Conte

ConteCon a variant conde (u contesaCon as variants condesa y conda en femenín), d'o latín comes Francho Nagore Laín: Vocabulario de la Crónica de San Juan de la Peña (versión aragonesa, s. XIV), Universidat de Zaragoza, 2021, ISBN 978-84-1340-315-1, p.140., plegau a traviés d'o francés en muitas luengas, ye un titol de nobleza, d'un gubernant d'un condau.

 Alta Edat Meya 
Os primers reis de l'alta Edat Meya dioron o titol de conte a toz os oficials d'as suyas casas, uno d'éls dito "conte palacín".

O titol de conte lo reprenioron os companyers d'armas d'os prencipes francos cuan encomenzoron a chestionar bellas civitas ("ciudaz") u pagi ("pagos"), churidiccions administrativas heredadas de l'Imperio Romano. Os contes merovinchios yeran nombraus por o rei con funcions fiscals, militars y chudicials.

En ixas envueltas d'os Carolinchios tot ixo se convertió en hereditario y os pagos (pagi) evolucionoron enta condaus autonomos.

Bels condaus carolinchios d'a Marca Hispanica se convertioron en estaus cristianos independients:
 Condau d'Aragón.
 Condau de Barcelona.
 Condau de Besalú.
 Condau de Cerdanya.
 Condau de Pallars.
 Condau de Ribagorza.
 Condau de Sobrarbe.
 Condau d'Urchel.

Notas

Referencias

*
Categoría:Títols nobiliarios