Fumimaro Konoe

duimnael
Prins Fumimaro Konoe (近衞 文麿, Konoe Fumimaro, 12 Oktober 1891 – 16 Desember 1945) was 'n Japannese politikus wat as Eerste minister van Japan gedien het van 1937 tot 1939 en van 1940 tot 1941. Hy was voorsitter van die Japannese inval in China in 1937 en die verbrokkeling van betrekkinge met die Verenigde State, wat kort na sy ampstermyn in Japan se Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het. Konoe het 'n sentrale rol gespeel in die transformasie van Japan in 'n totalitêre staat deur die staat se Algemene Mobilisasiewet deur te druk en die Imperial Rule Assistance Association te stig terwyl alle ander politieke partye ontbind is.

Gebore in Tokio uit 'n prominente aristokratiese familie, Konoe het aan die Kioto Universiteit gegradueer en sy pa se setel in die Huis van eweknieë in 1916 opgeneem. Hy was 'n lid van die Japannese afvaardiging by die Parys Vredeskonferensie na die Eerste Wêreldoorlog, en het gedien as president van die Huis van Peers van 1933 tot 1937. Sy mentor Saionji Kinmochi. Toe die Marco Polo-brugvoorval 'n maand later plaasgevind het, het hy toesig gehou oor 'n eskalasie van spanning met die Republiek van China wat uiteindelik in die Tweede Sino-Japannese Oorlog uitgeloop het. Gedurende die vroeë jare van die konflik het Konoe 'n reeks verpletterende oorwinnings teen Chinese magte gelei, sowel as die pleging van talle gruweldade (insluitend die Nanjing-slagting). In 1938 het hy die staat se algemene mobilisasiewet uitgevaardig wat die regering se beheer oor Japannese burgers massief uitgebrei het om die land op 'n oorlogsbasis te plaas. Een jaar later het Konoe bedank omdat die Japannese weermag nie in staat was om 'n beslissende oorwinning in China te behaal nie.

Nadat hy in 1939 as Japan se regeringshoof bedank het, het Konoe as voorsitter van die Geheime Raad gedien totdat hy weer aangestel is as eerste minister van Japan in Julie 1940. Later daardie jaar het hy die Imperial Rule Assistance Association gestig en toesig gehou oor die ondertekening van die Drieparty-verdrag met Nazi-Duitsland en Fascistiese Italië. Tydens sy tweede premierskap het Konoe ook voorgesit oor die Japannese inval in Frans-Indokina, die formele erkenning van Wang Jingwei se marionetregering in Nanjing en die sluiting van die Sowjet-Japannese Neutraliteitsverdrag. Ten spyte van pogings om groeiende spanning met die Verenigde State op te los, het 'n rigiede rooster wat deur die weermag op die onderhandelinge opgelê is en Konoe se eie onbuigsaamheid die twee lande op die pad na oorlog gebring. Polities geïsoleer het Konoe in Oktober 1941 as premier bedank en is deur Hideki Tojo vervang. Ses weke later het die Stille Oseaan-oorlog uitgebreek ná Japan se aanval op Pearl Harbor.

Konoe het 'n noue raadgewer van keiser Hirohito gebly tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog en het 'n sleutelrol gespeel in die val van die Tōjō-kabinet in 1944. Met die begin van die Geallieerde besetting van Japan in 1945 het hy kortstondig as minister in die kabinet van Prins Naruhiko Higashikuni gedien, maar het onder oorlogsmisdaadverwagting gekom. Konoe het in Desember selfmoord gepleeg deur sianied in te neem voordat hy deur die owerhede in hegtenis geneem kon word.

Bronne

Connors, Lesley.  The Emperor's Advisor:  Saionji Kinmochi and Pre-War Japanese Politics, Croom Helm, London, and Nissan Institute for Japanese Studies, University of Oxford, 1987

 Iriye, Akira. The Origins of the Second World War in Asia and the Pacific, Longman, London and New York, 1987.
 Jansen, Marius B. (2000). The Making of Modern Japan. Cambridge: Harvard University Press. ; 
 Lash, Joseph P.  Roosevelt and Churchill, 1939–1941, W. W. Norton and Co, New York, 1976.


 Eksterne skakels 

Kategorie:Eerste Ministers van Japan
Kategorie:Geboortes in 1891
Kategorie:Sterftes in 1945