জৰ্জ এলিয়ট

{{Infobox writer 
| name = জৰ্জ এলিয়ট
| image = George Eliot, por François D'Albert Durade.jpg 
| caption = ১৮৫০ চনত ফ্ৰাংকো ডি'এলবাৰ্টে অংকন কৰা এলিয়টৰ প্ৰতিকৃতি
| pseudonym = জৰ্জ এলিয়ট
| birth_name = মেৰী এন ইভানস
| birth_date = 
| birth_place = নিউনিয়েটন, ইংলেণ্ড
| death_date = 
| death_place = ছেলছী, লণ্ডন, ইংলেণ্ড
| resting_place = Highgate Cemetery (East), Highgate, London, UK
| occupation = ঔপন্যাসিক, কবি, সাংবাদিক্, অনুবাদক
| nationality = 
| education = 
| period = ভিক্টোৰিয়ান
| spouse = 
| partner = জৰ্জ হেনৰী লুইছ (1854–1878)
| notableworks = ছিনছ অৱ ক্লাৰিকেল লাইফ (1858)  আডাম বেড (1859)  দ্য মিল অন দ্য ফ্লছ (1860)  চাইলাছ মাৰ্ণাৰ (1861)  ৰোমোলা (1862–1863)   মিডলমাৰ্ছ (1871–72)  
| relatives = Robert Evans (father)Christiana Pearson (mother)
|signature=Signature George Eliot.svg}}
মেৰী এন ইভান্স (২২ নৱেম্বৰ ১৮১৯ – ২২ ডিচেম্বৰ ১৮৮০; বৈকল্পিকভাৱে মেৰী এনি বা মাৰিয়ান), যাক তেওঁৰ কলম নাম জৰ্জ ইলিয়ট বুলি জনা যায়, এগৰাকী ইংৰাজ ঔপন্যাসিক, কবি, সাংবাদিক, অনুবাদক আৰু ভিক্ট'ৰিয়ান যুগৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ লেখিকা আছিল। তেওঁ সাতখন উপন্যাস লিখিছিল: এডাম বেড (১৮৫৯), দ্য মিল অন দ্য ফ্লছ (১৮৬০), চিলাছ মাৰ্নাৰ (১৮৬১), ৰোমোলা (১৮৬২-৬৩), ফেলিক্স হল্ট, দ্য ৰেডিকেল (১৮৬৬), মিডলমাৰ্চ (১৮৭১-৭২) আৰু ডেনিয়েল ডেৰোণ্ডা (১৮৭৬)। চাৰ্লছ ডিকেঞ্চ আৰু থমাছ হাৰ্ডিৰ দৰে, তেওঁ প্ৰাদেশিক ইংলেণ্ডৰ পৰা আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল আৰু তাতেই তেওঁ বেছিভাগ সাহিত্যকৃতিৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ ইংলেণ্ডৰ প্বাস্তৱবাদ, মানসিক অন্তৰ্দৃষ্টি, স্থানৰ অনুভূতি আৰু গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ বিতং চিত্ৰণৰ বাবে জনাজাত। 

যদিও তেওঁৰ জীৱনকালত মহিলা লেখকসকলে নিজৰ নামতেই গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছিল, যদিও মহিলাৰ লেখক হোৱাৰ সুবাদতেই অগভীৰ ৰোমাণ্টিক সাহিত্যৰ গণ্ডীত তেওঁ সীমাবদ্ধ হৈ থাকিব বিচৰা নাছিল। তেওঁ অনুবাদক, সম্পাদক আৰু সমালোচক হিচাপে ইতিমধ্যে বিস্তৃত আৰু বহুলভাৱে জনাজাত পৰিচয়ৰ পৰা নিজৰ কল্পকাহিনীৰ পৃথক বিচাৰ হোৱাটো বিচাৰিছিল। ব্যক্তিগত জীৱনক ৰাজহুৱা পৰীক্ষাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ আকাংক্ষা আৰু পূৰ্ববিবাহিত জৰ্জ হেনৰী লেৱেছৰ সৈতে নিজৰ সম্পৰ্কৰ বাবে উদ্ভৱ হোৱা বিবাদ এৰাই চলাটো তেওঁৰ ছদ্মনাম ব্যৱহাৰৰ আন এটা কাৰক হ'ব পাৰে।Karl, Frederick R. George Eliot: Voice of a Century. Norton, 1995. pp. 237–38.

