Lana Del Rey

Elizabeth Woolridge Grant (gebore 21 Junie 1985), professioneel bekend as Lana Del Rey, is 'n Amerikaanse sangeres-liedjieskrywer. Haar musiek is bekend vir sy melancholiese verkenning van glans en romantiek, met gereelde verwysings na popkultuur en Amerikana van die 1950's-1970's. Sy is die ontvanger van verskeie toekennings, insluitend 'n MTV Video Music Award, drie MTV Europe Music Awards, twee Brit Awards, twee Billboard Vroue in Musiek-toekennings en 'n Satellite Award, benewens nominasies vir elf Grammy-toekennings en 'n Golden Globe-toekenning. Variety het haar by hul Hitmakers-toekennings as "een van die invloedrykste sangeres-liedjieskrywers van die 21ste eeu" vereer. In 2023 het Rolling Stone Del Rey op hul lys van die "200 Grootste Sangers van Alle Tye" geplaas, terwyl hul susterpublikasie Rolling Stone UK haar as die "Grootste Amerikaanse Liedjieskrywer van die 21ste eeu" benoem het.

Del Rey is grootgemaak in die noorde van die deelstaat New York en het in 2005 na New York Stad verhuis om 'n musiekloopbaan te volg. Del Rey se deurbraak het in 2011 gekom met die virale sukses van haar enkelsnit "Video Games", wat tot 'n platekontrak met Polydor en Interscope gelei het. Sy het kritiese en kommersiële sukses behaal met haar tweede album, Born to Die (2012), wat 'n somber, hip hop-beïnvloede klank gehad het en die "sleeper"-treffer "Summertime Sadness" voortgebring het. Die album het talle nasionale ranglyste wêreldwyd gehaal, en in 2023 het dit die tweede album deur 'n vrou geword wat meer as 500 weke op die Amerikaanse Billboard 200 deurgebring het.

Haar krities bekroonde sesde album Norman Fucking Rockwell! (2019) was vir Album van die Jaar vir die 62ste Grammy-toekennings genomineer en is deur Rolling Stone by hul lys van "500 Grootste Albums van Alle Tye" gevoeg. Del Rey se negende ateljee-album Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd is in 2023 vrygestel, ondersteun deur die krities bekroonde enkelsnit "A&W", met laasgenoemde wat as een van die "500 Grootste Liedjies van Alle Tye" deur Rolling Stone benoem is. Later daardie jaar het sy die Billboard Global 200 top-20 treffer "Say Yes to Heaven" vrygestel.

Del Rey het aan klankbane vir visuele media saamgewerk; in 2013 het sy in die krities bekroonde musikale kortfilm Tropico geskryf en gespeel en "Young and Beautiful" vir die romantiese drama The Great Gatsby vrygestel, wat hoë lof van kritici ontvang het en nominasies vir Grammy- en Critics' Choice-toekennings ontvang het. In 2014 het sy "Once Upon a Dream" vir die donkerfantasie-avontuurfilm Maleficent en die titeltema vir die biografiese film Big Eyes opgeneem, wat vir 'n Golden Globe-toekenning genomineer is. Del Rey het ook die samewerking "Don't Call Me Angel" vir die aksiekomedie Charlie's Angels (2019) opgeneem. Del Rey het die poësie- en fotografieversameling Violet Bent Backwards over the Grass (2020) gepubliseer.

 Vroeë lewe en opvoeding 
Elizabeth Woolridge Grant is op 21 Junie 1985 in Manhattan, New York Stad;
; aan Robert England Grant Jr., 'n kopieskrywer by Grey Group, en Patricia Ann "Pat" Grant (née Hill), 'n rekeningbestuurder by dieselfde organisasie, gebore. Sy het 'n jonger suster, Caroline "Chuck" Grant, en 'n jonger broer, Charlie Grant. Sy is Katoliek grootgemaak en is van Skotse en Engelse afkoms. Toe sy een jaar oud was, het die gesin na Lake Placid, New York verhuis. In Lake Placid het haar pa vir 'n meubelmaatskappy gewerk voordat hy 'n ondernemende domeinbelegger geword het; haar ma het as onderwyseres gewerk. Daar het sy die St. Agnes-skool in haar elementêre jare bygewoon en in haar kerkkoor begin sing, waar sy die kantor was.

Sy het die hoërskool bygewoon waar haar ma vir een jaar onderwys gegee het, maar toe sy 14 of 15 was, het haar ouers haar na Kent School, 'n Episkopale kosskool in Connecticut, gestuur as gevolg van haar alkoholisme. Alkoholisme, saam met dwelms, was 'n probleem wat in haar tienerjare begin het en so ernstig geword het dat haar hele gesin, insluitend Grant self, bekommerd was. Grant het in 'n onderhoud gedeel: "Dis regtig hoekom ek op 14 na 'n kosskool gestuur is – om nugter te word." Haar oom, 'n toelatingsbeampte by die skool, het haar finansiële hulp verseker om daar te studeer. Volgens Grant het sy gesukkel om tydens baie van haar tiener- en vroeë volwasse jare vriende te maak. Sy het gesê sy was van jongs af behep met die dood en die rol daarvan in haar gevoelens van angs en vervreemding: 

Grant het later die skool verlaat om na rehabilitasie te gaan; sy is sedert 2003 nugter. Sy het 'n jaar op Long Island saam met haar tante en oom gewoon en as kelnerin gewerk. Gedurende hierdie tyd het haar oom haar kitaar leer speel en sy het "besef [dat sy] waarskynlik 'n miljoen liedjies met daardie ses akkoorde kon skryf". Kort daarna het sy liedjies begin skryf en het in nagklubs regoor die stad onder verskeie name soos "Sparkle Jump Rope Queen" en "Lizzy Grant and the Phenomena" begin optree. "Ek was altyd aan die sing, maar het nie beplan om dit ernstig na te streef nie", het sy gesê:Toe ek op agtien in New York Stad aangekom het, het ek in klubs in Brooklyn begin optree – ek het goeie vriende en toegewyde aanhangers op die ondergrondse toneel gehad, maar ons het op daardie stadium vir mekaar gespeel – en dit was dit.Sy het oorspronklik na SUNY Geneseo in Geneseo, New York gegaan, maar het uitgesak om 'n tussenjaar te neem. In die noordelike herfs van 2004, op die ouderdom van 19, het Grant by Fordham-universiteit in The Bronx, New York Stad, ingeskryf, waar sy filosofie as hoofvak geneem het, met 'n klem op metafisika. Sy het gesê sy het die vak gekies omdat dit "die kloof tussen God en wetenskap oorbrug het... Ek was geïnteresseerd in God en hoe tegnologie ons nader kon bring aan die ontdekking van waar ons vandaan kom en waarom."

Loopbaan
 2005-2010: Loopbaanbegin en vroeë opnames 
In die noordelike lente van 2005, terwyl sy nog op universiteit was, het Del Rey 'n EP van sewe snitte by die kopieregkantoor van die Verenigde State geregistreer; die aansoektitel was Rock Me Stable met nog 'n titel, Young Like Me, ook gelys. 'n Tweede EP, From the End, is ook onder Del Rey se verhoognaam van daardie tyd, May Jailer, opgeneem. Tussen 2005 en 2006 het sy 'n akoestiese album, Sirens, onder die May Jailer-projek opgeneem, wat in die middel van 2012 op die internet uitgelek het.

By haar eerste openbare optrede in 2006 vir die Williamsburg Live Songwriting Competition het Del Rey vir Van Wilson ontmoet, 'n A&R-verteenwoordiger vir 5 Points Records, 'n onafhanklike plate-etiket wat deur David Nichtern besit word. In 2007, terwyl sy 'n senior by Fordham was, het sy 'n demo-band van akoestiese snitte, No Kung Fu, aan 5 Points voorgelê, wat haar 'n opnamekontrak vir $10 000 aangebied het. Sy het die geld gebruik om na Manhattan Mobile Home Park, 'n woonwapark in North Bergen, New Jersey, te verhuis, en met die vervaardiger David Kahne te begin werk. Nichtern het onthou: "Ons plan was om alles te organiseer en 'n plaat te hê en sy sou toer onmiddellik nadat sy uit die haar graad verwerf het. Soos baie kunstenaars, het sy verander. Toe sy die eerste keer na ons toe gekom het, het sy 'n plonkerige klein akoestiese kitaar gespeel, [met] soort van reguit blonde hare - 'n baie oulike jong vrou. 'n Bietjie donker, maar baie intelligent. Ons het dit gehoor. Maar sy het baie vinnig aanhou ontwikkel."

Del Rey het in 2008 'n BA-graad in filosofie aan Fordham verwerf, waarna sy 'n EP met drie snitte, Kill Kill, as Lizzy Grant vrygestel het, met produksie deur Kahne. Sy het verduidelik: "David het gevra om met my te werk slegs een dag nadat hy my demo gekry het. Hy is bekend as 'n vervaardiger met baie integriteit en wat belangstelling gehad het om musiek te maak wat nie net pop was nie." Intussen het Del Rey gemeenskapsdienswerk vir hawelose individue en dwelmverslaafdes gedoen; sy het tydens haar universiteitsjare belangstelling in gemeenskapsdienswerk ontwikkel, toe sy "op 'n padreis deur die land gegaan het om huise op 'n Inheemse Amerikaanse reservaat te verf en te herbou".

Oor die keuse van 'n verhoognaam vir haar debuutalbum het sy gesê: "Ek wou 'n naam hê waarheen ek die musiek kon vorm. Ek was destyds baie in Miami, het baie Spaans met my vriende uit Kuba gepraat – Lana Del Rey het ons herinner aan die glans van die kus. Dit het pragtig geklink as dit uit die mond rol." Die naam is ook geïnspireer deur die aktrise Lana Turner en die Ford Del Rey-sedan, wat in die 1980's in Brasilië vervaardig en verkoop is. Aanvanklik het sy die alternatiewe spelling Lana Del Ray gebruik, die naam waaronder haar selfgetitelde debuutalbum in Januarie 2010 vrygestel is. Haar pa het gehelp met die bemarking van die album, wat vir 'n kort tydperk op iTunes te koop was voordat dit in April 2010 teruggetrek is. Kahne en Nichtern het albei gesê dat Del Rey die regte van 5 Points teruggekoop het omdat sy dit uit sirkulasie wou hê om "toekomstige geleenthede vir verspreiding te beperk – 'n weergawe van gerugte dat die aksie deel was van 'n berekende strategie".

Del Rey het haar bestuurders, Ben Mawson en Ed Millett, drie maande na die vrystelling van Lana Del Ray ontmoet, en hulle het haar gehelp om uit haar kontrak met 5 Points Records te kom, waar, volgens haar mening, "niks gebeur het nie". Kort daarna het sy na Londen verhuis en "vir 'n paar jaar" saam met Mawson gewoon. Op 1 September 2010 het Del Rey in Mando Diao se MTV Unplugged-konsert by Union Film-Studios in Berlyn opgetree. Dieselfde jaar het sy in 'n kortfilm, Poolside, opgetree, wat sy saam met 'n paar vriende gemaak het.

 2011-2013: Deurbraak met Born to Die en Paradise 
In 2011 het Del Rey selfgemaakte musiekvideo's vir haar liedjies "Video Games" en "Blue Jeans" na YouTube opgelaai, met outydse beeldmateriaal afgewissel met tonele van haar wat op haar webkamera sing. Die "Video Games"-musiekvideo het 'n virale internetsensasie geword, wat gelei het tot Del Rey se ondertekening by Stranger Records om die lied as haar debuutenkelsnit vry te stel. Sy het aan The Observer gesê: "Ek het daardie lied 'n paar maande gelede aanlyn gesit omdat dit my gunsteling was. Om eerlik te wees, dit sou nie die enkelsnit gewees het nie, maar mense het regtig daarop gereageer." Die lied het haar 'n Q-toekenning vir "Next Big Thing" in Oktober 2011 en 'n Ivor Novello-toekenning vir "Best Contemporary Song" in 2012 besorg. In dieselfde maand het sy 'n gesamentlike ooreenkoms met Interscope Records en Polydor onderteken om haar tweede ateljee-album, Born to Die, vry te stel. Sy het in dieselfde jaar met die Skotse sanger Barrie-James O'Neill begin uitgaan. Die paartjie is in 2014 na drie jaar saam uitmekaar. Del Rey het op 14 Januarie 2012 twee liedjies uit die album op Saturday Night Live opgevoer en 'n negatiewe reaksie van verskeie kritici en die algemene publiek ontvang, wat die optrede as ongelyk en vokaal wankelrig beskou het. Sy het vroeër haar plek op die program verdedig en gesê: "Ek is 'n goeie musikant ... Ek sing al vir 'n lang tyd, en ek dink dat [SNL-skepper] Lorne Michaels weet: dit ... dit is nie 'n toevallige besluit nie."


Born to Die is wêreldwyd op 31 Januarie 2012 tot kommersiële sukses vrygestel, en het nomm ereen in 11 lande bereik en op nommer twee op die Amerikaanse Billboard 200 albumlys gedebuteer, alhoewel kritici destyds verdeeld was. Dieselfde week het sy aangekondig dat sy die regte op haar 2010-debuutalbum teruggekoop het en planne gehad het om dit in die noordelike somer van 2012 onder Interscope Records en Polydor heruit te reik. In teenstelling met Del Rey se persverklaring het haar vorige platemaatskappy en vervaardiger David Kahne albei verklaar dat sy die regte op die album teruggekoop het toe sy en die etiket uitmekaar is, weens die aanbod van 'n nuwe ooreenkoms, in April 2010. Born to Die het in 2012 3,4 miljoen kopieë verkoop, wat dit die vyfde beste verkopende album van 2012 gemaak het. In die Verenigde State het Born to Die in 2012 op die Billboard 200 gebly en op nommer 76 na 36 weke op die lys geëindig. Teen 3 Februarie 2024 het Born to Die 520 weke (10 jaar) op die Billboard 200 deurgebring, wat Del Rey die tweede vrou maak wat hierdie mylpaal bereik het, wat voorheen slegs deur Adele bereik is. Billboard het die album as "een van die belangrikste katalisators vir pop se verskuiwing van uitbundige EDM na 'n stemmiger, hip-hop-beïnvloede palet in die middel-2010's" erken."

In September 2012 het Del Rey die F-Type vir Jaguar by die Parys-motorskou onthul en later die lied "Burning Desire" opgeneem, wat in 'n promosiekortfilm vir die voertuig verskyn het. Adrian Hallmark, Jaguar se globale handelsmerkdirekteur, het die maatskappy se keuse verduidelik en gesê dat Del Rey " 'n unieke mengsel van egtheid en moderniteit" gehad het. In laat September 2012 is 'n musiekvideo vir Del Rey se weergawe van "Blue Velvet" as 'n promosie-enkelsnit vir die H&M 2012 herfsveldtog vrygestel, waarvoor Del Rey ook in gedrukte advertensies modelgestaan het. Op 25 September het Del Rey die enkelsnit "Ride" ter bevordering van haar komende EP, Paradise, vrygestel. Sy het vervolgens die musiekvideo vir "Ride" op 10 Oktober 2012 by die Aero-teater in Santa Monica, Kalifornië, vertoon. Sommige kritici het die video gekritiseer omdat dit na bewering pro-prostitusie en antifeministies was, weens Del Rey se uitbeelding van 'n prostituut in 'n motorfietsbende.

Op 12 November 2012 is Paradise as 'n alleenstaande album en Born to Die: The Paradise Edition as 'n kombinasie van Del Rey se vorige album met die addisionele agt snitte op Paradise vrygestel. Paradise het Del Rey se tweede top-10-album in die Verenigde State geword, met 'n debuut op nommer 10 op die Billboard 200 met 67 000 kopieë wat in sy eerste week verkoop is. Dit is ook later vir Best Pop Vocal Album vir die 56ste Grammy-toekennings genomineer. Del Rey het verskeie nominasies vir die 2012 MTV Europa-musiektoekennings in November ontvang en het die toekenning vir Beste Alternatiewe Kunstenaar gewen. By die Brit-toekennings in Februarie 2013 het sy die toekenning vir Internasionale Vroulike Solokunstenaar gewen, gevolg deur twee Echo-toekennings in die kategorieë Beste Internasionale Nuwe Kunstenaar en Beste Internasionale Pop-/Rockkunstenaar.

Oor die volgende paar maande het sy video's van twee dekliedjies vrygestel: een van Leonard Cohen se "Chelsea Hotel #2", gevolg deur 'n duet met haar destydse kêrel, Barrie-James O'Neill, van Lee Hazlewood en Nancy Sinatra se "Summer Wine". In Mei 2013 het Del Rey 'n oorspronklike lied, "Young and Beautiful", vir die klankbaan van die 2013-verfilming van The Great Gatsby vrygestel. Na die lied se vrystelling het dit nommer 22 op die Billboard Hot 100 bereik. Kort na sy vrystelling op kontemporêre trefferradio het die etiket dit egter voortydig teruggetrek en besluit om 'n ander lied na die radio te stuur; op 2 Julie 2013 is 'n Cedric Gervais-hermengsel van Del Rey se "Summertime Sadness" na die radio gestuur; die lied was 'n onverwagte treffer en het 'n kommersiële sukses geword, het "Young and Beautiful" oortref, het nommer 6 op die Billboard Hot 100 bereik en het haar eerste Amerikaanse top-tien-treffer geword. Die hermengsel het die Grammy-toekenning vir Beste Hermengde Openmae, Nie-Klassiek in 2013 gewen, terwyl "Young and Beautiful" genomineer is vir Beste Lied Geskryf vir Visuele Media.

In Junie 2013 het Del Rey Tropico verfilm, 'n musikale kortfilm gekoppel aan snitte uit Paradise, geregisseer deur Anthony Mandler. Del Rey het die film op 4 Desember 2013 by die Cinerama Dome in Hollywood vertoon. Op 6 Desember is die klankbaan op digitale platforms vrygestel.

 2014-2016: Ultraviolence, Honeymoon, en rolprentwerk 

Op 26 Januarie 2014 het Del Rey 'n weergawe van "Once Upon a Dream" vir die 2014 donkerfantasierolprent Maleficent vrygestel. Na die voltooiing van Paradise het Del Rey aan haar opvolgalbum, Ultraviolence, begin skryf en opneem, met produksie deur Dan Auerbach. Ultraviolence is op 13 Junie 2014 vrygestel en het op nommer een in 12 lande, insluitend die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk, gedebuteer. Die album, wat wêreldwyd 880 000 kopieë in sy eerste week verkoop het, is deur die enkelsnitte "West Coast", "Shades of Cool", "Ultraviolence", en "Brooklyn Baby"  voorafgegaan. Sy het met die fotograaf Francesco Carrozzini begin uitgaan nadat hy die musiekvideo vir "Ultraviolence" geregisseer het; die twee het in November 2015 uitgemaak na meer as 'n jaar. Del Rey het die album as "meer afgeskaal, maar steeds filmies en donker" beskryf, terwyl sommige kritici die album as psigedeliese rock en woestynrock-beïnvloed beskryf het, met meer prominente kitaarinstrumentasie as haar vorige vrystellings. Later daardie jaar het Del Rey die liedjies "Big Eyes" en "I Can Fly" tot Tim Burton se 2014 biografiese rolprent Big Eyes bygedra.

Honeymoon, Del Rey se vierde ateljee-album, is op 18 September 2015 tot lof van musiekkritici vrygestel. Voor die vrystelling van die album het Del Rey die snit "Honeymoon", die enkelsnit "High by the Beach", en die promosie-enkelsnit "Terrence Loves You" voorskou. Voor die vrystelling van Honeymoon het Del Rey in Mei 2015 die The Endless Summer Tour aangepak, wat Courtney Love en Grimes as openingsoptredes gehad het. Boonop het Del Rey saamgeskryf en vokale gelewer vir die snit "Prisoner" uit The Weeknd se Beauty Behind the Madness wat op 28 Augustus 2015 vrygestel is.

In November 2015 het Del Rey as uitvoerende vervaardiger opgetree vir die kortfilm Hi, How Are You Daniel Johnston, wat die lewe van die sanger-liedjieskrywer Daniel Johnston dokumenteer. Vir die film het sy Johnston se lied "Some Things Last a Long Time" vertolk. In November 2015 het Del Rey die Trailblazer-toekenning by die Billboard Vroue in Musiek-seremonie ontvang en die MTV Europe-musiektoekenning vir Beste Alternatief gewen.

Op 9 Februarie 2016 het Del Rey 'n musiekvideo vir die lied "Freak" uit Honeymoon by die Wiltern-teater in Los Angeles vertoon. Later daardie jaar het Del Rey met die Weeknd vir sy album Starboy (2016) saamgewerk deur agtergrondvokale op "Party Monster" en hoofvokale op "Stargirl Interlude" te verskaf. "Party Monster", waaraan Del Rey saamgeskryf het, is as 'n enkelsnit vrygestel en het vervolgens die Top 20 op die Billboard Hot 100 bereik en is dubbelplatinum in die VSA gesertifiseer.

 2017-2019: Lust for Life en Norman Fucking Rockwell! 
duimnael|regop|Del Rey tree op by die Flow-fees in Helsinki, Finland, in 2017

Del Rey se vyfde ateljee-album, Lust for Life, is op 21 Julie 2017 vrygestel. Die album is voorafgegaan deur die enkelsnitte "Love"; "Lust for Life" met die Weeknd; "Summer Bummer" met A$AP Rocky en Playboi Carti; en "Groupie Love", ook met Rocky. Voor die vrystelling het Del Rey gesê: "Ek het my eerste 4 albums vir myself gemaak, maar hierdie een is vir my aanhangers en oor waarheen ek hoop ons almal gaan." Die album het verdere samewerkings met Stevie Nicks en Sean Ono Lennon bevat, wat die eerste keer was dat sy ander kunstenaars op haar eie vrystelling insluit. Die album het oor die algemeen gunstige resensies ontvang en het Del Rey se derde nommer-een-album in die Verenigde Koninkryk geword, en haar tweede nommer-een-album in die Verenigde State. Op 27 September 2017 het Del Rey die LA to the Moon Tour aangekondig, 'n amptelike konserttoer met Jhené Aiko en Kali Uchis om die album verder te bevorder. Die toer het in Januarie 2018 in Noord-Amerika begin en in Augustus afgesluit. Lust for Life is genomineer vir Best Pop Vocal Album vir die 60ste Grammy-toekennings, wat Del Rey se tweede nominasie in die kategorie was.

In Januarie 2018 het Del Rey aangekondig dat sy in 'n regsgeding met die Britse rockband Radiohead betrokke was weens beweerde ooreenkomste tussen hul lied "Creep" en haar lied "Get Free". Na haar aankondiging het regspredstawigers van hul platemaatskappy Warner/Chappell die regsgeding en Del Rey se bewerings dat die band "100% van die lied se tantieme" gevra het, ontken. Del Rey het daardie somer tydens haar optrede by Lollapalooza in Brasilië aangekondig dat die regsgeding "oor" was.

Gedurende 2018 het Del Rey as gasvokalist verskyn op verskeie snitte deur ander musikante, insluitend "Living with Myself" deur Jonathan Wilson vir Rare Birds (2018), "God Save Our Young Blood" en "Blue Madonna" deur Børns vir Blue Madonna (2018), en "Woman" deur Cat Power vir Wanderer (2018). In November 2019 is Del Rey aangekondig as die gesig van Gucci se Guilty-parfuum en het vervolgens in druk- en televisie-advertensies verskyn saam met Jared Leto en Courtney Love. Die veldtog was gesentreer rondom die konsep van "Hollyweird". Gucci se kreatiewe direkteur Alessandro Michele het gesê dat Guilty 'n geur is vir 'n vrou wat doen wat sy wil; Del Rey het verklaar sy is "baie beslis daardie persoon".
Op 6 Augustus 2019 het Del Rey die filmmaker Guillermo del Toro met sy ster op die Hollywood Walk of Fame vereer en vervolgens 'n weergawe van "Season of the Witch" vrygestel vir sy film, Scary Stories to Tell in the Dark. Dieselfde dag het Del Rey die nie-album enkelsnit "Looking for America" vrygestel, wat sy spontaan vroeër daardie week geskryf en opgeneem het in reaksie op agtereenvolgende massa-skietvoorvalle in El Paso en Dayton.

Haar sesde ateljee-album, Norman Fucking Rockwell!, is op 30 Augustus 2019 vrygestel. Nadat sy die album in September 2018 aangekondig het, is die album voorafgegaan deur die enkelsnitte "Mariners Apartment Complex", "Venice Bitch", "Hope Is a Dangerous Thing for a Woman like Me to Have – but I Have It", en "Doin' Time", asook die gesamentlike enkelsnit "Fuck It, I Love You"/ "The Greatest". Die album het wydverspreide lof van kritici ontvang, en volgens die resensie-aggregator webwerf Metacritic, is dit die beste beoordeelde album van Del Rey se loopbaan tot op daardie stadium. NME het die album vyf uit vyf sterre toegeken. In sy resensie vir Rolling Stone het Rob Sheffield geskryf: "die lank verwagte Norman Fucking Rockwell is nog massiewer en majestueuser as wat almal gehoop het dit sou wees. Lana verander haar vyfde en beste album in 'n toer deur gemene Amerikaanse drome, en gaan diep onder dekking in al ons nasie se mees verdraaide fantasieë van glans en gevaar", en het uiteindelik die album as 'n "popklassieker" bestempel. Die album is genomineer vir twee Grammy-toekennings, Album van die Jaar en Lied van die Jaar, vir sy titelsnit. Norman Fucking Rockwell! was die eerste keer dat Del Rey saam met Jack Antonoff gewerk het, wat grootliks mede-geskryf en vervaardig het; Antonoff het later met Del Rey saamgewerk aan haar volgende ateljee-album en gesproke woord-album.

In September was Del Rey te sien in 'n samewerking met Ariana Grande en Miley Cyrus getiteld "Don't Call Me Angel", die hoofenkelsnit van die klankbaan vir die 2019-rolprent Charlie's Angels. Die lied was matig suksesvol internasionaal en is later tot goud in verskeie lande gesertifiseer.ARIA Australian Top 50 Singles Chart – Australia's Official Top 50 Songs, Pop, Rock and All Genres. ARIA Charts. Retrieved on March 22, 2020. In November het Del Rey verskyn in die Amazon Prime-spesiale The Kacey Musgraves Christmas Show, saam met gaste soos Camila Cabello, James Corden, en Troye Sivan.Gonzalez, Sandra. (November 4, 2019) Kacey Musgraves is getting a Christmas special on Amazon. CNN. Retrieved on March 22, 2020.

 2020-2021: Chemtrails over the Country Club, Blue Banisters, en poësieversamelings 
In 'n onderhoud vir L'Officiel se eerste Amerikaanse uitgawe in vrog 2018, toe gevra oor haar belangstelling om 'n rolprent te maak, het Del Rey geantwoord dat sy genader is om 'n Broadway-musiekblyspel te skryf en onlangs daaraan begin werk het. Toe gevra hoe lank dit sou neem om die werk te voltooi, het sy geantwoord, "Ek mag dit binne twee of drie jaar klaarmaak." Sy het ook aangekondig dat sy sou bydra tot die klankbaan van 'n nuwe verwerking van Alice's Adventures in Wonderland.

Nadat sy in 2019 'n gesprokewoordalbum aangekondig het, het Del Rey Violet Bent Backwards over the Grass en sy ooreenstemmende gesproke woord-album in 2020 vrygestel. Die fisiese boek is op 29 September vrygestel en die Jack Antonoff-vervaardigde oudioboek op 28 Julie.: Die gesproke woord-gedig "LA Who Am I to Love You" is die dag voor die album se vrystelling as die hoofenkelsnit vrygestel. In Mei 2020 het Del Rey 'n tweede boek, Behind the Iron Gates – Insights from the Institution, aangekondig, wat oorspronklik beplan was om in Maart 2021 vrygestel te word; haar vordering met die boek is verloor toe die manuskrip in 2022 uit haar motor gesteel is.

In September 2020 was Del Rey te sien op 'n remix van Matt Maeson se 2019-lied "Hallucinogenics". Die duo het die lied vroeër in 2019 saam lewendig opgevoer. In November 2020 het Del Rey aangekondig dat sy 'n digitale opname sou vrystel wat bestaan uit "Amerikaanse standaarde en klassieke" op Kersdag, hoewel dit nog nie vrygestel is nie. Die opname bevat verskeie liedjies wat saam met Nikki Lane opgeneem is. Dieselfde maand het sy bygedra tot 'n dokumentêr oor Liverpool F.C., The End of the Storm, waar sy die klub se volkslied, "You'll Never Walk Alone", opgevoer het. Del Rey het ook die weergawe as 'n beperkte uitgawe enkelsnit vrygestel, met alle opbrengste wat na die LFC-stigting gegaan het. Del Rey is bekend as 'n aanhanger van die klub en het wedstryde by Anfield bygewoon. In Desember 2020 is berig dat sy verloof is aan die musikant Clayton Johnson.

Op 19 Maart 2021 het Del Rey haar sewende ateljee-album, Chemtrails over the Country Club, vrygestel tot kritiese lof. In 2019 aangekondig, was die album oorspronklik geskeduleer vir vrystelling in 2020 onder die titel White Hot Forever maar is in November 2020 uitgestel weens 'n vertraging in vinielvervaardiging. Soos Norman Fucking Rockwell!, is Chemtrails over the Country Club grootliks deur Del Rey saam met Jack Antonoff vervaardig. Dit is voorafgegaan deur die enkelsnitte "Let Me Love You like a Woman" op 16 Oktober 2020, en die titelsnit op 11 Januarie 2021. Musiekvideo’s is vir beide liedjies sowel as "White Dress" vrygestel.

Haar agtste ateljee-album, Blue Banisters, is op 22 Oktober 2021 vrygestel. Dit is voorafgegaan deur die gelyktydige vrystelling van drie liedjies op 20 Mei 2021: die titelsnit, "Text Book", en "Wildflower Wildfire", asook die vrystelling van die enkelsnit "Arcadia" op 8 September 2021. 'n Musiekvideo is op 8 September 2021 vir "Arcadia" vrygestel, met 'n alternatiewe musiekvideo vir die snit op 7 Oktober 2021 vrygestel. 'n Musiekvideo vir die snit "Blue Banisters" is op 20 Oktober 2021 vrygestel.

 2022-hede: Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd en The Right Person Will Stay 
Op 21 Januarie 2022 het Del Rey 'n lied getiteld "Watercolor Eyes" tydens 'n episode van Euphoria vrygestel. Del Rey het in 2022 bevestig dat sy aan nuwe musiek en poësie gewerk het; op 19 Oktober 2022 het sy egter 'n reeks video's op haar Instagram geplaas waarin sy onthul dat haar motor "enkele maande" tevore ingebreek is en haar rugsak – met 'n skootrekenaar, hardeskywe en drie videokameras – gesteel is, wat diewe toegang gegee het tot onvoltooide liedjies, 'n 200-bladsy-manuskrip van haar komende poësiebundel Behind the Iron Gates - Insights from an Institution, en twee jaar se gesinsvideo-opnames. Del Rey het die gesteelde skootrekenaar se inhoud op afstand uitgevee, wat die enigste werkende kopie van haar poësiebundel bevat het. "Ten spyte van alles wat gebeur het, is ek vol vertroue in die komende album," het Del Rey in haar Instagram-video's gesluit. Op 21 Oktober 2022 is Del Rey vertoon op "Snow on the Beach" deur Taylor Swift, op haar album Midnights, geskryf deur Swift, Del Rey, en Jack Antonoff. Die lied het op nommer 4 gedebuteer op die Billboard Hot 100, en was Del Rey se hoogste plasering op die ranglys.

Op 7 Desember 2022 het Del Rey "Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd" vrygestel as die hoofenkel van haar negende ateljee-album met dieselfde naam. In Januarie 2023 is Del Rey deur Nadia Lee Cohen gefotografeer en deur Billie Eilish vir die voorblad van Interview se Maart-uitgawe ondervra. In die onderhoud het Del Rey onthul dat die album haar diepste gedagtes sou verken en dat sommige van die liedjies op die album "super lank en woordryk" is. Op 14 Februarie 2023 is "A&W" as die tweede enkel van die album vrygestel, en 'n maand later, op 14 Maart 2023, is die derde enkel van die album, "The Grants", vrygestel. Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd is op 24 Maart 2023 vrygestel.

Op 19 Mei 2023 het Del Rey haar gewilde, voorheen onvrygestelde lied "Say Yes to Heaven" as 'n enkel vrygestel, nadat sy dit in November 2013 geskryf en opgeneem het, met die bedoeling om dit in Ultraviolence in te sluit, voordat dit gekanselleer is. Dele van die lied is op 15 Augustus 2016 uitgelek en deur ander wat Del Rey naboots op Spotify vrygestel. Op 26 Mei 2023 het Taylor Swift 'n remix van "Snow on the Beach" vrygestel, met "meer" Lana Del Rey, saam met die Til Dawn-uitgawe van haar album Midnights, weens aanvraag van aanhangers wat wou hê Del Rey moes 'n vers in die lied hê, terwyl sy in die oorspronklike weergawe slegs agtergrondvokale gehad het. Op 20 Julie 2023 is Del Rey opgemerk waar sy koffie skink en met kliënte gesels by 'n Waffle House in Florence, Alabama, in volle werknemersuniform met haar eie "Lana"-naambordjie. In 2023 het Del Rey 'n toer onderneem ter ondersteuning van Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd.

Op 20 Oktober 2023 was Del Rey te sien in Holly Macve se enkel "Suburban House". Macve het gedeel dat die twee kunstenaars in 2017 die eerste keer paaie gekruis het en dat sy 'n "groot aanhanger van [Lana se] musiek" is. Op 10 November 2023 het Del Rey 5 nominasies vir die Grammy-toekennings van 2024 ontvang, insluitend Album van die Jaar en Beste Alternatiewe Musiekalbum vir Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd, Lied van die Jaar en Beste Alternatiewe Musiekuitvoering vir "A&W", en Beste Pop Duo/Groep Uitvoering vir "Candy Necklace" met Jon Batiste. Sy is aangestel as die gesig vir die Skims 2024 Valentynsdag-versameling.

Op 31 Januarie 2024 het Del Rey by Billboard se pre-Grammy-geleentheid aangekondig dat haar volgende album in September 2024 vrygestel sou word. Dit is haar eerste country-album. Oorspronklik getiteld Lasso, het sy later die titel as The Right Person Will Stay onthul, met 'n vrystellingsdatum van 21 Mei 2025. "Tough", 'n samewerking met die Amerikaanse rapper Quavo, is op 3 Julie 2024 vrygestel.

Op 25 November 2024 het Del Rey haar UK and Ireland Tour 2025 aangekondig, wat op 23 Junie 2025 begin en op 3 Julie 2025 eindig, waarin sy in Cardiff se Principality Stadium, Glasgow se Hampden Park, Liverpool se Anfield Stadium, Dublin se Aviva Stadium en laastens London se Wembley-stadion sal optree.

In 2025 het Del Rey en The Weeknd saamgewerk aan die lied "The Abyss" van sy album Hurry Up Tomorrow. Op 25 April 2025 het Del Rey by die Stagecoach-fees opgetree, waar sy verskeie nuwe liedjies uit haar komende country-geïnspireerde album voorgestel het. Die album is voorafgegaan deur die enkelsnitte "Henry, Come On" en "Bluebird", beide saam met Luke Laird geskryf en saam met Drew Erickson vervaardig. Del Rey het verskeie liedjies uit die album tydens haar hoofvertoning by die Stagecoach Festival in April 2025 gedebuteer. Vervolgens het sy 'n uitverkoopte stadiontoer deur die VK en Ierland onderneem, wat haar eerste reeks stadionoptredes in die streek gemerk het.

 Kunstenaarskap 
Musikale styl
Del Rey is as 'n "alt-pop" of alternatiewe popkunstenaar bestempel. Haar werke is afwisselend as pop, rock, droompop, barokpop, indiepop, psigedeliese rock, gekategoriseer, terwyl dit elemente van trip hop, hip hop, lo-fi, en trap insluit. Met haar debuutvrystelling is Del Rey se musiek deur sommige musiekkritici as "Hollywood sadcore" beskryf. Dit is herhaaldelik opgemerk vir sy filmiese klank en verwysings na verskeie aspekte van popkultuur; beide kritici en Del Rey self het 'n aanhoudende tema van 1950's en 1960's Americana opgemerk. Die sterk elemente van Amerikaanse nostalgie het Idolator laat klassifiseer haar ferm as alternatiewe pop. Del Rey het haar verbintenis met die verlede in 'n onderhoud met Artistdirect verduidelik en gesê: "Ek is nie eens in die 50's gebore nie, maar ek voel asof ek daar was."

Van Born to Die het AllMusic gesê dat sy "verleidelike, oordrewe orkestrale pop haar uitbeeld as 'n soort vaag verbeelde chanteuse vir 'n generasie wat grootgemaak is op Adderall en die internet, met swaar dosisse Twin Peaks-atmosfeer". Del Rey se daaropvolgende vrystellings het verskillende style bekendgestel, veral Ultraviolence, wat 'n kitaar-gebaseerde klank gebruik het wat soortgelyk is aan psigedeliese en woestynrock. Kenneth Partridge van Billboard het hierdie stylverskuiwing opgemerk en geskryf: "Sy sing oor dwelms, motors, geld, en die slegte ouens vir wie sy altyd val, en hoewel daar steeds 'n sepia-getinte middel-eeuse geur aan baie van hierdie liedjies is, tree [Del Rey] nie meer op soos 'n uitgeharde Bette Davis nie." Met die vrystelling van Honeymoon het een resensent Del Rey se oeuvre beskryf as "oor musiek as 'n tydvervorming, met haar langsame gekreun oor melasse-agtige arrangement wat bedoel is om die klok se wysers so stadig te laat beweeg dat dit soms voel asof hulle agteruit kan gaan".

Voor haar deurbraak onder die verhoognaam Lana Del Rey, het sy onder die name Lizzy Grant, Lana Rey Del Mar, Sparkle Jump Rope Queen, en May Jailer opgetree. Onder die verhoognaam Lizzy Grant het sy haar musiek as "Hawaiiaanse glam metal" beskryf, terwyl die werk van haar May Jailer-projek akoesties was.

Invloede

Del Rey noem 'n wye reeks musikale kunstenaars as invloede, insluitend talle pop-, jazz- en blueskunstenaars uit die middel van die twintigste eeu, soos Andrew Lloyd Webber, Frank Sinatra, Nina Simone, Billie Holiday, Bobby Vinton, The Crystals, en Miles Davis. Fakkelsangers Julie London en Julee Cruise het ook as invloede gedien. "Ek hou regtig net van die meesters van elke genre," het sy in 2012 aan BBC-radiopresentator Jo Whiley gesê, en spesifiek Nirvana, Bob Dylan, Frank Sinatra en Elvis Presley genoem.

Verskeie rock- en popmusikante en groepe uit die laat-twintigste eeu het ook Del Rey geïnspireer, soos Bruce Springsteen, Britney Spears, sanger-liedjieskrywer Lou Reed, en rockband the Eagles, sowel as volksmusikante soos Leonard Cohen en Joan Baez. Del Rey het ook sanger-liedjieskrywer Cat Power, Hole se voorsanger Courtney Love, rapper Eminem, en sanger-liedjieskrywer Amy Winehouse as kunstenaars genoem na wie sy opgesien het. Del Rey het die klankbaan van American Beauty as 'n gedeeltelike inspirasie vir haar album Born to Die (2012) genoem.

Geïnspireer deur poësie, noem Del Rey Walt Whitman en Allen Ginsberg as instrumenteel vir haar liedjieskryf. In haar lied "Venice Bitch" is die liriek "nothing gold can stay" ook die titel van 'n Robert Frost-gedig. Del Rey het rolprentregisseurs David Lynch en Federico Fellini, en skilders Mark Ryden en Pablo Picasso as invloede genoem en het verklaar dat aktrise Lauren Bacall iemand is wat sy bewonder. Sy het belangstelling getoon in en is beïnvloed deur die boek Lolita en die titelkarakter, sowel as die rolprente wat dit voortgebring het in 1962 en in 1997. Sy het in die verlede Lolita fashion vertoon en selfs 'n gelyknamige lied geskryf, wat as 'n bonusspoor op sommige uitgawes van haar 2012-album Born to Die ingesluit is.

Stem en timbre
Del Rey beskik oor 'n uitgebreide contraltostemreeks, wat meer as drie oktawe beslaan en beskryf is as boeiend en hoogs emosioneel, en wissel met groot gemak van hoë note in 'n meisieagtige timbre na jazz-agtige versierings in haar laer register. Na die vrystelling van Ultraviolence, wat lewendig in enkelopnames opgeneem is sonder Pro Tools-stemredigering, het kritici Del Rey se vokale vermoëns al hoe meer waardeer, en haar groot reeks, verhoogde vokale selfvertroue en uniek emosionele aflewering geprys. Tydens opnames in die ateljee is Del Rey bekend vir vokale meerlaag-tegnieke, wat, soos opgemerk, vir haar moeilik is om in 'n lewendige omgewing te herhaal, veral met die afwesigheid van agtergrondsangers om die oorspronklike vokale styl te vul. Verhoogvrees is ook aangetoon as 'n groot bydraende faktor tot Del Rey se stryd met lewendige optredes; joernaliste het egter in 2014 opgemerk dat haar lewendige optredes in selfvertroue toegeneem het. Billboard het die Coachella-debuut van "West Coast" as 'n "ster-skeppende optrede" beskou en die sangeres se vokale vermoëns geprys. Musiekkritici het haar stem beskryf as "rokerig", "grinterig", en herinnerend aan Marilyn Monroe. Met die 2015-vrystelling van Honeymoon is haar stem deur Los Angeles Times-kritikus Mikael Wood vergelyk met dié van Julee Cruise en Eartha Kitt.
Del Rey het begin om laer vokale te gebruik met Born to Die, en beweer: "Mense het my nie baie ernstig opgeneem nie, so ek het my stem verlaag, in die geloof dat dit my sou help om uit te staan. Nou sing ek redelik laag... wel, vir 'n vrou in elk geval". "Ek sing nou laag, maar my stem was voorheen baie hoër. Weens die manier waarop ek lyk, het ek iets nodig gehad om die hele projek te anker. Andersins dink ek mense sou aanneem ek is 'n soort ligsinnige sangeres. Wel, ek dink nie... ek weet. Ek het op een manier gesing, en op 'n ander manier, en ek het gesien wat mense aantrek," het sy oor die onderwerp gesê.

Video's en verhoogoptredes
Del Rey se video's word ook dikwels gekenmerk deur hul kinematografiese kwaliteit met 'n retro flair. In haar vroeë loopbaan het Del Rey snitte van haarself opgeneem waar sy saam met haar liedjies sing op 'n webkamera en dit saam met ou tuisvideo's en films geplaas om as "tuisgemaakte musiekvideo's" te dien, 'n styl wat haar vroeë erkenning gehelp het om te verkry. Na die sukses van hierdie tuisgemaakte video's het Del Rey 'n reeks hoë-begroting musiekvideo's gehad, insluitend "Born to Die" en "National Anthem" (beide 2012) en "Young and Beautiful" (2013). Haar vroeë video's het haar persone as "slegte meisie" en "gangster Nancy Sinatra" vertoon.

Haar daaropvolgende video's vir liedjies soos "Summer Wine", "Carmen" en "Summertime Sadness" is geproduseer met aansienlik laer begrotings en het meer elemente van Del Rey se vroeë styl behou. Die Ultraviolence-era het 'n mengsel van hoë-begroting video's en selfgemaakte video's geïnkorporeer, terwyl die Honeymoon-era byna uitsluitlik film noir-geïnspireerde professioneel geskiete beeldmateriaal was. Beide eras het gesien dat sommige van Del Rey se tuisgemaakte video's vir liedjies soos "Pretty When You Cry" en "Honeymoon" nie vrygestel is nie weens Del Rey se mening dat hulle "te vervelig" was. Die Lust for Life-era was wyd gekenmerk deur sy effens gefilterde vintage-geïnspireerde voorkoms met 'n futuristiese flair. Vir Norman Fucking Rockwell!, het Del Rey se suster, Chuck Grant, drie video's in Del Rey se "tuisgemaakte video"-formaat geregisseer, terwyl Rich Lee die twee daaropvolgende video's in 'n vintage maar futuristiese styl geregisseer het, soortgelyk aan die Lust for Life-video's wat hy geregisseer het.

Kritici het Del Rey opgemerk vir haar tipies eenvoudige maar outentieke lewendige optredes. 'n Konsertresensie van September 2017 wat in The New York Times gepubliseer is, het opgemerk: "Vir meer as 'n uur was Me. Del Rey ongelooflik gemaklik, sing en glimlag met die gemak van iemand wat optree by 'n sanger-liedjieskrywer-aand by die plaaslike koffiewinkel." Nog 'n resensie deur Roy Train vir The Hollywood Reporter in 2014 het opgemerk "’n afstand in haar vriendelikheid, selfs duidelik vanaf my sitplek aan die teenoorgestelde kant van die verhoog hoog bo die gewoel, die koue steeds voelbaar".

Openbare beeld
Vroeë ontvangs
Voor die vrystelling van haar debuut groot etiket-album Born to Die in 2012, was Del Rey die onderwerp van verskeie artikels wat haar beeld en loopbaantraject bespreek het. Een artikel deur Paul Harris, gepubliseer deur The Guardian 'n week voor die album se vrystelling, het die verskille opgemerk tussen Del Rey se waargenome persona in 2008, toe sy as Lizzy Grant opgetree en musiekvideo's op YouTube geplaas het, en in 2012, as Lana Del Rey. Harris het geskryf: Die internet het figure soos [Del Rey] in staat gestel om vinnig na die voorgrond van die kulturele landskap te kom, hetsy hul opkoms deur 'n platemaatskappy-beampte beplan is of spontaan vanuit iemand se slaapkamer gebeur. Dit het die roemsiklus versnel. Dit is opmerklik dat die groot terugslag teen Del Rey plaasvind voordat haar eerste album selfs vrygestel is. Dit openbaar 'n kulturele obsessie met die "outentisiteit" wat aanhangers, kunstenaars en korporasies bo alles waardeer.Tony Simon, 'n vervaardiger wat in 2009 met Del Rey saamgewerk het, het haar verdedig teen bewerings dat sy 'n produk van haar platemaatskappy is: "Om duidelik te wees, al die kritici wat sê sy is een of ander opgemaakte-deur-die-masjien popster is vol onsin. Hoewel dit onmoontlik is om die besighede se hande uit die pop te hou wanneer 'n popster geskep word, is die wortels van waar dit alles vandaan kom stewig binne Lizzy Grant." In Del Rey se eie woorde, sy "[het] nooit 'n persona gehad nie. Nooit een nodig gehad nie. Sal nooit een nodig hê nie."
In 'n 2017-onderhoud het Del Rey gesê, "Ek het myself nie [op Born to Die] geredigeer toe ek kon nie, want baie daarvan was maar net soos dit was. Ek bedoel, omdat ek baie verander het en baie van daardie liedjies, dis nie dat ek nie daarmee kan vereenselwig nie, maar... Baie daarvan is ook dat ek maar net soort van senuweeagtig was. Ek het soort van senuweeagtig voorgekom, en daar was maar net baie dualiteite, baie teenstellings wat aan die gang was wat dalk net gevoel het soos iets was 'n bietjie af. Miskien was die ding wat af was dat ek maar net 'n bietjie meer tyd nodig gehad het of iets, en ook my pad was maar net so kronkelrig om by die punt te kom om 'n eerste plaat te hê. Ek voel asof ek alles op my eie moes uitvind. Elke beweging was maar net raaiwerk."

 Sosiale sienings 
Nadat sy deur verskeie bronne as antifeministies bestempel is, het Del Rey in 2014 gesê: "Vir my is die kwessie van feminisme maar net nie 'n interessante konsep nie. Ek is meer geïnteresseerd in ... SpaceX en Tesla, wat gaan gebeur met ons intergalaktiese moontlikhede. Wanneer mense feminisme aanroer ... Ek is maar net nie regtig so geïnteresseerd nie." Sy het ook gesê:
Vir my is 'n ware feminis iemand wat 'n vrou is wat presies doen wat sy wil. As my keuse is om, ek weet nie, by baie mans te wees, of as ek 'n werklik fisiese verhouding geniet, dink ek nie dit is noodwendig anti-feministies nie. Vir my moes die argument van feminisme nooit regtig ter sprake gekom het nie. Omdat ek nie te veel weet van die geskiedenis van feminisme nie, en dus is ek nie regtig 'n relevante persoon om in die gesprek te bring nie. Alles wat ek geskryf het, was so outobiografies, dit kon regtig net 'n persoonlike ontleding wees.

In 2017 het Del Rey haar opgedateerde siening oor feminisme verder verduidelik in 'n onderhoud met Pitchfork:
Want dinge het kultureel verskuif. Dit is nou meer gepas as onder die Obama-administrasie, waar ten minste almal wat ek geken het veilig gevoel het. Dit was 'n goeie tyd. Ons was op die op en op... Vroue het dadelik minder veilig gevoel onder [die Trump] -administrasie. Wat as hulle Planned Parenthood wegneem? Wat as ons nie geboortebeperking kan kry nie? Nou, wanneer mense my daardie vrae vra, voel ek 'n bietjie anders...

Na die Harvey Weinstein sexual abuse cases, het sy haar ondersteuning uitgespreek vir die Me Too-beweging en haarself as 'n feminis geïdentifiseer. In 2020 het sy haar ondersteuning uitgespreek vir 'n derde golf van feminisme.

In Mei van daardie jaar het sy kritiek gelok vir 'n Instagram-plasing waarin sy haarself verdedig het teen beskuldigings dat sy mishandeling verheerlik deur onder andere te wys op 'n reeks ander vroulike kunstenaars en hul suksesse met werke oor "onvolmaakte seksuele verhoudings". Del Rey het gereageer op die kritiek dat ras die tema van haar plasing was deur te sê dat sy die sangers genoem het omdat sy "[hierdie sangers liefhet] en [hulle ken]". Sy het verduidelik dat sy verwys het na dié "wat nie sterk lyk of noodwendig slim lyk, of soos hulle in beheer is nie," toe sy mense genoem het "wat soos [haar] lyk". Del Rey het verdere kritiek gelok vir die kortstondige plasing van 'n video van plunderaars tydens die George Floyd-optogte in Mei 2020.
Del Rey was dikwels krities teenoor die VSA se President Donald Trump. Sy het hom beskryf as 'n narsis en 'n produk van 'n kultuur van sosiopatie, en gesê sy geestestoestand laat hom sonder enige begrip van wat sy woorde en dade kan veroorsaak. In Januarie 2021 het Del Rey kommentaar uitgelok deur te sê Trump "[het nie geweet] dat hy 'n oproer aanhits nie" as gevolg van sy "grootheidswaan". Sy was krities teenoor Kanye West in 2018 vir sy ondersteuning van die voormalige President Trump. Gedurende die eerste jaar van Trump se presidentskap het Del Rey beweer sy het probeer om towerkuns teen Trump te gebruik. In November 2020 het Del Rey Joe Biden se verkiesing as President van die Verenigde State geëer deur "On Eagles' Wings" te cover.

Tydens die vrystelling van die kunswerk vir Chemtrails Over the Country Club op Instagram, het Del Rey wydverspreide persdekking gekry vir die voorstel dat haar vriende, wat op die voorblad verskyn, "’n pragtige mengsel van alles" was, en gesê dat sy altyd "inklusief was sonder om selfs te probeer" deur haar loopbaan. Del Rey het verduidelik, en gesê haar goeie vriende en kêrels was "rappers" en het haar kritici aangespreek, deur te sê dat voordat kommentators dit in 'n "WOC/POC-kwessie" verander het, sy "nie die een was wat die Capitol-gebou bestorm het nie" en was "besig om die wêreld te verander deur my lewe en gedagtes en liefde daar uit te sit". Sy het vervolgens die kommentare uitgevee. Na kritiek van media-afsetpunte, het Del Rey getwiet: "’n Vrou kan steeds nie kwaad word nie, reg? Selfs wanneer 'n skare-mentaliteit probeer om aan te hits."

Liefdadigheidswerk
Oor die jare heen het Del Rey verskeie sake ondersteun en verskeie opnames beskikbaar gestel as aanbiedinge om sake te ondersteun waarin sy glo. Haar 2019-enkelsnit "Looking for America" is vrygestel in reaksie op die massa-skietvoorvalle op 3-4 Augustus 2019 in El Paso, Texas, en Dayton, Ohio, met alle opbrengste van die lied wat gaan na verligtingsfondse wat slagoffers van die Augustus-skietvoorvalle en die 28 Julie 2019, Gilroy Garlic-feesskietvoorval bevoordeel. In Oktober 2020 het sy $350 000 uit die verkope van haar boek Violet Bent Backwards over the Grass aan DigDeep geskenk, 'n Los Angeles-gebaseerde nie-winsgewende organisasie, gestig deur George McGraw in 2014, wat elektriese gepompte water voorsien vir sommige van die mees afgeleë gesinne en gemeenskappe van die Navajo-nasie. Later in Desember het Del Rey 'n weergawe van "You'll Never Walk Alone" vrygestel om liefdadigheidsorganisasies te ondersteun wat deur die Liverpool F.C.-stigting ondersteun word.

In die vroeë 2000's het Del Rey by 'n skuiling vir haweloses gewerk en deelgeneem aan humanitêre werk, insluitend die bou van huise by die Navajo-nasie.

Invloed
250px|thumb|Del Rey tree op in 2012
Del Rey is genoem as 'n invloed deur 'n aantal kunstenaars, insluitend Billie Eilish, XXXTentacion, Charli XCX,  Clairo,  Beabadoobee,  Madison Beer,  Taylor Swift, Kacey Musgraves, Kali Uchis, Chappell Roan, en Olivia Rodrigo. Billboard het Born to Die gekrediteer as een van die hoofkatalisators vir die verskuiwing van popmusiek van 'n oorwegend bruisende EDM-toon na 'n meer stemmige, hip-hop-beïnvloede palet in die middel-2010's, en het opgemerk dat Del Rey onontbeerlik is vir die dekade se popmusiek, met invloed op alternatiewe-georiënteerde popkunstenaars soos Lorde, Halsey, Banks, Sky Ferreira, Father John Misty, Sia, Miley Cyrus, Selena Gomez en Taylor Swift. In 2019 het Billboard "Born to Die" insluit onder die 100 liedjies wat die 2010's gedefinieer het, en bygevoeg dat dit "’n soniese verskuiwing gemerk het wat die poplandskap heeltemal verander het". Norman Fucking Rockwell! is aangewys as een van die 500 Grootste Albums van Alle Tye deur Rolling Stone. Del Rey het lof ontvang van ouer kunstenaars, waarvan sommige inspirasies vir Del Rey self was, insluitend Bruce Springsteen, Joan Baez, Elton John, Courtney Love, en regisseurs David Lynch en John Waters.

The Washington Post het Del Rey gelys as die enigste musikant op hul "Dekade van Invloed"-lys. Pitchfork het haar benoem as een van die grootste lewende liedjieskrywers van die VSA. The Guardian het verklaar dat Del Rey se eie "suiwer vroulike waas" 'n "kenmerk is van die uitdagende vroulike popsterre wat nog kom". Haar YouTube- en Vevo-bladsye het saam meer as sewe en 'n half miljard kyke.Lana Del Rey. YouTube (May 5, 2011). Retrieved on March 22, 2020. Datenbank: BVMI. Musikindustrie.de. Retrieved on March 22, 2020. In 2022 het New York-universiteit se Clive Davis Institute of Recorded Music die herfsemesterkursus "Topics in Recorded Music: Lana Del Rey" geloods, wat handel oor Del Rey se musiek. Rolling Stone het Del Rey op nommer 175 geplaas op sy 2023-lys van die 200 Grootste Sangers van Alle Tye.  Rolling Stone UK het haar benoem as Die Grootste Amerikaanse Liedjieskrywer van die 21ste eeu (2023).

 Toekennings 
Del Rey het baie toekennings ontvang, insluitend 3 MTV Europe Music-toekennings, 2 Brit Awards, 'n Satellite-toekenning en 9 GAFFA-toekennings. Benewens hierdie toekennings, is sy ook benoem vir 11 Grammy-toekennings en 'n Golden Globe-toekenning.

 Persoonlike lewe 
Del Rey het op 26 September 2024 met Jeremy Dufrene getrou in Louisiana. Dufrene is 'n toervaartkaptein in Des Allemands, Louisiana; Del Rey het in 2019 'n toer saam met hom onderneem.

Del Rey het verklaar dat sy in God glo. Sy het in 2011 aan The Quietus gesê, "My begrip van God kom uit my eie persoonlike ervarings...want ek was so baie keer in die moeilikheid in New York dat as jy ek was, jy ook in God sou glo...Ek weet nie van een keer per week in 'n kerk bymekaarkom en al daardie dinge nie, maar toe ek gehoor het daar is 'n goddelike krag waarop jy 'n beroep kan doen, het ek dit gedoen. Ek veronderstel my benadering tot godsdiens is soos my benadering tot musiek – ek neem wat ek wil hê en laat die res.".

 Diskografie 
Ateljee-albums

 Lana Del Ray (2010)
 Born to Die (2012)
 Ultraviolence (2014)
 Honeymoon (2015)
 Lust for Life (2017)
 Norman Fucking Rockwell! (2019)
 Chemtrails over the Country Club (2021)
 Blue Banisters (2021)
 Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd (2023)
  Classic (2025)

 Geskrewe werke 
 Violet Bent Backwards over the Grass (2020)

 Filmografie 

 Poolside (2010)
 National Anthem (2012)
 Ride (2012)
 Tropico (2013)
 Hi, How Are You Daniel Johnston? (2015)
 Freak (2016)
 Tower of Song: A Memorial Tribute to Leonard Cohen (2017)
 The Kacey Musgraves Christmas Show (2019)
 Norman Fucking Rockwell (2019)

 Toere 
 Born to Die Tour (2011-2012)
 Paradise Tour (2013-2014)
 The Endless Summer Tour (2015)
 LA to the Moon Tour (2018)
 The Norman Fucking Rockwell! Tour (2019)
 2023-2024 tour
 UK and Ireland Tour 2025

 Verwysings 

 Verdere leesstof 
 Grande, P. B. (2020). Desire in Lana Del Rey. In Desire (pp. 195-226). Michigan State University Press. 
 Chirkis, B. (March 26, 2024). How Lana Del Rey Promotes Feminism Through Her Sad Girl Persona. Trinity Tripod. 

 Eksterne skakels 






Kategorie:Geboortes in 1985
Kategorie:Lewende mense