Felipe I d'Aragón

Felipe I d'Aragón, II de Castiella, y I de Portugal, a sobén conoixito como Felipe II d'Espanya, tamién dito Lo Prudent (Valladolit, 21 de mayo de 1527 - †El Escorial, 13 de setiembre de 1598). Fue coronato rei d'as dos coronas d'Espanya en 1556 en abdicar d'o trono su pai Carlos I d'Espanya y anyadas dimpués, rei de Portugal dimpués d'a muerte de su mai Isabel de Portugal en 1581.

Yera nieto por linia paterna d'a reina Chuana I de Castiella, Chuana la Loca y Felipe de Borgonya, Felipe lo Fermoso, y por linia materna en yera de Manuel I de Portugal y María d'Aragón.

Tenió, chunto con a suya primera muller María I d'Anglaterra, os siguients títols:
Felipe y María, per a Mercé de Dios, Rei y Reina d'Anglaterra, Francia, Cherusalem, Irlanda, Castiella y as suyas Indias, Aragón con Nápols y Sicilia, Defensors d'a fe, Archiduques d'Austria, Duques de Milán, Borgonya y d'o Brabant, Contes d'Habsburgo, Flandres y Tirol.

 Extensión d'a Monarquía 
 Rei d'Espanya 

Gubernó dende 1556, cuan su pai abdicó a Corona Hispanica en él, amás d'una parti d'as posesions europeas d'a Casa d'''es Austrias, dica o 1598, calendata d'a suya muerte en El Escorial. Antes d'estar monarca d'Espanya, mientres o suyo matrimonio con María Tudor (María I d'Anglaterra), se fació clamar Rei de Chile t'apuyar o suyo ran enta rey cuan encara no en yera de facto a garra d'as suyas posesions familiars. Entre as anyadas que estió rey, s'acomodó cuatro vegadas, con María Manuela de Portugal, María Tudor, Isabel de Valois y Ana d'Austria.

Estrictament relacionaus con a monarquía hispana, tenió es titulos de Rei de Castiella, de Leyón, d'Aragón, de Nápols y Sicilia, de Cherusalem, de Portugal, de Navarra, de Granada, de Valencia, de Toledo, de Galicia, de Mallorca, de Sevilla, de Cerdenya, de Cordoba, de Corcega, de Murcia, de Chaén, d'os Algarbes, d'Alchecira, de las Islas Canarias, d'as Indias, de Perú, d'as Islas y Tierra Firme d'a Mar Ociana, Conte de Barcelona y Sinyor de Bizcaya y de Molina d'Aragón, Gran Duque d'Atenas y Neopatría, Conte d'o Rosellón y d'a Cerdanya, Marqués d'Oristán y de Gociano, Archiduque d'Austria y Duque de Borgonya, de Brabant, de Milán, Conte de Flandres y d'o Tirol, vivindo durantes 12 anyadas fuera d'es reinos espanyols, en Suiza, Anglaterra, Flandres, Portugal, etcetra... mientres no heredó o trono espanyol.

En 1587, cambió as constitucions d'a Orden de Montesa, d'antes mas fundamento d'o poder reyal aragonés en o Reino de Valencia, fendo que d'allora entabant o cargo de Mayestre d'ista recayó dreitament en o Rei d'Aragón, y d'ista traza se feba con o control dreito por dencima d'os nobles locals de Levant sin d'intermediarios, con l'obchectivo de privar alzamientos como os que sofrió su pai per man das Chirmanías.

 Rei de Portugal 

Dimpués de 1578, anyada que fue muerto su sobrino lo choven rei Sabastián I de Portugal en a Batalla d'Alcazarquibir, escaicita cuan iste prebaba de conquerir Marruecos, estió tamién coronato Rei de Portugal per as Corz de Tomar, dimpués d'haber de luitar es exercitos hispanos (lideratos per o tercer Duque d'Alba), contra os insurchents nobles portugueses que no el quereban como rei. Estió asinas una coronación aforzata ta es portugueses, que ta par d'alavez preferiban l'atro tío d'o defunto rei, o Cardenal Henrique.

Con o poder sobre as tres coronas ibericas, Felipe I d'Aragón tenió dominios en os cinco continents. Per ixo se diz que en es suyos dominios "nunca se poneba o sol".

 Italia, Países Baixos y o Milanesato 
En abdicar Carlos Quinto afació, amás d'as posesions estrictament hispanicas, as posesions italianas d'a Corona d'Aragón (os reinos de Napols y Sicilia) ta o suyo fillo, y también os Países Baixos (que gobernaría dimpués a infanta Margalida de Parma) con o Ducado de Milán (dito popularment O Milanesato).

