Ducau de Brabant

O ducau de Brabant  yera un feudo d'o Sacro Imperio Romano Chermanico, situato entre o prencipau de Lidje, o condau de Namur, o condau de Flandres y o condau d'Hainaut. As suyas ciudaz prencipals yeran Bruselas, Anvers,  Mechelen, Leuven, 's Hertogenbosch y Breda.

Toponimia
En os textos comercials escritos en Zaragoza en o sieglo XV se veye Barbant.J Angel Sesma, Ángeles Líbano Zumalacárregui: Léxico comercial en Aragón (Siglo XV), Institución Fernando el Católico, 1982. Tamién veyemos una referencia como Brabán en a traducción aragonesa d'o "Libro d'as Marabillas d'o Mundo":

Historia

En l'anyo 1085 o fedo imperial pasó a o conte Henrique III de Leuven. Frederico I d'o Sacro Imperio Romano Chermanico dito Barbarroya creyó o títol hereditario de duque de Brabant en 1183. Barbarroya lo atorgó por primera vegata a Henrique I de Brabant. En primeras yera un territorio mas chicot entre os ríos Zenne y Dender y os duques lo enamploron progresivament. Godofré I de Leuven, duque de Brabant adhibió o Marquesau d'Anvers, en 1106. Dende alavez, o marquesau se convertió en una unión personal d'o duque de Brabant. En 1200, Breda s'integró en o marquesau y por tanto a o ducau.

O Ducau de Brabant adquirió o país de Dalhem en 1244. Dimpués d'a suya victoria en a Batalla de Woeringen en 1288, s'adhibio o ducau de Limburgo y a sinyoría de 's Hertogenrade y en zaguerías o país de Valkenburg en 1347, propiedaz «dillá d'o Mosa» visto dende a capital d'o ducau. En 1354, o duque Chuan III de Brabant atorgó una carta de libertaz a os ciudadans d'o suyo feudo. En 1430, o duque Felipe III de Borgonya heredó os ducaus de Limburgo; os Países dillá d'o Mosa y o Brabant. Dende alavez, o ducau fació parti d'a unión personal d'es Decisiet Provincias.

Dimpués de 1549 será un d'os Países Baixos espanyols y dende 1713 austriacos. A republica d'as Siet Provincias Unitas ocupó a parti septentrional que se convirtió en una tierra d'a Cheneralidat (que dende 1815 será a provincia d'o Brabant septentrional. En 1795, Francia anexionó o ducau que dimpués se convertirá en Departamento d'o Dyle y Departamento d'os dos Nethes.

Dimpués d'o Congreso de Viena y o Tractau de París, o ducau s'integró en o Reino Uniu d'os Países Baixos.

En 1830 a parti meridional pasó a Belchica.

 Lista de duques 
 Dinastía d'os Idulfingos, contes de Leuven 
 Lamberto I de Leuven 1003-1015
 Henrique I de Leuven 1015-1038
 Otón de Leuven 1038-1041
 Lamberto II de Leuven 1041-1062
 Henrique II de Leuven 1062-1079
 Henrique III de Leuven 1079-1095
 Godofré o Barbuto 1095-1139 (1106 duque de Baixa Lorena)
 Godofré II de Brabant 1139-1142
 Godofré o Nino 1142-1186
 Henrique I o Piadoso de Brabant 1186-1235
 Henrique II o Magnanimo 1235-1248
 Henrique III de Brabant 1248-1261
 Henrique IV de Brabant 1261-1267
 Chuan I de Brabant 1267-1294
 Chuan II de Brabant 1294-1312
 Chuan III de Brabant 1312-1355
 Chuana de Brabant 1355-1404
 Wenceslau de Luxemburgo, consort
 Margalida III de Flandres 1404-1405 (contesa de Flandres y duquesa de Luxemburgo)
 Felipe II de Borgonya, consort

 Dinastia borgonyona 
Borgonya
Antonio de Borgonya, duque de Brabant  1405-1415
Chuan IV de Brabant  1415-1427
Felipe I de Brabant 1427-1429 
Felipe II de Brabant 1429-1467 (duque de Borgonya)
Carlos I de Brabant 1467-1477 (III de Borgonya)
María de Borgonya 1477-1482
Maximiliano d'Austria, consort 
Felipe III de Brabant 1482-1506 (duque de Borgonya, Felipe I de Castiella)
Carlos II 1506-1555 (duque de Borgonya, Carlos I de Castiella y d'Aragón)
Países Baixos espanyols
Felipe IV de Brabant 1555-1598 (Felipe II de Castella y I d'Aragón)
Isabel Clara Euchenia 1598-1621
Alberto d'Austria 1598-1621
Felipe V de Brabant 1621-1665 (Felipe IV de Castiella y III d'Aragón)
Carlos III de Brabant 1665-1700 (Carlos II de Castiella y d'Aragón)
Felipe VI de Brabant 1700-1714 (Felipe V de Castiella y IV d'Aragón) 
Países Baixos austriacos 1714-1795
Francia 1795-1815
Reino Uniu d'os Países Baixos 1815

 Referencias 

Brabant
Categoría:Estaus desapareixius