ব্ৰজবুলি

ব্ৰজবুলি এক কৃত্ৰিম সাহিত্যিক ভাষা, যাক মৈথিলী কবি বিদ্যাপতিয়ে তেওঁৰ ৰচনাৰ দ্বাৰা জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ প্ৰেমৰ বিষয়ে লিখা তেওঁৰ ব্ৰজাবুলি গীতৰ কথাবোৰ তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰচনা বুলি গণ্য কৰা হয়। আন কবিসকলেও তেওঁৰ লেখাক অনুকৰণ কৰে আৰু ১৬ শতিকাত এই ভাষা প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে। ব্ৰজবুলী ভাষাত লিখা মধ্যযুগীয় বাংলা কবিসকলৰ ভিতৰত নৰোত্তম দাস, বালাৰাম দাস, জ্ঞানদাস আৰু গোবিন্দদাস কবিৰাজ আদি অন্যতম।

ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰয়েও এই ভাষাত তেওঁৰ ভানুসিংহ ঠাকুৰেৰ পদৱলী (১৮৮৪) ৰচনা কৰিছিল (প্ৰথমতে তেওঁ এই গীতৰ কথাবোৰক নতুনকৈ আৱিষ্কৃত কবি ভানুসিংহৰ গীত বুলি প্ৰচাৰ কৰিছিল)। বংগ নৱজাগৰণৰ ১৯ শতিকাৰ আন আন ব্যক্তি যেনে বংকিম চন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়য়েও ব্ৰজবুলিত লিখিছে। বৰ্তমানৰ ব্ৰজবুলী ভাষাৰ সাহিত্যত প্ৰায় ৫,০০০ কবিতা আছে।

ব্ৰজবুলিৰ মূল মৈথিলী (মধ্যযুগীয় যুগত প্ৰচলিত হোৱাৰ দৰে), কিন্তু ইয়াৰ ৰূপসমূহ দেখাত বাংলাৰ দৰে পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে।
লগতে চাওক
ব্ৰজাৱলী ভাষা
তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা