বাৰ্মিজ পৌৰাণিক কথা

বাৰ্মিজ পৌৰাণিক কাহিনী (ရှေးမြန်မာ့ဒဏ္ဍာရီ) হৈছে মিথ (কল্পকথা), লোককথা, কিংবদন্তী, আৰু বিশ্বাসসমূহৰ এক সংকলন, যিবোৰ ঐতিহ্যগতভাৱে বাৰ্মিজ জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত। এই কাহিনীবোৰ মৌখিকভাৱে পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰৱাহিত হৈছিল আৰু কদাচিৎ লিখিত ৰূপত পোৱা গৈছিল। বাৰ্মিজ পৌৰাণিক কাহিনী মূলত বৌদ্ধ পৌৰাণিক কাহিনী, হিন্দুধৰ্ম, আৰু বিভিন্ন নৃগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। অধিকাংশ মিথ আৰু কিংবদন্তী পিউ নগৰ-ৰাজ্যসমূহৰ যুগৰ বিষয়ে; দেৱতা (আত্মা), বোধিসত্ত্ব, বীৰ, ৰজা, যোগী, আৰু বাৰ্মিজ লোককথাৰ অলৌকিক জীৱৰ জীৱন আৰু কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে। বাৰ্মিজ পৌৰাণিক কাহিনী আধুনিক বাৰ্মিজ সংস্কৃতিৰ মূলভিত্তি আৰু বিভিন্ন বাৰ্মিজ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ উৎপত্তি আৰু গুৰুত্ব ব্যাখ্যা কৰে।

 পৌৰাণিক ইতিহাসৰ এক দৰ্শন  
 সৃষ্টি তত্ত্ব  
বাৰ্মিজ সৃষ্টি তত্ত্বৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থটো হ'ল আদিকল্প (အာဒိကပ္ပကျမ်း), যিটো বৌদ্ধধৰ্মত প্ৰামাণ্য গ্ৰন্থ নহয়, কিন্তু আগ্গঞ্ঞ সূত্ৰত ইয়াৰ সমৰ্থন পোৱা যায়। 
আৰম্ভণিতে, এটা ডাঙৰ প্ৰলয়ৰ ফলত এটা পুৰণি ব্ৰহ্মাণ্ড ধ্বংস হৈ আছিল। তাৰ পিছত, এটা নতুন কল্পৰ উৎপত্তি হয়। চাৰিজন উচ্চতম দেৱতা বা ব্ৰহ্মা (ဗြဟ္မာ) আভাস্বৰ স্বৰ্গৰ পৰা অৱতীৰ্ণ হৈ 'প্ৰভাময় সত্তা' হিচাপে প্ৰাথমিক পৃথিৱীত পুনৰ্জন্ম গ্ৰহণ কৰে। এই সময়ত, তেওঁলোকে নিজৰ দীপ্তিৰ দ্বাৰা পোহৰ যোগাইছিল, কাৰণ সেই সময়ত সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ সৃষ্টি হোৱা নাছিল। 
কিছুমান সময়ৰ পিছত, সাগৰৰ ওপৰত এটা মিঠা মৃত্তিকা উৎপন্ন হয়, যাক এই প্ৰভাময় সত্তাসকলে খাই গোটেই দীপ্তি হেৰুৱাই পেলায়। সেই সময়তেই সূৰ্য (သူရိယ), চন্দ্ৰ (စန္ဒ), আৰু নক্ষত্ৰৰ (နက္ခတ်တာရာ) জন্ম হয়। 
তেওঁলোকে ইয়াক কেন্দ্ৰ কৰি এক প্ৰকৃত শৰীৰৰ অধিকাৰী হয়। তাৰ পিছত, তেওঁলোকৰ ক্ষুধা নিৱাৰণৰ বাবে বিভিন্ন গছ-গছনি আৰু শস্যৰ সৃষ্টি হয়। অৱশেষত, তেওঁলোকে মানুহৰ ৰূপ লয়। 
 সভ্যতাৰ উৎপত্তি  
মানুহে জীৱন কঠিন বুলি উপলব্ধি কৰি সমাজৰ ভিন্ন দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰে, যাৰ ফলত বৰ্ণ প্ৰথা (အမျိုးဇာတ်စနစ်)ৰ সৃষ্টি হয়। তাৰ পিছত, তেওঁলোকে এজন জ্ঞানী ব্যক্তি মনুক সমাজৰ প্ৰথম ৰজা হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে। তেওঁ 'মহাসম্মত' (မဟာသမ္မတမင်း) নামেৰে পৰিচিত হয়।

 তথ্যসূত্ৰ  

শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ সংস্কৃতি 
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি 
শ্ৰেণী:ম্যানমাৰ