খালীগী

খালীগী (আৰবী خليج ৰ পৰা) পাৰস্য উপসাগৰীয় দেশ ইৰাক, চৌদি আৰব, কুৱেইট, ওমান, বাহৰেইন, কাটাৰ আৰু সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ আধুনিক শৈলী আৰু পৰম্পৰাগত লোককথাৰ মিশ্ৰণ। এই নৃত্যৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ আৰবী ভাষাত "গালফ" আৰু ইয়াক মহিলাসকলে বিয়া আৰু অন্যান্য সামাজিক অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰে। সময়ৰ লগে লগে ই বেলি ডান্সাৰৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। 

এই নৃত্যত ইজনে সিজনৰ ওচৰত থকা শাৰী শাৰী মহিলাসকলে চুলিখিনি ছন্দময়ভাৱে দোলা দি লাহে লাহে, হুলস্থূলীয়া ধৰণেৰে গতি কৰে। এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সময়ত মহিলাৰ নিতম্ব মূলতঃ স্থবিৰ হৈ থাকে। সাজ-পোছাক এই নৃত্যৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ; ই বেছিভাগেই ৰঙীন এম্ব্ৰয়ডাৰী কাপোৰৰ সৈতে জড়িত। এই নৃত্যৰ বহুতো আঞ্চলিক ভিন্নতা অনুশীলন কৰা হয়।. নৃত্যক গ্ৰহণ কৰা খালিজী সংগীতৰ শিপা ১০০০ বছৰতকৈও অধিক আগৰ পৰাই আছে, ইছলামিক যুগৰ পৰা, উমাইয়াদৰ অধীনত।্
পোছাক
খলীগীৰ বাবে পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক দুটা টুকুৰা বা পোছাকৰ দ্বাৰা গঠিত। তলৰ বা শ্বিফ্ট ড্ৰেছটো ফিগাৰ অনুসৰি ভাঁজ দিয়া হয় আৰু ওপৰৰ ড্ৰেছতকৈ অধিক মজবুত কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে ইয়াক সজোৱা বা এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা নহয় আৰু যেতিয়া হয়, তেতিয়া অলংকাৰবোৰ অতি সাধাৰণ হয়। ৰংবোৰ প্ৰায়ে ওপৰৰ পোছাকৰ লগত বিপৰীতমুখী হৈ সুন্দৰ ৰঙৰ সংমিশ্ৰণ সৃষ্টি কৰে। 

টপ ড্ৰেছটো দীঘল, বহল, আয়তাকাৰ টিউনিকৰ দৰে পোছাক, যাক “থোবে’’ বোলা হয়। ইয়াক পৰম্পৰাগতভাৱে নিৰ্মল কাপোৰেৰে নিৰ্মিত কৰি অৰ্ধস্বচ্ছ প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰা হয় আৰু শ্বিফ্ট ড্ৰেছৰ আভাস দেখা যায়, ইয়াক কেন্দ্ৰৰ পৰা আৰু অতি বহল কান্ধৰ অংশৰ পৰা গুটি, সূতাৰ এম্ব্ৰয়ডাৰী বা যিকোনো চিকচিকিয়া বস্তুৰে গধুৰভাৱে এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা হয়। ডিঙিৰ ৰেখাডালও সুন্দৰকৈ অলংকৃত কৰা হৈছে। থোবে যিকোনো ৰঙৰ হ’ব পাৰে, কিন্তু অতি উজ্জ্বল কঠিন টোন আটাইতকৈ বেছি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাজ-পোছাকৰ বাবে অতিৰিক্ত আনুষংগিক সামগ্ৰীসমূহৰ ভিতৰত আছে নেকেলেচ, ব্ৰেচলেট, আৰু ডাঙৰ চিকচিকিয়া কাণফুলি। খালী ভৰিৰে নৃত্য কৰা হয়।

নৃত্যৰ ৰচনা আৰু অৰ্থ
খালীগী হৈছে বিয়া আৰু আন আন আনন্দ আৰু উদযাপনৰ লগত জড়িত আনন্দময়, সজীৱ, প্ৰকাশভংগী, ইংগিত আৰু সূক্ষ্ম নৃত্য। মহিলাসকলে সহযোগিতাৰে নাচে আৰু ইয়াক প্ৰায়ে আৰম্ভ কৰা হয় যে তেওঁলোকৰ এজনে নৃত্যৰ মজিয়াত অকলে থিয় হৈ নৃত্য আৰম্ভ কৰে, আৰু তাৰ পিছত আনসকলেও তেওঁৰ লগত যোগ দিয়ে। 

খালীগীৰ মূল গতিবিধিসমূহ অতি নাৰীসুলভ আৰু ছন্দময় পদ্ধতিৰে কৰা হয়। নৃত্যৰ লগত জড়িত শৰীৰৰ মূল অংগসমূহ হ’ল হাত, মূৰ আৰু থোবে নিজেই; নৃত্যশিল্পীসকলে ইয়াক লৰচৰ কৰি সাগৰৰ ঢৌৰ দৰে ঢৌৱা আকৃতি সৃষ্টি কৰে। হাত দুখনেও বিভিন্ন অৰ্থৰ আকৃতি তৈয়াৰ কৰে: মাছ বা কচ্ছপৰ দৰে সাগৰীয় জীৱক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বা ইহঁতে অনুভৱকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পাৰে। চুলি, থোবেৰ বাহিৰেও খালীগী নাচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা মূল উপাদান: মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ দীঘল চুলিখিনি "নাচিবলৈ" দিয়ে, ইয়াক ইফালে সিফালে, আগলৈ পিছলৈ, বৃত্তৰ দৰে লৰচৰ কৰি আন আকৃতি তৈয়াৰ কৰে। 

এই নৃত্যৰ অৰ্থ সাগৰ আৰু পানীৰ সৈতে জড়িত আৰু অঞ্চলটোৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু সমৃদ্ধি দেখুৱাইছে।
সংগীত
খালীগীক প্ৰায়ে আৰব উপদ্বীপৰ পৰম্পৰাগত সংগীতত নৃত্য কৰা হয়। আটাইতকৈ বেছি ব্যৱহৃত ছন্দসমূহ হ’ল আদানি (আৰব উপদ্বীপৰ পৰা, মূল চৌদি আৰৱৰ পৰা) আৰু নাগাজী। গীতবোৰৰ কথা আছে আৰু এজন ভাল নৃত্যশিল্পীয়ে গীতটোৰ প্ৰকৃত তাৎপৰ্য্য তেওঁলোকৰ নৃত্যত প্ৰকাশ কৰিবলৈ হ’লে ইয়াৰ অৰ্থ জানিব লাগিব। সংগীতৰ লগত হাত চাপৰি বজোৱা হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকনৃৃত্য
শ্ৰেণী:আৰব