টেৰুকো মিজুছিমা

টেৰুকো মিজুছিমা (১৯২০-১৯৯৬) এগৰাকী জাপানী গৃহিণী, লেখিকা, উদ্ভাৱক, সামাজিক মন্তব্যকাৰী আৰু কৰ্মী আছিল, যিয়ে ১৯৭৩ চনত বিশ্বৰ প্ৰথমবাৰৰ বাবে বেংক গঠন কৰাৰ কৃতিত্ব লাভ কৰে।
প্ৰাথমিক জীৱন
১৯২০ চনত ওছাকাৰ এটা বণিক পৰিয়ালত মিজুছিমাৰ জন্ম হৈছিল। স্কুলত ভাল ফলাফল দেখুওৱাত তেওঁক ১৯৩৯ চনত আমেৰিকাত বহিঃৰাজ্যত অধ্যয়নৰ সুযোগ দিয়া হয়। আমেৰিকা, জাপান আৰু চীনৰ মাজত বৃদ্ধি পোৱা উত্তেজনাৰ বাবে তেওঁৰ থকাৰ সময়সীমা তিনি বছৰৰ পৰা এবছৰলৈ হ্ৰাস পায়। মিজুছিমাই চিলাইৰ হ্ৰস্বম্যাদী ডিপ্লমা পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাছি লৈছিল।

ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ বিয়া পাতিলে। প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় যুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে তেওঁৰ প্ৰথম কন্যাৰ জন্ম হয় আৰু অতি সোনকালেই তেওঁৰ স্বামীক সেনাবাহিনীত যোগদান কৰোৱা হয়।

যুদ্ধৰ সময়ত আৰু পিছত মিজুছিমাৰ চিলাইৰ দক্ষতা, পৰিয়ালৰ বাবে অমূল্য বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল। জাপানী জনসাধাৰণে বস্তুৰ অপৰিসীম অভাৱত ভুগিছিল, মিজুছিমাই তেওঁক সতেজ শাক-পাচলিৰ বিনিময়ত চিলাইৰ কামেৰে অভাৱ পুৰাইছিল। এই সময়ছোৱাতে তেওঁ অৰ্থনীতি আৰু শ্ৰমৰ আপেক্ষিক মূল্যৰ বিষয়ে নিজৰ ধাৰণা গঢ়ি তুলিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

১৯৫০ চনত মিজুছিমাই “নতুন জীৱন সৃষ্টিৰ বাবে মহিলাৰ ধাৰণা” শীৰ্ষক ৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে কাকত প্ৰতিযোগিতাত এখন ৰচনা দাখিল কৰে। তেওঁৰ ৰচনাখনে বাতৰি কাকত কোম্পানীসমূহৰ বঁটা লাভ কৰে। তাৰ পিছত ই হেৰাই গৈছে যদিও ৰচনাখনৰ ধাৰণাসমূহে ব্যাপক সংবাদ মাধ্যমৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।

মিজুছিমা অতি সোনকালেই এগৰাকী সামাজিক পৰামৰ্শদাতা হৈ পৰে, তেওঁৰ মতামত ৰেডিঅ’, বাতৰি কাকত আৰু টেলিভিছনত প্ৰচাৰিত হয়। দেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰচাৰক এন এইচ কেত তেওঁ সঘনাই উপস্থিত হৈছিল আৰু দেশ ভ্ৰমণ কৰি নিজৰ ধাৰণাসমূহৰ বিষয়ে বক্তৃতা দিছিল।

স্বেচ্ছাসেৱী শ্ৰমিক নেটৱৰ্ক
১৯৭৩ চনত তেওঁ নিজৰ গোটটো ভলান্টিয়াৰ লেবাৰ বেংক (পিছলৈ ভলান্টিয়াৰ লেবাৰ নেটৱৰ্ক নামেৰে নামাকৰণ কৰা হয়) আৰম্ভ কৰে। ১৯৭৮ চনলৈকে বেংকটোৱে প্ৰায় ২৬০০ সদস্যক সামৰি লৈছিল। সদস্যপদত কিশোৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সত্তৰৰ দশকৰ মহিলালৈকে সকলো বয়সৰ লোক আছিল। সদস্যসকলৰ অধিকাংশই আছিল ত্ৰিশ আৰু চল্লিশ বছৰীয়া গৃহিণী। সদস্যসকলক সমগ্ৰ দেশতে ১৬০টাতকৈও অধিক স্থানীয় শাখাত সংগঠিত কৰা হৈছিল, যাৰ সমন্বয় আছিল মিজুচিমাৰ বাগিচাত অৱস্থিত মুখ্য কাৰ্যালয়ে।

১৯৮৩ চনলৈকে এই নেটৱৰ্কৰ ৩,৮০০ৰো অধিক সদস্য আছিল আৰু কেলিফৰ্ণিয়াৰ এটা শাখাকে ধৰি ২৬২টা শাখাত সংগঠিত হৈছিল।

বৃদ্ধসকলৰ যত্ন লোৱাটো আছিল অগ্ৰাধিকাৰ। ২০০০ চনত দীৰ্ঘম্যাদী যত্নৰ বীমা প্ৰৱৰ্তনৰ পূৰ্বে জাপানত বৃদ্ধ যত্নৰ বাবে কোনো ৰাষ্ট্ৰভিত্তিক ব্যৱস্থা নাছিল, গতিকে এই কাম প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে বিনা বেতনে পৰিয়ালৰ সদস্যৰ হাতত পৰিছিল। পৰিয়াল নথকা প্ৰাচীনসকলৰ হাতত বিকল্প কম আছিল আৰু ভিএলএনে সেৱাৰ এই ব্যৱধান দূৰ কৰিবলৈ কাম কৰিছিল।

স্পষ্টভাৱে নাৰী মুক্তি আন্দোলন নহ'লেও এই গোটটোৱে নাৰীবাদীসকলৰ সৈতে বহুতো সামঞ্জস্যপূৰ্ণ লক্ষ্য ভাগ কৰিছিল আৰু বহুতো নতুন মহিলা গোট গঠনৰ লগে লগে জাপানত সুশিক্ষিত অবিবাহিত মহিলাসকল এক উল্লেখযোগ্য সাংস্কৃতিক শক্তিত পৰিণত হৈছিল।

১৯৯৬ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ভিএলএনৰ সদস্য সংখ্যা হ্ৰাস পায়, আৰু ২০০৭ চনৰ ভিতৰত ১০০০ৰ অলপ কমলৈ হ্ৰাস পায়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ব্যৱসায়ী
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