মিৰ্জা চাহিবান

মিৰ্জা চাহিবান () হৈছে প্ৰথমে ১৭ শতিকাৰ কবি পিলুৱে লিখা এখন পৰম্পৰাগত পাঞ্জাবী ট্ৰেজেডী। ঝাঙৰ এখন গাঁৱত পৰিৱেশিত এই ট্ৰেজেডীখনে নিজ নিজ বংশৰ মুখিয়াল পৰিয়ালৰ যুৱক-যুবতীৰ মাজত হোৱা ৰোমাঞ্চ, তেওঁলোকৰ পলায়ন আৰু অৱশেষত মৃত্যুৰ পিছত লয়। ইয়াক পঞ্জাৱৰ চাৰিটা জনপ্ৰিয় কৰুণ ৰোমাঞ্চৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে গণ্য কৰা হয়। বাকী তিনিজন হ'ল হীৰ ৰাঞ্জা, সোহনী মহিৱাল আৰু ছাছুই পুন্নহুন। 
Sahibaan remains unheard. The Hindu (newspaper), Published 11 October 2016. Retrieved 8 November 2020.

সাৰাংশ
এই কাহিনীটো লিখিছিল ১৬ শতিকাৰ সময়ছোৱাত পঞ্জাৱত বাস কৰা কবি পিলুৱে। মিৰ্জা আৰু চাহিবান আছিল প্ৰেমিক-প্ৰেমিকা যি ঝাং জিলাৰ এখন চহৰ খেৱাত বাস কৰিছিল যিখন চহৰ আছিল চাহিবানৰ পূৰ্বপুৰুষৰ গাঁও। মিৰ্জা দানাবাদৰ খৰাল জাটৰ মুখিয়াল বঞ্জলৰ পুত্ৰ আছিল আৰু চাহিবান আছিল ছিয়াল জাটৰ মুখিয়াল খিভা খানৰ কন্যা।

মিৰ্জা আৰু চাহিবান দুয়োজনেই বিয়া পাতিবলৈ পলায়ন কৰে, চাহিবানৰ পিতৃ-মাতৃৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে। দৌৰি থাকোঁতে মিৰ্জাই জাণ্ড গছৰ তলত ৰৈ অলপ সময় জিৰণি লৈ শুই পৰিল। ভায়েকহঁতৰ ৰক্তপাতেৰে নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰিব বিচৰা নাছিল চাহিবানে। চাহিবানে মিৰ্জাৰ সকলো কাঁড় ভাঙিবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে, এই ভাবি যে তেওঁ ভায়েকক তেওঁলোকৰ গ্ৰহণৰ বাবে ভিক্ষা কৰিব যাতে কাৰো কোনো আঘাত নহয়। চাহিবানৰ ভায়েকহঁতে তেওঁলোকৰ ওচৰ পাওঁতে মিৰ্জা সাৰ পাই উঠিল কিন্তু দেখিলে যে তেওঁৰ কাঁড়বোৰ ভাঙি গৈছে, আৰু চাহিবানৰ ভায়েকহঁতে তেওঁক হত্যা কৰিলে। চাহিবানে এই ক্ষতি সহ্য কৰিব নোৱাৰি নিজকে কাঁড় মাৰি আত্মহত্যা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী লোককথা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি