Escamotage d'une dame chez Robert-Houdin

Escamotage d'une dame chez Robert-Houdin letterlik Magiese verdwyning van 'n dame by die Théâtre Robert-Houdin (Afrikaans: Die verdwynende dame) is 'n Franse stiltruukfilm uit 1896 geregisseer deur Georges Méliès.The Vanishing LadyPhilippe Rège. Encyclopedia of French Film Directors, Volume 1 Dit bevat Méliès en Jehanne d'Alcy wat 'n toertjie op die wyse van 'n verhoogillusie uitvoer, waarin D'Alcy in die niet verdwyn. ’n Geraamte verskyn in haar plek voordat sy uiteindelik terugkeer vir ’n gordynoproep. 

Die film, wat buite in Méliès se tuin geskiet is op ’n platform wat met teatertonele versier is, is gegrond op ’n bekende verhoogillusie deur Buatier de Kolta, waarin ’n vrou verdwyn het deur deur ’n versteekte valhek te ontsnap. Met behulp van 'n redigeertegniek bekend as die vervangingsplysing, het Méliès egter die truuk uitgevoer deur spesiale rolprenteffekte eerder as konvensionele verhoogmasjinerie te gebruik. Die vervangingsplysie het Méliès ook toegelaat om nuwe materiaal aan die einde van die truuk by te voeg, wat die voorkoms en transformasie van die skeletstut en D'Alcy se terugkeer uitgevind het. Die film, opvallend as Méliès se eerste bekende gebruik van spesiale rolprenteffekte, oorleef in filmargiewe; 'n handgekleurde weergawe is ook deur 'n Méliès-geleerde gerekonstrueer.

Opsomming
duimnael|Bestaande afdruk van die film.
‘n Kulkunstenaar stap op 'n verhoog en bring sy assistent te voorskyn. Hy sprei 'n koerant op die vloer (om sodoende te demonstreer dat geen valdeur daar versteek is nie) en plaas 'n stoel bo-op dit. Hy laat sy assistent in die stoel sit en gooi 'n tjalie oor haar. Toe hy die tjalie afhaal, het sy verdwyn. Hy swaai dan sy arms in die lug en tower 'n geraamte op. Hy plaas die tjalie oor die geraamte en verwyder dit om sy assistent lewendig en gesond te openbaar.

Produksie
Die verdwynende dame is gebaseer op 'n towerdaad deur die Franse towenaar Buatier de Kolta. Méliès het reeds die toneelstuk op die verhoog in sy eie lokaal, die Théâtre Robert-Houdin in Parys, nageboots. Toe die illusie op die verhoog geskep is, is verhoogmasjinerie gebruik om die towenaar se assistent te laat verdwyn. Die koerant en tjalie was deurslaggewend vir die truuk om te werk; die koerant, eintlik 'n pasgemaakte rubberstut, het 'n valhek op die verhoogvloer versteek, terwyl die tjalie die assistent bedek het tydens haar "verdwyning" in die valhek en buite sig. (Die stoel op die verhoog is gebou met 'n wegbreeksitplek, wat die assistent in staat stel om afwaarts agter die tjalie deur 'n versteekte flap in die rubberkoerant te skuif.)

In die verfilmde weergawe verskyn Méliès as die towenaar, en sy assistent is Jehanne d'Alcy. D'Alcy, 'n kunstenaar by die Théâtre Robert-Houdin, het baie ervaring gehad met die verhoogweergawe van die illusie, waarin haar klein statuur ideaal was vir die ontsnapping by die valhek af. Die omgewing, skynbaar 'n interieur in Rococo-styl, is gebou uit teaterstelle op 'n klein buiteplatform wat Méliès in sy tuin by Montreuil-sous-Bois opgerig het.

Die begin van die film volg noukeurig die Buatier de Kolta-verhoogillusie, kompleet met die koerant- en tjalie-rekwisiete.  Op film het Méliès egter geen valhek nodig nie, maar gebruik eerder 'n redigeringstegniek genaamd die substitusie-splitsing—die eerste bekende geval van sy gebruik van hierdie effek. Die plaasvervanger-verbinding het Méliès en D'Alcy toegelaat om direk van 'n skoot van D'Alcy, wat in die stoel onder die tjalie gesit het, te sny na 'n skoot waar sy van die skerm af was; tussen die twee skote het Méliès sy posisie beklee, wat die illusie van 'n magiese verdwyning geskep het. Méliès het ook gebruik gemaak van die vervangingsplysie om die truuk vir die film uit te brei en die transformasie na en van 'n geraamte by te voeg; die Buatier de Kolta-verhoogillusie het geëindig met die assistent se verskyning.

Alhoewel hy later beweer het dat hy die tegniek onafhanklik uitgevind het, nadat sy kamera per ongeluk vasgesteek het, het Méliès waarskynlik die las ontwikkel nadat hy 'n rudimentêre weergawe in 'n 1895 Edison Manufacturing Company-film The Execution of Mary Stuart gesien het. Die verdwynende dame is die eerste bekende gebruik van die effek vir magiese in teenstelling met praktiese doeleindes, en die vervangingsplysie het die mees fundamentele spesiale effek in Méliès se oeuvre geword.

Vrystelling
Die verdwynende dame is vrygestel deur Méliès se Star Film Company en is nommer 70 in sy katalogusse. Alhoewel oorlewende afdrukke van die film in swart-en-wit is, is handgekleurde afdrukke van Méliès se films ook verkoop; die Méliès-kenner Jacques Malthête het 'n handgekleurde weergawe van die film in 1979 gerekonstrueer, met behulp van outentieke materiale. In 2017 het die Cinémathèque Française hul swart-en-wit 35 mm-kopie in 4K-resolusie gedigitaliseer.

 Hoofrolspelers 
 Georges Méliès
 Jehanne d'Alcy

 Verwysings 

 Eksterne skakels 



Kategorie:Franse rolprente