Erich Ludendorff

duimnael
Erich Friedrich Wilhelm Ludendorff (9 April 1865 – 20 Desember 1937) was 'n Duitse generaal en politikus. Hy het tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) roem verwerf vir sy sentrale rol in die Duitse oorwinnings by Luik en Tannenberg in 1914. Na sy aanstelling as Eerste Kwartiermeester-generaal van die Duitse Generale Staf in 1916, het Ludendorff Duitsland se hoofbeleidmaker in 'n de facto militêre diktatorskap geword tot die land se nederlaag in 1918. Later, gedurende die jare van die Republiek Weimar, het hy deelgeneem aan die mislukte Kapp-putsch van 1920 en Adolf Hitler se Bierhal-putsch van 1923, en sodoende beduidend bygedra tot die Nazi's se magsaanval.

Erich Ludendorff het uit 'n nie-adellike familie in Kruszewnia gekom (vandaar die gebrek aan 'n "von" of "zu" in sy naam), in die Pruisiese provinsie Posen. Nadat hy sy opleiding as kadet voltooi het, is hy in 1885 as junior offisier aangestel. In 1893 is hy toegelaat tot die gesogte Duitse Oorlogsakademie, en slegs 'n jaar later is hy deur die kommandant daarvan aanbeveel by die Generale Stafkorps. Teen 1904 het hy vinnig in rang gestyg om 'n lid van die Leër se Groot Generale Staf te word, waar hy toesig gehou het oor die ontwikkeling van die Schlieffenplan.

Ten spyte daarvan dat hy uit die Groot Generale Staf verwyder is vir inmenging in die politiek, het Ludendorff sy aansien in die leër herstel deur sy sukses as bevelvoerder in die Eerste Wêreldoorlog. In Augustus 1914 het hy die suksesvolle Duitse aanval op Luik gelei, wat hom die Pour le Mérite besorg het. Aan die Oosfront onder bevel van generaal Paul von Hindenburg was Ludendorff instrumenteel in die toediening van 'n reeks verpletterende nederlae teen die Russe, insluitend by Tannenberg en die Masuriese Mere.

Teen Augustus 1916 het Ludendorff suksesvol gelobby vir Hindenburg se aanstelling as Opperbevelhebber sowel as sy eie bevordering tot Eerste Kwartiermeester-generaal. Nadat hy en Hindenburg 'n de facto militêre diktatorskap gevestig het, het Ludendorff Duitsland se hele militêre strategie en oorlogspoging tot die einde van die konflik gerig. In hierdie hoedanigheid het hy Rusland se nederlaag in die ooste verseker en 'n nuwe golf van aanvalle aan die wesfront van stapel gestuur, wat gelei het tot vooruitgang wat nie sedert die uitbreek van die oorlog gesien is nie. Teen laat 1918 was alle verbeterings in Duitsland se lot egter omgekeer na 'n reeks nederlae in die Geallieerdes se Honderd Dae-offensief. Gekonfronteer met die ineenstorting van die oorlogspoging en 'n groeiende volksrewolusie, het Kaiser Wilhelm II Ludendorff gedwing om te bedank.

Na die oorlog het Ludendorff 'n prominente nasionalistiese leier en 'n voorstander van die steek-in-die-rug-mite geword, wat beweer het dat Duitsland se nederlaag en die skikking wat by Versailles bereik is, die gevolg was van 'n verraderlike sameswering deur Marxiste, Vrymesselaars en Jode. Hy het ook deelgeneem aan die mislukte Kapp-putsch van 1920 en die Bierhal-putsch van 1923 voordat hy onsuksesvol in die presidentsverkiesing van 1925 teen Hindenburg, sy oorlogstydse meerdere, gestaan ​​het. Daarna het hy uit die politiek getree en sy laaste jare aan die studie van militêre teorie gewy. Sy bekendste werk op hierdie gebied was Die Totale Oorlog, waar hy aangevoer het dat 'n nasie se hele fisiese en morele hulpbronne vir ewig gereed moet bly vir mobilisering omdat vrede bloot 'n pouse in 'n nimmereindigende ketting van oorloë was. Na sy dood aan lewerkanker in München in 1937, is Ludendorff – teen sy uitdruklike wense – 'n staatsbegrafnis gegee wat deur Hitler georganiseer en bygewoon is.

Bronnelys

 Primêre  bronne 

 Ludendorff, Erich. The Coming War. Faber and Faber, 1931. ()
 Ludendorff, Erich. The Nation at War. Hutchinson, London, 1936. ()

 Sekondêre bronne 

 Astore, William J. "The Tragic Pursuit of Total Victory." MHQ: Quarterly Journal of Military History (Autumn 2007) 20#1) pp. 64–73.
 Brownell, William and Denise Drace-Brownell. The First Nazi: Erich Ludendorff, The Man Who Made Hitler Possible (Berkeley: Counterpoint, 2016). 356 pp highly negative online review

 Jones, LTC William A. Ludendorff: Strategist (Pickle Partners Publishing, 2015) online.



 Showalter, Dennis, and William J. Astore. Hindenburg: Icon of German Militarism  (2005) excerpt
 Amm, Bettina: Ludendorff-Bewegung. In: Wolfgang Benz (Hrsg.): Handbuch des Antisemitismus. Judenfeindlichkeit in Geschichte und Gegenwart, Band 5: Organisationen, Institutionen, Bewegungen. De Gruyter, Berlin 2012. pp. 393 ff. .
 Gruchmann, Lothar: Ludendorffs „prophetischer“ Brief an Hindenburg vom Januar/Februar 1933. Eine Legende. In: Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte. Band 47, 1999. pp. 559–562.
 Nebelin, Manfred: Ludendorff. Diktator im Ersten Weltkrieg. Siedler, München 2011. .
 Pöhlmann, Markus: Der moderne Alexander im Maschinenkrieg. In: Stig Förster (Hrsg.): Kriegsherren der Weltgeschichte. 22 historische Porträts. Beck, München 2006.  pp. 268–286.
 Puschner, Uwe; Vollnhals, Clemens (Hrgb.); Die völkisch-religiöse Bewegung im Nationalsozialismus; Göttingen 2012 .
 Schwab, Andreas: Vom totalen Krieg zur deutschen Gotterkenntnis. Die Weltanschauung Erich Ludendorffs. In: Schriftenreihe der Eidgenössischen Militärbibliothek und des Historischen Dienstes. Nr. 17, Bern 2005.

 Wegehaupt, Phillip: "Ludendorff, Erich". In: Wolfgang Benz (Hrsg.): Handbuch des Antisemitismus. Bd. 2: Personen. De Gruyter Saur, Berlin 2009, , pp. 494 ff. (retrieved über Verlag Walter de Gruyter Online).

 Eksterne skakels 

Kategorie:Duitse militariste
Kategorie:Duitsers in die Eerste Wêreldoorlog
Kategorie:Geboortes in 1865
Kategorie:Sterftes in 1937