Selfverbranding

Selfverbranding is die daad om jouself aan die brand te steek. Dit word meestal om politieke of godsdienstige redes gedoen, dikwels as 'n vorm van protes of as 'n daad van martelaarskap. Weens die ontstellende en gewelddadige aard daarvan, word dit as een van die mees ekstreme metodes van protes beskou.

 Etimologie 
Die Engelse woord immolation het oorspronklik (1534) beteken "die doodmaak van 'n offerslagoffer; offer" en het figuurlik (1690) "vernietiging, veral deur vuur" beteken. Die etimologie daarvan was van Latyn immolare "om met offermaal te besprinkel (mola salsa); om te offer" in antieke Romeinse godsdiens.The Oxford English Dictionary, 2009, 2nd ed., v. 4.0, Oxford University Press."immolate", Oxford Dictionaries.

Gevolge
Selfverbranders gebruik gereeld versnellers voordat hulle hulself aan die brand steek. Dit, gekombineer met die selfverbranders se weiering om hulself te beskerm, kan warmer vlamme en dieper, meer uitgebreide brandwonde veroorsaak.

Selfverbranding is verskriklik pynlik. Later word die brandwonde ernstig, senuwees verbrand en die selfverbrander verloor sensasie by die gebrande areas. Sommige selfverbranders kan tydens die daad sterf as gevolg van inaseming van giftige verbrandingsprodukte, warm lug en vlamme.  

Die liggaam het 'n inflammatoriese reaksie op verbrande vel wat plaasvind nadat 25% by volwassenes verbrand is. Hierdie reaksie lei tot bloed- en liggaamsvloeistofverlies. As die selfverbrander nie binne minder as vier uur na 'n brandsentrum geneem word nie, is dit meer geneig om weens skok te sterf. As nie meer as 80% van hul liggaamsoppervlakte verbrand word nie en die selfverbrander is jonger as 40 jaar oud, is daar 'n oorlewingkans van 50%. As die selfverbrander meer as 80% brandwonde het, daal die oorlewingsyfer tot 20%.

 Verwysings 

Kategorie:Protes