John M. Martinis

John Matthew Martinishttps://escholarship.org/uc/item/5kr3d1ff (gebore 1958)  is 'n Amerikaanse fisikus en Professor Emeritus van Fisika aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara.

Martinis, John Clarke en Michel Devoret is in 2025 met die Nobelprys vir Fisika bekroon vir hul gesamentlike werk van makroskopiese kwantummeganiese tonnelwerk en energiekwantisering in 'n elektriese stroombaan.

Opvoeding
Martinis het gegradueer aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, en in 1980 'n Baccalaureus Scientiae met 'n hoofvak in fisika en in 1987 'n Doktor in Filosofie in fisika ontvang.

Tydens sy doktorale studies het hy die kwantumgedrag van 'n makroskopiese veranderlike, die faseverskil oor 'n Josephson-tonnelaansluiting, ondersoek. Sy doktorale adviseur was John Clarke. Gedurende hierdie tyd het hy saamgewerk met Michel Devoret, 'n postdoktorale navorser destyds.

Loopbaan
Hy het by die Commissariat à l'Energie Atomique in Saclay, Frankryk, aangesluit vir 'n eerste postdoktorale posen daarna by die Elektromagnetiese Tegnologie-afdeling by die Nasionale Instituut vir Standaarde en Tegnologie (NIST) in Boulder, waar hy gewerk het aan supergeleidende kwantuminterferensietoestelle (SQUID's) versterkers. Terwyl hy by NIST was, het hy 'n tegniek van X-straalopsporing ontwikkel deur 'n supergeleidende oorgangsrandsensor-mikrokalorimeter met elektrotermiese terugvoer te gebruik.

Sedert 2002 werk hy met Josephson-Junction-kwantumbitte met die doel om die eerste kwantumrekenaar te bou.

In 2004 het hy na die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara, verhuis, waar hy die Worster-leerstoel in eksperimentele fisika tot 2017 beklee het. In 2014 is Martinis en sy span deur Google aangestel om die eerste nuttige kwantumrekenaar te bou.

In 2014 het die Google Quantum A.I. Lab aangekondig dat hulle Martinis en sy span in 'n multimiljoen-dollar-ooreenkoms aangestel het om 'n kwantumrekenaar te bou met behulp van supergeleidende kwbitte.

Op 23 Oktober 2019 het Martinis en sy span 'n artikel in Nature gepubliseer met die titel "Kwantumoppergesag met behulp van 'n programmeerbare supergeleidende verwerker", waar hulle aangebied het hoe hulle vir die eerste keer kwantumoppergesag bereik het met behulp van 'n 53-kwabit kwantumrekenaar. In April 2020 het Martinis by Google bedank nadat hy hertoegewys is aan 'n adviserende rol.

Op 29 September 2020 is aangekondig dat Martinis na Australië verhuis het om by Silicon Quantum Computing aan te sluit, 'n beginonderneming wat deur professor Michelle Simmons gestig is.

In 2022 het hy die maatskappy Qolab mede-gestig op grond van die uitgangspunt dat "die halfgeleierbedryf die sleutel hou tot die skep van 'n praktiese kwantumrekenaar deur die grootskaalse vervaardiging van hoëgehalte-kwantumbitte moontlik te maak". Vanaf Januarie 2025 is hy die hoof tegnologie beampte van die maatskappy.

Eerbewyse en toekennings
In 2014 het hy die Fritz London Gedenkprys gedeel met Michel Devoret en Robert J. Schoelkopf.

In 2021 het hy die John Stewart Bell-prys vir navorsing oor fundamentele kwessies in kwantummeganika en hul toepassings ontvang.

In 2025 het hy die Nobelprys in fisika ontvang saam met sy doktorale adviseur John Clarke en Devoret vir die ontdekking van makroskopiese kwantummeganiese tonnelvorming en energiekwantisering in 'n elektriese stroombaan.

 Verwysings 

Kategorie:Nobelprys vir Fisika wenners
Kategorie:Geboortes in 1958
Kategorie:Lewende mense
Kategorie:Fisika