সান্ধ্য ভাষা

সান্ধ্য ভাষা বা সন্ধ্যাভাষা বা গোপন ভাষা হৈছে সংস্কৃত শব্দ  (, , )ৰ অনুবাদ, যাৰ আধুনিক ভাৰতীয় সমতুল্য বাংলা, ওড়িয়া, অসমীয়া, মৈথিলী, হিন্দী, নেপালী, ব্ৰজভাষা আৰু খোড়িবোলী আদিতো আছে। 

ৰ’ডাৰিক বাকনেল আৰু মাৰ্টিন ষ্টুৱাৰ্ট-ফক্সয়ে ১৯৮৬ চনত প্ৰকাশ কৰা The Twilight Language: Explorations in Buddhist Meditation and Symbolism গ্ৰন্থত "সন্ধ্যাভাষা"ৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। এই ধাৰণামতে, সন্ধ্যাভাষা হৈছে এটা ভাষা আৰু যোগাযোগ প্ৰণালী, যি তান্ত্ৰিক পৰম্পৰা, বজ্ৰযান বৌদ্ধধৰ্ম আৰু হিন্দুধৰ্মৰ সৈতে জড়িত। ইয়াত দৃশ্যমান, মৌখিক আৰু অ-মৌখিক যোগাযোগো অন্তৰ্ভুক্ত। তান্ত্ৰিক গ্ৰন্থসমূহ সচৰাচৰ সন্ধ্যাভাষাৰ ৰূপত লিখা হয়, যি অনভিজ্ঞ পাঠকৰ বাবে দুৰ্বোধ্য। এই গোপন পৰম্পৰাৰ অংশ হিচাপে, অভিজ্ঞ পথ-প্ৰদৰ্শকৰ অবিহনে গ্ৰন্থসমূহ ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰি; সন্ধ্যাভাষাৰ ব্যৱহাৰে অনভিজ্ঞসকলে সহজে এই জ্ঞান লাভ কৰিব নোৱাৰে। 

"সন্ধ্যাভাষা" শব্দবন্ধটো পিছত জুডিথ ছিমাৰ-ব্ৰাউন আদি পশ্চিমৰ বহু লেখকে গ্ৰহণ কৰিছে।

 অৰ্থ 
মিৰচিয়া এলিয়াডে (১৯৭০)ৰ মতে, ১৯১৬ চনত হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে ইয়াক আলো-আঁধাৰি ভাষা (Twilight language) বুলি অনুবাদৰ প্ৰস্তাৱ কৰিছিল। কিন্তু ১৯২৮ চনত বিদ্যুশেখৰ শাস্ত্ৰীয়ে এই অনুবাদক অস্বীকাৰ কৰি কৈছিল যে এই শব্দটো sandhāyaৰ সংক্ষেপিত ৰূপৰপৰা উদ্ভূত, যাৰ অৰ্থ "উদ্দেশ্য", "মনস্থ" বা "সম্পৰ্কত।" এলিয়াডে উপসংহাৰ কৰিছিল: "সেইবাবে ইয়াত 'সন্ধ্যা ভাষা'ৰ কোনো উল্লেখ নাই।"  তেওঁ কল্পনা কৰিছিল যে লেখকে মূল sandhāক পৰিচিত sandhyā ("সন্ধ্যা") বুলি ভুলেৰে পঢ়িছিল। এলিয়াডে এই শব্দৰ অৰ্থ "উদ্দেশ্যমূলক ভাষা" বুলি উল্লেখ কৰে। ষ্টালৰ মতে, "sandhā মানে গুপ্ত অৰ্থ, যি পৃষ্ঠতলৰ অৰ্থৰ বিপৰীতে", আৰু তেওঁ sandhābhāsāক "গোপন ভাষা" বুলি অনুবাদ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।

তথাপি, পশ্চিমৰ বহু লেখকে "Twilight language" শব্দবন্ধ ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। উদাহৰণস্বৰূপে, জুডিথ ছিমাৰ-ব্ৰাউনৰ মতে:

 ব্যৱহাৰ 

 বজ্ৰযান পৰম্পৰাত 
বাকনেল আৰু ষ্টুৱাৰ্ট-ফক্সৰ মতে:

সংখ্যা, সংখ্যাবিজ্ঞান আৰু সংখ্যাৰ আধ্যাত্মিকতা সন্ধ্যাভাষাৰ মুখ্য উপাদান। বিশেষকৈ ৩, ৫ আৰু ৯ সংখ্যা বেছি প্ৰচলিত। বাকনেল আৰু ষ্টুৱাৰ্ট-ফক্সৰ মতে:

 পালি ক্যাননত 
যদিও সন্ধ্যাভাষা মূলতঃ গুপ্ত পৰম্পৰাৰ বৈশিষ্ট্য, বাকনেল আৰু ষ্টুৱাৰ্ট-ফক্সে থাই ভিক্ষু বুদ্ধদাসৰ উল্লেখ কৰিছে, যিয়ে বহু বক্তৃতা আৰু প্ৰকাশনাত পালি ক্যাননত প্ৰতীকী ভাষাৰ গুৰুত্ব আলোচনা কৰিছিল।

 সোনপুৰ সাহিত্যত 
সোনপুৰ, ওড়িশা আৰু ইয়াৰ সাহিত্য চৰ্যাপদ, মৎস্যেন্দ্ৰনাথ, দাৰীপদ আৰু অন্য নাথসকলৰদ্বাৰা সমৃদ্ধ হৈছিল:

 উৎস 

 উদ্ধৃত গ্ৰন্থসমূহ 






 অধিক পঢ়ক 









শ্ৰেণী:চৰ্যাপদ
শ্ৰেণী:সাহিত্য