কাথিৱৰুণ বীৰণ

কাথিৱনুৰ বীৰণ ভাৰতৰ কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবৰ অঞ্চলত পূজা কৰা এক দেৱতা, যাক (মান্ধাপ্পান চেকৱৰ) বুলিও জনা যায়। মালয়ালম ভাষাত ‘বীৰণ’ শব্দৰ অৰ্থ ইংৰাজীত ‘হিৰো’। কিংবদন্তি অনুসৰি কাথিৱানুৰ বীৰণ থিয়্যা যোদ্ধা মণ্ডপ্পন চেকাৱৰৰ এপথেঅ'ছিছ। মণ্ডপ্পানৰ জীৱন আৰু তেওঁৰ দেৱতালৈ ৰূপান্তৰ এতিয়াও কোলাথুনাডু অঞ্চলৰ লোককথাত সক্ৰিয়, আৰু বৰ্তমানৰ কান্নুৰ আৰু কাছাৰগোড জিলাৰ বিভিন্ন মন্দিৰত থেয়ম হিচাপে চৰ্চা কৰা হয়। উত্তৰ মালাবাৰৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় থেয়াম কাথিৱানুৰ বীৰান থেয়ম। উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলৰ মহিলাসকলে সুস্বাস্থাবান স্বামী পাবলৈ কাথিৱনুৰ বীৰণক পূজা কৰে। 
কিম্বদন্তি
মণ্ডপ্পন চেকাৱৰ (মন্নাপ্পান বুলিও বানান কৰা হয়) যি পিছলৈ দেৱতা কাথিৱানুৰ বীৰণৰ জন্ম হয় মংগদ মেথালিয়ল্লাম ঘৰৰ বিশাল থিয়্যা মালিক কুমাৰাপ্পান আৰু পৰকায়ল্লাম ঘৰৰ চাকি আম্মাৰ ঘৰত। কোৱা হয় যে, কান্নুৰ জিলাৰ বৰ্তমানৰ মংগাদৰ বাসিন্দা মণ্ডপ্প্পানৰ জন্ম হৈছিল দেৱী চুজালিৰ আশীৰ্বাদত। তেওঁ যুদ্ধ কলাত পাকৈত আছিল, আৰু যোদ্ধা হ'ব বিচাৰিছিল। তেওঁ কামলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে হাবিত হৰিণ আৰু বতা চৰাই চিকাৰ কৰি ফুৰিছিল। যদিও কুমাৰপ্পনে কাম নকৰা পুত্ৰক চাউল-গাখীৰ দিবলৈ পৰিয়ালটোক মানা কৰে, তথাপিও মাতৃ চাকিয়ে পুত্ৰৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ বাবে গোপনে ভাত দিছিল। এই কথা দেখি কুমাৰপ্পনে খং উঠে আৰু তেওঁ পুত্ৰ মণ্ডপ্প্নৰ ধনু ভাঙি পেলায়।

এই কথাত দুখী হৈ মণ্ডপ্পনে ঘৰৰ পৰা ওলাই যায় আৰু ব্যৱসায়ৰ বাবে কোডাগু পাহাৰলৈ যোৱা বন্ধুসকলৰ লগত যোগ দিয়ে। মদ খুৱাই নোকোৱাকৈয়ে ঠাই এৰি গুচি যায়। মদ্যপানৰ পৰা সাৰ পাই মণ্ডপ্পনে অকলে বিচৰণ কৰি অৱশেষত কথিভানুৰ খুড়াকৰ ঘৰ পালেগৈ। তেওঁ তাত থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু সময়ৰ লগে লগে তেওঁ ককাকৰ সম্পত্তিৰ আধাখিনি পায়। পেহীয়েকৰ পৰামৰ্শত তেওঁ তেলৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে আৰু ইয়াৰ মাজতে ভেলাৰকোট চেম্মাৰাথীক লগ পায় আৰু বিয়া কৰায়।

পত্নীৰ ঘৰত থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত ঘৰত প্ৰায়ে পলমকৈ অহা মণ্ডপ্প্নৰ লগত কাজিয়া কৰিছিল। এটা দুৰ্ভাগ্যজনক দিন, তেওঁৰ শেষ দিনত, তেওঁৰ লগত কাজিয়া হয় আৰু তাই তেওঁক দেৰি হোৱাৰ বাবে গালি পাৰে। মণ্ডপ্পনে যেতিয়া কোদাগুৰ পৰা সৈন্যবাহিনী তেওঁৰ গাওঁখনক আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি আছে বুলি শুনি তেওঁ অস্ত্ৰ তুলি লৈ দেৱতাক সেৱা কৰি যুদ্ধত নামিলে। কোদাগুৰ পৰা অহা সৈন্যৰ লগত তীব্ৰ যুদ্ধ হয়। 

মণ্ডপ্পনে যুদ্ধত জয়ী হয়, কিন্তু ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পথত তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ পেডেষ্টেল আঙুঠি আৰু কেঞা আঙুলিটো হেৰুৱাই পেলায়। যদিও বন্ধুসকলে তেওঁক আঁতৰাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কেতিয়াও যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ অকলে নাযাব বুলি কৈছিল, তথাপিও তেওঁ সেইটো উদ্ধাৰ কৰিবলৈ উভতি যায়। পৰাজয়ৰ অৱস্থাত পৰা কোডাগুৰ যোদ্ধাসকলে মণ্ডপ্পনক উভতি অহাৰ সময়ত প্ৰতাৰণা কৰি হত্যা কৰে। মণ্ডপ্পনৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকা চেম্মাৰাঠীয়ে দেখিলে পেডেষ্টেলৰ আঙুঠিটো আৰু কেঞা আঙুলিটো কলৰ পাতত পৰি আছে। চেম্মাৰাথিয়ে মণ্ডপ্পানৰ চিতাত জঁপিয়াই আত্মহত্যা কৰে।

ককাক আৰু পুত্ৰ অনুক্কনক যেতিয়া তেওঁলোকৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ পিছত উভতি আহে, তেতিয়া তেওঁলোকে মণ্ডপ্পন আৰু চেম্মাৰাথীক দেৱতা হৈ পৰা দেখা পায়। মণ্ডপ্প্ন চেকাৱৰৰ থেয়্যাম প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁৰ ককাকৰ উপস্থিতিত পৰিবেশন কৰা হয়, যিয়ে থেয়্যামৰ নাম কথিৱানূৰ বীৰণ বুলি কয়। এয়াই কথিৱনুৰ বীৰণৰ আঁৰৰ মিথ।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোকগাথা