দৃষ্টি বোম্মাই

দৃষ্টি বোম্মাই (তামিল), দৃষ্টি গোম্বে (কানাড়া) বা দৃষ্টি বোম্মা (তেলেগু) হৈছে পুতলা হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা তাবিজ, যিটো মূলতঃ দক্ষিণ ভাৰতত পোৱা যায়। এপ'ট্ৰ'পিক গুণ থকা বুলি বিশ্বাস কৰা এই পুতলাবোৰক নিৰ্মাণ স্থান, ঘৰ, আৱাসিক অট্টালিকা আৰু ট্ৰাকত বিশিষ্টভাৱে স্থাপন কৰা নাইবা ওলোমাই থোৱা হয়, 
বেয়াক দূৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে। ইহঁতক সৌজন্যশীল দানৱ বুলি গণ্য কৰা হয়, যিবোৰক দেখাত ভয়ংকৰ কৰি ক্ষতিকাৰক শক্তিক ভয় খুৱাবলৈ ডিজাইন কৰা হয়।
প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ গৰ্গনিয়ন মূৰৰ দৰেই ভাৰতৰ তামিলনাডু, কৰ্ণাটক, তেলেংগানা আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল পণ্ডিচেৰীত প্ৰায়ে ৰঙা, হালধীয়া বা সেউজীয়া  গোঁফ থকা সজ্জাগত বহল চকুৰ মাস্ক দেখা যায়। 
দৃষ্টি বোম্মাইৰ প্ৰতীকী তাৎপৰ্য
দৃষ্টি বোম্মাই দক্ষিণ ভাৰতৰ এক পৰম্পৰাগত প্ৰথাক বুজায়, য’ত ভয়ংকৰ চেহেৰাৰ পুতলা বা আন বস্তু এটাক কুচকুৰ পৰা ৰক্ষাকৱচ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই প্ৰথাটো কুচক্ষুৰ সম্পৰ্কীয় স্থানীয় বিশ্বাস আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ মাজত গভীৰভাৱে শিপাই আছে, যিয়ে দুষ্ট দৃষ্টিৰ জৰিয়তে ক্ষতি, দুৰ্ভাগ্য বা ধ্বংস কঢ়িয়াই আনে বুলি ভবা হয়।

দুষ্ট চকুৰ ধাৰণা
দুষ্ট চকুৰ উদ্ভৱ হৈছে এই বিশ্বাসৰ পৰা যে চিন্তা, বিশেষকৈ ঈৰ্ষা বা ঈৰ্ষাৰ দৰে নেতিবাচক চিন্তাবোৰ ব্যক্তিৰ দৃষ্টিৰ জৰিয়তে টেলিপেথিকভাৱে সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে, বিশেষকৈ ভ্ৰূৰ মাজৰ অংশৰ পৰা। এই বিশ্বাসৰ মতে এজন ব্যক্তিৰ উদ্দেশ্য, সেয়া ভাল হওক বা বেয়া হওক, এবাৰ চকুৰ পৰাই সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে, আৰু এইদৰে, বেয়া চকুৱে মানুহৰ সফলতা, সম্পত্তি বা মংগল হ্ৰাস নাইবা ক্ষতি কৰিব পাৰে।

ইয়াৰ প্ৰতিহত কৰিবলৈ দক্ষিণ ভাৰতৰ বহুতেই "দৃষ্টি শোষক"— নিজৰ পৰিৱেশত বিশিষ্টভাৱে ৰখা বস্তু বা প্ৰতিচ্ছবি ব্যৱহাৰ কৰি কুচকুৰ লগত জড়িত নেতিবাচক শক্তি শোষণ বা বিচ্যুত কৰে। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই বস্তুবোৰৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্যৰ বাবেই যিকোনো ব্যক্তিয়ে প্ৰথমে লক্ষ্য কৰা বস্তু হ’ব, যাৰ ফলত ব্যক্তি বা স্থানক ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা হ’ব।

দৃষ্টি বোম্মাইৰ প্ৰতীকী উপাদান
  প্ৰতীকীতা: দৃষ্টি বোম্মাইত প্ৰায়ে অতিৰঞ্জিত মুখৰ বৈশিষ্ট্য যেনে উখহি উঠা চকু, চোকা দাঁত, আৰু উগ্ৰ অভিব্যক্তি আদি দেখা যায়। এই বৈশিষ্ট্যসমূহে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ পৰা অহা  কালি বা ভৈৰৱৰ দৰে আসুৰিক ব্যক্তিসকলৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে, যিসকলক ৰক্ষক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এনে ঐশ্বৰিক আকৃতিৰ সৈতে প্ৰান্তিককৰণে পুতলাটোৰ বেয়াক প্ৰতিহত কৰাত অনুভূত ফলপ্ৰসূতা বৃদ্ধি কৰে।
 ৰঙৰ প্ৰতীকবাদ: দৃষ্টি বোম্মাইত সাধাৰণতে গভীৰ ৰঙা, ক’লা, উজ্জ্বল বগাৰ দৰে গাঢ় ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত ৰঙা ৰঙে সুৰক্ষা আৰু শক্তিৰ প্ৰতীক, ক’লা ৰঙে ঋণাত্মক শক্তি শোষণ বা বাধা দিয়ে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু বগাই প্ৰায়ে বিশুদ্ধতা বা দেৱত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
 সামগ্ৰী আৰু স্থান: পৰম্পৰাগতভাৱে দৃষ্টি বোম্মাই মাটি, কাঠ বা ধাতুৰ দৰে টেকসই সামগ্ৰীৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। এইবোৰ ছাদ, ঘৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ, বাহন বা পথাৰ আদি ঠাইত ৰখা হয়। ইয়াত মেট’নিমিৰ প্ৰতীকী নীতিয়ে কাম কৰি আছে, য’ত পুতলাটোৱে আগবঢ়োৱা সুৰক্ষা ই সুৰক্ষা দিয়া সমগ্ৰ স্থানলৈকে বিস্তৃত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
 প্ৰতীকবাদ হিচাপে অতিৰঞ্জন: দৃষ্টি বোম্মাইৰ বিচিত্ৰ বৈশিষ্ট্যই কেৱল জোকাৰণিৰ সৃষ্টি কৰাই নহয়, ইয়াৰ বিকৃত শক্তিক প্ৰতীকীভাৱে বৃদ্ধি কৰাৰ কাম কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, পুতলাটোৰ অতি আকাৰৰ চকু দুটাই সজাগতা আৰু দুষ্ট চকুৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ মুখামুখি হোৱাৰ শক্তিৰ প্ৰতীক।

