Aragonés sarrablés

O sarrablés ye la variedat d'o aragonés que se charra en Sarrablo orichinal u Guarguera. Ye pareixito a l'aragonés d'a Tierra de Biescas y a l'aragonés de Sobrepuerto. A gran y rapida despoblación d'a comarca fan que i haiga pocos estudios linguisticos.

 Fonetica 
En bels lugars ixe, ixa pueden plegar a pronunciar-sen iche, icha por o fenomeno de cheada.

 Morfolochía 
Seguntes Francho Nagore bi ha repuis d'antigo emplego de l'articlo postvocalico ro, ros, ra, ras. En Bara, (Val de Nocito), se n'ha documentato o emplego actual.

En as Bellostas se documenta o emplego de b'ha en cuenta de bi ha Chabier Tomás Arias. El aragonés del Biello Sobrarbe. Instituto de Estudios Altoaragoneses, 1999. ISBN 84-8127-095-4, como en Pandicosa, Biescas, Samianigo, Broto, Vio y Elsón.

Dica fa dos cheneracions s'emplegaban os participios en -ato, -ito, huei s'emplegan -au, -iu.

O participio d'o verbo veyer ye viesto en a Val de Nocito.

 Lexico 
Existe bella representazión de lexico oriental: demoré. Como cosa curiosa José Miguel Navarro López replega o fitonimo cupreso ye mes a man d'a radiz latina clasica cupressus que o equivalent en atras variants d'aragonés y en luengas romanicas d'arredol.

 Referencias 

 Bibliografía 
 Articlo titulau Sarrablés en a Gran Enciclopedia Aragonesa, edición de 1981.
 Chabier Tomás Arias. El aragonés del Biello Sobrarbe. Instituto de Estudios Altoaragoneses, 1999. ISBN 84-8127-095-4

 Vinclos externos 
  Sarrablés, en a Gran Enciclopedia Aragonesa Online

Sarrables