গীত

গীত হৈছে মানুহে ৰচনা কৰা ছন্দোবদ্ধ শব্দগাঁথাক মানুহে কণ্ঠদান কৰি পৰিবেশন কৰা সুৰযুক্ত মাত। কণ্ঠই প্ৰায়ে শব্দ আৰু নিস্তব্ধতাৰ আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰি সুৰ (সুকীয়া আৰু নিৰ্দিষ্ট স্বৰৰ শৃংখলা) কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। গীতৰ এটা গঠন থাকে, যেনে সাধাৰণ ABA ৰূপ, আৰু সাধাৰণতে এনে অংশৰে গঠিত যিবোৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হয় বা পিছত তাৰতম্যৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰ নথকা গীত এটাক কেপেলা বুলি কোৱা হয়। 

সংগীতৰ বাবে বিশেষভাৱে সৃষ্টি কৰা বা যিবোৰৰ বাবে সংগীত বিশেষভাৱে সৃষ্টি কৰা হয়, সেইবোৰক গীতৰ কথা বোলা হয়। যদি কোনো পূৰ্বতে থকা কবিতাক ধ্ৰুপদী পৰম্পৰাত ৰচিত সংগীতত স্থাপন কৰা হয়, তেন্তে ইয়াক কলা গীত বুলি কোৱা হয়। যিবোৰ গীতক সুকীয়া কনট্যুৰ আৰু আৰ্হি নোহোৱাকৈ বাৰে বাৰে গোৱা গীতবোৰক উত্থান-পতন বোলা হয়। কাণেৰে অনানুষ্ঠানিকভাৱে শিকিব পৰা সৰল শৈলীত ৰচিত গীতক প্ৰায়ে লোকগীত বুলি কোৱা হয়। গণ বজাৰৰ বাবে ৰচনা কৰা গীত, যিবোৰ পেছাদাৰী গায়কসকলে নিজৰ ৰেকৰ্ডিং বা লাইভ শ্ব' বিক্ৰী কৰে, সেইবোৰক জনপ্ৰিয় গীত বুলি কোৱা হয়। বহল আবেদন থকা এই গীতবোৰ প্ৰায়ে পেছাদাৰী গীতিকাৰ, সুৰকাৰ আৰু গীতিকাৰসকলে ৰচনা কৰে; শিল্প গীতসমূহ কনচাৰ্ট বা আবৃত্তিমূলক পৰিবেশনৰ বাবে প্ৰশিক্ষিত শাস্ত্ৰীয় সুৰকাৰসকলে ৰচনা কৰে। ষ্টুডিঅ’ত গীত পৰিবেশন কৰা হয় আৰু অডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং কৰা হয়, বা দৰ্শকৰ বাবে লাইভত পৰিবেশন কৰা হয়। (কিছুমান ক্ষেত্ৰত এটা গীত লাইভ আৰু একেলগে ৰেকৰ্ডিং কৰা হ'ব পাৰে। ) গীত থিয়েটাৰ (যেনে, অপেৰা), ছবি আৰু টিভি শ্ব'তো দেখা যাব পাৰে। 

গীত এটা একক গায়ক, পটভূমি গায়ক দ্বাৰা সমৰ্থিত মুখ্য গায়ক, দ্বৈত কণ্ঠ, ত্ৰিপুৰা, বা বৃহত্তৰ সমষ্টিৰ বাবে হ'ব পাৰে য'ত অধিক কণ্ঠ সমন্বয়ত গায়, যদিও শব্দটো সাধাৰণতে অপেৰা আৰু oratorio সহ বৃহৎ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কণ্ঠ ৰূপৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়, যিয়ে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে এৰিয়া আৰু আবৃত্তিৰ দৰে শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে।
Luise Eitel Peake. 1980. "Song". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, sixth edition, 20 vols., edited by Stanley Sadie, Vol. 17: 510–23. London: Macmillan Publishers; New York: Grove's Dictionaries. . বাদ্যযন্ত্ৰবাদক (a cappella) বা বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংগীত নোহোৱাকৈ এটা গীত গাব পাৰি। জনপ্ৰিয় সংগীতত এজন গায়কে একাউষ্টিক গীটাৰিষ্ট, পিয়ানোবাদক, অৰ্গেনিষ্ট, একৰ্ডিয়নিষ্ট বা বেকিং বেণ্ডৰ সৈতে পৰিবেশন কৰিব পাৰে। জাজত এজন গায়কে একক পিয়ানোবাদক, সৰু কম্বো (যেনে ত্ৰিপুৰা বা চতুৰ্থী), বা বিগ বেণ্ডৰ সৈতে পৰিবেশন কৰিব পাৰে। এজন ধ্ৰুপদী গায়কে এজন পিয়ানোবাদক, এটা সৰু এনচেম্বল বা এটা অৰ্কেষ্ট্ৰাৰ সৈতে পৰিবেশন কৰিব পাৰে। জাজ আৰু ব্লুজত গায়কসকলে প্ৰায়ে কাণেৰে গীত শিকে আৰু তেওঁলোকে কিছুমান সুৰৰ লাইন ইম্প্ৰভাইজ কৰিব পাৰে। ধ্ৰুপদী সংগীতত সুৰসমূহ সুৰকাৰসকলে শ্বীট মিউজিক ফৰ্মেটত লিখে, গতিকে গায়কসকলে সংগীত পঢ়িবলৈ শিকে। 

