Donkertoerisme

duimnael|Die Katakombes van Parys het 'n gewilde plek vir thanatoerisme geword, en begeleide toere word gereeld in klein areas van die kompleks van tonnels en kamers gehou.
Donkertoerisme (ook as thanatoerisme, swarttoerisme, morbiede toerisme of hartseertoerisme) word gedefinieer as toerisme wat reis na plekke behels wat histories met dood en tragedie verband hou. Meer onlangs is voorgestel dat die konsep ook redes moet insluit waarom toeriste juis daardie plek besoek, aangesien die plek se kenmerke alleen nie 'n besoeker 'n "donkertoeris" maak nie Die vernaamste aantrekkingskrag vir donker plekke is hul historiese waarde eerder as hul assosiasies met dood en lyding. Holocaust-toerisme bevat aspekte van beide donkertoerisme en erfenistoerisme.Handayani, B., & George, B. P. (2017). Dark Tourism As Quasi-Suicide: A Case Study Of The Sea Of Trees. Gazing At Death, 95.

Studieveld
Alhoewel daar 'n lang tradisie is van mense wat onlangse en antieke omgewings van die dood besoek, soos reis na gladiatorkompetiesieruimtes in die Romeinse Colosseum, openbare teregstellings deur onthoofding bywoon en die katakombes besoek, is hierdie praktyk eers relatief onlangs akademies bestudeer.

Reisskrywers was die eerstes wat hul toerisme na dodelike plekke beskryf het. P.J. O'Rourke het sy reis na Warskou, Managua en Belfast in 1988 'vakansies in die hel' genoem of Chris Rojek praat oor 'swartkol'-toerisme in 1993 of die 'melk die makabere'.Tzanelli, R. (2016). Thanatourism and cinematic representations of risk: Screening the end of tourism. Routledge. Akademiese aandag aan die onderwerp het sy oorsprong in Glasgow, Skotland: Die term 'donker toerisme' is in 1996 geskep deur Lennon en Foley, twee fakulteitslede van die Departement Gasvryheid, Toerisme en Ontspanningsbestuur by die Glasgow Caledonian Universiteit, en die term 'thanatourism' is vir die eerste keer genoem in 1996 deur A. V. Seaton toe professor in by die Bemarking van toerisme aan die Universiteit van Strathclyde.

Vanaf 2014 was daar baie studies oor definisies, etikette en subkategorisasies, soos Holocaust-toerisme en slawerny-erfenistoerisme, en die term word steeds buite die akademie gevorm deur skrywers van reisliteratuur. Daar is baie min empiriese navorsing oor die perspektief van die donker toeris. Donker toerisme is formeel bestudeer vanuit drie hoofperspektiewe deur 'n verskeidenheid verskillende dissiplines:

Gasvryheid en toerisme
Geleerdes in hierdie interdissiplinêre veld het baie verskillende aspekte ondersoek. Lennon en Foley het hul oorspronklike idee in hul eerste boek uitgebrei en betreur dat "takt en smaak nie die oorhand kry bo ekonomiese oorwegings nie" en dat die "blaam vir oortredings nie net op die skouers van die eienaars kan lê nie, maar ook op dié van die toeriste, want sonder hul aanvraag sou daar geen behoefte wees om te voorsien nie."

Of 'n toeriste-aantreklikheid opvoedkundig of uitbuitend is, word deur beide sy operateurs en sy besoekers gedefinieer. Toerisme-operateurs wat deur hebsug gemotiveer word, kan "die makabere melk" of tragedies heroorweeg vir 'n leerervaring. Toeriste wat donker toerismeprodukte verbruik, kan 'n plek ontheilig en gevallestudies is nodig om te ondersoek wie wen en verloor. Chris Hedges het die “Alcatraz-narratief soos deur die Nasionale Parkdiens aangebied” as “witwasery” gekritiseer, omdat dit “die wreedheid en onregverdigheid van Amerika se stelsel van massa-opsluiting ignoreer”. Deur uitdagende besonderhede weg te laat, bevorder die parkdiens 'n "Disneyfikasie", volgens Hedges.

Voorbeelde van bestemmings
Bestemmings van donkertoerisme sluit kastele en slagvelde in soos Culloden in Skotland en Bran-kasteel en Poienari-kasteel in Roemenië; voormalige tronke soos die Beaumaris-gevangenis in Anglesey, Wallis en die Jack the Ripper-uitstalling in die London Dungeon; terreine van natuurrampe of mensgemaakte rampe, soos Hiroshima Peace Memorial Park in Japan, Tsjornobil in Oekraïne en die kommersiële aktiwiteit by Ground Zero in New York een jaar na 11 September 2001.  Dit sluit ook terreine van menslike gruweldade, moorde en volksmoord in, soos die Auschwitz-konsentrasiekamp in Pole, die Nanjing-slagting-gedenksaal in China, die Tuol Sleng-volksmoordmuseum in Kambodja; die terreine van die Jeju-opstand in Suid-Korea en die Spirit Lake Internment Camp Centre naby La Ferme, Quebec as 'n voorbeeld van Kanada se interneringsbedrywighede van 1914–1920. Na die Broken Arrow-moorde het die huis van die Bever-gesin 'n sentrum vir donkertoerisme geword deur spookjagters, stedelike legendesoekers, tieners, oortreders en vandale.

In Bali, "het doods- en begrafnisrites aangepas vir toerisme ... waar ondernemende besighede begin om toeristewaens te reël en kaartjies te verkoop sodra hulle hoor iemand sterf." In die VSA kan besoekers die Holocaust-gedenkmuseum in Washington, D.C., toer, "met 'n identiteitskaart wat ooreenstem met hul ouderdom en geslag van 'n holocaust-agtim-foto. 'n Agtergrond van video-interpretasie wat moordgroepe in aksie uitbeeld, voer die pseudo-Holocaust-slagoffer 'n persoonlike ID in monitors in terwyl hulle in die besienswaardigheid ronddwaal om te ontdek hoe hul werklike eweknie vaar." In Colombia het plekke wat verband hou met Pablo Escobar, die dwelmbaas van die Medellín-kartel, deur middel van brandpunte en Esco-toere geword. In Medellín besoek besoekers Roberto Escobar se private museum van sy berugte broer, die huis waar hy vermoor is, en La Catedral, Escobar se tronk. Nog 'n bekende plek is die Hacienda Nápoles-landgoed geleë tussen Bogotá en Medellín, naby Puerto Triunfo.Pablo Escobar and Colombian Narcoculture, by Aldona Bialowas Pobutsky (UF Press 2020), bl.40-45

 Verwysings 

Kategorie:Toerisme