Nuclio terrestre

O nuclio terrestre ye a partida mes interna d'a Tierra, constituindo una esfera embolicada por o manto por debaixo d'a discontinuidat de Gutemberg y con centro a 6370 km de fondura. Ye dividiu por a discontinuidat de Wiechert - Lheman a 5100 Km de profundidad en núclio externo (liquido) y núclio interno (solido).

A densidat d'o nuclio ye d'entre 10 y 13,6 gr./m3, augmentando ésta con a fondura y a temperatura maxima d'o nuclio se calcula en bels 6000 °C. A nuclio terrestre representa o 16% d'o volumen d'a Tierra y o 31% d'a masa.

O nuclio externo fluye a una velocidat de bels cm/minuto, y tamién lo fa a una velocidat muito menor o nuclio interno solido. Ánchel Belmonte Ribas, Luis Carcavilla Urqui, Juana Vegas: 2º de Bachillerato. Geología. Edelvives, 2016. p 19.

 Composición 
A composición d'o nuclio s'ha de deducir por datos indirectos. Se suposa que ye de fierro, níquel y atros elementos como o ixufre.

A presencia d'o fierro se deduce por:
 En as condicions de presión y temperatura d'o nuclio o fierro ye o solo material que presenta una densidat pareixida a la d'o nuclio.
 O solo elemento pesau prou abundant en o Universo pa ocupar o nuclio d'una planeta ye o fierro.
 O nuclio terrestre chenera o campo magnetico terrestre, y d'entre os materials ferromagneticos que bi ha en o Universo, o solo valido en abundancia ye o fierro.
 Cualques meteoritos (sideritos) Francisco Anguita Virella: Origen e historia de la Tierra. Editorial Rueda, 1988, pp 5-6., poseyen fierro y níquel en buena proporción.
 A temperatura suposada pa la discontuidat de Wiechert – Lheman coincide con o punto de fusión d'o fierro, con o que s'explica o cambio d'estau.

 Referencias 

 Bibliografía 
 Francisco Anguita Virella: Origen e historia de la Tierra. Editorial Rueda, 1988.

Categoría:Estructura d'a Tierra