ভাকৰি

ভাকৰি () ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ, গুজৰাট, ৰাজস্থান, আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ খাদ্যত প্ৰায়ে খোৱা ঘূৰণীয়া চেপেটা এবিধ ৰুটি। নিয়মীয়া ঘেঁহুৰ চাপাতিতকৈ মোটা জোৱাৰ বা বজৰা ব্যৱহাৰ কৰি ভাকৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ভাকৰি কঠিনতাৰ ক্ষেত্ৰত খাখৰাৰ দৰে নহয়, টেক্সচাৰত কোমল বা কঠিন হব পাৰে।

শস্য আৰু ভিন্নতা
বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বাজৰা(জোৱাৰ, বজৰা, ৰাগী)ই  ভকৰি তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা সাধাৰণ শস্য। ভাৰতৰ দাক্ষিণাত্য মালভূমি অঞ্চল (মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু উত্তৰ কৰ্ণাটক)ৰ লগতে ৰাজস্থানৰ অৰ্ধশুষ্ক অঞ্চলতো এই বাজৰা ভাকৰি জনপ্ৰিয়। পশ্চিম ভাৰতৰ উপকূলীয় কোংকন আৰু গোৱা অঞ্চলত ধানৰ আটা ভাকৰি তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

 জোৱাৰ ভাকৰি: ভাকৰিৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক প্ৰচলিত প্ৰকাৰৰ ভাকৰি। জোৱাৰৰ আটা গৰম পানীৰ সৈতে মিহলাই পিঠাগুৰি প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত হাতেৰে চেপেটা কৰি লোৱা হয়।Jowar roti(Jolad rotti) – An easy way
বজৰা ভকৰি – বজৰা ভকৰি প্ৰধানকৈ শীতকালত বিশেষকৈ সংক্ৰান্তি উৎসৱৰ ওচৰত প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰস্তুতি জোৱৰ ভকীৰ দৰেই।
মাকৈই ভাকৰি – কৰ্ণমিল ভাকৰি সাধাৰণতে শীতকালত প্ৰস্তুত কৰা হয়। গুজৰাটীত "মকাই নো ৰ'টলো" আৰু মাৰাঠীত "মাক্যাচি ভাকৰী" নামেৰেও জনা যায়। 
ৰাগী ভাকৰি – ৰাগী ভখৰী বা ৰাগী ৰট্টী ৰঙা আঙুলিৰ বাজৰাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। আন ভকৰিবোৰৰ দৰেই এইবোৰো প্ৰস্তুত কৰা হয়।
চাউলৰ ভাকৰি – চাউলৰ ভখৰী ধানৰ আটাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়, আন ভাকৰিৰ দৰেই প্ৰস্তুত কৰা হয়। কোংকন অঞ্চলত ইহঁতৰ প্ৰচলন।
ঘেঁহুৰ ভাকৰি – ঘেঁহুৰ ভকৰি ঘেঁহুৰ ৰোটিৰ দৰে, কিন্তু আকাৰ আৰু গভীৰতাত ডাঙৰ, আনুপাতিকভাৱে অধিক তেল থাকে।
দালি ভাকৰি – ৰহৰ দালি বা উৰাদ আৰু জোৱাৰৰ মিশ্ৰিত আটা, যাক কলনা ভাকৰি বুলিও কোৱা হয়, তাৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। খান্দেশ অঞ্চলত ইহঁতৰ বৰ জনপ্ৰিয়।

প্ৰস্তুতি
এটা বাটিত অলপ নিমখৰ লগত আটা মিহলাই গৰম পানী ব্যৱহাৰ কৰি মসৃণ টান পিঠাগুৰি হিচাপে গুড়ি কৰি ভাকৰিৰ বাবে গুড়িখিনি প্ৰস্তুত কৰা হয়। পিঠাগুৰিখিনি সৰু সৰু বলত ভাগ কৰি লোৱা হয়। তাৰ পিছত হাতৰ তলুৱা ব্যৱহাৰ কৰি বলটো চেপেটা কৰা হয়। ভাকৰি বনাবলৈ দুটা উপায় আছে। হয় হাতৰ তলুৱাৰে টিপি কোনো পৃষ্ঠত সমতল কৰি লোৱা হয় নহয় দুয়োখন হাতৰ তলুৱাত বলটো ধৰি পাতল কৰা হয় যাৰ বাবে বহুত দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন হয়। তাৱা গৰম কৰি ওপৰৰ অংশত অলপ পানী দি ৰান্ধনীৰ আঙুলিৰ সহায়ত গোটেইখিনি মেলি দি ভাকৰি সেকিব লাগে। সিফালটোও টাৱাত সিজোৱা হয়। এবাৰ প্ৰস্তুত হ’লে দুয়োফালে প্ৰত্যক্ষ জুইত পোৰা হয়। ভাকৰি কোমল বা কঠিন হ’ব পাৰে। কঠিন ভাকৰীত মূলতঃ এটা কঠিন বাহিৰৰ স্তৰ থাকে যাতে ক্ৰাঞ্চ যোগ হয়।

পৰিৱেশন
ভাকৰি সাধাৰণতে দৈ, হালধিৰ চাটনি, পিথলা, বৈংগন ভাৰত, থেচা (সেউজীয়া মৰিচা আৰু বাদামৰ পৰা তৈয়াৰী চাটনি), সেউজীয়া পাতৰ শাক-পাচলি আৰু কেঁচা পিয়াজৰ প্ৰস্তুতিৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।[3] কৰ্ণাটকৰ উত্তৰ অংশত ইয়াক ষ্টাফড ব্ৰঞ্জল তৰকাৰীৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। বিদৰ্ভত ইয়াক "ঝুংকা"ৰ সৈতে খোৱা হয় – "পিথলা"ৰ এটা মোটা আৰু ডাঠ ৰূপ। পৰম্পৰাগতভাৱে ই গ্ৰাম্য খাদ্য যিটো পুৱা হোৱাৰ লগে লগে খেতি পথাৰলৈ লৈ যোৱা হৈছিল আৰু ব্ৰেকফাষ্ট আৰু লাঞ্চ দুয়োটা হিচাপে খাবলৈ দিয়া হৈছিল। পথাৰত ভাকৰি আনকি প্লেট হিচাপেও পৰিবেশন কৰিছিল, য’ত চাটনি, খৰদা বা থেচা পৰিবেশন কৰি একেলগে খাইছিল। খাণ্ডেশ অঞ্চলত ভাকৰি আৰু শ্বেৱ ভাজী (সেৱৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ডাঠ টেঙা তৰকাৰী) অতি জনপ্ৰিয় খাদ্য। কোংকন আৰু গোৱাৰ দৰে উপকূলীয় অঞ্চলত চাউলৰ আটা ভকৰি প্ৰধানকৈ মাছৰ তৰকাৰীৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়।

আধুনিক যুগত ভখৰীৰ ঠাইত ক্ৰমান্বয়ে ঘেঁহুৰ ৰোটি আৰু ফুলকাই লাভ কৰিছে যদিও এতিয়াও বহু অঞ্চলত আৰু বিশেষ খাদ্য হিচাপে ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা অক্ষুণ্ণ আছে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