De totas as posesions que heredó d'o suyo pai, os Paises Baixos estioron os mes conflictivos, chunto con o Franco Condau'' (Borgonya) yeran a rechión historica d'Europa coneixita como a Lotarinchia (l'herencio de Lotario, fillo de Carlos Magno). L'Emperador Carlos habió de pensar que yera bueno que a monarquía espanyola controlase as rechions nortencas per cuentas de l'Imperio Romano Chermanico, mas que li'n salió de cuallato t'alto perque fendo diferencia d'os reinos d'Aragón, Castiella, Nápols y Sicilia, os Países baixos no yeran heredatos d'os Reis Catolicos, que estioron una transferencia de l'Imperio Alemán ta a Casa Reyal espanyola, fendo que os flamencos veyesen o rei espanyol y as suyas leis como un monarca forano que no heba de gobernar-los. D'ista maniera s'encetó un conflicto que heba de perdurar mes de 100 anyadas, y que serviría ta as casas reyals francesa y anglesa como campo de prebas ta afeblir a monarquía hispana meyant l'instigación de revueltas y a financiación d'os rebels protestants.

 Politica interior 
 O Principe Carlos (1545-1568) y o problema dinastico 

O principe Carlos naixió en 1545, fillo d'a primera muller d'o rei, María Manuela de Portugal dos anyadas dimpués de casar, que en o suyo libramiento morió a reina. Caracterizato per o suyo desequilibrio mental dende chicorrón, o principe medró tamién fisicament feble y arguellato. Como primochenito d'o rei, fue educato en a Universidat d'Alcalá de Henares con o chermanastro d'o rei, don Chuan d'Austria.

Fació una conspiración con es rebels flamencos en cuentra d'o suyo pai, y dimpués de numerosos escandalos relacionatos con ixo, prebó d'apunyalar publicament a o Duque d'Alba, per ixo fue detenito per o suyo pai y tresladato enta o Castiello d'Arevalo, an que morió de fambre, perque no quereba minchar, y en estato de puro esvarío, en 1568. O escaicimiento d'ixes terribles feitos afectó fundament dende ixe día a personalidat d'o monarca.

Ista situación fació que o rei estase sin d'hereus ta o suyo patrimonio, y propició o pacto d'un nuevo matrimonio d'o rei con a princesa María Tudor, futura María I d'Anglaterra, d'a que no tenioron fillos, pero bi habió complicacions diplomaticas por a complexa situación d'as relacions internacionals d'a corona anglesa per ixas envueltas.

 Primer Conflicto Franco-Espanyol y o Tratau de Cateau-Cambrésis 
A oposición d'es intereses monarquicos per man d'a Corona d'Aragón sobre es suyos territorios mediterranios, que perdeban mercatos per a competencia d'as republicas d'o norte d'Italia, y l'encrudimiento d'as guerras d'os Países Baixos (an as fuerzas espanyolas habioron importants victorias sobre as plazas francesas de Sant Quintín y Gravelinas), amés de diversos escandalos protagonizatos per a diplomacia francesa que prebaba d'influir sobre as Corz de Nápols y Sicilia, remató con o esclatiu d'un conflicto entre as dos casas reyals en 1557.

O proceso d'a guerra, con numerosas victorias espanyolas, feba periglar es intereses franceses sobre as islas mediterranias de Corcega y Cerdenya, y portó enta la sinyadura d'un d'es mes importants tractaus de paz d'o sieglo XVI, a clamata Paz de Cateau-Cambrésis''', en 1559, an sinyoron as casas reyals d'Anglaterra, Francia y Espanya.
Con iste tractau de paz as dos coronas nortencas reconeixiban a hechemonía hispana sobre es Países Baixos, y a colaboración entre Henrique II de Francia y a corona espanyola en a luita contra a herechía protestant.

Un d'es compromisos fincaus adintro d'o tractau yera o compromís matrimonial entre Felipe II y Elisabel de Valois, filla d'o rei francés, que heba d'estar a suya siguient muller. D'iste matrimonio naixoron 2 fillas, a infanta Isabel Clara Euchenia (acomodada con l'archiduque Alberto d'Austria) y Catarina Micaela (acomodada con o Duque de Saboya).

En 1568 morió Elisabel de Valois en o libramiento d'o que heba d'haber estau o fillo hereu d'o rei espanyol, l'infant Carlos, deixando de nuevas a Corona Hispanica sin d'hereu masculino, y un rei con 41 anyadas d'edat.

 Vinclos externos 

Categoría:Reis d'Aragón
Categoría:Reis d'Espanya
Categoría:Reis de Castiella
Categoría:Reis de Portugal
Categoría:Muertos en El Escorial
Categoría:Naixius de Valladolit
Categoría:Casa d'Habsburgo
Categoría:1527 (naixencias)
Categoría:1598 (muertes)