Meertaligheid

Meertaligheid is die gebruik van meer as een taal, óf deur 'n  individuele spreker óf deur 'n groep sprekers. Wanneer die tale slegs twee is, word dit gewoonlik tweetaligheid genoem. Daar word geglo dat meertalige sprekers meer is as eentalige sprekers in die wêreldbevolking.   Meer as die helfte van alle Europeërs beweer dat hulle ten minste een taal anders as hul moedertaal praat,  maar baie lees en skryf in een taal. Om meertalig te wees, is voordelig vir mense wat wil deelneem aan handel, globalisering en kulturele openheid.  Danksy die maklike toegang tot inligting wat deur die internet moontlik gemaak word, het individue se blootstelling aan verskeie tale al hoe meer moontlik geword. Mense wat verskeie tale praat, word ook poliglotes genoem. 

Meertalige sprekers het gedurende hul kinderjare ten minste een taal verwerf en behou, die sogenaamde eerste taal (L1). Die eerste taal (soms ook na verwys as die moedertaal genoem) word gewoonlik sonder formele onderwys aangeleer, deur meganismes waaroor geleerdes verskil.  Kinders wat twee tale in hul moedertaal van hierdie vroeë jare af aanleer, word gelyktydige tweetaliges genoem. Dit is algemeen dat jong gelyktydige tweetaliges meer vaardig in een taal as in die ander is.

Verwysings