Magspolitiek

Magspolitiek is 'n teorie van mag in internasionale betrekkinge wat dit stel dat magsverdelings en nasionale belange, of veranderinge aan die aanwending daarvan, fundamentele oorsake van oorlog en stelselstabiliteit in die internasionale stelsel is.

Die konsep van magspolitiek bied 'n metode om stelsels van internasionale betrekkinge te verstaan. Volgens hierdie siening ding state mee om die wêreld se beperkte hulpbronne,  tot 'n individuele staat se voordeel te gebruik en sodoende in staat te wees om ander te benadeel. Magspolitiek prioritiseer nasionale eiebelang bo die belange van ander state of die internasionale gemeenskap, en kan dus die afdreiging van mekaar met militêre, ekonomiese of politieke aggressie insluit om een staat se eie belang te beskerm en uit te bou.

Tegnieke
Tegnieke van magspolitiek sluit in:
 Afskrikkingsteorie, waarin 'n swakker staat aanvalle afskrik deur sy verdedigingsvermoëns genoegsaam versterk, om so 'n aanval onuitvoerbaar te maak.
Opvallende wapenontwikkeling (insluitend kernontwikkeling).
Voorkomende aanvalle.
 Afpersing.
 Sluipmoord op buitelandse politieke of militêre leiers.
 Die mobilisering van militêre eenhede op 'n grens, hetsy vir stasionering of vir oefeninge.
 Die oplegging van tariewe of ekonomiese sanksies (moontlik om 'n handelsoorlog te inisieer).
 Afstandoorlogvoering (proxy war).
 "Aas en bloei" (bait and bleed) en "bloedlaat" taktieke.   
 Harde en sagte magsbalansering
 Aangee en ontduik (buck-pass), waarin 'n staat probeer om 'n ander staat te dwing om 'n bedreiging te konfronteer, ten einde sy eie vermoëns te bewaar en moontlik later in te gryp.
 Die gebruik van spioenasie om 'n ander staat se vermoëns intern te ondermyn.
Koverte en klandestiene militêre operasies, waarin state onderskeidelik hul rol in 'n operasie verdoesel of die operasie in die geheim uitvoer.
Skok en ontsag (Shock and awe), waarin 'n staat 'n werklike (of vertoon) magsvertoon gebruik om potensiële aanval af te weer.
Asimmetriese oorlogvoering, waarin 'n staat onkonvensionele oorlogvoeringsmetodes gebruik om 'n ander se swakhede uit te buit
Propaganda, waarin 'n staat of sy agentskappe nadelige onakkurate inligting gebruik om 'n ander se aansien te verswak.

Machtpolitik
Die Duitse konseptualisering van magspolitiek is Machtpolitik. Dit belig die idee van konflik tussen state as 'n manier om die nasionale wil te laat geld en die staat te versterk. Hierdie idee hou verband met die konsep "Realpolitik", maar dit erken spesifiek dat die Duitse Ryk gevestig is deur die gebruik van geweld deur die Pruisiese weermag en Otto von Bismarck se diplomasie. Dit weerspieël ook 'n geromantiseerde siening van militêre deugde en die oortuiging dat internasionale konflikte 'n morele doel het. Byvoorbeeld, Helmuth von Moltke die Ouere, wat instrumenteel was in Pruise se oorwinnings oor Denemarke, Oostenryk en Frankryk, het 'n Machtpolitik-sentiment uitgespreek deur te sê dat "oorlog 'n deel van die goddelike orde van die wêreld is." Hierdie konsep is ook gekoppel aan militarisme en sosiale Darwinisme.

Sikliese teorieë van magspolitiek
George Modelski
George Modelski definieer globale orde as 'n "bestuursnetwerk wat gesentreer is op 'n leidende eenheid en aanspraakmakers op leierskap, wat  kollektiewe aksie (nastreef) op globale vlak". Die stelsel is na bewering siklies. Elke siklus duur ongeveer 100 jaar en 'n nuwe hegemoniese mag verskyn elke keer:
Portugal 1492–1580; in die "Era van Ontdekking".
Nederland 1580–1688; begin met die Tagtigjarige Oorlog, 1579–1588.
Die Verenigde Koninkryk (1) 1688–1792; begin met die oorloë van Lodewyk XIV van Frankryk
Verenigde Koninkryk (2) 1792–1914; begin met die Franse Rewolusie en Napoleontiese oorloë
Die Verenigde State 1914 tot (voorspel) 2030; begin met die Eerste en Tweede Wêreldoorlog.

Elke siklus het vier fases;
Globale oorlog, wat a) byna alle wêreldmoondhede betrek, b) 'kenmerkend vloot gebasseer is' c) veroorsaak word deur 'n stelsel-ineenstorting, d) uiters dodelik is, e) 'n nuwe globale leier tot gevolg het wat in staat is om globale probleme aan te pak. Die oorlog is 'n 'besluitproses' analoog aan 'n nasionale verkiesing. Die Dertigjarige Oorlog, hoewel blywend en vernietigend, was nie 'n 'globale oorlog' nie. 
Wêreldmag, wat 'ongeveer een generasie' duur. Die nuwe sittende mag 'prioritiseer globale probleme', mobiliseer 'n koalisie, is beslissend en innoverend. Pre-moderne gemeenskappe raak afhanklik van die hegemoniese mag. 
Delegitimasie. Hierdie fase kan vir 20–27 jaar duur; die hegemoniese mag wankel, namate mededingende magte nuwe nasionalistiese beleide implementeer.
Dekonsentrasie. Die hegemonie se probleemoplossingsvermoë neem af. Dit gee toe aan 'n multipolêre orde van strydende mededingers. Pre-moderne gemeenskappe word minder afhanklik. 'n Uitdager verskyn (agtereenvolgens, Spanje, Frankryk, Frankryk, Duitsland en die USSR) en 'n nuwe globale oorlog volg.

Die hegemoniese state is geneig om: 'n 'insulêre geografie' te hê; 'n stabiele, oop samelewing; 'n sterk ekonomie; strategiese organisatoriese vermoë, en sterk politieke partye. Daarenteen het die 'uitdager' state: geslote stelsels; absolute heersers; huishoudelike onstabiliteit; en kontinentale geografiese liggings.

Die langsiklusstelsel is herhalend, maar ook evolusionêr. Volgens Modelski het dit in ongeveer 1493 ontstaan deur a) die agteruitgang van die  Venesiese vlootmag, b) Chinese ophou van vlootverkenning, en c) ontdekking van seeroetes na Indië en die Amerikas. Dit het ontwikkel in parallel met die groei van die nasiestaat, politieke partye, beheer oor die see, en 'afhanklikheid van pre-moderne gemeenskappe'. Die stelsel is gebrekkig, het gebrek aan samehang, solidariteit en kapasiteit om die Noord-Suid-kloof aan te spreek. Modelski bespiegel dat Amerikaanse dekonsentrasie vervang kan word deur 'n mag wat in die 'Stille Oseaan' geleë is of deur 'n eksplisiete koalisie van state, aangesien 'samewerking dringend vereis word ten opsigte van kernwapens'.

Modelski 'verwerp die idee dat internasionale betrekkinge anargisties is'. Sy navorsing, beïnvloed deur Immanuel Wallerstein, is 'in dekades gemeet ... 'n groot prestasie' sê Peter J. Taylor.

Joshua S. Goldstein
Goldstein het in 1988 'n 'hegemonie-siklus' wat 150 jaar duur, voorgehou. Volgens hom was die vier hegemoniese magte sedert 1494;
Hapsburg Spanje, 1494–1648; beëindig deur die Dertigjarige Oorlog, waarin Spanje self die 'uitdager' was; die Verdrag van Wesfale en die begin van die volkstaat.
Nederland, 1648–1815; beëindig deur die uitdaging van die Franse Rewolusie en die Napoleontiese oorloë, die Kongres van Wene en die bekendstelling van die Kongresstelsel.
Groot-Brittanje, 1815–1945; beëindig deur Duitsland se uitdaging in twee Wêreldoorloë, en die naoorlogse skikking, insluitend die Wêreldbank, IMF, GATT, die Verenigde Nasies en NAVO.
Die Verenigde State, sedert 1945. 

Goldstein stel voor dat Amerikaanse hegemonie 'op 'n onbepaalde tyd' uitgedaag en beëindig kan word deur die Volksrepubliek China (die 'beste pas'), deur Wes-Europa, Japan, of (wat in 1988 geskryf is) die USSR. Die situasie is onstabiel as gevolg van die voortsetting van Machiavelliaanse magspolitiek en die ontplooiing van kernwapens. Die keuse lê tussen 'globale samewerking of globale selfmoord'. Daar kan dus ''n einde aan hegemonie self' wees.

Goldstein spekuleer dat Venesiese hegemonie, wat in 1494 aan Spanje afgestaan is, moontlik in 1350 begin het.

Sien ook
 Groot moondheid
 Kolonialisme
 Ekspansionisme
 Globale polisieman
 Imperialisme
 Mag (sosiale wetenskappe)
 Magspolitiek (Wight-boek)
 Realisme (internasionale betrekkinge)
 Realpolitik

 Verwysings 

Kategorie:Internasionale betrekkinge
Kategorie:Krygskunde