তিৰুৱথিৰকালী

তিৰুৱথিৰকালী কেৰালাৰ মহিলাৰ এক অনন্য গোট নৃত্য। ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে আৰু ইয়াৰ বাহিৰেও মহিলাসকলে সৰু সৰু গোটত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। সাধাৰণতে ধনুমা মাহৰ ওনাম আৰু তিৰুৱতীৰদিনা মহিলাসকলে শিৱ মন্দিৰ আদিত শিৱ পাৰ্বতীৰ প্ৰশংসা গীত গাই এই শিল্পৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰে। এই শিল্পকলাক সামান্য তাৰতম্যৰ সৈতে কাইকোট্টিকালি আৰু কুম্মিকালি বুলিও জনা যায়। 

শ্ৰীকুৰুম্বাক্কাভু, পইক্কাটুচেৰীত তিৰুৱথিৰকালী নৃত্যই দীঘলীয়া আৰু শুভ বৈবাহিক জীৱন আৰু পছন্দৰ বিবাহ কঢ়িয়াই আনে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই নাটক তিৰুৱতীৰাৰদিনা ৰাতি পৰিৱেশন কৰা হয়। কন্যাৰ বিয়াৰ পাছত প্ৰথম তিৰুৱতীৰাক পূতিৰুৱতীৰা বোলে। 

অনুষ্ঠান আৰু ৰীতি-নীতি
প্ৰাচীন কালত তিৰুৱতীৰা দিনৰপৰা আৰম্ভ কৰি পিছৰ মাহত তিৰুৱতীৰালৈকে ২৮ দিন এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। কোনো কোনো ঠাইত ধনুম মাহত ১১ দিনীয়া অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰা হয়। 

তিৰুৱতীৰা দিনৰ আগদিনা মকাইৰিয়ামৰদিনা এট্টাংগাডি নামৰ বিশেষ আহাৰ খোৱাৰপৰা অনুষ্ঠান আৰম্ভ হয়। এট্টাংগাডিৰ উপাদানসমূহ হ’ল জলকীয়া, ৰঙালাও, কাচিল, জামু, ৰঙালাও, মচুৰ দাইল, চেনি, আৰু মৌ। আগৰ নিশা খোৱা হয়। কিন্তু আজি এই অনুষ্ঠান পালন কৰা নহয়।

দিনৰ ভাগত ঘৰৰ সন্মুখত দাসপুষ্ক সংগ্ৰহ কৰা হয়। সূৰ্যাস্তৰ পিছত তিৰুৱতীৰকালী আৰম্ভ হয়। মাজনিশা তিৰুৱতীৰা নক্ষত্ৰমুধিৰ পিছত নৃত্যশিল্পীসকলে ভক্তিমূলক গীত গায় আৰু দাস ফুলৰ লগতে অষ্টমগল্যমে ঘৰলৈ দীপ ধৰি লৈ আহে। পিছত এই ফুলবোৰ চুলিত পিন্ধে। ইয়াক অৰ্ধ প্ৰজনন বোলা হয়। প্ৰতিটো ফুলৰ দেৱতাক প্ৰশংসা কৰি গীত গাই ফুল জ্বলাই দিয়া হয়। কাউৰীও দেখা যায়।

ছোৱালীবিলাকে গীতৰ তালত জ্বলি থকা চাকি এটাৰ চাৰিওফালে বৃত্তাকাৰে নাচে, ইজনে সিজনৰ হাত-চাপৰি বজাই। তিৰুৱতীৰকালিৰ বাবে শাৰী আৰু ব্লাউজ ব্যৱহাৰ কৰা সাজ-পোছাক। তিৰুৱতীৰা খেলা ছোৱালীৰ দল এটাই দেখা পাব এগৰাকী নায়িকা। নায়িকাই প্ৰথম শাৰীটো গাইছে আৰু একেটা শাৰীৰ প্ৰতি এনচেম্বলে সঁহাৰি জনাইছে। গ্ৰুপৰ সদস্যসকলে গীতৰ ছন্দত ভৰি দি হাত-চাপৰি বজায়। গোটেই খেলখনত লস্যভৱ এক ছাঁ। পূজাৰ সময়ত কৰা খেলৰ ষ্টেপবোৰ অতি সহজ। ইয়াৰ ফলত অনভিজ্ঞসকলেও খেলত অংশগ্ৰহণ কৰাটো সহজ হৈ পৰে। 

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:কেৰালা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য