Ica-klippe

Die Ica-klippe is ’n versameling andesietklippe met gegraveerde motiewe wat in die 1960’s as kunswerke geskep is deur die Peruaanse boer Basilio Uschuya en ander in die Ica-provinsie. Die artefakte, waarvan baie opvallend nievlieënde dinosourusse en moderne tegnologie uitbeeld in ’n styl wat Meso-Amerikaanse kuns naboots, is aanvanklik verkoop asof hulle ’n egte pre-Columbiese oorsprong het. Later het Uschuya en ander boere egter erken hulle het die klippe vir wins geskep., ook aanlyn by skepdic

Klippe met gegraveerde kunswerk is in die middel van die 16de eeu vir die eerste keer in Peru aangemeld tydens die Spaanse verowering. Daaropvolgende argeologiese vondste was feitlik niebestaande, hoewel grafrowers in ’n stadium voor die 1960’s begin het om klippe soortgelyk aan die Ica-klippe te verkoop. Die moderne stel klippe is vir die eerste keer in die 1960’s en '70’s gewild gemaak. Die bekendste versameling, wat sowat 20 000 individuele voorwerpe bevat het, het aan die geneesheer Javier Cabrera Darquea behoort. Cabrera het die meeste van sy klippe by Uschuya gekoop voordat laasgenoemde die vervalsing erken het, en het geglo dat hulle bewys lewer van ’n antieke interstellêre beskawing wat honderde miljoene jare gelede in Peru bestaan het.

Ten spyte daarvan dat die vervalsing aan die lig gekom het en die kunswerke dinosourusspesies uitbeeld wat nie sover bekend in Suid-Amerika voorgekom het nie, met verouderde opvattings oor hulle anatomie, het sommige groepe, soos jong-aarde-kreasioniste en voorstanders van antieke ruimtevaarderteorieë, die klippe as bewys vir hulle aansprake aangehaal. Dit is moontlik dat sommige van die Ica-klippe sonder fantastiese uitbeeldings wel egte pre-Columbiese artefakte is, ’n moontlikheid wat hoofsaaklik waar kan wees van klippe wat nie deel van Cabrera se versameling is nie en wat konvensioneler pre-Columbiese motiewe ophet.

Geskiedenis
Agtergrond
Argeologiese ontdekkings toon bewyse van Peruaanse kulture wat oor etlike duisende jare terugstrek. In latere fases is die hele hedendaagse Peru verenig in ’n enkele politieke en kulturele eenheid, wat ’n hoogtepunt bereik het in die Inkaryk, gevolg deur die Spaanse verowering. In ander tydperke het streke soos die Ica-vallei, ’n bewoonbare gebied wat deur woestyn van ander streke geskei is, hulle eie kenmerkende kulture ontwikkel.

Gegraveerde klippe is reeds lank voor die aanmelding van die Ica-klippe in die streek bekend. Die vroegste bekende verslae van soortgelyke artefakte is opgeteken deur die Jesuïet-sendingpriester Padre Simón, wat in die vroeë en middelste 16de eeu tydens die Spaanse verowering van die Inkaryk deur Peru gereis het. Voorbeelde van hierdie klippe is glo in 1562 na Spanje gestuur.

Vroeë argeologiese opgrawings in die Ica-provinsie in die laat 19de en vroeë 20ste eeu deur navorsers soos Max Uhle, Julio C. Tello, Alfred Kroeber, William Duncan Strong en John Howland Rowe het nie gelei tot enige verslae van die ontdekking van gegraveerde andesietklippe nie. Nietemin het gegraveerde klippe wat in ’n stadium deur grafrowers geplunder is, begin om te koop aangebied te word aan toeriste en amateurversamelaars.Pezzia Assereto, A (1968)  Ica y el Perú Precolombino. Tomo I. Arqueología de la provincia de Ica. Empresa Editora Liberia, Ojeda, Venezuela. 295 pp.

