চন্দ্ৰাৱতী

চন্দ্ৰাৱতী এগৰাকী মধ্যযুগীয় বাংলা কবি আৰু তেওঁক বাংলা ভাষাৰ প্ৰথম পৰিচিত মহিলা কবি হিচাপে গণ্য কৰা হয়। নাৰীকেন্দ্ৰিক মহাকাব্য ৰামায়ণৰ বাবে তেওঁ বেছিকৈ পৰিচিত। 

জীৱনী
চন্দ্ৰাৱতীৰ জন্ম হৈছিল দ্বিজ-বংশীদাস ভট্টাচাৰ্যৰ ঘৰত, প্ৰায় ১৫৫০ খ্ৰীষ্টাব্দত কিশোৰেগঞ্জৰ ফুলেশ্বৰী নদীৰ পাৰৰ পাটুয়াৰী গাঁৱত, যি বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ঢাকা সংমণ্ডলত অৱস্থিত। বংশীদাস মানসৰ ভাষণ নামেৰে জনাজাত মনসাৰ বেলাডৰ সুৰকাৰ আছিল। সম্বাৰু চন্দ্ৰ মহন্তৰ মতে বংশীদাস মানসমংগলৰ অন্যতম সুৰকাৰ আছিল। 

ভাৰত উপমহাদেশৰ পৰা বাংলা ভাষাত ৰামায়ণ ৰচনা কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা আছিল চন্দ্ৰাৱতী। তেওঁ মালুৱা আৰু দস্যু কেনাৰাম গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছিল।<url=http://sos-arsenic.net/lovingbengal/purbo.html#4> তেওঁ লিখা ৰামায়ণত সীতাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা ৰামায়ণ বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু ৰামক সমালোচনা কৰিছিল। চন্দ্ৰাৱতী ব্যক্তিগত উপস্থাপনত এগৰাকী নাৰীৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা ৰচনা কৰা কাহিনীকাৰ হিচাপে জনপ্ৰিয় আছিল, যিয়ে পুৰুষতান্ত্ৰিক বীৰত্বক প্ৰশংসা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে পুৰুষৰ অহংকাৰৰ পাকচক্ৰত ধৰা পৰা নাৰীসকলৰ দুখ-কষ্টৰ বাবে বিলাপ কৰে। তেওঁ অৱশ্যে কাম শেষ কৰিব নোৱাৰিলে।
তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:মধ্যযুগৰ কবি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি