Jevons-paradoks

In ekonomie vind die Jevons-paradoks (/ˈdʒɛvənz/; soms Jevons-effek) plaas wanneer tegnologiese vooruitgang 'n hulpbron meer doeltreffend maak om te gebruik (en sodoende die hoeveelheid wat vir 'n enkele toepassing benodig word, verminder); soos die koste van die gebruik van die hulpbron egter daal, as die prys hoogs elasties is, lei dit tot 'n toename in die algehele vraag, wat veroorsaak dat die totale hulpbronverbruik styg. Regerings het tipies verwag dat doeltreffendheidswinste hulpbronverbruik sal verlaag, eerder as om moontlike toenames as gevolg van die Jevons-paradoks te antisipeer.

In 1865 het die Engelse ekonoom William Stanley Jevons opgemerk dat tegnologiese verbeterings wat die doeltreffendheid van steenkoolgebruik verhoog het, gelei het tot die verhoogde verbruik van steenkool in 'n wye reeks nywerhede. Hy het aangevoer dat, in teenstelling met algemene intuïsie, tegnologiese vooruitgang nie staatgemaak kan word om brandstofverbruik te verminder nie.

Die kwessie is heroorweeg deur moderne ekonome wat die verbruiksherstel-effekte van verbeterde energie-doeltreffendheid bestudeer. Benewens die vermindering van die hoeveelheid wat vir 'n gegewe gebruik benodig word, verlaag verbeterde doeltreffendheid ook die relatiewe koste van die gebruik van 'n hulpbron, wat die hoeveelheid wat gevra word, verhoog. Dit kan (tot 'n mate) die vermindering in gebruik as gevolg van verbeterde doeltreffendheid teenwerk. Daarbenewens verhoog verbeterde doeltreffendheid reële inkomste en versnel ekonomiese groei, wat die vraag na hulpbronne verder verhoog. Die Jevons-paradoks vind plaas wanneer die effek van verhoogde vraag oorheers, en die verbeterde doeltreffendheid lei tot 'n vinniger tempo van hulpbronbenutting.

Aansienlike debat bestaan oor die grootte van die herstel in energie-doeltreffendheid en die relevansie van die Jevons-paradoks vir energiebesparing. Sommige verwerp die effek, terwyl ander bekommerd is dat dit selfvernietigend kan wees om volhoubaarheid na te streef deur energie-doeltreffendheid te verhoog.  Bewaringsbeleide wat die gebruikskoste verhoog (soos kapitalisasie- en handelsbelasting of groen belasting) kan gebruik word om die hersteleffek te beheer.

Geskiedenis
links|duimnael|William Stanley Jevons, na wie die effek vernoem is.
Die Jevons-paradoks is die eerste keer beskryf deur die Engelse ekonoom William Stanley Jevons in sy 1865-boek The Coal Question. Jevons het opgemerk dat Engeland se steenkoolverbruik die hoogte ingeskiet het nadat James Watt die Watt-stoomenjin bekendgestel het, wat die doeltreffendheid van die steenkool-aangedrewe stoomenjin aansienlik verbeter het vanaf Thomas Newcomen se vroeëre ontwerp. Watt se innovasies het steenkool 'n meer koste-effektiewe kragbron gemaak, wat gelei het tot die verhoogde gebruik van die stoomenjin in 'n wye reeks nywerhede. Dit het weer die totale steenkoolverbruik verhoog, selfs al het die hoeveelheid steenkool wat vir enige spesifieke toepassing benodig is, gedaal. Jevons het aangevoer dat verbeterings in brandstofdoeltreffendheid geneig is om brandstofverbruik te verhoog (eerder as te verlaag), en geskryf: "Dit is 'n verwarring van idees om te veronderstel dat die ekonomiese gebruik van brandstof gelykstaande is aan verminderde verbruik. Die teenoorgestelde is die waarheid."

In daardie tyd was baie mense in Brittanje bekommerd dat steenkoolreserwes vinnig besig was om af te neem, maar sommige kenners het gemeen dat die verbetering van tegnologie steenkoolverbruik sou verminder. Jevons het aangevoer dat hierdie siening verkeerd was, aangesien verdere toenames in doeltreffendheid geneig sou wees om die gebruik van steenkool te verhoog. Gevolglik sou die verbetering van tegnologie geneig wees om die tempo waarteen Engeland se steenkoolafsettings uitgeput raak, te verhoog, en kon nie daarop staatgemaak word om die probleem op te los nie.

Alhoewel Jevons oorspronklik op steenkool gefokus het, is die konsep sedertdien uitgebrei na ander hulpbronne, bv. waterverbruik.  Die Jevons-paradoks word ook in sosiohidrologie aangetref, in die veilige ontwikkelingsparadoks wat die reservoir-effek genoem word, waar die konstruksie van 'n reservoir om die risiko van watertekort te verminder, daardie risiko eerder kan vererger, aangesien verhoogde waterbeskikbaarheid lei tot meer ontwikkeling en dus meer waterverbruik.

 Verwysings 

Kategorie:Ekonomie