’n Buitengewone aantal Ica-klippe is vandag bekend, met die totale getal wat op ongeveer 50 000 tot 100 000 geraam word.

 Cabrera se versameling 

Die bekendste versameling Ica-klippe is dié van die geneesheer Javier Cabrera Darquea (1924-2001). Volgens Cabrera se eie weergawe is sy belangstelling in die klippe vir die eerste keer geprikkel op 13 Mei 1966, toe hy een van die gegraveerde klippe as verjaardaggeskenk van sy vriend Felix Llosa Romero ontvang het. Met ’n sterk belangstelling in die Peruaanse voorgeskiedenis, het Cabrera die motief op die klip geïdentifiseer as ’n soort prehistoriese vis. Hy het nooit verduidelik watter visspesie hy geglo het die klip uitbeeld of waarom hy dit as prehistories beskou het nie.

Om sy versameling uit te brei, het Cabrera die broers Carlos en Pablo Soldi, versamelaars van Peruaanse artefakte van voor die Inkas, genader. Volgens berigte het die Soldi’s ’n groot versameling soortgelyke gegraveerde klippe gehad wat, volgens hulle, in die Ocucaje-streek ontdek is, en hulle het 341 daarvan aan Cabrera verkoop. Die Soldi’s het beweer hulle het in 1961 met die versameling van die gegraveerde klippe begin toe ’n groot aantal glo tydens ’n vloed van die Ica-rivier blootgelê is.

Verdere klippe is deur Cabrera verkry deur aankope van die boer Basilio Uschuya, wat hom van etlike duisende voorsien het. Benewens die klippe wat hy self gekry het, het Cabrera ’n versameling soortgelyke klippe gehad wat glo in die 1930’s deur sy vader, Bolivia Cabrera, op hulle plantasie ontdek is. Teen die laat 1970’s het Cabrera se versameling meer as 11 000 gegraveerde klippe bevat. Terwyl hy as mediese praktisyn gedien het (insluitend ’n termyn as hoof van die Universiteit van Lima se departement geneeskunde), het Cabrera aanvanklik sy versameling en belangstelling geheim gehou. Teen 1970 het die klippe en Cabrera se idees daaroor egter wyd bekend begin raak.

In 1996 het Cabrera sy mediese praktyk toegemaak en ’n museum geopen, die Museo de Piedras Grabadas (“Museum van Gegraveerde Klippe”), om sy versameling ten toon te stel. Die museum is volgens motiewe georganiseer en die klippe is teen die mure uitgestal. Teen die einde van sy lewe het Cabrera se versameling glo sowat 20 000 klippe bevat, waarvan baie steeds in sy museum uitgestal word. Peru se kamer van toerisme lys die museum as ’n toeristebestemming en laat die vraag oor hulle egtheid oop.

Cabrera het na die klippe as “gliptoliete” verwys en sy eie hipotese oor hulle oorsprong voorgestel, gepubliseer in sy boek The Message of the Engraved Stones of Ica. Volgens hom is die klippe gemaak deur ’n antieke soort mens wat hy die “Gliptolitiese Mens” genoem het, wat groter breine as moderne mense gehad het en hulle psigiese energie kon gebruik om gebeure in die buiteruim te beïnvloed. Die Gliptolitiese Mens het glo minstens 405 miljoen jaar gelede op Aarde verskyn en die planeet 66 miljoen jaar gelede, voor die Kryt-Paleogeen-uitwissing, verlaat om na ’n planeet in die Plejades te reis. 

Die uitwissing is glo veroorsaak deur 'n botsing van twee van die Aarde se drie mane met die planeet en het ook die ondergang van Atlantis veroorsaak. Cabrera het voorgestel dat die Gliptolitiese Mens aan boord van elektromagnetiese ruimteskepe vertrek het vanuit die gebied wat die Nazca-lyne insluit, wat hy as ’n “antieke ruimtehawe” beskou het. Voor hulle vertrek was hulle glo ’n wêreldwye beskawing wat onder meer verantwoordelik was vir die bou van die piramides van Egipte. Weens ’n gebrek aan bewyse het Cabrera se interpretasie min aanvaarding gevind, selfs onder skyngeskiedkundiges.