মিডলমাৰ্চক ঔপন্যাসিক ভাৰ্জিনিয়া ৱুলফে "বয়স্ক লোকসকলৰ বাবে লিখা কেইখনমান ইংৰাজী উপন্যাসৰ ভিতৰত এখন"Woolf, Virginia. "George Eliot." The Common Reader. New York: Harcourt, Brace, and World, 1925. pp. 166–76. আৰু মাৰ্টিন এমিছLong, Camilla. Martin Amis and the sex war, The Times, 24 January 2010, p. 4: "They've [women] produced the greatest writer in the English language ever, George Eliot, and arguably the third greatest, Jane Austen, and certainly the greatest novel, Middlemarch..." আৰু জুলিয়ান বাৰ্ণছে ইংৰাজী ভাষাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপন্যাস হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল। 

ইলিয়টে তেওঁৰ সমগ্ৰ কেৰিয়াৰত ৰাজনৈতিকভাৱে চতুৰ কলমেৰে লিখিছিল। এডাম বেডৰ ফ্লছ আৰু চিলাছ মাৰ্নাৰৰ মিললৈকে ইলিয়টে সামাজিক বহিৰ্বৃত্তৰ লোক আৰু সৰু চহৰৰ অত্যাচাৰৰ ঘটনাবোৰ উপস্থাপন কৰিছিল। ফেলিক্স হল্ট, ৰেডিকেল আৰু দ্য লেজেণ্ড অফ জুবাল স্পষ্টভাৱে ৰাজনৈতিক আছিল, আৰু মিডলমাৰ্চ ৰাজনৈতিক সংকটৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল, য'ত তেওঁ ১৮৩২ চনৰ সংস্কাৰ বিধেয়কৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত ইংলেণ্ডৰ এখন সৰু চহৰৰ কেইবাজনো বাসিন্দাৰ কাহিনী উপস্থাপন কৰে; উপন্যাসখন ইয়াৰ গভীৰ মনস্তাত্ত্বিক অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু অত্যাধুনিক চৰিত্ৰৰ প্ৰতিকৃতিৰ বাবে উল্লেখযোগ্য। তেওঁৰ বাস্তৱবাদী দৰ্শনৰ শিপা ১৮৫৬ চনত ৱেষ্টমিনষ্টাৰ ৰিভিউতজন ৰাস্কিনৰ মডাৰ্ণ পেইণ্টাৰছৰ পৰ্যালোচনাত পোৱা যায়। 

ভিক্ট'ৰিয়ান যুগৰ পঢ়ুৱৈসকলে গ্ৰাম্য সমাজৰ চিত্ৰণৰ বাবে তেওঁৰ উপন্যাসৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। তেওঁৰ গদ্যৰ বেছিভাগ সমল নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা আহৰণ কৰিছিল। তেওঁ ৱৰ্ডচৱৰ্থৰ সৈতে এই বিশ্বাস ভাগ বতৰা কৰিছিল যে সাধাৰণ দেশৰ জীৱনৰ সাংসাৰিক বিৱৰণত যথেষ্ট মূল্য আৰু সৌন্দৰ্য পোৱা যাব। কিন্তু ইলিয়টে নিজকে ইংৰাজী গ্ৰাম্যঅঞ্চলৰ কাহিনীৰ মাজত সীমাবদ্ধ নাৰাখিছিল। পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ফ্লৰেন্সত নিৰ্মিত এক ঐতিহাসিক উপন্যাস ৰোমোলা, ইটালীৰ পুৰোহিত গিৰোলামো চাভোনাৰোলাৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল। স্পেনিছ জিপচীত ইলিয়টে পদ্যত প্ৰৱেশ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ কবিতাৰ প্ৰাৰম্ভিক জনপ্ৰিয়তা অটুট নাথাকিল। 

অনুবাদক হিচাপে কাম কৰি ইলিয়টে জাৰ্মান ধৰ্মীয়, সামাজিক আৰু নৈতিক দৰ্শন যেনে ফ্ৰিডৰিখ ষ্ট্ৰছৰ যীচুৰ জীৱন, ফিউৰবাখৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ সাৰাংশ আৰু স্পিনোজাৰ নৈতিকতাৰ গ্ৰন্থৰ সন্মুখীন হৈছিল। এই ৰচনাবোৰৰ উপাদানবোৰ তাইৰ কল্পকাহিনীত দেখুওৱা হৈছে, যাৰ বেছিভাগ তেওঁৰ অজ্ঞেয়বাদী মানৱতাবাদৰ অনুভূতিৰে লিখা হৈছে। তেওঁ ফিউৰবাখৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম্মৰ বিষয়ে ধাৰণা কৰাৰ বিষয়ে বিশেষভাৱে লক্ষ্য কৰিছিল আৰু কৈছিল যে ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে আমাৰ বুজাবুজি অৱশেষত এক ঐশ্বৰিক ব্যক্তিত্বৰ ওপৰত প্ৰক্ষেপিত মানৱতাৰ প্ৰকৃতিত বিচাৰি উলিয়াব লাগিব। এই দৰ্শনৰ এটা উদাহৰণ তেওঁৰ উপন্যাস ৰোমোলাত প্ৰকাশ পাইছিল, য'ত ইলিয়টৰ নায়কে "মানৱতাবাদী বা ধৰ্মনিৰপেক্ষ নৈতিক ভাষাত ধৰ্ম্মীয় ভাষাৰ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ আচৰিতভাৱে আধুনিক তৎপৰতা" প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

