Susumu Kitagawa

Susumu Kitagawa (北川 進, Kitagawa Susumu; gebore 4 Julie 1951) is 'n Japannese chemikus wat werk in die veld van koördinasiechemie, met spesifieke fokus op die chemie van organies-anorganiese hibriede verbindings, sowel as chemiese en fisiese eienskappe van poreuse koördinasiepolimere en metaal-organiese raamwerke in die besonder. Hy is tans 'n vooraanstaande professor aan die Universiteit van Kioto se instituut vir geïntegreerde selmateriaalwetenskappe (iCeMS), waarvan hy medestigter en huidige direkteur is. In 2025 het hy die Nobelprys vir Chemie saam met Richard Robson en Omar M. Yaghi ontvang.

Lewensloop
Van 1975 tot 1979 het Kitagawa 'n PhD-graad in koolwaterstofchemie aan die Universiteit van Kioto verwerf, waar hy voorheen sy voorgraadse studies gedoen het. Hy is in 1979 as assistent-professor aan die Universiteit van Kindai aangestel, eers in 1983 tot dosent bevorder en in 1988 tot medeprofessor.

In 1992 het hy professor in anorganiese chemie aan die Metropolitaanse Universiteit van Tokio geword en in 1998 professor in anorganiese funksionele chemie aan die Universiteit van Kioto, in die departement van sintetiese chemie en biologiese chemie. In 2007 was hy medestigter van die Instituut vir Geïntegreerde Sel-Materiaalwetenskappe en is hy as adjunkdirekteur aangewys. Sedert 2013 is hy die direkteur van die instituut.

Benewens sy akademiese poste in Japan, was hy in 1986–1987 gasprofessor aan die Texas A&M Universiteit saam met F. Albert Cotton, en in 1996 aan die Stadsuniversiteit van New York. Hy het in 2018 'n eregraad van die Tegniese Universiteit van München ontvang.

In 2011 het hy 'n lid van die Wetenskapsraad van Japan geword.

In 2021 het Kitagawa, as verteenwoordiger van Japan en die Universiteit van Kioto, die historiese Japan-Taiwan Simposium bygewoon en omvattende biomediese samewerking tussen die twee lande bespreek met die presidente van die Fu Jen Katolieke Universiteit en die Nasionale Tsing Hua Universiteit.

In 2025 is Kitagawa, saam met Richard Robson en Omar M. Yaghi, die Nobelprys vir Chemie toegeken vir die werk aan molekulêre boustene. 

Navorsing
Na aanleiding van Makoto Fujita (1994) en Omar M. Yaghi (1995), het Kitagawa (1997) ontdek dat die koördinasiepolimeerstruktuur gasadsorpsie-eienskappe het.
Sy mees aangehaalde werke sluit in: 
In 1997, 'n baanbrekende verslag oor 'n poreuse koördinasiepolimeer (MOF) vir kleinmolekule-adsorpsie
in 2004, 'n vroeë oorsig van funksionele poreuse koördinasiepolimere 
in 2005, 'n studie van dinamiese eienskappe van poreuse koördinasiepolimere gebaseer op waterstofbindings
in 2009, 'n oorsig van "sagte poreuse kristalle", wat grootskaalse strukturele transformeerbaarheid na chemiese of fisiese stimulasie bied

Toekennings
2003– Prys van die Creative Society of Japan (CSJ) vir Kreatiewe Werk
2008 – Humboldt Navorsingsprys
2009 – Chemiese Vereniging van Japan-toekenning
2010 – Thomson Reuters Aanhalingspryswenners 
2011 – Medalje van Eer met Pers Lint
 2013 – De Gennes-prys 
 2016 – Japan Akademie-prys (akademici)
 2016 – Fred Basolo-medalje, Northwestern Universiteit, VSA
 2017 – Chemie vir die toekoms Solvay-prys 
 2017 – Fujihara-toekenning
 2019 – Grand Prix de la Fondation de la Maison de la Chimie 
 2019 – Emanuel Merck-lesingskap 
 2019 – Lid van die Japan Akademie
 2023 – Lid van die Royal Society
 2025 – Nobelprys vir ChemieNobel Prize in Chemistry 2025 - Susumu Kitagawa

 Verwysings 

Kategorie:Nobelprys vir Chemie wenners
Kategorie:Geboortes in 1951
Kategorie:Lewende mense
Kategorie:Chemie