বৰ্ষা মহেন্দ্ৰ আদলজা

বৰষা মহেন্দ্ৰ আদলজা (জন্ম ১০ এপ্ৰিল ১৯৪০) এগৰাকী ভাৰতীয় গুজৰাটী ভাষাৰ নাৰীবাদী ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ আৰু আলোচনাপন্থী, যিয়ে ১৯৯৫ চনত আনছাৰ উপন্যাসৰ বাবে গুজৰাটী ভাষাৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। মঞ্চ নাটক, চিত্ৰনাট্য, ৰেডিঅ' আদিৰ বাবেও লিখে এগৰাকী নাট্যকাৰে। 

প্ৰাথমিক জীৱন
১৯৪০ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত বোম্বাই (বৰ্তমান মুম্বাই)ত গুজৰাটী ঔপন্যাসিক গুণবন্ত্ৰাই আচাৰ্য আৰু নীলাবেনৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালটো জামনগৰৰ আছিল। তেওঁ ১৯৬০ চনত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গুজৰাটী আৰু সংস্কৃতত বি.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ ১৯৬২ চনত সমাজবিজ্ঞানত এম.এ. হয়। দিল্লীৰ নেচনেল স্কুল অৱ ড্ৰামাত বৃত্তিৰ অধীনত নাটক অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯৬১ চনৰ পৰা ১৯৬৪ চনলৈ মুম্বাইৰ আকাশবাণীৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে কাম কৰিছিল। ১৯৬৫ চনত মহেন্দ্ৰ আদলজাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৯৬৬ চনৰ পৰাই লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ ভগ্নী ইলা আৰব মেহতাও এগৰাকী ঔপন্যাসিক। 
সাহিত্য কৰ্ম
১৯৭৩–১৯৭৬ চনলৈকে নাৰী সাপ্তাহিক “সুধা’’ৰ সম্পাদিকা হিচাপে আৰু পিছলৈ ১৯৮৯–৯০ চনলৈকে আন এখন মহিলা আলোচনী গুজৰাটী ফেমিনাৰ সম্পাদিকা হিচাপে বৰ্ষা আদালজাই সাহিত্য জীৱন আৰম্ভ কৰে। 
১৯৭৮ চনৰ পৰা গুজৰাটী সাহিত্য পৰিষদৰ সৈতে কাৰ্যবাহী পদত অধিষ্ঠিত। তেওঁ কুষ্ঠৰোগীৰ উপনিবেশ, কাৰাগাৰৰ জীৱন অন্বেষণ কৰিছে আৰু আদিবাসীৰ মাজত কাম কৰিছে।

তেওঁ ২২খন উপন্যাস আৰু সাতটা খণ্ডৰ চুটিগল্পকে ধৰি ৪০খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। শ্ৰৱণ তাৰা সৰৱদা (১৯৬৮) আৰু তিমিৰনা পডছায়া (১৯৬৯) তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক উপন্যাস, তাৰ পিছত এক পালনী পৰাখ (১৯৬৯)। 
পঞ্চ নে এক পঞ্চ (১৯৬৯), অৱজনো আকাৰ (১৯৭৫), চেৱত্নু চেৱত (১৯৭৬), পছা ফৰাটা (১৯৯১) আৰু পাগলা (১৯৮৩) তেওঁৰ ছাচপেন্স উপন্যাস। নীলিমা মৃত্যু পমি চে (১৯৭৭) এখন সামাজিক উপন্যাসৰ লগতে ছাচপেন্স উপন্যাস। আতাছ (১৯৭৬) হৈছে ভিয়েটনামৰ হিংসাৰ ওপৰত লিখা এখন উপন্যাস। তেওঁৰ বাণ্ডিভান (১৯৮৬) জেলৰ দুৰ্নীতিৰ বিষয়ে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:গুজৰাটী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:গুজৰাটৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