ঘোষা

ঘোষা (घोषा) এজন প্ৰাচীন বৈদিক যুগৰ ভাৰতীয় দাৰ্শনিক আৰু দৰ্শক আছিল। সৰুৰে পৰা তাই ছালৰ বিকৃতিকাৰী ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি অশ্বিনী কুমাৰে তেওঁক সুস্থ কৰি যৌৱন, স্বাস্থ্য আৰু সৌন্দৰ্য্য পুনৰ ঘূৰাই আনিলে। ফলস্বৰূপে তাইৰ বিয়া হৈ এজন পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়। বেদত পাকৈত আছিল আৰু আনকি ঋগবেদত দুটা গীতৰ লিপিও লিখিছিল। তাইক মন্ত্ৰদ্ৰিকা বুলি কোৱা হৈছিল, অৰ্থাৎ মন্ত্ৰত সুপৰিচিত। ব্ৰহ্মবাদিনী, ব্ৰাহ্মণৰ বক্তা বা ঘোষক হিচাপেও পৰিচিত আছিল আৰু উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত আধ্যাত্মিক জীৱন যাপন কৰিছিল।

 জীৱনী 

ঘোষা ভাৰতৰ বৈদিক যুগত জন্ম লৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল কাক্ষিৱত আৰু দাদাত আছিল দীৰ্ঘতমস, যিসকলেই ঋগ্বেদত মন্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ ছালৰ এক ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু ঘৰতে বন্দী হৈ নিজৰ পিতৃৰ সেৱাত নিয়োজিত আছিল। এখন মন্ত্ৰত উল্লেখ আছে যে তেওঁ কুষ্ঠ ৰোগত ভোগিছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ দেহ বিকৃত হৈছিল। ফলত তেওঁ দীঘলীয়া সময় ধৰি অৱিবাহিতা হৈ আছিল। তেওঁ যুগৰ দেব চিকিৎসক যুগল অশ্বিনীক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, যিসকলে যৌৱন পুনৰুজ্জীৱন কৰাৰ কৌশলত প্ৰভুত আছিল। কাহিনীৰ মতে, তেওঁলোকে ঘোষাক "মধু বিদ্যা" শিক্ষা দিছিল, যাৰ জৰিয়তে যৌৱন পুনঃপ্ৰাপ্তি আৰু অগাধ জ্ঞান লাভ হ’ব পাৰে, আৰু এই বিদ্যাৰ ফলত তেওঁৰ ৰোগ নিৰাময় হৈছিল। তাৰ পাছত তেওঁ বিবাহিত হৈছিল। তেওঁৰ এজন পুত্ৰ হৈছিল, নাম আছিল সুহষ্ট্য, যিয়ে ঋগ্বেদত মন্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল।

ঘোষাই অশ্বিনী কুমাৰৰ প্ৰশংসাত দুটা মন্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল, যিবোৰ ঋগ্বেদৰ দশম মণ্ডলৰ ৩৯ আৰু ৪০ নম্বৰ সূক্তত অন্তৰ্ভুক্ত। প্ৰতিটো সূক্তত ১৪টা শ্লোক আছে। প্ৰথম সূক্তটো অশ্বিনীক কুমাৰৰ প্ৰশংসা কৰে। দ্বিতীয় সূক্তটো অধিক অন্তৰংগ, য’ত তেওঁ বিবাহিত জীৱনৰ প্ৰতি নিজৰ গোপন অনুভূতি আৰু আকাংক্ষা প্ৰকাশ কৰিছে। এই দুই সূক্তৰ শ্লোকসমূহৰ অনুবাদ তলত দিয়া হৈছে:

গ্ৰন্থতালিকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতৰ নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী