অনিল ঘড়াই

অনিল ঘড়াই (, ১ নৱেম্বৰ, ১৯৫৭ – ২৩ নৱেম্বৰ, ২০১৪) হ'ল পশ্চিমবংগৰ এগৰাকী বাঙালী সাহিত্যিক। বাংলা সাহিত্যত তেওঁৰ স্থান অনন্য। দলিত আৰু প্ৰান্তীয় মানুহক লৈ সাহিত্যচৰ্চা কৰাৰ বাবে তেওঁক অন্ত্যজ জীৱনেৰ ৰূপকাৰ বুলি কোৱা হয়।প্ৰয়াত সাহিত্যিক অনিল ঘড়াই 
জীৱন
১৯৫৭ চনৰ ১ নৱেম্বৰত পূব মেদিনীপুৰ জিলাৰ ৰুক্মিণীপুৰ গাঁৱত অনিল ঘড়াইৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ অভিমন্যু ঘড়াই আৰু মাতৃ তিলোত্তমা ঘড়াই। অনিল ঘড়ায়ে শৈশৱ, কৈশোৰ, যৌৱনৰ বহু সময় নদিয়া জিলাৰ কালিগঞ্জত অতিবাহিত কৰিছিল। 

অনিল ঘড়ায়ে‍ টেলিকমিউনিকেচন ইঞ্জিনিয়াৰিং অধ্যয়ন কৰিছিল। কৃষ্ণনগৰ মহাবিদ্যালয়ৰপৰা বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিক বিষয়ত ডিপ্লমা সম্পূৰ্ণ কৰে। মাত্ৰ ২৭ বছৰ বয়সতে ১৯৮৪ চনত চক্ৰধৰপুৰত ৰেলৱেৰ অভিযন্তা হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৮৫ চনত তেওঁ খড়গপুৰ ৰেলৱেলৈ‍ বদলি হয়। তেওঁ দক্ষিণ-পূব ৰেলৱেত বিষয়া হিচাপে কাম কৰিছিল। চাকৰিসূত্ৰ‍ে তেওঁ চক্ৰধৰপুৰত আৰু পাছলৈ খড়গপুৰত বাস কৰিছিল।কথা ও কাহিনীৰ মধ্যে ভূমিতেই বিলগ্ন ছিলেন তিনি, আজীৱন
সাহিত্যিক জীৱন
তেওঁৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ স্বাধীন যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল ২৫ বছৰ বয়সত প্ৰকাশিত প্ৰথম গল্পপুথি কাক আৰু ৩২ বছৰ বয়সত প্ৰকাশিত প্ৰথম উপন্যাস নুনবাড়িৰ যোগেদি। গল্প, উপন্যাস, কবিতাকে ধৰি তেওঁৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ সংখ্যা প্ৰায় ৭০-৮০। ঔপন্যাসিক আৰু গল্পকাৰ হিচাপে নিজৰ পৰিচয়ৰ আঁৰত আচলতে তেওঁ আছিল এজন অসাধাৰণ নিঃস্বাৰ্থ কবি। নদিয়া আৰু মেদিনীপুৰৰ গাঁৱৰ মানুহ আৰু তেওঁলোকৰ কথিত ভাষা যেনেকৈ তেওঁৰ লেখাত সন্নিৱিষ্ট হৈছে, ঠিক তেনেদৰে চক্ৰধৰপুৰত বসবাস কৰাৰ সুবাদত সিংভূম অঞ্চলৰ কথিত ভাষা আৰু সেই ঠাইৰ মানুহৰ জীৱনৰ ছবি‍ তেওঁৰ সাহিত্যত পোৱা যায়। ১৯৯০ চনত দেশ (আলোচনী)ত তেওঁৰ প্ৰথম চুটিগল্প প্ৰকাশ পাইছিল।কথা ও কাহিনীৰ মধ্যে ভূমিতেই বিলগ্ন ছিলেন তিনি, আজীৱন

প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ
উপন্যাস
 নুনবাড়ি (১৯৮৯)
 বনবাসী (১৯৯০)
 মুকুলেৰ গন্ধ (১৯৯৩)
 তৰঙ্গলতা (১৯৯৩)
 বোবাযুদ্ধ (১৯৯৩)
 বক্ৰৰেখা (১৯৯৪)
 পবন (১৯৯৪)
 কাননে কুসুমকলি (১৯৯৪)
 ধৰ্মেৰ কল (১৯৯৫)
 মেঘ জীৱনেৰ তৃষ্ণা (১৯৯৬)
 কালেৰ পুতুল (১৯৯৬)
 দৌড়বোগাড়াৰ উপাখ্যান (১৯৯৭)
 খেলাঘৰ (১৯৯৮)
 জন্মদাগ (১৯৯৯)
 বিপৰীত যুদ্ধেৰ মহড়া (২০০০)
 নীল দুখেৰ ছবি (২০০১)
 পাতা ওড়াৰ দিন (২০০২)
 সামনে সাগৰ (২০০৩)
 অনন্ত দ্ৰাঘিমা (২০০৯)

গল্প সংকলন
 কাক (১৯৮২)
 পৰীযান (১৯৮৫)
 আগুন (১৯৮৭)
 জ্ঞানবৃক্ষেৰ ফল (১৯৮৮)
 কটাশ (১৯৯০)
 তিন ভুবনেৰ গল্প (১৯৯০)
 জাৰ্মানেৰ মা (১৯৯১)
 ভাৰতবৰ্ষ (১৯৯২)
 গৰ্ভ দাও (১৯৯৩)
 কামকুঠিয়া (১৯৯৬)
 আকাশ মাটিৰ খেলা (১৯৯৭)
 লু (১৯৯৭)
 গোদানা (১৯৯৮)
 স্বপ্নেৰ খৰাপাখি (১৯৯৮)
 অক্ষৰমালা (১৯৯৮)
 শ্বেতপদ্ম (১৯৯৮)

বঁটা আৰু সন্মান
 সৰ্বভাৰতীয় সংস্কৃতি পুৰস্কাৰ (১৯৯৪)
 মাইকেল মধুসূদন স্মৃতি পুৰস্কাৰ (১৯৯৪)
 তাৰাশঙ্কৰ স্মৃতি পুৰস্কাৰ (২০০১)
 সোমেন চন্দ স্মৃতি পুৰস্কাৰ (২০০২)
 বঙ্কিম পুৰস্কাৰ (২০১০)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক