বেহৰুপিয়া শিল্পী

বেহৰুপিয়া বা বাহৰুপিয়া ভাৰত, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ পৰম্পৰাগত পৰিৱেশন কলাৰ এজন মনোৰঞ্জনকাৰী শিল্পী। এসময়ৰ জনপ্ৰিয় আৰু ব্যাপকভাবে প্ৰচলিত এই শিল্পকৰ্মটো এতিয়া হ্ৰাস পাইছে আৰু বেছিভাগ অনুশীলনকাৰীয়ে দৰিদ্ৰতাত জীৱন কটাবলগীয়া হৈছে। এসময়ত বেহৰুপিয়াসকলে বিয়া বা অন্যান্য উৎসৱত পুলিচ, পুৰোহিত বা আন ব্যক্তিত্বৰ সাজ-পোছাক পিন্ধি নাটকীয়ভাৱে প্ৰৱেশ কৰি হুলস্থূলৰ সৃষ্টি কৰাটো সাধাৰণ কথা আছিল। এই আবিৰ্ভাৱবোৰক কেন্দ্ৰ কৰি সামাজিক নীতি আছিল যে, বেহৰুপিয়াই সাধাৰণতে কোনো ধৰণৰ ধন সংগ্ৰহ কৰিব নোৱাৰে, যদিহে তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয় ধৰা পৰে। কিন্তু যদি তেওঁ নিজৰ ভুৱা পৰিচয়ৰে দৰ্শকক সফলতাৰে পতিয়ন নিয়াবলৈ সক্ষম হয় তেন্তে যেতিয়া তেওঁ নিজ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰিব, সমাজক মনোৰঞ্জন দিয়াৰ বাবে বকচিচ্ প্ৰদান কৰা হ’ব। 

ছদ্মবেশ আৰু অনুকৰণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় ৰজাসকলে ভাল বেহৰুপিয়াসকলক চোৰাংচোৱা হিচাপে নিযুক্তি দিছিল।

ব্যুৎপত্তি আৰু বিকল্প নাম
সংস্কৃত ভাষাৰ বহু আৰু ৰূপ শব্দৰপৰা বেহৰুপিয়া শব্দটো উদ্ভৱ হৈছে। বেহৰুপিয়াৰ বাবেও বেছিভাগেই অচল শব্দ naqqal (nक़़्क़ाल বা نقّال, অৰ্থাৎ অনুকৰণ বা নকল কৰা) কমেইহে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কেতিয়াবা বেহৰুপিয়াক কেৱল মাস্কাৰ বুলিও কোৱা হয় (मसख़रा বা مسخره, হিন্দুস্তানী ভাষাত আৰবী ঋণৰ শব্দ, আৰু জ্যেষ্ঠাৰ বা বুফুনৰ বাবে অধিক সাধাৰণ শব্দ) বা ভাণ্ড, যি ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰম্পৰাগত অভিনেতা, নৃত্যশিল্পী, গল্পকাৰ আৰু মনোৰঞ্জক।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি