ৰঞ্জনা কুমাৰী

ৰঞ্জনা কুমাৰী () এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজ কৰ্মী, লেখিকা, আৰু শিক্ষাবিদ। তেওঁ দিল্লীৰ চেণ্টাৰ ফৰ ছ'চিয়েল ৰিচাৰ্চৰ পৰিচালক আৰু মহিলা গোটৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন উইমেন পাৱাৰ কানেক্টৰ অধ্যক্ষ।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

কুমাৰী উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণসীত কাশী বিদ্যপীঠ চৌহদত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।[2][3]  
তেওঁৰ মাতৃ চন্দ্ৰৱতী শৰ্মা আৰু পিতৃ জয়নাথৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল যিয়ে বনাৰসী শাৰী প্ৰস্তুত কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ছয়টা সন্তানৰ ভিতৰত দ্বিতীয় আৰু ডাঙৰ কন্যা।
তেওঁৰ ককাক পণ্ডিত বিশ্বনাথ শৰ্মা কাশী বিদ্যাপীঠৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল, 
আৰু তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালক "অতি গান্ধীবাদী" বুলি অভিহিত কৰিছে।
তাইৰ শৈশৱৰ বেছিভাগ বন্ধুৱেই স্কুলৰ দ্বাদশ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ সময়লৈকে প্ৰায়ে পিতৃ-মাতৃৰ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে বিয়া হৈছিল।

বি এইচ ইউত ৰাজনীতি বিজ্ঞান, মনোবিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতি অধ্যয়ন কৰি ১৯৭৪ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে, তাৰ পিছত দিল্লীলৈ গুচি যায় আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে। 
তেওঁৰ পি এইচ ডি থিছিছত পঞ্চায়তী ৰাজ ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাৰ ক্ষমতাৰ গাঁথনি অধ্যয়ন কৰা হৈছিল, য'ত মহিলাৰ ভূমিকাক গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল।

কৰ্মজীৱন

১৯৭৬ চনত ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত কুমাৰীয়ে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত চাৰি বছৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰে।এই সময়চোৱাৰ পিছত তেওঁ যৌতুকৰ মৃত্যুৰ ওপৰত গৱেষণা আৰম্ভ কৰিলে।

১৯৮৩ চনত তেওঁ দিল্লীত ভিত্তি কৰি প্ৰান্তীয় লোকসকলৰ সৱলীকৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ দিল্লীত ভিত্তি কৰি এটা অলাভজনক বেচৰকাৰী সংস্থা (এনজিঅ') প্ৰতিষ্ঠা কৰে। 
তেওঁ এগৰাকী বিশিষ্ট ব্যক্তি হৈ পৰিল ভাৰতৰ মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী, আৰু যৌতুক মৃত্যুকে ধৰি বিভিন্ন বিষয়, 
২০১৪ চনত উত্তৰ প্ৰদেশত দুগৰাকী ছোৱালীক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু হত্যা, ভাৰতৰ মহিলাৰ ওপৰত ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ প্ৰভাৱ,
ভুক্তভোগী লজ্জা, যৌনতাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ আদি বিভিন্ন বিষয়ত মাত মাতিছিল।

মহিলা সংৰক্ষণ বিধেয়কৰ সমৰ্থনত এক অভিযানৰ নেতৃত্ব দিয়াৰ পিছত ২০১১ চনত তেওঁ ৰেইন শ্বি উইল: উইমেনছ ষ্ট্ৰাইফ ফৰ পলিটিকেল স্পেচ নামৰ গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে, য'ত তেওঁ ৰাজনীতিত ভাৰতীয় মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণৰ অভাৱত অৰিহণা যোগোৱা কাৰকসমূহ পৰীক্ষা কৰে।  
২০১৩ চনত ভাৰতত চেৰ’গেচিৰ অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে, আৰু ২০১৪ চনত আইনী সুৰক্ষা সৃষ্টিৰ বাবে চৰকাৰক পৰামৰ্শ দাখিল কৰে। 
২০২১ চনত তেওঁ কয়, "আমি কেতিয়াও নিষেধাজ্ঞা বিচৰা নাছিলো, কিন্তু আমি বিচাৰিছিলো যে যিসকল মহিলাই সন্তানৰ বাবে গৰ্ভ আগবঢ়াইছে তেওঁলোকৰ সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষা। নিষেধাজ্ঞাই কেতিয়াও কাম নকৰে। ই ড্ৰাগছ বা মদৰ বাবে কাম কৰা নাই। ইমান মানৱীয় কিবা এটাৰ বাবে ই কেনেকৈ কাম কৰিব?"

২০১৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁ ৱান বিলিয়ন ৰাইজিং অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, ২০১২ চনত নিৰ্ভয়াক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু হত্যাৰ পিছত "কিবা এটা চিৰদিনৰ বাবে সলনি হৈ গ'ল" আৰু ইয়াৰ মহিলাসকলে নিজকে সুৰক্ষা দিয়াৰ ভাষা আৰু ব্যৱহাৰ কৰা নাই। আজি মহিলাসকলে কৈছে, "আমাৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰিবলৈ সমাজে কি কৰিছে?"
২০১৩ চনৰ আগষ্ট মাহত, ২০১৩ চনত দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ বাতৰি পোৱাৰ পিছত মুম্বাইত তেওঁ সন্দেহযুক্ত লোকসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ দাবীত প্ৰতিবাদৰ আহ্বান জনাই কয় যে "আজি কোনোৱেই নিৰাপদ নহয় কাৰণ মানুহে শাস্তিমুক্তভাৱে ৰক্ষা পৰিছে।" 

২০১৮ চনত তেওঁ ভাৰতীয় কাৰেণ্টছৰ সৈতে #metoo আন্দোলন সম্পৰ্কে আলোচনা কৰি কয় যে এইটো "প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহিলাৰ দ্বাৰা সামূহিক আহ্বান কৰা হৈছে আৰু মহিলাসকলে ইয়াৰ বিষয়ে ৰাজহুৱাভাৱে কথা পাতিবলৈ নিজৰ মৌনতা ভংগ কৰিছে" আৰু ভাৰতত ই "এটা ডাঙৰ আন্দোলন" হ'ব বুলি ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল।

 নিৰ্বাচিত কামসমূহ








ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৭৭ চনত বহুজন সমাজ পাৰ্টিৰ ৰাজনীতিবিদ সুধিন্দ্ৰ ভদোৰিয়াক লগত বিয়া হৈছিল। 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:লেখিকা