Kinematografie

Kinematografie, van die Griekse κίνημα (kínēma, "beweging"), en γράφειν (gráphein , "om te skryf, teken, skilder"), is die kuns van rolprente en, meer onlangs, elektroniese videokamerafotografie. 'n Kinematograaf gebruik ’n lens om weerkaatste lig van voorwerpe te fokus in ’n werklike beeld, wat oorgedra word na ’n beeldsensor of liggevoelige materiaal in die rolprentkamera. Dié beligtings word agtereenvolgens geskep en vir latere verwerking en besigtiging as ’n rolprent bewaar. 

Die vaslegging van beelde met ’n elektroniese beeldsensor lewer ’n elektriese lading vir elke pieksel in die beeld, wat elektronies verwerk en in ’n videolêer gebêre word vir daaropvolgende verwerking of vertoning. Beelde wat met fotografiese emulsie vasgelê word, lei tot ’n reeks onsigbare latente beelde op die filmrol, wat chemies “ontwikkel” word tot ’n sigbare beeld. Die beelde op die filmrol word met ’n rolprentprojektor geprojekteer vir besigtiging.

Kinematografie word in baie velde van die wetenskap en die sakewêreld gebruik, sowel as vir vermaakdoeleindes en massakommunikasie.

Geskiedenis
Swart-wit
In swart-wit kinematografie word beelde in skakerings van grys geskiet. Dit is 'n kragtige tegniek waarmee rolprentvervaardigers kontras, tekstuur en beligting kan benadruk. Visueel treffende en atmosferiese prente is so geskep. Dit gee ook die akteurs se gesigsuitdrukkings meer definisie.

Vandat rolprente in die 1880's begin maak is, was hulle hoofsaaklik monochroom. Dit beteken nie noodwendig swart-wit nie, maar in een kleur of skakering. Omdat swart-wit goedkoper was, is dit vir die meeste ou prente gebruik tot in die 1950's, toe goedkoper kleurprosesse ontwikkel is. Teen die 1960's is die meeste rolprente in kleur geskiet. Deesdae is swart-wit prente skaars.

Ken Dancyger se boek The Technique of Film and Video Editing: History, Theory, and Practice gee 'n insig in die historiese en teoretiese aspekte van swart-wit kinematografie.

Noemenswaardige rolprente wat in swart-wit geskiet is, sluit in Casablanca (1942), Raging Bull (1980) en Schindler's List (1993). Dié prente wys die krag en uiteenlopendheid van swart-wit kinematografie om emosionele beelde te skep.

Kleur
Ná die uitvinding van rolprente is baie energie daaraan bestee om prente in natuurlike kleur te skep. Die uitvinding van praatflieks het die vraag na kleurkinematografie verder verhoog. Dit is egter 'n stadige proses in vergelyking met ander tegnieke.

Vroeë kleurflieks is nie in kleur geskiet nie. Dit was swart-wit prente wat dan met die hand of met masjiene gekleur is. Die vroegste voorbeeld is die handgekleurde weergawe van Annabelle Serpentine Dance in 1895. Dié tegniek het gewild gebly tot met die uitvinding van kleurkinematografie in die 1910's.

In 1902 het Edward Raymond Turner die eerste prente met natuurlike kleur geskep. In 1909 het die publiek Kinemacolor gesien. Die eerste weergawe van Technicolor is in 1917 bekend gestel, Kodachrome in 1935 en Eastmancolor in 1950. Laasgenoemde het gelei tot die einde van Tecnicolor.Cook, David A., A History of Narrative Film (2de uitgawe), W.W. Norton & Company, 1990).  

Verwysings

Skakels

Kategorie:Fotografiese tegniek
Kategorie:Rolprenttegnologie