উগাদি

উগাদী, যাক সংবৎসাৰাদি (অৰ্থাৎ "বছৰৰ আৰম্ভণি") বুলিও কোৱা হয়, হিন্দু পঞ্জিকা অনুসৰি ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তেলেংগানা আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যত ইয়াক পালন কৰা নৱবৰ্ষৰ দিৱস। এই চক্ৰটো আচলতে ৬০ বছৰেৰে গঠিত, প্ৰতিটো বছৰক পৃথকে পৃথকে নামকৰণ কৰা হয়। প্ৰতিটো বছৰৰ প্ৰথম দিনটোক ‘উগাদি’ বোলা হয়। উগাদি শব্দটোক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি: উগা মানে তাৰকাৰ গতিপথ আৰু আদিৰ অৰ্থ হৈছে আৰম্ভণি। এই অঞ্চলসমূহত হিন্দু লুনিছ'লাৰ কেলেণ্ডাৰ মাহৰ চ’ত মাহৰ প্ৰথম দিনটোত ইয়াক ধুমধামকৈ পালন কৰা হয়। এইটো সাধাৰণতে গ্ৰেগ'ৰিয়ান কেলেণ্ডাৰৰ মাৰ্চৰ শেষৰ ফালে বা এপ্ৰিল মাহৰ আৰম্ভণিতে পৰে। ইয়াৰ উপৰিও ই তামিল মাহত পাংগুনি বা চিথৰাই হয়, কেতিয়াবা ২৭ নং নক্ষত্ৰ ৰেৱতীৰ সৈতে অমাৱস্যাৰ পিছদিনাও পৰে। মাৰ্চ বিষুৱৰ পিছৰ প্ৰথম অমাৱস্যাত উগাদি দিনটো পিভট কৰা হয়।

মজিয়াত মজিয়াত মুগ্গুলু/ ৰংগোলী নামৰ ৰঙীন আৰ্হি অংকন কৰি, তোৰানা নামৰ দুৱাৰত আমপাতৰ সজ্জা কৰি, নতুন কাপোৰ কিনি উপহাৰ দি, দুখীয়াক দান-বৰঙণি দি, তেলৰ মালিচ আৰু তাৰ পিছত বিশেষ গা ধোৱা, প্ৰস্তুতি আৰু ভাগ-বতৰা কৰি দিনটো পালন কৰা হয় পাচড়ি নামৰ বিশেষ খাদ্য, আৰু হিন্দু মন্দিৰ ভ্ৰমণ কৰা। পাচাদি হৈছে সকলো সোৱাদ, যেনে – মিঠা, টেঙা, নিমখীয়া, তিতা, এষ্ট্ৰিংজেণ্ট আৰু পিকোৱাণ্ট – একত্ৰিত কৰি প্ৰস্তুত কৰা এক উল্লেখযোগ্য উৎসৱমুখৰ খাদ্য। তেলেগু আৰু কানাড়া হিন্দু পৰম্পৰাত ই এক প্ৰতীকী সোঁৱৰণী যে আগন্তুক নতুন বছৰত অভিজ্ঞতাৰ সকলো সোৱাদ পোৱাটো আশা কৰা যাব আৰু ইয়াৰ সৰ্বোত্তম ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। সৌৰমণ পঞ্জিকা ব্যৱস্থাৰ অনুগামীসকলে কৰ্ণাটকত উগাদি পালন কৰে, যেতিয়া সূৰ্য্য মেষ নক্ষত্ৰমণ্ডললৈ পৰিণত হয়, যিটো বৈশাখীৰ উৎসৱো আৰু স্থানীয়ভাৱে ইয়াক সৌৰমণ উগাদী বা মেছা সংক্ৰান্তি বুলি জনা যায়।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
য়ুগাদী বা উগাদি নামটো সংস্কৃত শব্দ য়ুগ (যুগ) আৰু আদি (আৰম্ভণি)ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে: "নতুন যুগৰ আৰম্ভণি।" উগাদী "চৈত্ৰা শুদ্ধ পাদ্যামি" বা ভাৰতীয় চৈত্ৰা মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ প্ৰথম দিনটোত পৰে। সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান কেলেণ্ডাৰৰ মাৰ্চৰ শেষৰ ফালে বা এপ্ৰিল মাহৰ আৰম্ভণিতে হয়।

এই উৎসৱৰ বাবে তেলুগু লোকসকলে উগাদি (ఉగాది) আৰু কন্নড়সকলে য়ুগাদী (ಯುಗಾದಿ) শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে।

প্ৰস্তুতি
এসপ্তাহৰ আগতেই এই উৎসৱৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ হয়। ঘৰবোৰক ভালদৰে পৰিষ্কাৰ কৰা হয়। মানুহে ধুতিকে ধৰি নতুন কাপোৰ কিনে আৰু ঘৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ সতেজ আমপাতেৰে সজাই তোলে। হিন্দু পৰম্পৰাত আমৰ পাত আৰু তামোল শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু ইয়াক উগাদিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মানুহেও নিজৰ ঘৰৰ সন্মুখভাগ পানী আৰু গৰুৰ গোবৰেৰে চাফা কৰে, তাৰ পিছত ৰঙীন ফুলৰ ডিজাইন আঁকে। মানুহে মন্দিৰত প্ৰাৰ্থনা কৰে। উগাদি উদযাপনত ধৰ্মীয় উদ্যম আৰু সামাজিক আনন্দৰ সৃষ্টি হয়।Gabriella Eichinger Ferro-Luzzi 91977), Ritual as Language: The Case of South Indian Food Offerings, Current Anthropology, University of Chicago Press, Vol. 18, No. 3 (September 1977), pages 507–514Neem - Ancient Tree, Modern Miracle, Warm Earth, National Library of Australia, No. 83, Mar/Apr 2009, pages 36-37


এই উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশত হিন্দু খাদ্য অমিতা পেষ্ট (টেঙা), নিম ফুল (তিতা), ব্ৰাউন চুগাৰ বা মিঠা গুৰ (মিঠা), টেবুল ছল্ট (নিমখ), সেউজীয়া মৰিচা (মচলা) আৰু কেঁচা আম (ক্ৰিজেণ্ট)ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। নতুন বছৰত যুক্তিসংগতভাৱে আশা কৰা জীৱনৰ জটিল পৰ্যায়বোৰৰ ই এক প্ৰতীকী সোঁৱৰণী। 

কৰ্ণাটকত হোলিগে বা ওবাট্টু, আৰু আমৰ আচাৰ আদি খাদ্য তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও কৰ্ণাটকত যুগড়ীৰ এটা বিশেষত্ব হ'ল নিম আৰু গুৰৰ মিশ্ৰণ "bEvu-bella" সৃষ্টি কৰা, যাতে মিঠা আৰু তিতা দুয়োটা বা ছিহি-কাহি(ಸಿಹಿ-ಕಹಿ)ক বুজায়। এইটোৱে জীৱনৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাবোৰক অলপ তিক্ততা আৰু মিঠাৰ আভাসেৰে প্ৰতীকিত কৰে। 

আনুষংগিক উৎসৱ
মহাৰাষ্ট্ৰৰ হিন্দুসকলে একেদিনাই পালন কৰা এই উৎসৱটোক গুড়ী পড়ৱা (মাৰাঠী: गुड़ी पाडवा) বুলি কয়। সিন্ধীসকলে একেদিনাই চেতি চান্দৰ সৈতে নৱবৰ্ষ উদযাপন কৰে, যিটো তেওঁলোকৰ কেলেণ্ডাৰ বছৰৰ আৰম্ভণি। মণিপুৰীসকলেও একেদিনাই শ্বজিবু নোংমা পানবা নামেৰে নৱবৰ্ষ উদযাপন কৰে।

ইণ্ডোনেছিয়াৰ বালিৰ হিন্দুসকলেও নেপিৰ দিনটোতে নতুন বছৰ উদযাপন কৰে। মৰিছাছৰ পাঁচটা হিন্দু ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজহুৱা বন্ধৰ দিনসমূহৰ ভিতৰত উগাদি অন্যতম।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