দহি-হাণ্ডী

দহি হাণ্ডী ()  কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ সৈতে জড়িত এক মনোৰঞ্জন আৰু প্ৰতিযোগিতামূলক অনুষ্ঠান।

ই কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ পিছদিনা আগষ্ট বা ছেপ্টেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত হয়। ইয়াৰ লগত জড়িত সম্প্ৰদায়সমূহে দৈ (দহি), মাখন বা আন গাখীৰ ভিত্তিক খাদ্যৰে ভৰা মাটিৰ পাত্ৰ এটা সুবিধাজনক বা ওখ উচ্চতাত ওলোমাই থোৱা থয়। যুৱক-যুৱতীসকলে দল গঠন কৰি এশাৰীৰ ওপৰত আন এশাৰী মানু উঠি মানুহৰ পিৰামিড বনাই পাত্ৰটোৰ ওচৰ পাবলৈ বা ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে। তেনে কৰাৰ সময়ত মানুহে তেওঁলোকক ঘেৰি ধৰি গান গায়, সংগীত বজায় আৰু উৎসাহিত কৰে। ই এক ৰাজহুৱা দৃশ্য, আৰু এটা পুৰণি পৰম্পৰা। শেহতীয়াকৈ দহি হাণ্ডীক সংবাদ মাধ্যমৰ কভাৰেজ, পুৰস্কাৰৰ ধন আৰু বাণিজ্যিক পৃষ্ঠপোষকতাৰে অধিক জনপ্ৰিয় কৰা হৈছে। শৈশৱতে গোকুলৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া ঘৰৰ পৰা দুষ্টামিৰে ঘিঁউ আৰু অন্যান্য দৈ চুৰি কৰা বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে কৃষ্ণ দেৱতাৰ কিংবদন্তিৰ আধাৰত এই অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছে। তেওঁক মাখন চোৰ বা ঘিঁউ চোৰ বুলিও কোৱা হয়। ওচৰ-চুবুৰীয়াই তেওঁৰ হাতেৰে ঢুকি নোপোৱাকৈ বাহিৰত ওখকৈ পাত্ৰবোৰ ওলোমাই তেওঁৰ দুষ্টামি ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু কৃষ্ণই সেইবোৰৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ যিকোনো উপায় বিচাৰিছিল।
বৰ্ণনা
মহাৰাষ্ট্ৰত জন্মাষ্টমীক দহি হাণ্ডী (দহি: দৈ; হাণ্ডি: মাটিৰ পাত্ৰ) হিচাপে পালন কৰা হয়। ইয়াৰ আয়োজন প্ৰায় প্ৰতি আগষ্ট মাহত কৰা হয়। দেশৰ বাকী অংশত কৃষ্ণ জন্মাষ্টমী নামেৰে পৰিচিত গোকুলাষ্টমী উৎসৱ কৃষ্ণৰ জন্মৰ উদযাপন কৰা হয় আৰু দহি হাণ্ডী ইয়াৰ অংশ। এই অনুষ্ঠানত মানুহৰ পিৰামিড বনাই গাখীৰ, দৈ, মাখন, ফল-মূল আৰু পানীৰে ভৰা মাটিৰ পাত্ৰ এটা ভাঙি সুবিধাজনক উচ্চতাত ওলোমাই থোৱা হয়, আৰু শিশু কৃষ্ণৰ কৰ্ম অনুকৰণ কৰি হাণ্ডী ভঙা হয়। কেতিয়াবা ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে পুৰস্কাৰৰ ধনখিনি পাত্ৰটোত যোগ কৰা হয়।

এই মানৱ পিৰামিড গঠনত অংশগ্ৰহণ কৰা লোকসকলক বুজাবলৈ গোবিন্দ (কৃষ্ণৰ আন এটা নামো) বা গোবিন্দ পাঠক শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰকৃত অনুষ্ঠানৰ কেইসপ্তাহমান আগতে তেওঁলোকে গোটত অনুশীলন কৰে। এই গোটবোৰক মণ্ডল বুলি কোৱা হয় আৰু তেওঁলোকে স্থানীয় অঞ্চলবোৰত ঘূৰি ফুৰে, অনুষ্ঠানৰ সময়ত যিমান পাৰি সিমান পাত্ৰ ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে। পিৰামিড গঠনৰ বাবে সমন্বয় আৰু মনোযোগৰ প্ৰয়োজন; তলৰ স্তৰবোৰ বেছিভাগ মানুহেৰে গঠিত, মজবুত হ’লে ভাল, আনহাতে মধ্যম স্তৰৰ খেলুৱৈসকলে তলৰ আৰু কান্ধত থিয় হোৱাসকলৰ প্ৰতিও মনোযোগ দিব লাগে। বাহিৰৰ স্তৰৰ ব্যক্তিসকলে ভাৰসাম্য বজাই ৰখাত গুৰুত্ব দিব লাগিব। যিহেতু ওপৰলৈ পাতল মানুহৰ প্ৰয়োজন হয়, সেয়েহে ওপৰৰ স্তৰটোত সাধাৰণতে এটা সৰু ল’ৰা থাকে। পাত্ৰটো ভাঙিলে সাধাৰণতে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ ওপৰত ভিতৰৰ বস্তুবোৰ ছিটিকি পৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে দৰ্শকে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক বাধা দিবলৈ পানী নিক্ষেপ কৰে আৰু মানুহে মাৰাঠী ভাষাত "আলা ৰে আলা, গোবিন্দ আলা" (গোবিন্দা আহি পাইছে) ধ্বনি দিয়ে। পিৰামিড গঠনৰ লগত প্ৰায়ে ভিৰ, সংগীত আৰু নৃত্যও দেখা যায়।

অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু তেলেংগানাত এই উৎসৱক উত্তোৎসৱ (তেলেগু উত্তৰত: পাত্ৰ ওলোমাবলৈ আঁহযুক্ত নেটৱৰ্কৰ স্লিং আৰু উৎসৱ: উৎসৱ) হিচাপে পালন কৰা হয়। বিখ্যাত তিৰুপতি ভেংকটেশ্বৰ মন্দিৰত এই প্ৰাচীন খেলবিধ নৱমীৰ দিনা (কৃষ্ণ জন্মস্তমীৰ পিছদিনা) অতি উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়।[4] শ্ৰী কৃষ্ণ স্বামী আৰু শ্ৰী মলয়াপ্পা স্বামীৰ শোভাযাত্ৰাত মন্দিৰৰ চাৰিওফালে শোভাযাত্ৰা কৰি মন্দিৰৰ ঠিক সন্মুখৰ ঠাইলৈ লৈ যোৱা হয় য'ত উত্তোৎসৱ কৰা হয়। এই খেলবিধ স্থানীয় যুৱক-যুৱতীসকলে দেৱতাৰ সন্মুখত খেলি পুৰস্কাৰৰ ধন লাভ কৰাৰ চেষ্টা কৰে যিটো ২৫ ফুট দীঘল কাঠৰ খুঁটাৰ মূৰত বান্ধি থোৱা হয়, আঠাযুক্ত আৰু অন্যান্য তেলীয়া পদাৰ্থৰে লেপি দিয়া হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি