থেয়্যাম

থেয়্যাম () হৈছে কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চল আৰু কৰ্ণাটকৰ কিছুমান অঞ্চলত প্ৰচলিত হিন্দু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান। 

থেয়্যাম মালাবাৰৰ মন্দিৰ আৰু পবিত্ৰ বাগিচাৰ সৈতে জড়িত পৰম্পৰা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু ৰীতি-নীতিৰে গঠিত। অঞ্চলটোৰ মানুহে থেয়্যামক নিজেই এজন দেৱতাৰ চেনেল হিচাপে গণ্য কৰে আৰু এইদৰে তেওঁলোকে থেয়্যামৰ পৰা আশীৰ্বাদ বিচাৰে। কেৰালাত থেয়্যাম প্ৰধানকৈ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত (বৰ্তমানৰ কাছাৰগোড, কান্নুৰ জিলা, ৱায়ানাদ আৰু ভাডাকাৰা আৰু কোজিকোডৰ কয়িলেণ্ডি তালুকৰে গঠিত) পৰিবেশন কৰা হয়। চুবুৰীয়া কৰ্ণাটকৰ তুলুনাডু অঞ্চলতো বুটা কোলা নামেৰে জনাজাত একেধৰণৰ প্ৰথা পালন কৰা হয়।Karippath, R. (2018). Theyy.aprapancham (Malayalam). Mathrubhumi Books. ISBN 978-9386822444.

থেয়্যাম ঋতু মালয়ালম মাহৰ থুলামৰ দশম দিনৰ পৰা আৰম্ভ হয় (সাধাৰণতে অক্টোবৰ মাহত পৰে, আৰু পাথথাম-উদয়াম বুলি জনা যায়) আৰু এদাৱ মাহৰ মাজভাগলৈকে (সাধাৰণতে মে' আৰু জুন মাহৰ শেষৰ ফালে) সাত মাহলৈকে থাকে। এই ঋতুৰ শেষৰ কলিয়াতম মদয়ী কাভু আৰু কালাৰীৱথুক্কাল ভাগৱতী মন্দিৰত কৰা হয়, দুয়োটা কোলাথিৰি ৰাজপৰিয়ালৰ পৰিয়ালৰ মন্দিৰ।Karippath, R. (2018). Theyyaprapancham (Malayalam). Mathrubhumi Books. ISBN 978-9386822444.

সংক্ষিপ্ত আভাস
প্ৰায় ৪৫৬ প্ৰকাৰৰ থেয়্যামৰ নথিভুক্ত কৰা হৈছে। থেয়্যাম মূলতঃ পুৰুষে কৰে, দেৱকূথু থেয়্যামৰ বাহিৰে; দেৱকূথু হৈছে মহিলাসকলে কৰা একমাত্ৰ থেয়্যাম অনুষ্ঠান। দেৱকুথু কেৱল থেক্কুম্বদ কুলোম মন্দিৰতহে কৰা হয়।

সাধাৰণতে পুলায়াৰ, ভান্নান, মলয়ান, অনহুত্তন, মুনুত্তন, মাভিলান, কোপ্পালান, ভেলান, চিংগাথান, কালানাদি, পৰৱণ, নালিকেয়াভাৰ আদি জাতি আৰু জনগোষ্ঠীৰ লোকে থেয়্যাম পৰিৱেশন কৰে। মংগলপুৰম আৰু উডুপি জিলা। 

কাছাৰাগোড আৰু কান্নুৰ জিলাত এই আচাৰ-ব্যৱহাৰ কলা মূলতঃ থিয়য়াৰ, নাম্বিয়াৰ, ভানিয়াৰ, আৰু মানিয়ানী সম্প্ৰদায়ৰ কাভুছ (মন্দিৰ) বা পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰত পৰিবেশন কৰা হয়।

ইতিহাস

থেয়্যামৰ ইতিহাস দীঘলীয়া। ব্ৰীজেট আৰু ৰেমণ্ড আলচিনে কয় যে, "এই আধুনিক লোকধৰ্মৰ এটা অতি বৃহৎ অংশ অতি প্ৰাচীন আৰু ইয়াত এনে বৈশিষ্ট্য আছে যিবোৰ নৱপ্ৰস্তৰ যুগ, চলক'লিথিক বসতি আৰু প্ৰকাশৰ প্ৰাচীন যুগত উৎপত্তি হৈছিল।" .

প্ৰায় ৪০০ প্ৰকাৰৰ থেয়্যাম আছে, য'ত মুচিলোট ভগৱতী‚ পট্টান থেয়্যাম‚ কাথিৱানূৰ বীৰণ, বিষ্ণুমূৰ্তি থেয়্যাম, ভেত্তাকোৰুমাকন আৰু শ্ৰী মুথাপ্পানকে ধৰি প্ৰায় ৪০০ প্ৰকাৰৰ থেয়্যাম আছে।

থেয়্যামৰ উৎপত্তি পূৰ্বপুৰুষ পূজাৰ পৰা হব পাৰে। দেখা গৈছে যে থেয়্যাম দেৱতাৰ বিপুল সংখ্যকৰ উৎপত্তি থিয়্যা আৰু নাইৰ জাতিৰ পৰা হৈছে। পিছলৈ পূৰ্বপুৰুষ পূজাৰ অনুষ্ঠানটো আজিকালি দেখা পোৱা বিশৃংখল নৃত্য অনুষ্ঠানলৈ পৰিণত হয়। আন বহুতো স্থানীয় বিশ্বাসক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা। 

 ৰীতি-নীতি



সাধাৰণতে গাঁৱৰ মন্দিৰৰ সন্মুখত নৃত্য বা আমন্ত্ৰণ কৰা হয়। বিশদ ৰীতি-নীতি আৰু ৰীতি-নীতিৰে ইয়াক পূৰ্বপুৰুষ পূজা হিচাপেও ঘৰবোৰত কৰা হয়। 

অভিনয়ৰ বাবে কোনো মঞ্চ বা পৰ্দা বা এনেধৰণৰ আন কোনো ব্যৱস্থা নাই। ভক্তসকল থিয় হৈ থাকিব বা কিছুমানে থানৰ সন্মুখত পবিত্ৰ গছত বহি থাকিব। মুঠতে ই এক মুকলি থিয়েটাৰ। মন্দিৰত কোনো বিশেষ দেৱতাৰ তাৎপৰ্য্য আৰু স্তৰ অনুসৰি পৰিৱেশন ১২ৰ পৰা ২৪ ঘণ্টা ধৰি ব্যৱধানত চলি থাকে। মন্দিৰৰ কেন্দ্ৰীয় দেৱতাক প্ৰশংসা কৰা প্ৰধান নৃত্যশিল্পীয়ে অনুষ্ঠানত বাস কৰিবলগীয়া হয়। তদুপৰি সূৰ্য্য অস্ত যোৱাৰ পিছত এই বিশেষ নৃত্যশিল্পীগৰাকীয়ে সেই দিনটোৰ বাকী সময়খিনি একো নাখায়। তেওঁৰ মেক-আপ বিশেষজ্ঞ আৰু অন্যান্য নৃত্যশিল্পীয়ে কৰে। পৰিবেশনৰ প্ৰথম অংশটো সাধাৰণতে ভেলাটম বা থোট্টাম নামেৰে জনা যায়। উপযুক্ত মেকআপ বা কোনো ধৰণৰ সজ্জাগত সাজ-পোছাক নোহোৱাকৈয়ে ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়। এই উপলক্ষে কেৱল এটা সৰু ৰঙা মূৰৰ পোছাকহে পিন্ধা হয়। 

