সুৰু উপত্যকা

সুৰু উপত্যকা  হৈছে ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল লাডাখৰ কাৰ্গিল জিলাৰ এখন উপত্যকা। ইয়াৰ পানী সিন্ধু নদীৰ উপনৈ সুৰু নদীৰ দ্বাৰা নিষ্কাশন কৰা হয়। এই উপত্যকাৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য চহৰখন হৈছে ছাংকু।

এই উপত্যকাত ঘোঁৰা, য়াক আদি জীৱ-জন্তু পোৱা যায়। শীতকালত সুৰু উপত্যকাত প্ৰচণ্ড বৰফ আৰু হিমস্খলন হয়। লাডাখৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ তুলনাত সুৰু উপত্যকাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ অতি কম।

ইতিহাস
ঐতিহাসিকভাৱে সুৰু উপত্যকা কাৰ্টছেৰ পৰা শাসন কৰা হৈছিল, যিটো ছাংকুৰ ওচৰৰ শাখা উপত্যকাৰ এটা দুৰ্গ। এটা শিলালিপিত ইয়াৰ শাসকৰ নাম ট্ৰাই-গ্যাল বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। তিব্বতবিদ এ এইচ ফ্ৰেংকৰ মতে দশম শতিকাত মেৰুল ৰাজ্য (আধুনিক লাডাখত) গঠন হোৱাৰ আগতেই ত্ৰি-গিয়াল বংশৰ অস্তিত্ব থাকিব পাৰে।
অৱশ্যে লাডাখ বুৰঞ্জীত ইয়াৰ কোনো উল্লেখ নাই। যেতিয়া লাচেন পালগিগনৰ অধীনত মাৰিউল ৰাজ্য গঠন হৈছিল, তেতিয়া ইয়াৰ পৰিসৰ জোজি লা পাছলৈকে গৈছিল।

কাৰ্টছেৰ ৰাজত্বই আপাত দৃষ্টিত সমগ্ৰ পশ্চিম লাডাখক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল, পূবে মূলবেখ আৰু ৱানলাৰ পৰা পশ্চিমে দ্ৰাসলৈকে, যদিও সময়ৰ লগে লগে ভূখণ্ডৰ পৰিসৰ ভিন্ন হ’লহেঁতেন। ত্ৰি-গ্যালসকল বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী আছিল আৰু প্ৰাচীন কালত কাশ্মীৰৰ পৰা এই ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকে কাৰ্টছেৰ ওচৰত এটা বিশাল মৈত্ৰেয় শিলৰ খোদিত কামৰ দায়িত্ব দিছিল, আৰু আন কিছুমান মুলবেক আৰু সম্ভৱতঃ আপতিত।

চতুৰ্দশ শতিকাত কাশ্মীৰৰ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণৰ প্ৰভাৱ পশ্চিম লাডাখৰ ওপৰত পৰিছিল। চুলতান চিকন্দৰৰ (ৰাজ্য ১৩৯৪–১৪১৬) ৰাজত্বকালত বাল্টিস্তান আক্ৰমণ কৰা হয়, আৰু তাত ইছলামৰ প্ৰভাৱ বিয়পি পৰে। জৈন-উল-আবিদিনে (ৰাজ্য ১৪১৮–১৪৭০) লাডাখ, গুগে আৰু পুৰাং (পশ্চিম তিব্বতত) আক্ৰমণ কৰি কৰ সংগ্ৰহ কৰে। কাৰ্টছেৰ ত্ৰি-গিয়াল তেওঁৰ অধীনস্থ হৈ আক্ৰমণত সহায় কৰা বুলি কোৱা হয়।

পৰ্যটন
যথেষ্ট সম্ভাৱনা থকাৰ পিছতো উপত্যকাটোত পৰ্যটন কাৰ্য্যকলাপ অতি সীমিত আৰু বেছিভাগ দৰ্শকে পদুম আৰু জান্সকাৰলৈ লৰালৰিকৈ যায়।Lonely Planet India, 13th edition, page 296 দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে সুবিধা কম যদিও লাডাখ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল পৰ্যটনৰ কেইবাখনো গাঁৱত মৌলিক পৰ্যটন বাংলো আছে। আৰু ৰংডুমত এটা গ্ৰীষ্মকালীন টেণ্ট-কেম্প আছে। টেংগোলে গাঁওখন নুন কুনৰ ওপৰলৈ পৰ্বতাৰোহণ অভিযানৰ বাবে এটা সম্ভাৱ্য আৰম্ভণিৰ বিন্দু।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লাডাখ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী