হ’ৰট

হ’ৰট () হৈছে গ'ৰিয়েও আৰু জো’চেন যুগত কেৱল ৰাজকীয় মহিলাসকলে আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত আৰু পিছলৈ সাধাৰণ লোকে বিয়াৰ বাবে পিন্ধা এক প্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত কোৰিয়ান কাপোৰ। আধুনিক বিয়াৰ পাইবেক প্ৰথাত এতিয়াও ইয়াক পৰিধান কৰা হয়। সাধাৰণ মানুহে হ’ৰট পিন্ধাৰ আগতে তেওঁলোকে ৱনছাম পিন্ধিছিল; কাৰণ হ’ৰটৰ খৰচ অতি বেছি আছিল। গাউনটো সাধাৰণতে জোকডুৰি বা হৱাগৱান, বিনিয়েও বা ডায়েংগি আৰু ইয়েওংগিগংজিৰ সৈতে পিন্ধা হয়, যিটো গাল আৰু ভ্ৰূত ৰঙা আৰু ক'লা প্ৰসাধনৰ চিন থাকে।

উৎপত্তি আৰু বিকাশ
জো’চেনত পিন্ধা হ’ৰট চীনা শৈলীৰ কাপোৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়৷ চীনৰ প্ৰাচীন টাং বংশৰ লোকে আনুষ্ঠানিক দৰবাৰত 
পিন্ধা কাপোৰ আৰু উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে পিন্ধা কাপোৰৰ প্ৰভাৱৰ পৰা। ইয়াৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে আন এটা অনুমান হ'ল যে, জো’চেনত পিন্ধা হ'ৰটটো গ'ৰিয়েও ৰাণীসকলে পিন্ধা 'ডাঙৰ ৰঙা কোট'(taehong'ui)ৰ সৈতেও সাদৃশ্য থকা হ'ব পাৰে, যিটো সাধাৰণ মানুহক পিন্ধিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল।

ডিজাইন আৰু গঠন
হ’ৰট হৈছে পিন্ধাজনৰ হাত ঢাকিবলৈ দীঘল আৰু বহল হাতৰ আঁচল থকা আৰু খেলিমেলিকৈ এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা দীঘল চোলা। ইয়াত কাপোৰৰ বহুতো সৰু সৰু ভাগ যোগ কৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ইয়াৰ কাষত দীঘলীয়া ফাক থাকে আৰু ই দেখাত প্ৰায় হানবকৰ দৰেই৷ এটা হ’ৰট আৰু এটা হানবকৰ মাজৰ পাৰ্থক্য হ’ল, অন্তৰ্বাসৰ তুলনাত হ’ৰটৰ পোন আৰু প্ৰতিসম ৰেখা আৰু সোঁফালে ভাঁজ কৰা আন এছিয়ান কাপোৰৰ তুলনাত ই সম্মুখ ফালে বন্ধ হৈ থাকে। সাধাৰণ হ’ৰটৰ বাহিৰৰ অংশ ৰঙা আৰু ভিতৰৰ অংশ নীলা থাকে, যাতে ই দৰা আৰু কইনাৰ মাজৰ য়িন আৰু ইয়াং সম্পৰ্কৰ প্ৰতীক হয়। হাতৰ আঁচলত ৰঙা, নীলা আৰু হালধীয়া ৰঙৰ তিনিডাল ৰেচমৰ ফিটা থাকে আৰু বগা মুঠি এটা থাকে৷ চোলাটো প্ৰায়ে নতুন দম্পতীহালৰ বাবে ধন-সম্পত্তি, সৌভাগ্য আৰু উৰ্বৰতা কঢ়িয়াই অনা বুলি ভবা প্ৰতীকৰে সজাই তোলা হয়।Brooklyn Museum. (n.d.). Bride's Robe (Hwalot). Retrieved from https://www.brooklynmuseum.org/opencollection/objects/120674 এম্ব্ৰয়ডাৰীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা কিছুমান সাধাৰণ চানেকি হ'ল ফুল, গছ-গছনি, চৰাই আৰু বিয়াৰ দম্পতীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ লোৱা কিছুমান প্ৰাণীৰ যোৰা। হ’ৰট এম্ব্ৰয়ডাৰীত প্ৰায়ে চৰিত্ৰ থাকিবই৷ সহজ আৰু অনুপযুক্ত শৈলীৰ বাবে কিছুমান গাঁৱত মাত্ৰ কেইটামান উমৈহতীয়া গাউন থাকে, যিবোৰ পৰিয়ালবোৰে বিয়াৰ বাবে ধাৰলৈ ল’ব পাৰে৷ এটা হ’ৰট তৈয়াৰ কৰা অতি ব্যয়বহুল কাম, গতিকে একেটা গাউন কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ বাবে চলি থাকিব পাৰে। বছৰ বছৰ ধৰি ব্যৱহাৰ কৰি থকা বাবে বহু মেৰামতি কৰিবলগীয়া হ’ব পাৰে, তেনে অৱস্থাত আন গাউনৰ পৰা কাটি লোৱা এম্ব্ৰয়ডাৰীৰ টুকুৰা জোৰা দিয়া৷ কান্ধৰ ভাঁজৰ ৰেখাৰ দৰে জীৰ্ণ অংশ মেৰামতি কৰিবলৈ চুলিত মৰা ফিটা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।  অধিক সহজে ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱা অংশ, বিশেষকৈ বডি পেনেল আৰু হাতৰ আঁচলৰ ৰূপৰেখাৰ বাবে ট্ৰিমিং এটা সাধাৰণ মেৰামতি পদ্ধতি আছিল৷ প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি পোছাকটো সংৰক্ষণ কৰাৰ এটা সাধাৰণ উপায় আছিল, প্ৰতিখন বিয়াৰ পিছত হাত আৰু ডিঙিৰ অংশ কোমল কাগজেৰে ঢাকি ৰখা। গধুৰ এম্ব্ৰয়ডাৰীৰ বাবে চোলাবোৰত কেইবা তৰপৰ বেকিং পেপাৰৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। অতিৰিক্ত স্তৰবোৰ চিলাই কৰাটো কঠিন আছিল, গতিকে এপ্লিকেচনবোৰ মেৰামতিৰ এটা গুণমানসম্পন্ন পদ্ধতি আছিল। সৰু সৰু মেৰামতিৰ বাবে তেওঁলোকে মাজে মাজে ৰঙা সূতাৰ সলনি মিলি যোৱা সেউজীয়া, বেঙুনীয়া আৰু আকাশ নীলাৰ গাঢ় ৰং ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ প্ৰতিখন বিয়াৰ বাবে চোলাটো মেৰামতি কৰাৰ সময়ত পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে কইনাৰ প্ৰতি নিজৰ শুভকামনাৰ চিন হিচাপে অতিৰিক্ত মটিফ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।

তথ্য সূত্ৰ
​

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