 Calvo se versameling 
Ica-klippe is ook versamel deur die argitek Santiago Agurto Calvo, rektor van die Nasionale Universiteit vir Ingenieurswese in Lima. Benewens die aankoop van baie sulke klippe van plaaslike inwoners, het Calvo soektogte in antieke begraafplase georganiseer en in Augustus 1966 die vonds van ’n gegraveerde klip in die Toma Luz-sektor, Callango-distrik, in die Ica-vallei aangemeld. Die konteks van die vonds het glo ooreengestem met die Tiwanaku-kultuur. Calvo het geglo die gegraveerde klippe was deel van ’n antieke begrafnisritueel.

Calvo het sy ontdekking aan die streekmuseum van Ica gerapporteer en is tydens verdere ekspedisies vergesel van die kurator daarvan, die argeoloog Alejandro Pezzia Assereto. In September 1966 het hulle glo in die Uhle-heuwelbegraafplaas, De la Banda-sektor, Ocucaje-distrik, ’n gegraveerde klip in ’n graf van die Paracas-kultuur gevind. Op die klein klip, slegs ’n paar sentimeter breed, was ’n ontwerp gegraveer wat as abstrak beskou of as ’n blom met agt kroonblare geïnterpreteer kan word. Calvo het die ontdekking in ’n Lima-koerant gepubliseer.Santiago Agurto Calvo. “Las Piedras Mágicas de Ocucaje”. El Comercio. Lima, 11 Desember 1966 Pezzia het die soektog voortgesit. In die San Evaristo-begraafplaas in Toma Luz het hy die vonds van ’n gegraveerde klip van soortgelyke grootte as die vorige een aangemeld wat ’n vis uitbeeld. In ’n nabygeleë graf in dieselfde begraafplaas het Pezzia die vonds van ’n klip wat ’n lama uitbeeld, aangemeld. Pezzia het sy bevindings in 1968 gepubliseer, met tekeninge en beskrywings.

In 1968 het Calvo sommige van die klippe uit sy versameling aan die streekmuseum van Ica geskenk en ook, sonder sukses, probeer om die gebied waar hulle ontdek is tot ’n spesiale reservaat te laat verklaar sodat antieke voorwerpe nie onwettig verwyder kon word nie. Die klippe is in die museum uitgestal en as “voor-Inka-begrafniskuns” gemerk, totdat hulle in 1970 verwyder is toe Cabrera se versameling en idees oor soortgelyke klippe bekend begin raak het, waarna die museum dit as bedrog begin beskou het.

Ontwerpe
Die Ica-klippe is met verskillende soorte beelde gegraveer. Sommige beelde is direk ingesny, terwyl ander gemaak is deur die agtergrond te verwyder en die beeld in reliëf te laat. Die beelde wissel van eenvoudige prente aan een kant van ’n klippie tot ontwerpe van groot kompleksiteit. Sommige van die ontwerpe is in style wat herinner aan die historiese Paracas-, Nazca-, Tiwanaku- of Inka-kultuur.

 Dinosourusse 

Verskeie van die klippe is gegraveer met uitbeeldings van verskillende uitgestorwe diere, meestal verskillende soorte dinosourusse. Onder die dinosourusse wat uitgebeeld word, is verskillende teropodes, souropodes, seratopsiërs en stegosouriërs. Daar is ook uitbeeldings van pterosouriërs onder die klippe. Die klippe beeld slegs uitgestorwe diere uit wat reeds aan die wetenskap bekend was ten tyde van hulle “ontdekking”. Die diere wat uitgebeeld word, stem nie ooreen met fossielvondste in die streek rondom Ica nie; geen dinosourusoorblyfsels is uit die gebied bekend nie en verskeie van die groepe wat uitgebeeld word (soos seratopsiërs) is glad nie uit Suid-Amerika bekend nie.