পলিফোনি বা হাৰমনিত গোৱা এটা অংশলৈ এটাতকৈ অধিক কণ্ঠস্বৰ থকা গীতক কোৰাল ৰচনা বুলি গণ্য কৰা হয়। ব্যৱহৃত মাপকাঠীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি গীতবোৰক বহুতো ভিন্ন ৰূপ আৰু প্ৰকাৰত ব্যাপকভাৱে ভাগ কৰিব পাৰি। অৰ্থগত বহল কৰাৰ মাধ্যমেৰে, শব্দ "গীত"ৰ বহল অৰ্থ বাদ্যযন্ত্ৰক বুজাব পাৰে, যেনে ঊনৈশ শতিকাৰ একক পিয়ানোৰ বাবে শব্দৰ অবিহনে গীত টুকুৰা।

ধাৰাসমূহ
শিল্প গীত
শিল্প গীত বা কলাত্মক গীত হৈছে শাস্ত্ৰীয় শিল্পীসকলে পৰিবেশনৰ বাবে সৃষ্টি কৰা গীত, প্ৰায়ে পিয়ানো বা অন্যান্য বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংগীতৰ সৈতে, যদিও ইয়াক এককভাৱে গাইব পাৰি। শিল্পগীতৰ ব্যাখ্যাৰ বাবে শক্তিশালী কণ্ঠ কৌশল, ভাষা, অভিধান, কবিতাৰ বুজাবুজিৰ প্ৰয়োজন। যদিও এনে গায়কে নিজৰ অনুষ্ঠানত জনপ্ৰিয় বা লোকগীতও পৰিবেশন কৰিব পাৰে, তথাপিও এই বৈশিষ্ট্য আৰু কবিতাৰ ব্যৱহাৰেই শিল্পগীতক জনপ্ৰিয় গীতৰ পৰা পৃথক কৰে। কলা গীত ইউৰোপৰ বেছিভাগ দেশৰ পৰা, আৰু এতিয়া শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ পৰম্পৰা থকা আন দেশৰ পৰম্পৰা। জাৰ্মান ভাষী সম্প্ৰদায়সমূহে তথাকথিত গুৰুতৰ ৰচনাসমূহক লোকগীত (Volkslied) ৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ শিল্প গীত ("Kunstlied") শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে। গীতৰ কথা প্ৰায়ে কবি বা গীতিকাৰ আৰু সংগীত সুৰকাৰে পৃথকে পৃথকে লিখে। শিল্প গীত জনপ্ৰিয় বা লোকগীততকৈ আনুষ্ঠানিকভাৱে অধিক জটিল হ'ব পাৰে, যদিও ফ্ৰান্স শ্বুবাৰ্টৰ দৰে আৰম্ভণিৰ বহুতো লিডাৰ সৰল ষ্ট্ৰফিক ৰূপত থাকে। ইউৰোপীয় শিল্পগীতৰ সংগীতক ৰচনাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কিছুমান শিল্পগীত ইমানেই শ্ৰদ্ধাৰ যে জাতীয় পৰিচয়ৰ বৈশিষ্ট্য গ্ৰহণ কৰে। 

শিল্পগীত ৰোমাণ্টিক প্ৰেমৰ গীত গোৱাৰ পৰম্পৰাৰ পৰাই, প্ৰায়ে এজন আদৰ্শ বা কাল্পনিক ব্যক্তিলৈ আৰু ধৰ্মীয় গীতৰ পৰাই উদ্ভৱ হয়। ইউৰোপৰ ট্ৰুবাডৰ আৰু বাৰ্ডসকলে ৰোমাণ্টিক গীতৰ নথিভুক্ত পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰিছিল, যিটো এলিজাবেথৰ লুটেনিষ্টসকলেও অব্যাহত ৰাখিছিল। হেনৰী পাৰ্চেলৰ সংগীতত কিছুমান প্ৰাচীন শিল্প গীত পোৱা যায়। ৰোমাঞ্চৰ পৰম্পৰা, প্ৰবাহিত সংগীতৰ সৈতে, প্ৰায়ে ট্ৰিপল মিটাৰত, ১৯ শতিকাত অপেৰাত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু তাৰ পৰাই সমগ্ৰ ইউৰোপত বিয়পি পৰিছিল। ই জনপ্ৰিয় সংগীতলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈ জনপ্ৰিয় গীতৰ অন্যতম আধাৰত পৰিণত হয়। ৰোমাঞ্চত সাধাৰণতে সহজ সংগীত থাকে যদিও শিল্প গীতত জটিল, অত্যাধুনিক সংগীতৰ প্ৰৱণতা থাকে যিয়ে কণ্ঠৰ আধাৰ, সজ্জিত, চিত্ৰণ বা বিপৰীতমুখীতা প্ৰদান কৰে। কেতিয়াবা সংগীত পৰিবেশকজনৰ সুৰ থাকে, আনহাতে কণ্ঠই অধিক নাটকীয় অংশ গায়। 

লোকগীত বা লোক-সংগীত

লোক-সংগীত (ইংৰাজী: Folk music) হৈছে পৰম্পৰাগত লোক-সংগীত আৰু বিংশ শতিকাৰ লোক পুনৰুজ্জীৱনৰ সময়ত পূৰ্বৰ পৰা বিকশিত হোৱা সমসাময়িক ধাৰাটোক সামৰি লোৱা এটা সংগীত ধাৰা। কিছুমান লোক-সংগীতৰ প্ৰকাৰক বিশ্ব সংগীত বুলি ক’ব পাৰি। পৰম্পৰাগত লোক-সংগীতক কেইবাটাও ধৰণে সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে: মৌখিকভাৱে এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ প্ৰবাহিত হোৱা সংগীত, অজ্ঞাত সুৰকাৰৰ দ্বাৰা সৃষ্ট সংগীত, পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰত বজোৱা সংগীত, সাংস্কৃতিক বা জাতীয় পৰিচয়সূচক সংগীত, প্ৰজন্মৰ মাজত পৰিৱৰ্তিত সংগীত (লোক প্ৰক্ৰিয়া), কোনো জনগোষ্ঠীৰ লোককথাৰ সৈতে জড়িত সংগীত, বা দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে প্ৰথাগতভাৱে পৰিবেশন কৰা সংগীত। লোক-সংগীতক বাণিজ্যিক আৰু ধ্ৰুপদী শৈলীৰ সৈতে পৃথক বুলি গণ্য কৰা হয়। লোক-সংগীত শব্দটোৰ উৎপত্তি উনবিংশ শতিকাত হৈছিল যদিও লোক-সংগীত ইয়াতেই সীমাবদ্ধ নহয়।

বিংশ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰা পৰম্পৰাগত লোক-সংগীতৰ পৰা জনপ্ৰিয় লোক-সংগীতৰ এক নতুন ৰূপৰ বিকাশ ঘটা আৰম্ভ কৰিছিল। এই প্ৰক্ৰিয়া আৰু সময়ছোৱাক (দ্বিতীয়) লোক পুনৰুজ্জীৱন বুলি কোৱা হয় আৰু ই ১৯৬০ চনত শিখৰত উপনীত হয়। এই সংগীতৰ ৰূপটোক পূৰ্বৰ লোক-সংগীতৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ কেতিয়াবা সমসাময়িক লোক-সংগীত বা লোক পুনৰুজ্জীৱন সংগীত বুলিও কোৱা হয়। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন সময়ত এনে সৰু সৰু, একেধৰণৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছে যদিও সেই পুনৰুজ্জীৱনৰ সময়ত সৃষ্টি হোৱা নতুন সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত লোক-সংগীত শব্দটো সাধাৰণতে প্ৰয়োগ কৰা হোৱা নাই। এই ধৰণৰ লোক-সংগীতত ফক ৰক (folk rock), ফক মেটেল (folk metal), আৰু অন্যান্য সংমিশ্ৰিত ধাৰাও (fusion genre) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। সমসাময়িক লোক-সংগীত সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত লোক-সংগীতৰ পৰা পৃথক এটা ধাৰা যদিও আমেৰিকান ইংৰাজীত ইয়াৰ নাম একে, আৰু ইয়াক প্ৰায়ে পৰম্পৰাগত লোক-সংগীতৰ সৈতে একে পৰিবেশকে আৰু একে স্থানত পৰিবেশন কৰে।

