SNARC

Die Stogastiese Neurale Analoogversterkingrekenaar (SNAVR) (Engels: Stochastic Neural Analog Reinforcement Calculator -SNARC) is 'n neurale-net masjien ontwerp deur Marvin Lee Minsky.Minsky, Marvin. 1952. “A Neural-Analogue Calculator Based Upon a Probability Model of Reinforcement.” Harvard University Psychological Laboratories, Cambridge, Massachusetts. and  Aangespoor deur 'n brief van Minsky, het George Armitage Miller die befondsing ('n paar duisend dollar) vir die projek by die Kantoor van Vlootnavorsing van die Amerikaanse Departement van Verdediging in die somer van 1951 ingesamel, met die werk wat deur Minsky, wat toe 'n nagraadse student in wiskunde aan die Princeton-universiteit was, uitgevoer sou word. Destyds het 'n fisika nagraadse student aan Princeton, Dean S. Edmonds, vrywillig gesê dat hy goed was met elektronika en daarom het Minsky hom by die projek ingesluit.

Gedurende sy voorgraadse jare is Minsky geïnspireer deur die 1943 Warren McCulloch en Walter Pitts-artikel oor kunsmatige neurone, en het besluit om so 'n masjien te bou. Die leerproses was Skinneriaanse versterkingsleer, en Minsky het breedvoerig met Skinner gepraat tydens die ontwikkeling van die masjien. Hulle het die masjien op 'n kopie van Shannon se doolhof getoets en gevind dat dit kon leer om die doolhof op te los. Anders as Shannon se doolhof, het hierdie masjien nie 'n fisiese robot beheer nie, maar rotte gesimuleer wat in 'n doolhof hardloop. Die simulasie word vertoon as 'n "rangskikking van ligte", en die stroombaan is versterk elke keer as die gesimuleerde rot die doel bereik het.

Die masjien het sy skeppers verras. "Die rotte het eintlik met mekaar interaksie gehad. As een van hulle 'n goeie pad gevind het, sou die ander geneig wees om dit te volg."

Die masjien self is 'n lukraak gekoppelde netwerk van ongeveer 40 Hebb-sinapse. Hierdie sinapse het elk 'n geheue wat die waarskynlikheid bevat dat die sein in een inset kom en 'n ander sein uit die uitset sal kom. Daar is 'n waarskynlikheidsknop wat van 0 tot 1 gaan wat die waarskynlikheid van die seine wys. As die waarskynlikheidssein deurkom, onthou 'n kapasitor hierdie funksie en aktiveer 'n elektromagnetiese koppelaar. Op hierdie stadium sal die operateur 'n knoppie druk om 'n beloning aan die masjien te gee. Dit aktiveer 'n motor op 'n surplus Minneapolis-Honeywell C-1 giroskopiese outmatiesevliegstelsel van 'n B-24-bomwerper. Die motor draai 'n ketting wat na al 40 sinapsmasjiene gaan en kyk of die koppelaar ingeskakel is of nie. Aangesien die kapasitor slegs vir 'n sekere tyd kan "onthou", vang die ketting slegs die mees onlangse opdaterings van die waarskynlikhede op.

Elke neuron het 6 vakuumbuise en 'n motor bevat. Die hele masjien is "so groot soos 'n vleuelklavier" en het 300 vakuumbuise bevat. Die buise het gereeld gefaal, maar die masjien het steeds gewerk ten spyte van mislukkings.

Hierdie masjien word beskou as een van die eerste baanbrekerspogings op die gebied van kunsmatige intelligensie. Minsky was 'n stigterslid van MIT se Projek MAC, wat verdeel is om die MIT Laboratorium vir Rekenaarwetenskap en die MIT Kunsmatige Intelligensielaboratorium te word, en is nou die MIT Rekenaarwetenskap- en Kunsmatige Intelligensielaboratorium. In 1985 het Minsky 'n stigterslid van die MIT Medialaboratorium geword.

Volgens Minsky het hy die masjien aan studente in Dartmouth geleen en daarna verloor, behalwe vir 'n enkele neuron.Oral history interview 'n Foto van Minsky se laaste neuron kan  hier gesien word. Die foto toon 6 vakuumbuise, waarvan een 'n Sylvania JAN-CHS-6H6GT/G/VT-90A is.

 Verwysings 

Kategorie:Kunsmatige intelligensie