Palacio de Westminster

Lo Palacio de Westminster, (en anglés The Houses of Parliament). se troba situau en la marguina norte d'o río Támesis, en a ciudat de Westminster, amán de cuantos edificios gubernamentals en Whitehall. Lo palacio alberga las dos cameras d'o Parlamento d'o Reino Uniu (la Camera d'os Lores y la Camera d'os Comuns) y ye un d'os cuatro puestos que son declaraus como Patrimonio d'a Humanidat d'a ciudat de Londres, ye declarau como tal per la Unesco en l'anyo 1987. 

Lo palacio estió utiliau inicialment como residencia reyal, pero garra monarca ha viviu en él dende lo sieglo XVI. La mayor parte d'a estructura actual data d'o sieglo XIX, calendata en a cuala lo palacio estió reconstruyiu dimpués d'un incendio en l'anyo 1834, que destruyió la mayor parte d'este. Los arquitectos responsables d'a reconstrucción d'o palacio estioron Charles Barry y Augustus Pugin que facioron un edificio d'estilo neogotico. Una d'as caracteristicas mas destacables d'o palacio ye la torre d'o reloch, que s'ha convertiu en una atracción turistica y que alberga la campana clamada Big Ben, nombre asignau popularment tamién a lo reloch d'a torre.

Lo palacio contiene mas de mil salas, estando las mas importants las correspondients a los salones d'a Camera d'os Lores y la Camera d'os Comuns, lo palacio tamién incluye salas de reunión, bibliotecas, corredors, minchadors, tabiernas y chimnasios. Lo palacio ye lo puesto an se realizan importants actos d'Estau, estando el mas important la ceremonia d'obridura d'o Parlamento, estando muito asociau con as dos Cameras, tal como lo contrimuestra l'uso d'a parola Westminster pa referir-se a lo Parlamento. Las usinas d'os parlamentarios se troban en edificios cercanos, como la Casa Portcullis y los Edificios Norman Shaw.

Lo puesto an s'ubica lo palacio de Westminster yera conoixiu en a epoca medieval como Thorney Island, un important puesto estratechico a causa d'a suya ubicación en a rivera d'o río Támesis.

Lo palacio de Westminster estió la residencia prencipal d'os monarcas en o periodo medieval. A causa d'esto, a medida que lo gubierno d'Anglaterra fue evolucionando, muitas institucions publicas se fueron tresladando y asentando en Westminster. Per eixemplo, lo predecesor d'o Parlamento, la Curia Regis (Concilio Reyal), se reuniba en o Salón Westminster, encara que seguiba a lo rei cuan este se mudaba a atros palacios. Lo Parlamento modelo, lo primer parlamento oficial d'Inglaterra, se reunió en o palacio en 1295. Dende alavez, cuasi toz los parlamentos se reunen en o palacio, encara que, per diferents razons, beluns s'han reuniu en atros puestos.

Dau que orichinalment lo palacio estió disenyau como residencia real, no incluyiba garra salón especial pa las nuevas cameras d'o parlamento (la Camera d'os Lores y la Camera d'os Comuns). Muitas importants ceremonias d'Estau, inclusivament la Ceremonia d'obridura d'o Parlamento, se realizoron en l'apartamento privau d'o rei, lo Salón Pintau. La Camera d'os Lores empecipió a reunir-se en o Salón Blanco (White Chamber). Manimenos, la Camera d'os Comuns no teneba asignau un salón pa las suyas reunions, per lo que a vegadas celebraban las suyas reunions en o Salón Pintau y atras vegadas levaban los suyos debaz a la Sala Capitular (rematada en 1259) u a lo refectorio de l'abadía de Westminster.

Lo palacio de Westminster s'heba convertiu en a residencia preferida d'os monarcas britanicos, pero en 1529 se produció un incendio que destruyió gran parte d'a estructura. En 1530, lo rei Enrique VIII adquirió lo palacio de York de Thomas Wolsey, un poderoso ministro que heba perdiu la confianza d'o rei. Enrique VIII renombró lo palacio y lo clamó palacio de Whitehall, usando-lo dende alavez como la suya residencia prencipal. Encara que Westminster siguió estando oficialment lo palacio real, empecipió a estar utilizau prencipalment per las dos Cameras d'o Parlamento y como Tribunal de chusticia.

En 1550, mientres lo reinau d'Eduardo VI, succesor d'Enrique VIII, los Comuns aconsiguioron una siede permanent en o palacio, en una antiga capiella real, la capiella de Santo Esteban. L'Acta de Chantries de 1547 (parte de la Reforma protestante) heba disuelto la orden relichiosa d'os Canones de St. Stephen (entre atras institucions), deixando libre la capiella pa l'uso d'os Comuns. Posteriorment, a solicitut d'os Comuns s'efectuoron cualques reformas en a capiella de St. Stephen.

Lo 16 d'octubre de 1834, un incendio orichinau en a Camera d'os Lores a causa d'o sobrecalentamiento d'una estufa, destruyió la mayor parte d'o palacio. L'incendio estió observau per milars de personas, entre éls periodistas y artistas como J. M. W. Turner, qui executó espectaculars pinturas como rechistro visual d'este historico momento.
dreita|miniaturadeimagen|L'incendio d'as Cameras d'o Parlamento (1835), J. M. W. Turner observó lo fuego de 1834 y pintó  lienzos representando-lo. .
Nomás lo Salón Westminster, la Torre d'a Joya, la cripta d'a Capiella de St. Stephen y los claustros sobrevivioron a lo fuego. A causa d'esto, en 1835 se nombró una Comisión Real pa estudiar la reconstrucción d'o palacio. La comisión decidió que lo palacio heba d'estar reconstruyiu en o mesmo puesto y que lo suyo estilo habría d'estar gotico u clasico. Contino se desenvolvió un gran debat publico sobre los estilos proposaus. L'interés per la cultura medieval europea, conoixiu como estilo neogotico (Gothical Revival), heba cobrau fuerza minetres lo sieglo XVIII  y primerias d'o sieglo XIX. Per unatro costau, a causa d'a vinculación d'o estilo gotico con a monarquía, lo estilo gotico s'heba convertiu en o estilo nacional britanico, en oposición a lo estilo clasico (derivau d'as culturas griega y romana) asociadas a Francia minetres la Revolución francesa. Amás, lo estilo gotico teneba resonancia relichiosa como lo estilo utiliazu en as grans seus medievals. Per totas ixas razons, se consideró que lo estilo arquitectonico gotico yera lo mas apropiau pa la reconstrucción.

En 1836, dimpués d'estudiar 97 propuestas, la Comisión Real trió lo plan de Charles Barry pa un palacio en estilo gotico. En a propuesta s'incluyiba mantener y reconstruyir los recintos sobrevivientes a l'incendio (como lo Salón Westmister). Los alacez d'o Palacio estioron colocaus en 1840, la Camera d'os Lores estió completada en 1847 y la Camera d'os Comuns en 1852 (en este punto Barry recibió lo títol de caballero). Encara que la mayor parte d'o treballo se levó a cabo en 1860, la construcción no remató dica un decenio dimpués.

Lo palacio de Westminster continó funcionando normalment dica 1941, cuan la Camera d'os Comuns estió destruyida per las bombas alemanas mientres o transcurso d'a Segunda Guerra Mundial. Esta vegada, sir Giles Gilbert Scott estió comisionau como arquitecto y trió preservar las caracteristicas esencials d'o disenyo de sir Charles Barry. Los treballos en a Camera d'os Comuns finalizoron en 1950.

 Chardins 
I hai uns chicoz chardins que rodeyan lo palacio de Westminster. Lo Chardín d'a Torre Victoria (Victoria Tower Gardens) ye ubierto a lo publico y s'ubica a lo costau d'o río Támesis, a lo sud d'o palacio. Lo Chardín de Black Rod (Black Rod's Garden), clamau asinas per la usina de Black Rod, ye zarrau a lo publico y ye usau como dentrada privada. Lo patio de l'antigo palacio, a lo frent, ye enlosau y cubierto con bloques de formigón per seguranza. Cromwell Green (tamién a lo frent y agora zarrau per la construcción d'o nuevo centro de visitantes), lo patio d'o Nuevo Palacio (en o costau norte) y peaker's Green (chusto a lo norte d'o palacio) son chardins privaus y zarraus a lo publico. Lo College Green, ubicau a lo frent d'a Camera d'os Lores, ye una chicota aria verda triangular usada pa entrevistas y declaracions televisivas d'os politicos.

 Cultura y turismo 
L'exterior d'o palacio de Westminster, especialment la Torre d'o Reloch, ye una d'as atraccions de Londres mas visitadas per los turistas. La Organización d'as Nacions Unidas pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (Unesco) clasifica a lo palacio de Westminster como un Patrimonio d'a Humanidat dende l'anyo 1987. Tamién ye un edificio reconoixiu de grau I. No i hai accesos informals a l'interior, pero puede estar observau d'as siguients maneras:

 Veyendo los debaz dende la galerías publicas d'a Camera d'os Comuns u la Camera d'os Lores: los residents d'o Reino Uniu pueden obtener invitacions d'os suyos representants en o Parlamento. Tamién ye posible, tanto pa residents d'o Reino Uniu como pa visitantes extranchers, fer coda pa l'admisión diaria, pero la capacidat ye limitada y no i hai guarencia de dentrar. Las visitas nomás son permitidas pa cualques zonas d'o palacio.
 Visitas guiadas mientres las sesions Parlamentarias: Los residents d'o Reino Uniu pueden solicitar a lo suyo representant en o Parlamento, un Lord, una dentrada en una visita guiada en o Parlamento mientres se realiza una sesión. Los institutos educacionales britanicos pueden organizar visitas guiadas con os Miembros d'o Parlamento.
 Obridura de verano: Las visitas pueden realizar-se mientres un periodo de dos meses en lo periodo de verano cuan en lo Parlamento no i hai sesions. Estas visitas son ubiertas tanto a residents d'o Reino Uniu como a visitantes extranchers. 
 Aparición en televisión: seguimento d'as en vivo d'as sesions Parlamentarias, que pueden estar vistas en a canl BBC Parliament; lo material gravau ye amostrau cuan lo Parlamento no ye en sesión.

Dende lo 2 d'agosto de 2005, baixo una provisión de l'Acta d'o Crimen Organizau y Policía de 2005 ye ilegal realizar protestas sin lo permiso d'a Policía Metropolitana dentro d'una aria designada que s'extiende a meya milla arredol d'o palacio.

 Bibliografía 

 Bradley, Simon y Pevsner, Nikolaus. (2003). The Buildings of England: London 6: Westminster. New Haven, Connecticut: Yale University Press.
 Cooke, Robert. (1987). The Palace of Westminster. Londres: Burton Skira.
 Fell, Bryan y K. R. MacKenzie. The Houses of Parliament: A Guide to the Palace of Westminster. (1994). Londres: Her Majesty's Stationery Office.
 House of Commons Information Office. (2003). "Restoration of the Palace of Westminster: 1981–94."
 House of Commons Information Office. (2004). "The Gunpowder Plot."
 House of Commons Information Office. (2004). "The Palace of Westminster."
 Jones, Christopher. (1983). The Great Palace: The Story of Parliament. British Broadcasting Corporation.
 Port, M. H. (1976). The Houses of Parliament. New Haven, Connecticut: Yale University Press.
 Riding, Christine. (2002). "A new Palace of Westminster."
 Riding, Christine y Jacqueline Riding. (2000). The Houses of Parliament: History Art Architecture. Londres: Merrell.
 British Broadcasting Corporation. (2003). "Security tightens at Parliament."

 Referencias 

 Vinclos externos 

  Lo Palacio de Westminster, sitio oficial d'o Parlamento d'o Reino Uniu.
  Guía pa visitants a la Camara d'o Parlamento.

Categoría:Arquitectura neogotica en o Reino Uniu
Categoría:Molimentos de Londres
Categoría:Patrimonio d'a Humanidat en Anglaterra