Castellán

Se veiga tamién ta atros usos castellano
O castellán (en latín castellanus u castlanus, en toda a Europa medieval) yera o vasallo encargau de guardar, esfender y gubernar d'una castellanía que incluyiba o castiello y, por un regular, tamién o suyo territorio (normalment un feudo) u comarca. «castlà». L'Enciclopèdia.cat. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana. Institut d'Estudis Catalans. En os documentos d'a Edat Meya escritos en latín, son clamaus castellanus u castlanus.

Muit a sobén cal diferenciar, en relación con un mesmo castiello, a existencia d'un castellán mayor y d'un castellán menor u subcastellán. O castellán podeba estar un caballero, muitas vegadas de procedencia no noble, que heba recibiu, en a Edat Meya central, d'un magnate u d'un vasallo d'o conte, l'encargo (temporal u no pas) de chestionar un castiello, con as tierras y dreitos que d'él dependeban. O castellán normalment teneba os suyos propios caballers. Bolòs, Jordi. Diccionari d'a Catalunya medieval (ss. VI-XV). núm. 284. Barcelona: Edicions 62, abril 2000, pp. 65-66 (Col·lecció Lo Cangur / Diccionaris). ISBN 84-297-4706-0. Carlos Barquero Goñi. Actuaciones de Jaime II en las encomiendas hospitalarias de la castellanía de Amposta: una aproximación. Anales de la Universidad de Alicante. Historia Medieval. N. 11. 1996-1997. María Bonet Donato. La Orden del Hospital en la corona de Aragón: poder y gobierno en la Corona de Aragón. Poder y Gobierno en la Castellanía de Amposta (ss. XII-XIV). Biblioteca de Historia. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. 1994.

 Sacro Imperio Romano Chermanico 

En o Sacro Imperio Romano Chermanico, o castellán (en alemán Burgherr; literalment "sinyor d'o castiello") procedeba d'una familia noble, en a mayoría de casos de patricios, y muitas vegadas, chunto a atros castellans d'a ciudat u d'a villa, se convirtioron en rechidors d'a mesma (formando o consello municipal, como en o caso d'o Patriciau de Núremberg). "Meran: Burggrafen und Burgherren". Rudolf von Granichstaedten-Czerva. Verlag der Österreichischen Staatsdr. 1949 En cualques partis o suyo poder yera tal, que cheneraba tensions y dica conflictos armaus con os burgraves y margraves, qui dentro d'o sistema feudal chermanico se consideraban os sinyors lechitimos d'os suyos territorios, por lo que asperaban seguir cobrando parti d'os impuestos y os dreitos que les correspondeban. Os castellans, d'unatra parti, nomás se veyeban obligaus a pagar impuestos a las arcas imperials, constituyindo a base d'o que plegaría a decir-se ciudat imperial libre. "Burgen und Schlösser der Harzregion". Bernd Sternal y Wolfgang Braun. BoD – Books on Demand. ISBN 978-3-7347-3773-2 En a Franconia d'os Hohenzollern, por eixemplo, o papel d'os castellans cobraba cada vegada mas importancia (sobre tot en o civil) a costa d'os burgraves, condición que cheneró os dos conflictos armaus conoixius como guerras d'os Margraves (primera y segunda). Ye interesant notar que tanto Burgherr como Burggraf son termins basaus en a parola castiello (Burg), con o significau de «sinyor d'o castiello» y «conte d'o castiello» respectivament.

Referencias

 Se veiga tamién 
 Alcaide.
 Castellanía d'Amposta.

Categoría:Castiellos
Categoría:Gubernants