উপন্যাসসমূহ
এডাম বেড, ১৮৫৯
দ্য মিল অন দ্য ফ্লছ, ১৮৬০
চাইলাছ মাৰ্নাৰ, ১৮৬১
ৰোমোলা, ১৮৬৩
ফেলিক্স হল্ট, দ্য ৰেডিকেল, ১৮৬৬
মিডলমাৰ্চ, ১৮৭১-৭২
ডেনিয়েল ডেৰোণ্ডা, ১৮৭৬
কাব্য
 The Spanish Gypsy, ১৮৬৮
 Agatha, ১৮৬৯
 Brother and Sister, ১৮৬৯
 Armgart, ১৮৭১
 Stradivarius, ১৮৭৩
 The Legend of Jubal, ১৮৭৪
 Arion, ১৮৭৪
 A Minor Prophet, ১৮৭৪
 A College Breakfast Party, ১৮৭৯
 The Death of Moses, ১৮৭৯
 From a London Drawing Room Count That Day Lost I Grant You Ample Leaveঅন্যান্য
 Digital facsimile of manuscript "Quarry for Middlemarch", MS Lowell 13, Houghton Library, Harvard University
 Translation of Das Leben Jesu, kritisch bearbeitet (The Life of Jesus, Critically Examined) Volume 2 by David Strauss, 1846
 Translation of Das Wesen des Christentums (The Essence of Christianity) by Ludwig Feuerbach, 1854
 "Three Months in Weimar"  1855
 "Silly Novels by Lady Novelists", 1856
 "The Natural History of German Life", 1856
 Scenes of Clerical Life, 1857
 The Sad Fortunes of the Rev. Amos Barton Mr Gilfil's Love Story Janet's Repentance The Lifted Veil, 1859
 Brother Jacob, 1864
 "The Influence of Rationalism", 1865
 Impressions of Theophrastus Such, 1879
 Review of John Ruskin's Modern Painters in Westminster Review April 1856.

সমালোচনাত্মক গৱেষণা
 Alley, Henry, "The Quest for Anonymity: The Novels of George Eliot", University of Delaware Press, 1997.
 Ashton, Rosemary, George Eliot, Oxford, Oxford University Press, 1983.
 Beaty, Jerome, Middlemarch from Notebook to Novel: A Study of George Eliot's Creative Method, Champaign, Illinois, University of Illinois, 1960.
 Carroll, Alicia, Dark Smiles: Race and Desire in George Eliot, Ohio University Press, 2003.
 Carroll, David, ed., George Eliot: The Critical Heritage, London, Routledge & Kegan Paul, 1971.
 Daiches, David, George Eliot: Middlemarch, London, Edward Arnold, 1963.
 Dentith, Simon, George Eliot, Brighton, Harvester, 1986.
 Garrett, Peter K., The Victorian Multiplot Novel: Studies in Dialogical Form, New Haven, Connecticut, Yale University Press, 1980.
 Graver, Suzanne, George Eliot and Community: A Study in Social Theory and Fictional Form, Berkeley, California, University of California Press, 1984.
 Harvey, W. J, The Art of George Eliot, London, Chatto & Windus, 1961.
 Kettle, Arnold. An Introduction to the English Novel, vol. I, London, Hutchinson, 1951.
 Leavis, F R The Great Tradition, London, Chatto & Windus, 1948.
 Neale, Catherine, Middlemarch: Penguin Critical Studies,London, Penguin, 1989.
 Sette, Miriam, George Eliot: il corpo della passione. Aspetti della corporeità nella narrativa dell’ultima fase, Pescara, Campus, 2004.
 Swinden, Patrick, eel., George Eliot: Middlemarch, London, Macmillan, 1972.
 Trainini, Marco, Vendetta, tienimi compagnia. Due vendicatori in «Middlemarch» di George Eliot e «Anna Karenina» di Lev Tolstoj'', Milano, Arcipelago Edizioni, 2012, .

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি