Le Voyage à travers l'impossible

Le Voyage à travers l'impossible (Engels: The Impossible Voyage, ook bekend as An Impossible Voyage en Whirling the Worlds, is 'n Franse stil truukrolprent uit 1904 geregisseer deur Georges Méliès. Geïnspireer deur Jules Verne en Adolphe d'Ennery se 1882-toneelstuk Journey Through the Impossible, en in styl en formaat geskoei op Méliès se hoogs suksesvolle 1902-rolprent Le voyage dans la lune. Die rolprent is 'n satire van wetenskaplike verkenning waarin 'n groep geografies ingestelde reise na die Son, wat verskeie vervoer metodes probeer gebruik om die son te bereik. Die rolprent was 'n beduidende internasionale sukses ten tyde van sy vrystelling, en is goed ontvang deur filmhistorici.

Storielyn
links|duimnael|Die reisigers klim in die Auto-Crazyloff-motor.      
'n Vereniging van geografiese entoesiaste, die Institute of Incoherent Geography, beplan om 'n wêreldtoer te maak op so 'n manier dat dit "in konsepsie en uitvinding alle vorige ekspedisies wat deur die geleerde wêreld onderneem is, oortref." By 'n vergadering onder leiding van President Polehunter, "bygestaan deur Sekretaris Rattlebrain, deur die Argivaris Mole, deur die Vise-President Humbug, die lede van die kantoor, Easily-fooled, Daredevil, Schemer, ens., ens.", luister die weelderig geklede dames en here van die Instituut na Professor Daredevil, maar verwerp dit omdat dit nie die wêreldtoer is nie, maar verwerp die plan vir die wêreldtoer. Die president verwelkom dan die eksentrieke ingenieur Crazyloff. Hy verduidelik sy projek vir 'n nuwe "onmoontlike" reis, deur gebruik te maak van "al die bekende maniere van voortbeweging—spoorweë, motors, stuurbare ballonne, duikbootbote ..." Die ongewone plan word entoesiasties aanvaar, en voorbereidings begin.

Wanneer werk voltooi is, word die masjiene en reisigers op 'n trein gelaai en na die Switserse Alpe gestuur, waar die reisigers hul reis sal begin. Hulle klim eers op 'n toermotor, die Auto-Crazyloff, en reis deur die berge. In 'n poging om teen 'n hoë spoed oor die kruin van die Rigi te hardloop, stort die reisigers op die bodem van 'n afgrond neer. Hulle word deur bergklimmers gered en na 'n Switserse hospitaal gehaas, waar hulle geleidelike maar chaotiese herstel maak. 
duimnael|Die ekspedisie reis na die Son.
Nadat hulle klaar herstel het, klim die reisigers op 'n trein met hul ander voertuie daaraan vas, en wend 'n tweede poging aan om oor 'n kruin te ry: hierdie keer, die Jungfrau. Word elke minuut hoër en hoër, met stuurbare ballonne wat aan die trein vasgemaak is, hulle styg die ruimte in en word deur die Son ingesluk. Die reisigers land met 'n botsing op die Son se oppervlak. Hulle is bly om te lewe, maar die hitte is te veel vir hulle. Crazyloff beveel die reisigers om skuiling te soek in die trein se reusagtige yskas, maar hierdie plan gaan te ver in die ander rigting: oomblikke later is die hele groep vas gevries. Crazyloff vind 'n bondel strooi tussen die puin en steek 'n vuur op die oppervlak van die Son aan om die ys te smelt. Die reisigers ontdooi en word gelukkig in die ekspedisie se duikboot ingejaag. Crazyloff lanseer dit van 'n krans op die Son af, en dit stort deur die ruimte om in 'n oseaan op Aarde te val.

Na 'n paar minute van onderwaterbesienswaardighede veroorsaak 'n ketelprobleem die duikboot om te ontplof. Die reisigers word in die lug geslinger en land veilig by 'n hawe tussen die wrak van die duikboot. Hulle keer in triomf terug na die Instituut vir Onsamehangende Geografie, waar 'n groot fees vir hulle gehou word.

Rolspelers
Georges Méliès as die ingenieur Crazyloff (in Frans, Mabouloff; "maboul" is Frans vir "mal" of "crackpot").
Fernande Albany as mev. Polehunter, die instituut se presidentsvrou (in Frans, Madame Latrouille, vrou van president Latrouille; "avoir la trouille" is Frans vir "om bang of senuweeagtig te wees"), een van die reisigers.
May de Lavergne as 'n verpleegster in die Switserse hospitaal.    
Jehanne d'Alcy as 'n dorpenaar by die hawe.

Produksie
links|duimnael|Die film.
Die oorspronklike Franse titel van die film, Le Voyage à travers l'impossible, kom van 'n verhoogskouspel met dieselfde naam, geskryf in 1882 deur Jules Verne en Adolphe d'Ennery. Méliès is waarskynlik geïnspireer deur herinneringe aan hierdie toneelstuk, maar andersins hou die film min verband daarmee; die storielynstruktuur blyk nader geïnspireer te wees deur 'n vorige Méliès-treffer, Le voyage dans la lune.

Die rolprent  is gedurende die somer van 1904 gemaak. Die rolprent, wat tot 374 meter (ongeveer 20 minute teen stilfilm-projeksiespoed) loop,] was Méliès se langste tot nog toe, en het sowat ₣37 500 (VS$7 500) gekos om te maak. In sy opvoering en ontwerp is die film simmetries met Le voyage dans la lune: terwyl die sterrekundiges se vordering na die Maan in daardie film deurgaans as links-na-regs-beweging uitgebeeld word, is die Institute of Incoherent Geography se vordering na die Son in Le Voyage à travers l'impossible konsekwent regs-na-links. Terwyl die grootste deel van die film in Méliès se glasateljee geskiet is, is die toneel aan die voet van die Jungfrau in die buitelug verfilm, in die tuin van Méliès se eiendom in Montreuil, Seine-Saint-Denis. Die fabriek wat in die tweede toneel afspeel, herinner aan die Hall des Machines by die Parys-uitstalling van 1900. Tegnieke wat vir spesiale effekte gebruik word, sluit in verhoogmasjinerie (insluitend natuurskoon wat horisontaal en vertikaal rol), vuurwerke, miniatuureffekte, vervangingsplytings en oplosmiddels.

 Verwysings 

Kategorie:Franse rolprente