দৃষ্টিৰ বিভিন্ন ৰূপ
দৃষ্টি বোম্মাইৰ বাহিৰেও কুচক্ষু দূৰ কৰিবলৈ আন কেইবাটাও পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়:

 নেমু আৰু জলকীয়াৰ মালা: নেমু আৰু সেউজীয়া জলকীয়াৰে তৈয়াৰী মালা ঘৰ, দোকান বা বাহনৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত ওলোমাই থোৱা হয়। জলকীয়াৰ আৰু নেমুৰ টেঙাতাই নেতিবাচক শক্তিক খেদি পঠিয়ায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 
 কৰ্পূৰ জ্বলোৱা: কৰ্পূৰ জ্বলোৱা হয় কোনো অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে, প্ৰায়ে প্ৰাৰ্থনাৰ লগত। ইয়াৰ ধোঁৱাই সেই ঠাইখিনি ঋণাত্মক শক্তিৰ পৰা পৰিষ্কাৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 
 নিমখ আৰু সৰিয়হৰ গুটি: শিলৰ নিমখ আৰু সৰিয়হৰ গুটিৰ মিশ্ৰণক কোনো ব্যক্তি বা বস্তুৰ চাৰিওফালে ঘূৰাই তাৰ পিছত পেলাই দিয়া হয়, যাৰ ফলত ঋণাত্মক শক্তি শোষণ আৰু আঁতৰাই পেলোৱা হয়। 
 নাৰিকল ঘূৰোৱা: প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ সময়ত কোনো ব্যক্তি বা বস্তুৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰা হয়, আৰু তাৰ পিছত বেয়া চকুৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ ভাঙি দিয়া হয়। 
 ৰঙা জলকীয়া আৰু কৰ্পূৰ জ্বলোৱা: কুচকাৱাজ দূৰ কৰিবলৈ আৰু ঠাইখন বিশুদ্ধ কৰিবলৈ কৰ্পূৰ সৈতে ৰঙা জলকীয়া জ্বলাই দিয়া হয়। 
 কলা ফোট (Black Bindi) প্ৰয়োগ কৰা: মানুহৰ কপাল, গাল বা কাণৰ পিছফালে সৰু ক’লা ফোট ৰখা হয়, ইয়াৰ দ্বাৰা কুচক্ষু দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 
 আলংগৰাম (মালা আৰু কাপোৰ): দেৱতাসকলক বিশেষ মালা বা নতুন কাপোৰ আগবঢ়োৱা হয়, দৃষ্টিশক্তি স্থানান্তৰিত আৰু নিষ্ক্ৰিয় কৰিবলৈ। 
 ঘিঁউ দিয়াৰ ব্যৱহাৰ: প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ সময়ত কোনো ব্যক্তি বা ঠাইত ঘিঁউৰ লেম্প জ্বলাই ইফালে সিফালে লৰচৰ কৰা হয়, ইয়াৰ দ্বাৰা নেতিবাচক প্ৰভাৱ আঁতৰাই শুদ্ধ কৰা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 
 দৃষ্টি বোম্মাই ওলমি থকা: নেতিবাচক শক্তিক দূৰ কৰিবলৈ দৃষ্টি বোম্মাইক ছাদ বা প্ৰৱেশদ্বাৰত ৰখা হয়। 
 হালধি জ্বলোৱা: হালধি জ্বলাই বা ছটিয়াই কুচকু শুদ্ধ কৰি আঁতৰাই পেলোৱা হয়। 
 কুমকুমৰ ব্যৱহাৰ (সেন্দূৰ): কপালত বা ঘৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত কুমকুমৰ পৰা তৈয়াৰী ৰঙা দাগ লগাই ধনাত্মক শক্তি আকৰ্ষণ কৰা হয়। 
 চাউল আৰু জালুক আচাৰ-ব্যৱহাৰ: চাউল আৰু জলকীয়াৰ মিশ্ৰণ এটা মানুহৰ চাৰিওফালে ঘূৰাই তাৰ পিছত বাহিৰলৈ পেলাই দিয়া হয়, ই নেতিবাচক শক্তিক দূৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 
 পূজা আৰু মন্ত্ৰ জপ: ঐশ্বৰিক সুৰক্ষাৰ আমন্ত্ৰণ আৰু নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ পৰা স্থানসমূহ শুদ্ধ কৰাৰ বাবে বিশেষ পূজা আচাৰ-অনুষ্ঠান আৰু মন্ত্ৰ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। 
 কোলাম বা ৰঙালী অংকন: ঘৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত ইতিবাচক শক্তিক আদৰিবলৈ আৰু দুষ্ট চকুক আঁতৰাই পেলাবলৈ বিশৃংখল আৰ্হি অংকন কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অন্ধবিশ্বাস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সমাজ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি