Aambeie

Aambeie is vaskulêre strukture in die anale kanaal. In hul normale toestand is dit kussings wat help met stoelbeheer. Hulle word 'n siekte wanneer hulle opgeswel of ontsteek word. Die tekens en simptome van aambeie hang af van die tipe teenwoordig. Inwendige aambeie lei dikwels tot pynlose, helderrooi rektale bloeding tydens ontlasting. Eksterne aambeie lei dikwels tot pyn en swelling in die area van die anus. As bloeding voorkom, is dit gewoonlik donkerder. Simptome word dikwels na 'n paar dae beter. 'n Velmerk kan agterbly na die genesing van 'n uitwendige aambei.

Terwyl die presiese oorsaak van aambeie onbekend bly, word geglo dat 'n aantal faktore wat druk in die buik verhoog, betrokke is. Dit kan hardlywigheid, diarree en lang tye op die toilet sit insluit. Aambeie is ook meer algemeen tydens swangerskap. Diagnose word gemaak deur na die area te kyk. Baie mense verwys verkeerdelik na enige simptoom wat rondom die anale area voorkom as aambeie, en ernstige oorsake van die simptome moet nie uitgesluit word nie. Kolonoskopie is redelik om die diagnose te bevestig en meer ernstige oorsake uit te skakel.

Dikwels is geen spesifieke behandeling nodig nie. Aanvanklike maatreëls bestaan ​​uit die verhoging van veselinname, die drink van vloeistowwe om hidrasie te handhaaf, pynpille om te help met pyn, en rus. Medisinale ys kan op die area toegedien word, maar die doeltreffendheid daarvan word swak deur bewyse ondersteun. 'n Aantal geringe prosedures kan uitgevoer word as simptome ernstig is of nie verbeter met konserwatiewe behandeling nie. Hemorroïdale arterie-embolisering (HAE) is 'n veilige en doeltreffende minimaal indringende prosedure wat uitgevoer kan word en word tipies beter verdra as tradisionele terapieë. Chirurgie is gereserveer vir diegene wat nie verbeter na aanleiding van hierdie maatreëls nie.

Ongeveer 50% tot 66% van mense het op een of ander stadium in hul lewens probleme met aambeie. Mans en vroue word albei met ongeveer gelyke frekwensie aangetas. Aambeie raak die meeste mense tussen 45 en 65 jaar oud, en hulle is meer algemeen onder die middelklas en hoër, hoewel dit verskille in toegang tot gesondheidsorg eerder as ware voorkoms weerspieël. Uitkomste is gewoonlik goed.

Die eerste bekende melding van die siekte is van 'n 1700 vC Egiptiese papirus.

 Verwysings 

Kategorie:Siektes