পাকুধা কাচ্চায়ানা

পাকুধা কাচ্চায়ানা আছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ আশে-পাশে মহাবীৰ আৰু বুদ্ধৰ সমসাময়িক এজন ভাৰতীয় শিক্ষক আৰু দাৰ্শনিক। তেওঁ আছিল এজন পৰমাণুবিদ যিয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে জগতৰ সকলোবোৰ সাতটা চিৰন্তন উপাদানৰে গঠিত – পৃথিৱী, পানী, অগ্নি, বায়ু, সুখ, যন্ত্ৰণা আৰু আত্মা। 

প্ৰাথমিক জীৱন
পালি কেননৰ মতে কাচ্চায়ানা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ নাম আছিল আৰু তেওঁ বামন পৰিয়ালৰ (অৰ্থাৎ ধৰ্ম অনুগামী) বুলি কোৱা হয়। তেওঁক কেতিয়াবা পক্বুধা কাতিয়ান বা কধুধা কাটিয়ান বুলিও কোৱা হৈছিল।
শিক্ষা
পাকুধাৰ মতে মুঠ সাতটা চিৰন্তন "উপাদান" আছে: সেইবোৰ- পৃথিৱী, জল, অগ্নি, বায়ু, সুখ বা আনন্দ, দুখ আৰু জীৱন। পাকুধাই আৰু দৃঢ়তাৰে কয় যে, এই মৌলবোৰে ইটোৱে সিটোৰ লগত ক্ৰিয়া নকৰে।

সমন্নফল সুত্ত (DN 2)ই পাকুধাৰ মতামতক তলত দিয়া ধৰণে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে:

ব্ৰহ্মজল সুত্তত (DN 1) পাকুধাৰ দৰে তত্ত্বক "পাৰমাণৱিক তত্ত্ব" (পালি/সং স্কৃতত অনু বাড়া[anu vaada]) আৰু "Eternalism"ক সসত্তাবড়া (sassatavādā) বুলি লেবেল লগোৱা হৈছে।Bhaskar (1972).Rhys Davids & Stede (1921-25), p. 700, entry for "Sassata" defines  as: "an eternalist, eternalism."

বুদ্ধঘোষৰ মতে তেওঁ পানীৰ ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো আৱেগিক আচাৰত ভুগিছিল, ঠাণ্ডা পানীৰ ব্যৱহাৰ পৰিহাৰ কৰিছিল আৰু সদায় গৰম ব্যৱহাৰ কৰিছিল; যেতিয়া এইটো উপলব্ধ নাছিল, তেতিয়া তেওঁ নোধোৱাকৈ আছিল। যদি তেওঁ কোনো নৈ পাৰ হয় তেন্তে তেওঁ এইটোক পাপ বুলি গণ্য কৰিব আৰু মাটিৰ টিলা এটা নিৰ্মাণ কৰি ক্ষতিপুৰণ দিব।

তেওঁ ঈশ্বৰ, আত্মা বা আন জগতৰ কথা কোৱা নাছিল, যাৰ বাবে কিছুমান পণ্ডিতে তেওঁক বস্তুবাদী হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে।
অনুগামী
বৌদ্ধ সূত্ৰ অনুসৰি পাকুধাৰ অনুগামীসকলে বুদ্ধৰ প্ৰতি যি ভক্তি অনুভৱ কৰিছিল, তাৰ বিপৰীতে পাকুধাৰ তেওঁক উচ্চ সন্মান কৰা নাছিল। পাকুধাই প্ৰশ্ন সোধা ভাল নাপাইছিল, আৰু প্ৰতি-পৰীক্ষা কৰিলে বিৰক্তি আৰু ক্ষোভ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। আন ঠাইত অৱশ্যে তেওঁক জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা বিশেষকৈ বৃহৎ আৰু স্বনামধন্য বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক, অসংখ্য অনুগামীৰ দ্বাৰা অতিশয় সন্মান জনোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে। কিন্তু তেওঁ নিখুঁত জ্ঞান লাভৰ দাবী কৰা নাছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক