চাক্ষুষ মনু

চাক্ষুষ মনু (সংস্কৃত:चाक्षुषमनु) হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ ষষ্ঠ মন্বন্তৰৰ (মন্ৱন্তৰ মানে মনুৰ যুগ) প্ৰথম পুৰুষ, ষষ্ঠ মনু।

সাহিত্য
মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণত অনমিত্ৰ ঋষিৰ পুত্ৰ আনন্দক চাক্ষুষ মনুৰ পূৰ্বৰ অৱতাৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। সৰুতে তেওঁক মেকুৰী এটাই এজন ৰাজকুমাৰৰ দোলনাত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল, যাৰ পিতৃ আছিল ৰজা বিক্ৰান্ত। ৰজাৰ অজ্ঞাতে তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। শিশুটিৰ উপনয়ন অনুষ্ঠানৰ সময়ত যেতিয়া ৰজাই আনন্দক মাকক প্ৰণাম কৰিবলৈ ক’লে, তেতিয়া শিশুটিয়ে নিজৰ প্ৰকৃত পৰিচয় ঘোষণা কৰিলে, অৰণ্যত তপস্যা কৰিবলৈ ওলাই গ’ল। ব্ৰহ্মাই আনন্দৰ আগত উপস্থিত হৈ পৰৱৰ্তী জন্মত চাক্ষুষ মনু হিচাপে পুনৰ জন্ম ল'বলৈ আশীৰ্বাদ দিয়ে।  

কিছুমান গ্ৰন্থত চাক্ষুষৰ প্ৰকৃত নাম অজিতা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। বিষ্ণু পুৰাণত উল্লেখ আছে যে চাক্ষুষ মনুৱে প্ৰজাপতি বৈৰাজৰ কন্যা নদৱলাক বিয়া কৰাইছিল আৰু তেওঁৰ পৰা দহজন পুত্ৰ জন্ম হৈছিল: কুৰু, পুৰু, শতদ্যুম্ন, তপস্বী, সত্যবান, শুচি, অগ্নিষ্ঠোম, অতিৰাত্ৰ, সুদ্যুম্ন আৰু অভিমন্যু।
তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম