Jan Rabie. Prosapionier en politieke padwyser

Jan Rabie. Prosapionier en politieke padwyserKannemeyer, J.C. 2004. Jan Rabie. Prosapionier en politieke padwyser. Kaapstad: Tafelberg. is 'n biografiese studie deur John Christoffel Kannemeyer wat delf in die lewe en literêre bydraes van Jan Rabie, 'n belangrike figuur in die Afrikaanse letterkunde van die 20ste eeu. Die boek volg Rabie se reis noukeurig en beklemtoon sy rol nie net as skrywer nie, maar ook as 'n kulturele en politieke baanbreker. Kannemeyer erken dat hoewel Rabie dalk nie die prominentste skrywer van sy generasie is nie, hy 'n deurslaggewende rol gespeel het om nuwe paaie en rigtings vir sy tydgenote oop te maak. Dit is veral duidelik in sy vroeë jare in Parys, waar Rabie homself verdiep het in die Franse letterkunde en kultuur en homself blootgestel het aan bewegings soos surrealisme, eksistensialisme en absurdisme. Sy ervarings in Parys in die laat 1940's het as 'n baken gedien vir ander Afrikaanse skrywers soos Bartho Smit, Etienne Leroux, André P. Brink en Chris Barnard, wat later in sy voetspore gevolg het. Uys Krige word as 'n vroeëre invloed en 'n soort literêre peetvader vir Rabie beskou, nadat hy ook tyd in die suide van Frankryk deurgebring het.

Met sy terugkeer na Suid-Afrika het Rabie 'n ander pad gekies as baie van sy eweknieë. Terwyl ander in die 1960's in temas van "seks en simbole" gedelf en maatskaplike taboes uitgedaag het, het Rabie 'n diep verantwoordelikheid gevoel om apartheid te kritiseer. Hy het geglo dat dié beleid ontmenslikend was en dat 'n skrywer in Suid-Afrika 'n plig het om te reageer. Kannemeyer beklemtoon Rabie se oortuiging dat Suid-Afrika, met sy diverse rasse van drie kontinente, 'n nuwe nasie met Afrikaans as gemeenskaplike taal kon smee. Rabie se sterk politieke standpunt het egter dikwels ten koste van die artistieke meriete van sy werk gekom. Soos hy self later erken het, het die boodskap soms die literatuur oorskadu, en die didaktiese element het die kunstenaarskap oorskadu. Ten spyte hiervan word sy toewyding aan sy ideale en sy bereidwilligheid om estetiese norme op te offer ter wille van protes deur Kannemeyer as bewonderenswaardig beskou.

Kannemeyer ondersoek Rabie se droom van 'n verenigde nasie waar Afrikaans die verenigende taal sou wees, ongeag velkleur. Die boek erken die uitdagings en miskien die uiteindelike onbereikbaarheid van hierdie droom, veral in die Suid-Afrika na 1994 waar Afrikaans nie meer die posisie geniet wat dit eens beklee het nie. Tog haal die outeur Rabie se aangrypende besinning aan dat wat werklik saak maak, nie noodwendig die bereiking van die ideaal is nie, maar om een ​​in die eerste plek te hê. Hierdie sentiment beklemtoon Rabie se blywende geloof in die moontlikheid van 'n beter toekoms en sy onwrikbare toewyding aan sy visie. Die boek raak Rabie se genealogie aan en spoor sy wortels terug na verskeie dele van Europa en sy vroeë, nomadiese kinderjare. Kannemeyer beklemtoon die beduidende invloed van Rabie se opvoeding in Riethuiskraal, langs die Kafferkuilsrivier, waar hy 'n diep verbintenis met die natuur en die plaaslike gemeenskap ontwikkel het.

Uiteindelik skilder die biografie 'n portret van Jan Rabie as 'n diep menslike en deernisvolle individu wie se droom en oortuigings bewondering van sy tydgenote en jonger skrywers geïnspireer het. Kannemeyer beweer dat Rabie se invloed nie net in sy werke lê nie, maar ook in sy baanbrekersgees en sy rol as 'n gids wat rigting en inspirasie aan ander bied. Volgens Kannemeyer versterk Rabie se vroeë erkenning van die prys wat Afrikaans vir apartheid sou betaal, sy beeld as 'n profeet en 'n visionêr verder. Die boek se fondament spruit voort uit Kannemeyer se uitgebreide verkenning van Rabie se dokumentasie, insluitend dagboeke, briewe en ongepubliseerde werke, wat 'n intieme en gedetailleerde weergawe van Rabie se lewe en nalatenskap bied.

 Verwysings 

 Bronne 


Kategorie:Afrikaanse letterkunde
Kategorie:Biografieë