ৰাবৰী

ৰাবৰী () ভাৰতীয় উপমহাদেশত সৃষ্টি হোৱা মিঠা, ঘনীভূত গাখীৰ ভিত্তিক খাদ্য, গাখীৰ কম জুইত দীৰ্ঘ সময় উতলাই ঘন হৈ ৰং সলনি হোৱালৈকে অফ-হোৱাইট বা শেঁতা হালধীয়া হোৱালৈকে উতলাই তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াত গুড়, মছলা, বাদাম দি সোৱাদ দিয়া হয়। ইয়াক ঠাণ্ডা কৰি ডেজাৰ্ট হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয়। কেইবাবিধো মিঠাই, যেনে ৰসাবলী, চেনা খেৰী, খিৰা সাগৰ আদিৰ প্ৰধান উপাদান ৰাবৰি।

একেধৰণৰ খাদ্য বাচুন্দি নামেৰেও যায়।

পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় আইচক্ৰীম কুলফি মিঠা ৰাবৰী আৰু গোলাপৰ পাহিৰ জাম গুলকাণ্ডৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।
ইতিহাস
চণ্ডীমংগলত ১৪০০ চনৰ আৰম্ভণিতে অন্যান্য মিঠাইৰ লগতে ৰাবৰী (ঘন কৰা, মিঠা কৰা গাখীৰ)ৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।

কলকাতাত ১৯৬৫ চনত অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থাৰ সময়ত ৰাবৰী গাখীৰৰ অত্যধিক ব্যৱহাৰৰ বাবে নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। স্বতন্ত্ৰ মিঠাইৰ দোকানৰ পৰা হোৱা গোচৰৰ বাবে কলিকতা উচ্চ ন্যায়ালয়ে বছৰৰ ভিতৰতে ইয়াক বাতিল কৰে।

কিছুমান কিংবদন্তি অনুসৰি ৰাবৰীক প্ৰথমে বৃন্দাবনৰ বাঁকে বিহাৰী মন্দিৰত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ওচৰত এগৰাকী ৰাজস্থানী ৰাজকুমাৰীয়ে অৰ্পণ কৰিছিল।

সৃষ্টি
এটা ডাঙৰ খোলা পাত্ৰত (কঢ়াই) মিঠা গাখীৰ গৰম কৰি ৰাবৰী তৈয়াৰ কৰা হয়। গাখীৰৰ ওপৰত ক্ৰীমৰ তৰপটো গঠন হ’বলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে ইয়াক খুলি আঁতৰাই ৰখা হয়। গাখীৰ শেষ নোহোৱালৈকে এই প্ৰক্ৰিয়া চলি থাকে।
প্ৰকাৰ
ৰাবৰী বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ, প্ৰত্যেকৰে সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে:

সমতল ৰাবৰী
গাখীৰ কমা আৰু ঘন হোৱালৈকে অবিৰতভাৱে জুইত লৰাই লৰাই সাধাৰণ ৰাব্ৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াৰ সোৱাদ বৃদ্ধি কৰিবলৈ সাধাৰণতে চেনি আৰু ইলাচি যোগ কৰা হয়।

লাছা/লাচেদাৰ ৰাবৰী
লাছা ৰাব্ৰিৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে ক্ৰীমৰ তৰপ, যাক লাচ্ছা বুলি জনা যায়, যিবোৰ লাহে লাহে ৰন্ধা প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত গঠন হয়। এই স্তৰবোৰে ইয়াক এক সুকীয়া টেক্সচাৰ দিয়ে।

পিষ্টা ৰাবৰী
পিষ্টা ৰাব্ৰিৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে পিষ্টাচিঅ' অন্তৰ্ভুক্ত কৰা, যিয়ে ডেজাৰ্টক এক সুকীয়া সোৱাদ আৰু সেউজীয়া ৰঙৰ ৰং প্ৰদান কৰে।

কেশাৰী ৰাবৰী
কেছাৰী ৰাব্ৰিক কেশৰেৰে সোৱাদ দিয়া হয়, যাৰ ফলত ইয়াক সোণালী ৰং আৰু চহকী, সুগন্ধি সোৱাদ দিয়া হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