ক্ৰীড়া গীত
ক্ৰীড়া গীত হৈছে শিয়াল চিকাৰ, ঘোঁৰা দৌৰ, জুৱা খেলা আদি বিনোদন উদযাপন কৰা লোকগীত। 

যদিও ঊনবিংশ শতিকাত বক্সাৰ আৰু সফল দৌৰ ঘোঁৰাৰ বিষয়ে গীত প্ৰচলিত আছিল, বৰ্তমানৰ গায়কসকলে কমেইহে পৰিবেশন কৰে। বিশেষকৈ শিয়াল চিকাৰ কৰাটো ৰাজনৈতিকভাৱে ভুল বুলি গণ্য কৰা হয়। শিয়াল চিকাৰীৰ বিষয়ে লিখা আটাইতকৈ বিখ্যাত গীত " D'ye ken John Peel " ১৯০৬ চনত The National Song Book ত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল আৰু এতিয়া প্ৰায়ে মাৰ্চিং সুৰ হিচাপে শুনা যায়। এ এল লয়ডে ক্ৰীড়া বেলাডৰ দুটা ই পি ৰেকৰ্ড কৰিছিল; "বল্ড স্প'ৰ্টছমেন অল" (১৯৫৮) আৰু "গেম্বলাৰ্ছ এণ্ড স্প'ৰ্টছ ব্লেডছ (ছংছ অৱ দ্য ৰিং এণ্ড দ্য ৰেচকোৰ্চ)" (১৯৬২)। ১৯৭৭ চনত হাই লেভেল ৰেণ্টাৰছ আৰু মাৰ্টিন উইণ্ডহাম-ৰিডে "ইংৰাজী স্প'ৰ্টিং বেলাডছ " নামৰ এটা এলবাম ৰেকৰ্ডিং কৰে। 

লুট গীত
লুট গীত শব্দটো ১৬ শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে, ৰেনেছাঁৰ শেষৰ পৰা বেৰকৰ আৰম্ভণিলৈকে এটা সংগীত শৈলীক দিয়া হয়, যিটো প্ৰধানকৈ ইংলেণ্ড আৰু ফ্ৰান্সত আছিল। লুটৰ গীতবোৰ সাধাৰণতে ষ্ট্ৰফিক ৰূপত বা সমধ্বনিযুক্ত টেক্সচাৰৰ সৈতে পুনৰাবৃত্তি হোৱা পদ্যত আছিল। ৰচনাটো একক কণ্ঠৰ বাবে লিখা হৈছিল আৰু ইয়াৰ সংগীত আছিল, সাধাৰণতে লুট। অন্য ধৰণৰ সংগীত যেনে বেছ ভায়োল বা অন্যান্য ষ্ট্ৰিং বাদ্যযন্ত্ৰৰ বাবে ই অস্বাভাৱিক নাছিল, আৰু অধিক কণ্ঠৰ বাবেও লিখিব পৰা গৈছিল। ৰচনাটো একক বা সৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰ দ্বাৰা পৰিবেশন কৰিব পৰা যায়।

অংশ গীত
অংশ গীত হৈছে কোৰাল সংগীতৰ এটা প্ৰকাৰ যি কেইবাটাও কণ্ঠ অংশৰ বাবে লিখা বা সজোৱা এটা ধৰ্মনিৰপেক্ষ (বনাম গীৰ্জাৰ) গীতৰ দ্বাৰা গঠিত। অংশ গীত সাধাৰণতে SATB কোৱাৰে গায়, কিন্তু কেতিয়াবা সৰ্বপুৰুষ বা সম্পূৰ্ণ মহিলা সমষ্টিৰ বাবেও গায়।

পেটাৰ গীত
পেটাৰ গীতৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে মধ্যমীয়া দ্ৰুতৰ পৰা অতি দ্ৰুত টেম্পো আৰু দ্ৰুতগতিত ছন্দময় আৰ্হিৰ একেৰাহে থাকে য'ত পাঠৰ প্ৰতিটো চিলেবল এটা টোকাৰ সৈতে মিল খায়। ই কমিক অপেৰাৰ এটা প্ৰধান অংশ, বিশেষকৈ গিলবাৰ্ট আৰু চুলিভান, কিন্তু ইয়াক মিউজিকেল আৰু অন্যান্য ঠাইতো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।"Patter song", OnMusic Dictionary, Connect For Education, Inc, accessed 2 May 2014

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গীত
শ্ৰেণী:সংগীত