In sommige gevalle word die dinosourusse uitgebeeld asof hulle gejag word of deur mense getem word. Sommige jagtonele toon na bewering mense wat kritieke senuwees in die dinosourusse se ruggraat afkap, wat glo gevorderde kennis van hulle anatomie aandui.

Baie van die dinosourusse wat uitgebeeld word, weerspieël nou verouderde idees oor hulle voorkoms, wat bevestig dat die klippe vervalsings is. Een van die klippe toon byvoorbeeld ’n Tyrannosaurus-agtige teropodedinosourus met ’n byna regop houding en ’n stert wat agter hom oor die grond sleep; dit stem ooreen met uitbeeldings van Tyrannosaurus in die 1960’s, maar weerspieël nie die huidige wetenskaplike begrip van die dier nie. Daarbenewens wys sommige uitbeeldings van teropodes op die klippe dat hulle vyf vingers en vyf tone het, wat onversoenbaar is met fossielbewyse. 

Sommige van die beelde lyk asof hulle ’n dinosouruslewensiklus uitbeeld waarin larwes uit dinosouruseiers uitbroei voordat hulle ’n vorm van metamorfose ondergaan om tot die verskillende volwasse vorme te groei; dit is hoogs onversoenbaar met werklike dinosouruslewensiklusse. Een van die klippe toon ’n mens wat op ’n pterosouriër ry wat waarskynlik nie die gewig van ’n mens in vlug sou kon dra nie.

Mense en tegnologie

Die mense wat op die klippe uitgebeeld word, wat veronderstel is om aan die een of ander onbekende antieke Peruaanse kultuur te behoort, herinner aan Inkas of Asteke. Daar is voorgestel dat sommige klippe anachronistiese en hoogs gevorderde tegnologie uitbeeld, insluitend mediese professionele persone wat komplekse operasies, akupunktuur en genetiese ingenieurswese uitvoer, mense wat die hemele deur teleskope waarneem, vlieënde masjiene en ruimtetuie. Onder die operasies wat uitgebeeld word, is breinchirurgie, keisersneë en die oorplanting van harte, lewers en niere.

Die meeste mensfigure is gestileer met groot koppe en lang neuse. Die figure word uitgebeeld as draers van lendedoeke en veerhooftooisels, en wanneer hulle in oorlogstonele getoon word, dra hulle byle en spiese as wapens, ten spyte van die andersins gevorderde tegnologie wat uitgebeeld word. Diegene wat glo die klippe is eg, verdedig die oënskynlike teenstrydigheid tussen die kleredrag en gereedskap en die gevorderde tegnologie deur voor te stel dat nie alle kulture deur dieselfde tegnologiese ontwikkelingspad beweeg nie, of dat die klippe moontlik sportsoorte of rituele uitbeeld.

As so 'n gevorderde samelewing in die streek bestaan het, is dit hoogs onwaarskynlik dat die klippe die enigste aanduiding daarvan sou wees. Ander vondste wat so ’n beskawing se bestaan sou kon bevestig, sou byvoorbeeld ruïnes van gevorderde strukture, afval en grafte wees – waarvan geen gevind is nie.

 Ander ontwerpe 
Sommige klippe is gegraveer met uitbeeldings van kaarte van die land of die sterre. Daar is klippe wat dade van bestialiteit uitbeeld, waarvan sommige as “pornografies” beskryf is. Sommige klippe bevat beelde van blomme, visse of bestaande diere van verskillende soorte; in sommige gevalle is die uitgebeelde lewensvorme nie tuis in Peru nie, soos kangaroes.

Impak en ondersoek
Vertolking
links|thumb|260px|'n Klip wat blykbaar mense uitbeeld wat op ’n dinosourus ry.

Die Ica-klippe word oor die algemeen deur historici en argeoloë beskou as deeglik ontblote vervalsings en as knoeiwerk wat geskep is met die doel om geld uit toeristekopers te maak. Die verkoop van artefakte is ’n winsgewende bedryf; selfs replikas van die Ica-klippe behaal dikwels hoë pryse aanlyn. In sy Encyclopedia of Dubious Archaeology het die argeoloog Ken Feder opgemerk die Ica-klippe “is een van die deursigtigste en absurdste argeologiese klugte wat ooit gepleeg is” en dat dit “nie die gesofistikeerdste van die argeologiese klugte is wat in dié boek bespreek word nie, maar beslis een van die belaglikstes”. Die huidige wetenskaplike begrip plaas nievlieënde dinosourusse (dinosourusse anders as voëls) en mense 66 miljoen jaar uitmekaar, en dit word gevolglik as hoogs onwaarskynlik beskou dat mense en dinosourusse saam kon bestaan op die wyse wat op die Ica-klippe uitgebeeld word. 

Die Ica-klippe is internasionaal deur Cabrera gewild gemaak en is in tydskrifte en koerante oor die hele wêreld bekend gestel. Sommige skynwetenskaplike gemeenskappe het die Ica-klippe geesdriftig aanvaar as bewys vir verskeie idees. Die popularisering van die klippe het Cabrera beroemd gemaak in skynwetenskaplike kringe, maar het ook sy professionele geloofwaardigheid en gesinslewe vernietig en hom aan bespotting in die pers en minagting deur wetenskaplikes blootgestel.

Die klippe het die aandag getrek van voorstanders van die hipotese van antieke ruimtevaarders (die idee van buiteaardse besoekers aan die Aarde in die antieke verlede), soos Erich von Däniken en Robert Charroux, en is in die 1970’s wyd bekend gestel in boeke wat beweer het hulle bied bewyse van ’n gevorderde beskawing voor die uitsterwing van die dinosourusse aan. Die klippe is ook deur jong-aarde-kreasionaliste as bewys gebruik vir die idee dat dinosourusse en mense in betreklik onlangse tye saam bestaan het, wat inpas by hulle siening van ’n Aarde wat slegs ’n paar duisend jaar oud is. Replikas van die Ica-klippe word soms internasionaal in uitstallings deur kreasionalistiese instellings vertoon.

Ontleding

Geen formele wetenskaplike navorsing oor die Ica-klippe is gepubliseer nie. Aangesien hulle geen organiese materiaal bevat nie, kan die klippe nie met radiokoolstofdatering gedateer word nie, wat beteken dat enige hipotese van ’n antieke oorsprong nie met tans bestaande tegnologie getoets kan word nie. Indien enige klip vir wetenskaplike ontleding in situ (op sy oorspronklike ontdekkingsterrein in die grond) aangebied sou word, sou dit moontlik uit die omliggende materiaal gedateer kon word. Geen Ica-klip is egter ooit gevind of aangebied in ’n sekere en ondersoekbare argeologiese konteks nie.

Cabrera het beweer dat hy wetenskaplike ontleding van die klippe bevorder en het gesê dat hy individuele monsters aan navorsers by die Universiteit van Bonn en van Lima gestuur het. Beide ’n navorser by Bonn en die myningenieur Eric Wolf, ’n persoonlike vriend van Cabrera, het na bewering bevestig dat die klippe van andesiet gemaak is en dat hulle weens hulle geoksideerde pateen (buitelaag) van beduidende ouderdom lyk. Geen bewys vir hierdie resultate, of selfs dat die ontledings plaasgevind het, is ooit aangebied nie. Selfs al sou hierdie onbevestigde beoordelings van ’n beduidende ouderdom vir die klippe waar wees, sou dit nie ’n antieke ouderdom vir die gravures bevestig nie, aangesien daar geen pateen in die groewe is nie. Die gebrek aan ’n pateen wat die skerp gravures bedek, dui eerder daarop dat hulle onlangs gemaak is.

In 1977 het ’n BBC-span Ica besoek as deel van die verfilming van die "Horizon"-episode van The Case of the Ancient Astronauts. Cabrera het die span van een van die klein klippe voorsien, wat later in Londen ontleed is. Daar is bevind dat die steen self moontlik van Mesosoïese ouderdom is, maar dat die gravures onlangs gemaak is, aangesien die skoon rande van die insnydings waarskynlik nie vir lank so sou bly nie as gevolg van erosie. Die gravering is dus bepaal as iets wat ná die oksidasieproses uitgevoer is. In 1993 en 1994 is sommige Ica-klippe in Barcelona ondersoek en bewyse is gevind dat die gravures onlangs gemaak is met gereedskap soos saaglemme, sure en skuurpapier.

Identifikasie as klugte
Nadat die klippe in ’n BBC-dokumentêr bekend gestel is, het hulle die aandag van die Peruaanse owerhede en pers begin trek. Die verkoop van Peruaanse kulturele erfenis is onwettig, en die egtheid van die klippe het dus ’n regsaak geword. Ná sy arrestasie en ondervraging het Uschuya erken dat die klippe vervalsings was wat hy en sy vrou, Irma Gutiérrez, self gegraveer en aan Cabrera verkoop het. Hulle motief was om geld uit toeriste te maak en om skynhistorici soos Von Däniken te inspireer. Die inspirasie vir die verskillende gravures was glo strokiesboeke, handboeke en tydskrifte. Nadat hy vrygelaat is, het Uschuya voortgegaan om soortgelyke klippe te maak en te verkoop, hoewel hy nie meer beweer het dit is eg nie.

Uschuya het na bewering die donker pateen van die klippe verkry deur hulle in donkie- en beesmis te bak en dit met skoenpolitoer te masseer. Die gravures is met ’n tandartsboor, messe en beitels gemaak. Op ’n ander geleentheid het Uschuya beweer dat hy, nadat hy die kunswerk op die klippe geëts het, hulle in sy pluimveehok geplaas het en dat “die hoenders die res gedoen het”. Hy het na bewering oor ’n tydperk van tien jaar klippe vir Cabrera gemaak. Die proses om die klippe te maak is deur verskeie TV-spanne gedokumenteer en kan na bewering so kort as 15 minute duur.

Ten spyte van Uschuya se belydenis was ondersteuners van die klippe se egtheid nie oortuig dat dit vervalsings was nie. Twyfel is uitgespreek oor sowel sy belydenis – wat na bewering bloot ’n poging was om gevangenisstraf te vermy – en oor die idee dat ’n arm boer sonder formele opleiding tienduisende klippe sou kon gemaak het. Uschuya is egter glad nie die enigste boer wat sover bekend sulke klippe gemaak het nie. Ander selferkende klipmakers sluit Pedro Huamán, Aparicio Aparcana en ander in. In latere onderhoude het Uschuya homself teenstrydig bevestig as die vervalser van die klippe, of verklaar dat hy bloot beweer het dat hy dit gedoen het om gevangenisstraf vry te spring. In ’n onderhoud in 1995 vir die NBC-dokumentêr The Mysterious Origins of Man het Uschuya weer die klug erken, maar ook beweer dat Cabrera in sy versameling “ongeveer 5 000 egte stene” gehad het – óf ware artefakte óf deur iemand anders gemaak.

Daar is geen bewys dat Cabrera met Uschuya saamgesweer het om vals klippe te vervaardig nie, of dat sy motivering iets anders was as om te bewaar wat hy as egte artefakte beskou het en om argeologiese belangstelling te probeer wek. Dat Cabrera ’n mediese professionele persoon was en dat sogenaamde mediese tonele algemeen op die klippe voorkom, het sommige laat voorstel dat Cabrera ook by hulle skepping betrokke was. Ten spyte van Uschuya se belydenis het Cabrera volgehou dat die klippe eg was. Sy verduideliking hiervoor was dat die klippe wat deur Uschuya gemaak is, kopieë of replikas van oorspronklike, egte klippe was sodat dit wettig aan toeriste verkoop kon word. Volgens Cabrera was die getal vals Ica-klippe baie klein – slegs sowat 20-40 voorbeelde. Cabrera het ook beweer dat daar egte versamelings klippe op ’n geheime plek bestaan het wat deur “Uschuya en ander” bewaak is, insluitend in ’n geheime grot naby die Ica-rivier. Geen bewys is aangebied vir die beweerde grot se bestaan nie en skeptici neem aan dat die verhaal deur Cabrera uitgedink is. Von Däniken het in sy boek Gold of the Gods beweer dat hy in ’n stadium deur Cabrera na die grot geneem is, maar het later erken dat hy dit uitgedink het toe die verhaal deur Cabrera betwis is.

In sommige gevalle weerspieël die ontwerpe op die klippe duidelik kulturele sentiment rondom die tyd van hulle “ontdekking”. Rondom die tyd van die vigs-epidemie in die 1980’s en '90’s het “nuut ontdekte” klippe byvoorbeeld verskyn wat waarsku teen homoseksuele promiskuïteit as ’n risikofaktor vir die verswakking van die immuunstelsel.

 Moontlik egte klippe 
Dit is moontlik dat sommige van die Ica-klippe egte artefakte is, ’n idee wat byvoorbeeld ondersteun word deur vroeë Spaanse verslae van soortgelyke klippe. Die groot aantal klippe is as argument gebruik sowel ten gunste van as teen die idee dat sommige eg is. Die aantal klippe kan byvoorbeeld geïnterpreteer word as bewys teen hulle egtheid, aangesien dit kan dui op groot hoeveelhede wat vervaardig is met die doel om dit aan toeriste te verkoop. Moderne “Ica-kunstenaars” het na bewering in Uschuya en Gutiérrez se voetspore gevolg deur nuwe vervalste klippe te vervaardig, sommige gebaseer op hulle ontwerpe.

Geen studies is gedoen wat probeer om moontlik egte klippe in die versamelings te onderskei nie. Selfs al sou sommige van die buitensporiger klippe egte artefakte wees, sou hulle motiewe waarskynlik minder anachronistiese tonele uitbeeld as wat beweer is; die beelde is almal hoogs gestileer en wat presies uitgebeeld word, is in baie gevalle nie duidelik nie. Dit is byvoorbeeld moontlik dat tonele wat as gevorderde chirurgie vertolk word, in werklikheid dade van verminking toon, en dat sommige sogenaamde vlieënde masjiene alternatiewelik as voëls geïnterpreteer kan word.

Dit is moontlik dat die klippe wat deur Calvo aan die streekmuseum van Ica geskenk is, eg is. In teenstelling met dié in Cabrera se versameling het Calvo se klippe na bewering vlakker snitte, toon hulle fyner vakmanskap en beeld hulle geen uitgestorwe diere, onkonvensionele mense of gevorderde tegnologie uit nie. Die motiewe van Calvo se klippe is tipies van pre-Columbiese kuns, byvoorbeeld uitbeeldings van blomme en voëls. Indien Calvo se klippe as eg bevestig sou word, sou dit egter nie impliseer dat die buitensporiger klippe in Cabrera se versameling ook eg is nie.

Ten einde die stelling te verdedig dat die klippe deur ’n gevorderde beskawing gemaak is, het Cabrera verklaar dat andesiet ’n harde steen is wat moeilik is om te kerf, veral met klipgereedskap. In teenstelling met Cabrera se beoordeling is die klippe nie gekerf nie, maar gegraveer; die gravures is gemaak deur die geoksideerde oppervlaklaag weg te krap. Verder het baie pre-Columbiese kulture, insluitend die Asteke, Inkas en die Maja, gevorderde metallurgie gehad en was hulle nie tot klipgereedskap beperk nie.

Verwysings

Skakels
Ica stones by die Pseudoarcheology Research Archive
Museo Científico Javier Cabrera – webtuiste van Cabrera se museum

Kategorie:Inkas