চেগনেচাৰ

চেগনেচাৰ () হৈছে ইটালীৰ পৰম্পৰাগত লোক নিৰাময় পদ্ধতি। ইয়াত হাতৰ ইংগিত, গোপন প্ৰাৰ্থনা আৰু চিন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰোগ নিৰাময়, কুচক্ষীৰ দৰে অভিশাপ আঁতৰোৱা, মানুহক সুৰক্ষা দিয়া, বতৰৰ দৰে প্ৰাকৃতিক শক্তিক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইটালীৰ ইতিহাসত চেগনেচাৰ অব্যাহত আছে কাৰণ ইয়াৰ শিপা হৈছে প্ৰাক-খ্ৰীষ্টান লোকবিশ্বাসক কেথলিক আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ উপাদানৰ সৈতে মিহলি কৰা সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যত। সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ লগত খাপ খুৱাই ই স্থানীয় নিৰাময় পৰম্পৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈ পৰিছে। যিসকলে চেগনেচাৰৰ অভ্যাস কৰে তেওঁলোকক চেগনাটৰী বুলি জনা যায়। এই অভ্যাসত প্ৰাৰ্থনা বা শক্তিৰ বাক্য জপ কৰাৰ সময়ত শৰীৰ বা বস্তুৰ ওপৰত চিন তৈয়াৰ কৰা হয়। এইবোৰ প্ৰায়ে এটা পৰিয়াল বা সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্মৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যায়। গ্ৰাম্য অঞ্চলত স্বাক্ষৰ প্ৰচলিত হৈ আহিছে আৰু আছে।
শেহতীয়া বছৰবোৰত ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে ইয়াৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছে, য’ত অনুশীলনকাৰীসকলে ইজনে সিজনৰ লগত জ্ঞান ভাগ-বতৰা কৰে। শেহতীয়া একাডেমিক গৱেষণাই চেগনিচাৰক ইটালীৰ থলুৱা শ্বেমানীজমৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। সাংস্কৃতিক পৰিচয়, নিৰাময়, আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ মিশ্ৰণেৰে ই এক লোক পৰম্পৰা। "চিগনিচাৰ" শব্দটোৱে "চিন" বা "চিহ্ন" বুলি অনুবাদ কৰে, ই অনুশীলনত আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ ইংগিতৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। প্ৰায়ে ভুল বুজাবুজি আৰু ডাইনীৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে চোৱা চেগনিচাৰে ইটালীৰ সংস্কৃতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰে আৰু সুৰক্ষা আৰু নিৰাময়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। এই প্ৰথাৰ নাম অঞ্চল অনুসৰি ভিন্ন হ'ব পাৰে, যেনে, "জানাৰে" বা "মাস্কা"।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
চেগনেচাৰ (Segnature) শব্দটো (একবচন ৰূপ Segnatura) ইটালীয় ক্ৰিয়া segnare ৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে, যাৰ অনুবাদ হয় "চিহ্নিত কৰা" বা "চহী কৰা"। ইটালীয় লোক নিৰাময় পদ্ধতিত  চেগনাটৰী নামেৰে জনাজাত অনুশীলনকাৰীসকলে হাতেৰে তৈয়াৰ কৰা চিন বা ইংগিতক চেগনেচাৰ বুজায়। প্ৰাৰ্থনা বা শক্তিৰ শব্দৰ সৈতে যোৰ কৰিলে এই চিনবোৰে প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ ওপৰত সুৰক্ষা, নিৰাময় বা প্ৰভাৱ প্ৰদান কৰে। "চহী" বা "চিহ্নিত"ৰ আক্ষৰিক ব্যাখ্যাই এই অনুশীলনত ইংগিতৰ তাৎপৰ্য্য দেখুৱাইছে, যিবোৰে অনুষ্ঠানৰ সময়ত শাৰীৰিক আৰু আধ্যাত্মিক দুয়োটা কাৰক হিচাপে কাম কৰে।

এই চিনবোৰ প্ৰায়ে আক্ৰান্ত শৰীৰৰ অংশৰ ওপৰত, পবিত্ৰ তেল বা পানীৰ দৰে বস্তুত বা বতাহত অংকন কৰা ক্ৰছ বা অন্যান্য পবিত্ৰ প্ৰতীকৰ আকাৰত কৰা হয়, যিয়ে ঐশ্বৰিক বা পূৰ্বপুৰুষৰ সহায় আহৰণৰ উপায় হিচাপে কাম কৰে।

সমগ্ৰ ইটালীতে আঞ্চলিক তাৰতম্য বিদ্যমান, যিয়ে দেশখনৰ ভাষিক আৰু সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যক প্ৰতিফলিত কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, কেম্পেনিয়া আৰু দক্ষিণ ইটালীৰ কিছু অংশত জানাৰে নামেৰে জনাজাত ৰোগ নিৰাময়কাৰীসকলে নিৰাময় আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে একেধৰণৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ ইংগিত ব্যৱহাৰ কৰে। পিডমন্ট অঞ্চলত মাস্কা (মহিলা) আৰু মাস্কুন (পুৰুষ) নামেৰে জনাজাত লোকযাদুকৰীসকলে তুলনামূলক পদ্ধতিত লিপ্ত হয় যদিও এই শব্দবোৰে নিজস্ব স্থানীয় ইতিহাস আৰু অৰ্থ বহন কৰে।

এই শব্দটো বিশেষকৈ এমিলিয়া-ৰোমাগনা অঞ্চলত প্ৰচলিত, য'ত নৃতাত্ত্বিক অধ্যয়নত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ ইংগিত আৰু পবিত্ৰ ভাষাৰ এক পদ্ধতিগত পৰম্পৰা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হৈছে, যিটো পৰিয়াল আৰু গোপন দীক্ষাৰ জৰিয়তে প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয় আৰু প্ৰায়ে বিশেষ সময়ত, যেনে খ্ৰীষ্টমাছৰ পূৰ্বে পৰিবেশন কৰা হয়।

চেগনেচাৰ শব্দটোৱে শৰীৰ, ভাষা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ সংযোগস্থল প্ৰতিফলিত কৰে। "ছাইনিং"(Signing) য়ে ইয়াক ইউৰোপীয় লোক নিৰাময়ৰ সৈতে সংযোগ কৰে, য'ত ক্ৰছ বা অন্যান্য ধৰ্মীয় চিহ্নসমূহে সুৰক্ষামূলক আৰু নিৰাময়ৰ প্ৰতীক হিচাপে কাম কৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰাচীন সাংস্কৃতিক বিষয়বস্তুৰ স্থায়িত্ব প্ৰতিফলিত হয়, প্ৰাক-খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসক কেথলিক আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ইটালীয় লোককথা
শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত চিকিৎসা বিজ্ঞান