুত্ৰ - মধ্যম আৰু ডাঙৰ পুত্ৰ স্কুললৈ যোৱাৰ সময়ত তেওঁক পথাৰ চোৱা-চিতাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়। ডাঙৰ হৈ স্বাধীন মানুহ হৈ দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে সৈনিক হ’বলৈ পলাই যায়। 

জ্যেষ্ঠ পুত্ৰৰ পত্নী - শস্য ব্যৱসায়ী আৰু চহৰৰ মহিলাৰ কন্যা, যিয়ে মধ্যম পুত্ৰৰ পত্নীক নিম্নবৰ্গ বুলি বিবেচনা কৰি তুচ্ছজ্ঞান কৰে। অ-লানৰ মৃত্যুৰ আগতে তাইক ঘৰলৈ অনা হয় আৰু মৃত্যুমুখত পৰা মহিলাগৰাকীয়ে তাইক যোগ্য আৰু সক্ষম বুলি গণ্য কৰে। তাইৰ প্ৰথম সন্তানটো ল’ৰা। 

মধ্য পুত্ৰৰ পত্নী - এগৰাকী গাঁৱৰ মহিলা। প্ৰথম পুত্ৰৰ পত্নীক তাইৰ অহংকাৰ আৰু অভদ্ৰতাৰ বাবে ঘৃণা কৰে। তাইৰ প্ৰথম সন্তান এজনী ছোৱালী। 

ৱাংলুঙৰ উপপত্নী আৰু দাসী

লটাছ এগৰাকী অতি নষ্টচৰাত্ৰৰ উপপত্নী আৰু প্ৰাক্তন বেশ্যা। অৱশেষত ধঁপাত আৰু চহকী খাদ্যৰ বাবে তাই বুঢ়া, মোটা আৰু কম ধুনীয়া হৈ পৰে। ডাঙৰ পুত্ৰ আৰু সৰু ছোৱালীৰ বিয়া ঠিক কৰাত সহায় কৰে। তাইক ৱাং লুঙে ভাল পায়। 

কোকিল - পূৰ্বে হাৱাঙৰ ঘৰত এগৰাকী দাসী। তাই "চাহঘৰ"ৰ মিষ্ট্ৰেছ হয় আৰু শেষত লোটাছৰ দাসী হয়। অ-লানে তাইক ঘৃণা কৰে কাৰণ তাই হৱাঙৰ ঘৰত তাইৰ লগত নিষ্ঠুৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। 

নাচপতি ফুল - সৰু ছোৱালী হিচাপে ক্ৰয় কৰা, তাই লোটাছৰ দাসী হিচাপে কাম কৰে। উপন্যাসখনৰ শেষত তাই ৱাং লুঙৰ উপপত্নী হৈ পৰে কাৰণ তাই কয় যে ডেকা ল’ৰাৰ অগ্নিময় আৱেগতকৈ বুঢ়াৰ নীৰৱ ভক্তিক তাই বেছি পছন্দ কৰে। 

চিং - ৱাং লুঙৰ নিষ্ঠাৱান বন্ধু আৰু প্ৰতিবেশী। অ-লানৰ জীৱন বচাবলৈ তাই দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত ৱাং লুঙৰ সৈতে কিছুমান বীন শ্বেয়াৰ কৰে। দুৰ্ভিক্ষৰ পিছত চিঙৰ পত্নীৰ মৃত্যু হয়, আৰু তেওঁ নিজৰ ছোৱালীজনীক এৰি দিবলৈ বাধ্য হয়, চিঙে নিজৰ মাটি ৱাং লুঙক বিক্ৰী কৰি ৱাং লুঙৰ ফৰমেন হিচাপে কাম কৰিবলৈ আহে। সহকৰ্মী কৃষক এজনক শস্য মৰা শিকোৱাৰ সময়ত পথাৰত দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়। ৱাং লুঙে তেওঁক পৰিয়ালৰ কবৰস্থানৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ঠিক বাহিৰত সমাধিস্থ কৰিলে, আৰু তেওঁৰ কবৰটোও কবৰস্থানৰ ভিতৰত ৰাখিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে, কিন্তু চিঙৰ যিমান পাৰি ওচৰত ৰাখিব লাগে। 

ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱ

কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে জাপানৰ সৈতে আগন্তুক যুদ্ধত দ্য গুড আৰ্থে চীনৰ প্ৰতি সহানুভূতি জগাই তুলিছিল। এজন লেখকে কৈছিল, "যদি চীনে আমেৰিকাৰ কল্পনাশক্তিক আকৰ্ষণ নকৰিলেহেঁতেন তেন্তে হয়তো অধিক সন্তোষজনক সুদূৰ পূবৰ নীতি সম্ভৱ হ'লহেঁতেন।" কিন্তু "দ্য গুড আৰ্থ"ৰ দৰে ৰচনাসমূহে "দুখীয়া চীনাসকলৰ প্ৰতি স্বতঃস্ফূৰ্ত মমতাৰ বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰে, এছিয়াত তেওঁলোকৰ সীমিত বিকল্পৰ বিষয়ে আমেৰিকানসকলক আলোকিত কৰাত বিশেষ একো কাম কৰা নাছিল।" " যদিও কূটনৈতিক ইতিহাসবিদ ৱালটাৰ লাফেবাৰে এই কথাত একমত যে বাকৰ দৰে লেখকে চিত্ৰিত কৰা বীৰ চীনাসকলৰ প্ৰতি আমেৰিকানসকল মোহিত হৈছিল, তেওঁ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছে যে "চীনৰ এই দৃষ্টিভংগীসমূহে পিছত আমেৰিকাৰ নীতিক গঢ় দিয়া নাছিল ১৯৩৭ চনত তেওঁলোকে কৰিলেহেঁতেন তেন্তে ১৯৪১ চনৰ বহু আগতেই আমেৰিকানসকলে এছিয়াত যুঁজি থাকিলহেঁতেন।" 

কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞানী এণ্ড্ৰু জে নাথানে হিলাৰী স্পাৰলিঙৰ "পাৰ্ল বাক ইন চাইনা: জাৰ্নি টু দ্য গুড আৰ্থ" নামৰ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰশংসা কৰি কয় যে ইয়াৰদ্বাৰা পাঠকসকলক বাকৰ এই কামক পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰা হ’ব, যিটোৱে বিপ্লৱী চীন আৰু ইয়াৰ সৈতে আমেৰিকাৰ দুয়োটা সম্পৰ্কৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ উৎস হিচাপে। স্পাৰলিঙে লক্ষ্য কৰিছে যে বাক আমেৰিকাৰ মিছনেৰীসকলৰ কন্যা আছিল আৰু ই কেৱল বৰ্ণবাদী কু-সংস্কাৰৰ সংকলন বুলি অভিযোগৰ বিৰুদ্ধে কিতাপখনৰপক্ষ লয়। তেওঁৰ মতে বাকে চীনৰ দৰিদ্ৰসকলৰ জীৱনৰ গভীৰতালৈ সোমাই যায় আৰু "ধৰ্মীয় মৌলবাদ, বৰ্ণবাদী পক্ষপাতিত্ব, লিংগ অত্যাচাৰ, যৌন দমন আৰু প্ৰতিবন্ধীসকলৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য" সমালোচনা কৰে। 

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ
 A Guide to Pearl S. Buck's The Good Earth – Asia for Educators (Columbia University)
শ্ৰেণী:উপন্যাস