খাম্বা আৰু থোইবি

খাম্বা আৰু থোইবি () প্ৰাচীন কিংবদন্তি এটা মেইটেই সংস্কৃতি,————
লগতে মেইটেই পৌৰাণিক কাহিনী আৰু লোককথাৰ অৱতাৰৰ অন্যতম মহাকাব্যিক চক্ৰ, যিটো প্ৰাচীন মইৰাং ৰাজ্য কাংগলেইপাক (আৰম্ভণি মণিপুৰ)ৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে।  
ভাৰতীয় পণ্ডিত সুনীতি কুমাৰ চেটাৰ্জীয়ে ইয়াক "মণিপুৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰোমান্টিক কিংবদন্তি" বুলি উল্লেখ কৰিছে।

এই মহাকাব্যিক কাহিনীটোৰ অগণন পুনৰাবৃত্তিৰ ভিতৰত খাম্বা থোইবি শ্বেৰেং হৈছে হিজাম অংগংঘাই ৰচিত আৰু ১৯৪০ চনত প্ৰকাশিত আঠ খণ্ডৰ ৩৯,০০০ শাৰীৰ মহাকাব্য।

খাম্বা আৰু থোইবিৰ ধ্ৰুপদী কাহিনীটো অসমীয়া লেখক আৰু নৃতত্ত্ববিদ ৰজনীকান্ত বৰদলৈ (১৮৬৯-১৯৩৯)ৰ দ্বাৰা খাম্বা থোইবিৰ সাধুকথা নামেৰে অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ পিছতো অসমীয়া ক্লাছিকত পৰিণত হয়।

পটভূমি
কিংবদন্তি অনুসৰি কেকে মইৰাং থাংচিং দেৱতাই সৃষ্টি কৰিছিল। মইৰাঙৰ প্ৰথম ৰজা আছিল মইৰাং লেইমা নাংবান চানু মেইৰাপাঞ্জেনলেইৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ইৱাং ফাং ফাং পংলেনহানবা। তেওঁ জনজাতীয় গাঁও আক্ৰমণ কৰি থাংগাক নিজৰ শাসনৰ অধীনলৈ আনি উত্তৰ দিশত নিজৰ সীমা সম্প্ৰসাৰিত কৰে, য’ত লুৱাং ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁ বন্দীসকলক লৈ আনিছিল আৰু তেওঁ  হত্যা কৰা শত্ৰুৰ মূৰ কাংলা বা ৰাজকীয় ঘেৰাওত পুতি থৈছিল।

কিছু সময়ৰ পাছত থাংচিং দেৱতাই ভাবিবলৈ ধৰিলে যে ৰজা আৰু তেওঁৰ প্ৰজাসকল ইমানেই সমৃদ্ধিশালী যে তেওঁৰ প্ৰতি থকা কৰ্তব্য পাহৰি যোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে আৰু সাতজন দেৱতা য়াখং লাইৰ পৰামৰ্শমতে তেওঁ ৰজা আৰু তেওঁৰ লোকসকলক ভয় খুৱাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে। এদিন ৰাতি ৰহস্যময় শব্দ শুনা গ’ল। প্ৰথমতে ৰজাৰ সৈন্যসকলে একো বিচাৰি নাপালে, কিন্তু যেতিয়া পুনৰ শব্দবোৰ শুনা গ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে দেখিলে যে য়াখং লাইয়ে ধুমুহা সৃষ্টি কৰি খুয়াল লেখোঙক ধ্বংস কৰি পেলাইছে।

ৰজাৰ উপদেষ্টাসকলে ৰজাক বিখ্যাত মাইবি ছান্থং মাৰি মাই লাংজেং লংমেই থৌবাক মাতিবলৈ ক’লে। তেওঁ পথাৰত কাম কৰি আছিল, যদিও দৌৰি আহিছিল। ৰজাই তাইক খুয়াল লেইখং পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ দাবী জনায়, আৰু বিফল হ'লে হত্যা কৰাৰ ভাবুকি দিয়ে। মাইবিয়ে সাত দেৱতাক বুজাই দিলে যে তাইক খুয়াল লেইখং পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পৰা গীত এটা শিকালে আৰু তেওঁলোকে তাইক ৰজাৰ ওচৰত এটা বাৰ্তা দিবলৈ আদেশ দিলে। খুয়াল লেইখংলৈ যোৱাৰ সময়ত তাই পাখাংবা দেৱতাক লগ পাইছিল। তাই গীতটো গাই ভৱনটো ওপৰলৈ তুলি দিলে আৰু ৰজাক বাৰ্তা দিলে, য’ত দেশৰ সকলো মাইবা আৰু মাইবিয়ে নিজৰ পবিত্ৰ কাপোৰ পিন্ধি থাংচিং মন্দিৰত শুব লাগে বুলি নিৰ্দেশ দিলে, যিটো তেওঁলোকে কৰিলে। তাত তেওঁলোকৰ সপোনত তেওঁলোকক নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল যে তেওঁলোকে পালন কৰিবলগীয়া কৰ্তব্য অনুসৰি জনসাধাৰণক বিভিন্ন ভাগত বিভক্ত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। তাৰ পিছত গাঁৱৰ কাৰ্যালয়বোৰ সৃষ্টি কৰি তাৰ অগ্ৰাধিকাৰৰ ক্ৰম নিৰ্ধাৰণ কৰা হ’ল। মাইবাসকলে দেৱতাৰ নাম জপ কৰিলে আৰু মাইবিসকলে ঘণ্টা বাজিলে। তাৰ পাছত যেতিয়া তেওঁলোকে ৰজাক নিজৰ সপোনৰ কথা ক’লে, তেতিয়া তেওঁলোকক দেৱতাই কোৱাৰ দৰেই কৰিবলৈ আদেশ দিয়া হ’ল।

আৰু চাওক
থোইবি

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী: লোককথা
শ্ৰেণী: সাধুকথা
শ্ৰেণী:মেইতেই লোককথা