Indo-Pakistan-oorlog van 1971

Die Indo-Pakistan-oorlog van 1971, ook bekend as die derde Indo-Pakistan-oorlog, was 'n militêre konfrontasie tussen Indië en Pakistan wat plaasgevind het tydens die Bangladesj-bevrydingsoorlog in Oos-Pakistan vanaf 3 Desember 1971 tot die Pakistanse oorgawe in Dhaka op 16 Desember 1971. Die oorlog het begin met Pakistan se Operasie Chengiz Khan, wat bestaan het uit voorkomende lugaanvalle op agt Indiese lugstasies. Die aanvalle het daartoe gelei dat Indië oorlog teen Pakistan verklaar het, wat hul toetrede tot die oorlog vir Oos-Pakistan se onafhanklikheid, aan die kant van Bengaalse nasionalistiese magte, gemerk het. Indië se toetrede het die bestaande konflik uitgebrei met Indiese en Pakistanse magte wat aan beide die oostelike en westelike fronte betrokke was."India: Easy Victory, Uneasy Peace". Time. 27 Desember 1971. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Junie 2017. Besoek 24 April 2016.

Dertien dae na die begin van die oorlog het Indië 'n duidelike oorhand behaal, en die Oostelike Bevel van die Pakistanse weermag het die instrument van oorgawe op 16 Desember 1971 in Dhaka onderteken, wat die vorming van Oos-Pakistan as die nuwe nasie van Bangladesj aandui. Ongeveer 93 000 Pakistanse dienspligtiges is deur die Indiese Leër gevange geneem, wat 79 676 tot 81 000 uniformpersoneel van die Pakistanse Gewapende Magte ingesluit het, insluitend sommige Bengaalse soldate wat lojaal aan Pakistan gebly het. Die oorblywende 10 324 tot 12 500 gevangenes was burgerlikes, óf familielede van die militêre personeel óf kollaborateurs (Razakars).Haqqani, Hussain (2005). Pakistan: Between Mosque and Military. Carnegie Endowment for International Peace. bl. 87. .

Daar word beraam dat lede van die Pakistanse weermag en ondersteunende pro-Pakistanse Islamitiese milisies tussen 300 000 en 3 000 000 burgerlikes in Bangladesj doodgemaak het.Kennedy, Senator Edward, "Crisis in South Asia – A report to the Subcommittee investigating the Problem of Refugees and Their Settlement, Submitted to U.S. Senate Judiciary Committee", 1 November 1971, U.S. Govt. Press, page 66. Sen. Kennedy wrote, "Veldverslae aan die Amerikaanse regering, tallose joernalistieke verslae van ooggetuies, verslae van internasionale agentskappe soos die Wêreldbank en bykomende inligting wat beskikbaar is vir die subkomitee dokumenteer die skrikbewind wat Oos-Bengale (Oos-Pakistan) in sy greep het. Lede van die Hindoe-gemeenskap is die hardste getref en is van hul grond en winkels beroof, sistematies geslag en op sommige plekke met geel kolle gemerk 'H' geverf. Dit alles is amptelik goedgekeur, beveel en geïmplementeer onder krygswet van Islamabad." As gevolg van die konflik het 'n verdere agt tot tien miljoen mense uit die land gevlug om skuiling in Indië te soek.Rummel, Rudolph J., "Statistics of Democide: Genocide and Mass Murder Since 1900" , , Chapter 8, Table 8.2 Pakistan Genocide in Bangladesh Estimates, Sources, and Calculations : lowest estimate 2 million claimed by Pakistan (reported by Aziz, Qutubuddin. Blood and tears Karachi: United Press of Pakistan, 1974. pp. 74, 226), some other sources used by Rummel suggest a figure of between 8 and 10 million with one (Johnson, B. L. C. Bangladesh. New York: Barnes & Noble, 1975. pp. 73, 75) that "could have been" 12 million.

Tydens die oorlog het lede van die Pakistanse weermag en ondersteunende pro-Pakistanse Islamitiese milisies genaamd die Razakars tussen 200 000 en 400 000 Bengaalse vroue en meisies verkrag in 'n sistematiese veldtog van volksmoordverkragting.

 Verwysings 

Kategorie:Geskiedenis van Bangladesj
Kategorie:Geskiedenis van Indië
Kategorie:Geskiedenis van Pakistan
Kategorie:Koue Oorlog