ঢোলবাদকসকলৰ সৈতে নৃত্যশিল্পীয়ে মন্দিৰৰ দেৱতা বা প্ৰশংসা কৰিবলগীয়া লোকদেৱতাৰ মিথ আৰু কিংবদন্তিৰ বৰ্ণনা কৰা বিশেষ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ গীতটো আবৃত্তি কৰে। ইয়াৰ লগে লগে লোক বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা হয়। আমন্ত্ৰণৰ এই প্ৰাথমিক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ অংশটো শেষ কৰাৰ পিছত নৃত্যশিল্পীগৰাকীয়ে কোঠালৈ উভতি যায়। আকৌ অলপ ব্যৱধানৰ পিছত সঠিক মেকআপ আৰু সাজ-পোছাক পিন্ধি আবিৰ্ভাৱ হয়। মুখত ৰং কৰা বিভিন্ন ধৰণৰ আৰ্হি। এই আৰ্হিবোৰৰ কিছুমানক বৈৰদেলাম, কত্তৰাম, কোঝিপুষ্পম, কোট্টুমপুৰিকম, প্ৰাক্কেজুথু বোলা হয়। মুখত ৰং কৰাৰ বাবে বেছিভাগেই প্ৰাথমিক আৰু গৌণ ৰং কনট্ৰাষ্টৰ সৈতে প্ৰয়োগ কৰা হয়। ই নৃত্যবোৰত কিছুমান নিৰ্দিষ্ট ষ্টাইলাইজেচন প্ৰভাৱিত কৰাত সহায় কৰে। তাৰ পিছত নৃত্যশিল্পীজন মন্দিৰৰ সন্মুখলৈ আহি লাহে লাহে মন্দিৰৰ বিশেষ দেৱতালৈ "ৰূপান্তৰিত" হয়। এই পৰিৱেশনে থেয়্যামৰ বিৰোধী গাঁথনিগত একাকাৰীতাক বুজায় যিয়ে পৰিৱৰ্তনশীল ওলোটা, ওলোটা আৰু মৰ্যাদাৰ উচ্চতাক সূচায়। Mathew, Raisun and Pandya, Digvijay. "Carnivalesque, Liminality and Social Drama: Characterising the Anti-Structural Potential of Theyyam." Rupkatha Journal on Interdisciplinary Studies in Humanities, vol. 13, no. 3, 2021, pp. 6-8, DOI: https://dx.doi.org/10.21659/rupkatha.v13n3.28
তেওঁ, কিছুমান বিশেষ ৰীতি-নীতি পালন কৰাৰ পিছত মূৰৰ পোছাকখন মূৰত থৈ নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পটভূমিত চেণ্ডা, টুডি, কুঝল, বীকনি আদি লোক বাদ্যযন্ত্ৰ এটা নিৰ্দিষ্ট ছন্দত বজোৱা হয়। সকলো নৃত্যশিল্পীয়ে অস্ত্ৰৰ ধাৰাবাহিকতা হিচাপে হাতত ঢাল আৰু কদথালা (তৰোৱাল) লয়। তাৰ পাছত নৃত্যশিল্পীয়ে থানখন প্ৰদক্ষিণ কৰি চোতালত দৌৰি যায় আৰু তাতেই নাচি থাকে। থেয়ম নৃত্যৰ বিভিন্ন খোজ আছে যাক কলাছম বুলি জনা যায়। প্ৰতিটো কালাছম ভৰিৰ কামৰ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ পৰা অষ্টম পৰ্যায়লৈকে পদ্ধতিগতভাৱে পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা, কণ্ঠৰ আবৃত্তি, নৃত্য, আৰু অদ্ভুত মেকআপ (সাধাৰণতে প্ৰধানকৈ কমলা ৰঙৰ) আৰু সাজ-পোছাকৰ সংমিশ্ৰণক পৰিবেশন বোলে।

লগতে চাওক
বুটা কোলা
 আতি কালেঞ্জা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নৃত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্য
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি