জৈৱবিদ্যুৎ

জীৱবিজ্ঞানত বিকাশমূলক জৈৱবিদ্যুতিয়ে অন্তৰ্জাতীয় বৈদ্যুতিকভাৱে মধ্যস্থতা কৰা সংকেতৰ ফলত কোষ, কলা আৰু অংগ-স্তৰৰ আৰ্হি আৰু আচৰণৰ নিয়ন্ত্ৰণক বুজায়। সকলো ধৰণৰ কোষ আৰু কলাবোৰে বৈদ্যুতিকভাৱে যোগাযোগ কৰিবলৈ আয়ন প্ৰবাহ ব্যৱহাৰ কৰে। বিকাশমূলক জৈৱবিদ্যুৎ হৈছে জীৱবিজ্ঞানৰ এটা উপ-শাখা, স্নায়ুশৰীৰবিজ্ঞান আৰু জৈৱবিদ্যুৎচুম্বকীয়ৰ সৈতে জড়িত, কিন্তু ইয়াৰ পৰা পৃথক। বিকাশমূলক জৈৱবিদ্যুৎ বুলিলে অন্তৰ্জাতীয় আয়ন প্ৰবাহ, ট্ৰেন্সমেম্ব্ৰেন আৰু ট্ৰেন্সএপিথেলিয়াল ভল্টেজ গ্ৰেডিয়েণ্ট, আৰু জীৱিত কোষ আৰু কলাত উৎপন্ন আৰু স্থায়ী বৈদ্যুতিক প্ৰবাহ আৰু ক্ষেত্ৰক বুজোৱা হয়। 
ক্ষেত্ৰখনৰ চমু ইতিহাস: জৈৱবিদ্যুতৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণীসকল
উন্নয়নশীল জৈৱবিদ্যুতৰ আধুনিক শিপা সমগ্ৰ ১৮ শতিকাৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি। ১৭৯১ চনত লুইজি গালভানিৰ ধ্ৰুপদী অধ্যয়ন প্ৰকাশৰ লগে লগে (De viribus electricitatis in motu musculari) আৰু ১৭৯৪ চনত লেডেন জাৰ ব্যৱহাৰ কৰি পেশীৰ সংকোচনক উদ্দীপিত কৰা কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ কামৰ শিখৰত উপনীত হয়। এইবোৰত গালৱানীয়ে জীৱিত কলা বা “প্ৰাণীৰ বিদ্যুৎ”ত অন্তৰ্নিহিত বৈদ্যুতিক উৎপাদন ক্ষমতা উন্মোচন কৰা বুলি ভাবিছিল। এলেছাণ্ড্ৰ’ ভল্টাই দেখুৱাইছিল যে বেংটোৰ ভৰিৰ পেশীৰ কঁপনিটো এটা স্থিতিশীল বিদ্যুৎ উৎপাদকৰ বাবে আৰু ইলেক্ট্ৰ’কেমিকেল বিক্ৰিয়াৰ সন্মুখীন হোৱা বা অনুঘটক হিচাপে কাম কৰা অসদৃশ ধাতুৰ বাবে হৈছিল। গালভানীয়ে ১৭৯৪ চনত কৰা এক অধ্যয়নত দেখুৱাইছিল যে, ভৰিৰ পেশীটোক বিচ্যুতি ঘটা ছাইটিক স্নায়ুৰে স্পৰ্শ কৰি ধাতুৰ বিদ্যুৎ অবিহনে কুটিল, নিশ্চিতভাৱে “প্ৰাণীৰ বিদ্যুৎ” প্ৰদৰ্শন কৰে।

তথ্য-সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান