Saiga tatarica

A saiga ( (L., 1766)) ye una especie d'a familia Bovidae propia d'as estepas d'Eurasia que mientres as glaciacions se'n podeba trobar tamién en os semontanos d'os Pireneus, en a Peninsula Iberica.

 Descripción 
Cabeza gran y morro unflau. Os masclos tienen cuernos. O morro unflau li ye menester pa filtrar l'aire con polvo que debantan as ramadas cuan emigran.

 Distribución 
A suya distribución ye iranoturquestana. Dica o sieglo XVIII s'estendeba entre os paralelos 42º y 54º dende os Carpatos dica os monts Altai. A primers d'o sieglo XX no quedaban que pocos centenars d'individuos. Actualment as mesuras de protección han conseguiu que haiga augmentau a suya población y que se trobe entre a mar Caspia y a mar d'Aral.

Se conoix dende o prencipio d'o Pleistoceno meyo de Siberia y se restrinchiba a Asia dica o periodo interglacial Mindel-Riss. A lo prencipio d'a glaciación de Riss s'estendilla enta l'ueste plegando ta o sud-ueste de Francia a la fin d'o Riss. Tamién plegó dica Alaska trescurzando Berinchia. En o Riss-Würm desapareix d'Europa Occidental, pero cuan torna o frido con a glaciación de Würm recoloniza Europa Occidental, plegando en o semontano d'os Carpatos en a fase Würm III y en Gascunya y Navarra en a fase Würm IV. En os Pireneus no colonizaba zonas por alto d'os 400 m d'altaria, restrinchindo-se a lo semontano central y occidental d'a versant norte, por a on que pasó enta Guipuzcua y Navarra (chacimiento d'Abauntz). Desapareix d'o sud-ueste de Francia arredol l'anyo 10.500 BP. Os cromanyons locals lo representoron en gravaus como os que se troban en l'arte moviliar de La Vache, Gourdan y o propulsor d'Enlène.

 Bibliografía 
 Oscar Arribas: Fauna y paisaje en los Pirineos en la Era Glaciar. Lynx Edicions.

Referencias

 Vinclos externos 

Tatarica
Categoría:Taxons nombraus por Carl Linnaeus