ডিবুক

ইহুদী পৌৰাণিক কাহিনীত ডিবুক (অৰ্থাৎ 'আঁকোৱালি লোৱা' বা 'আঁকোৱালি লোৱা') হৈছে মৃত ব্যক্তিৰ স্থানান্তৰিত আত্মা বুলি বিশ্বাস কৰা দুৰ্নীতিপৰায়ণ আত্মা।   কথিতভাৱে ই নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ পিছত গৃহস্থৰ শৰীৰ এৰি যায়, কেতিয়াবা ভূত-প্ৰেত খেদি পঠিওৱাৰ পিছত।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
Dybbuk হিব্ৰু শব্দ דִּיבּוּק dibūq ৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে 'সংলগ্নতাৰ এটা ক্ষেত্ৰ', যিটো דָּבַק dāḇaq 'আঁকোৱালি লোৱা' বা 'আঁকোৱালি লোৱা' ক্ৰিয়াৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এটা নামমাত্ৰ ৰূপ।See A. Sáenz-Badillos & J. Elwolde, A History of the Hebrew Language, 1996, p. 187 on the qiṭṭūl pattern.

ইতিহাস
এই শব্দটো প্ৰথমে ষোড়শ শতিকাৰ কেইবাটাও লেখাত দেখা যায়,Spirit Possession in Judaism: Cases and Contexts from the Middle Ages to the Present, by Matt Goldish, p. 41, Wayne State University Press, 2003 যদিও ১৯২০ চনত এছ এন-স্কাইৰ নাটক দ্য ডাইবুকে এই ধাৰণাটোক সাহিত্যিক মহলত জনপ্ৰিয় নকৰালৈকে মূলসুঁতিৰ পণ্ডিতসকলে ইয়াক আওকাণ কৰিছিল। 
পূৰ্বৰ আধিপত্যৰ বিৱৰণ (যেনে জোচেফাছে দিয়া) ভূতৰ নহয়, আসুৰৰ আধিপত্যৰ বিৱৰণী আছিল।Tree of Souls:The Mythology of Judaism, by Howard Schwartz, pp. 229–230, Oxford University Press, 2004 এই বিৱৰণীসমূহে জনসাধাৰণৰ মাজত গতানুগতিকতা প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা হিচাপে পোষকতা কৰিছিল। ১৯৩৭ চনত মিচাল ৱাচিনস্কিৰ এছ এন-স্কাইৰ য়িদ্দিছ নাটকৰ আধাৰত নিৰ্মিত দ্য ডাইবুক ছবিখনক য়িদ্দিছ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ অন্যতম ক্লাছিক ছবি বুলি গণ্য কৰা হয়।

ৰাব্বি যোৱেল টেইটেলবাম, সাতমাৰ ৰেব্বে (১৮৮৭–১৯৭৯) এজন ব্যক্তিক মনোৰোগ বিশেষজ্ঞৰ পৰামৰ্শ ল'বলৈ পৰামৰ্শ দিছিল বুলি কোৱা হৈছে।

পৰম্পৰাগতভাৱে ডিবুকসকল পুৰুষৰ আত্মা হোৱাৰ প্ৰৱণতা আছিল। হাইয়িম ভিটালৰ মতে মহিলাসকলে ডিবুক হ'ব নোৱাৰে কাৰণ তেওঁলোকৰ আত্মাই গিলগুলত অংশগ্ৰহণ নকৰে। 
কেতিয়াবা এই আত্মাবোৰে বিয়াৰ প্ৰাকক্ষণত নাৰীক আৱৰি ধৰে বুলি কোৱা হৈছিল, সাধাৰণতে যৌনভাৱে মহিলাসকলৰ যোনিৰ মাজেৰে প্ৰৱেশ কৰি, যিটো আন-স্কাইৰ নাটকত দেখা যায়। কিন্তু পুৰুষ আৰু ল'ৰাকো আৱৰি ধৰিব পাৰিছিল।

মানসিক সাহিত্যত ডিবুকক হিষ্টেৰিক চিনড্ৰম বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

 বহিষ্কাৰ

পৰম্পৰাগত ইহুদী সম্প্ৰদায়ত ডিবুক ধাৰণাটোৱে যৌন আগ্ৰহকে ধৰি অগ্ৰাহ্যযোগ্য আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰাৰ সামাজিকভাৱে গ্ৰহণযোগ্য উপায় হিচাপে কাম কৰিছিল।  ইহুদী ৰহস্যবাদ আৰু লোককথাৰ ভিতৰত বিশেষকৈ কাবালিষ্টিক পৰম্পৰাত এই কু-অভিপ্ৰায়ী আত্মাক দূৰ কৰিবলৈও সুৰক্ষামূলক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। তেনে এটা প্ৰথা হ’ল ঘৰৰ দুৱাৰৰ খুঁটাত মেজুজাহ—নিৰ্দিষ্ট তওৰাতৰ পদ লিখা চৰ্মপত্ৰৰ টুকুৰা—সংলগ্ন কৰা। মেজুজাহ মূলতঃ বিশ্বাস আৰু ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা পালনৰ সোঁৱৰণী হিচাপে কাম কৰিলেও ইয়াক ডিবুককে ধৰি ক্ষতিকাৰক আত্মাৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষামূলক তাবিজ হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। জোহাৰ, এটা মূল কাবালিষ্টিক গ্ৰন্থ, কৈছে যে সঠিকভাৱে সংলগ্ন কৰা মেজুজাহে এনে সত্তাক ঘৰত প্ৰৱেশ কৰাত বাধা দিব পাৰে। ইয়াৰ উপৰিও ইহুদী লোককথাত এনে বিৱৰণো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে য'ত অৱহেলিত বা অনুচিতভাৱে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা মেজুজ'টে ঘৰবোৰ ডাইবুক দখলৰ প্ৰতি সহজলভ্য কৰি তোলে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। এই দৃষ্টিভংগীসমূহে ইহুদী জীৱনত মেজুজাৰ দ্বৈত ভূমিকাক গুৰুত্ব দিয়ে। বিশ্বাসৰ প্ৰতীক আৰু আধ্যাত্মিক সুৰক্ষা দুয়োটা হিচাপে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তি