End Conscription Campaign

Die End Conscription Campaign (ECC) was 'n anti-apartheidsorganisasie verbonde aan die United Democratic Front en saamgestel uit gewetensbeswaardes en hul ondersteuners in Suid-Afrika. Dit is in 1983 gestig om die diensplig van alle wit Suid-Afrikaanse mans tot militêre diens in die Suid-Afrikaanse Weermag teen te staan.

Regeringsbeleid oor militêre diensplig
Tydens Apartheid het die regering 'n beleid van verpligte diensplig gehad vir jong wit mans van wie verwag is om militêre diensplig met gereelde tussenposes te verrig. Dit het begin met 'n uitgebreide opleiding wat begin het in die jaar onmiddellik na die een waarin hulle skool verlaat het of sodra hulle 16 geword het, wat ook al laaste gekom het. Baie is uitstel gegun, byvoorbeeld om universiteit by te woon en eers 'n voorgraadse graad te voltooi, maar baie min jong mans is vrygestel van diensplig vir enige ander rede as om medies ongeskik te wees of vir 'n rasseklassifikasiefout. Geldige redes het gewetensbeswaar op grond van godsdiensoortuigings ingesluit, maar hierdie uitsonderings is in 1974 verminder. Toenemend strenger wette is aangeneem met toenemende langer diensperiodes, wat die basis van kwalifiserende wit mans wat opgeroep kan word, verbreed en streng vonnisse voorsien het vir daardie mans wat beswaar gemaak het.

Dienspligtiges het 'n beduidende deel van die Suid-Afrikaanse Weermag uitgemaak.

Vorming
Die End Conscription Campaign (ECC) is in 1983 gevorm in protes teen verpligte militêre diens. Dit het steun vir sy veldtogte gemobiliseer, diensalternatiewe voorgestel, gewetensbeswaardes ondersteun en 'n forum vir die publiek verskaf met inligting en opvoeding oor diensplig en die alternatiewe. Die ECC is gestig in reaksie op 'n resolusie wat deur Black Sash by hul jaarlikse konferensie geneem is, wat Suid-Afrika se besetting van Namibië, toe amptelik bekend as 'Suidwes-Afrika', veroordeel en die Suid-Afrikaanse Weermag daarvan aangekla het dat hulle 'n burgeroorlog veg. 

Gewetensbeswaar was 'n ernstige keuse aangesien die gevolge omvattend was. Die redes vir gewetensbeswaar het politieke, etiese en godsdienstige redes ingesluit. Sommige godsdiensorganisasies, ouergroepe en studente-organisasies soos die National Union of South African Students het ook by teendienspligaktiwiteite betrokke geraak.

Op sy hoogtepunt het diensplig in Suid-Afrika bestaan uit twee jaar verpligte militêre diensplig, gevolg deur kampe met tussenposes. Onder apartheid was die oproep op alle wit mans van toepassing nadat hulle hul skoolopleiding of verdere studies voltooi het.

Besware teen oorlog en deelname
Besware teen militêre diens was gebaseer op die rol van die weermag en veiligheidsmagte in die afdwinging van die beleid van apartheid, sowel as teenstand teen voortgesette Suid-Afrikaanse militêre verpligtinge in Suidwes-Afrika (Namibië) en Angola.

Diegene wat militêre diens geweier het, was onderworpe aan minagting van die wit minderheidsgemeenskap en het die keuse gelaat om óf ondergronds te gaan (binne ballingskap) om uit die republiek te vlug (eksterne ballingskap) óf gevangenisstraf van tot dubbel die lengte van die toegelate militêre diensplig. Baie dienspligtiges het eenvoudig sonder verlof afwesig gegaan, versuim om aan te meld of in die stelsel verdwaal.

Die End Conscription Campaign, een van vele anti-oorlog bewegings saam met die Kongres van Suid-Afrikaanse Oorlogsweerstande wat teen die konsep gemobiliseer is, het alternatiewe vir militêre diens bevorder, inligting verskaf oor die situasie in die townships en ondersteuning verskaf aan diegene wat dapper genoeg is om teen die oorlog uit te spreek , as gewetensbeswaardes.

Troepe uit die townships
duimnael|ECC plakkers.
In 1985 het die ECC die "Troepe uit die Townships"-saamtrek gehou en was oorweldigend suksesvol om die groeiende ontevredenheid binne die wit gemeenskap te demonstreer, met die regering van die dag.

Die tydren is voorafgegaan deur 'n vas van drie weke deur beswaarmakers Ivan Toms, Harold Winkler en Richard Steele.

Daar is in die parlement aangekondig dat 7 589 dienspligtiges versuim het om in Januarie 1985 vir nasionale diens aan te meld, teenoor slegs 1 596 in die hele 1984.  Aangesien daar jaarliks twee innames was, in Januarie en Julie, dui dit op 'n tienvoudige toename in nie-gerapporteerdes teenoor die vorige jaar. Daar word ook gesê dat 'n geskatte bykomende 7 000 "ontduikers" in 1985 in Europa gewoon het. Hierdie veldtog het 'n aansienlike hupstoot gekry toe by die 1983 Durban-konferensie van die Nasionale Progressiewe Federale Party (PFP) Jeug, sy Wes-Kaapse voorsitter Stephen Drus (Stephen Darori) het die ECC onderskryf en 'n mosie voorgestel wat 'n beroep doen op 'n alternatief tot militerediens. Die mosie is eenparig aanvaar. Hy het dieselfde mosie 'n paar maande later by die Jaarlikse Konferensie van die PFP in Kaapstad voorgestel wat met min opposisie geslaag het. Na intense onderhandelinge in die agterkamer tussen Harry Schwarz en Philip Myburg, die Verdedigingswoordvoerders van die PFP, het die Nasionalistiese Regering 'n wysiging aangeneem wat 'n vierjaar-alternatief tot diensplig ingestel het. 1452 mense het tussen 1984 en die kansellasie van diensplig in Suid-Afrika in 1993 vir die Alternatief tot Diensdiens gekies.

Januarie 1985 en Julie 1985 was die eerste sogenaamde "immigrante-innames" na die onwillekeurige oproep van wit immigrantemans (alle buitelandse burgers (mans en vroue) wat vir 'n lang tydperk in Suid-Afrika woonagtig was) van 'n voorafbepaalde ouderdomsgroep in November 1984. Die hoë aantal nie-gerapporteerdes was te wyte aan baie van hierdie immigrante wat verkies het om na hul lande van herkoms terug te keer eerder as om militêre diens te doen, aangesien hierdie geleentheid was maklik beskikbaar vir hulle as gevolg van hul dubbele burgerskap.

Groep van 23 weier militêre oproepinstruksies
In 1987 het 'n groep van 23 gewetensbeswaardes van die Universiteite van Kaapstad en Stellenbosch, insluitend Cameron Dugmore, destydse voorsitter van die Studenteraad van die Universiteit van Kaapstad en Jonathan Handler, voorsitter van die Suid-Afrikaanse Unie van Joodse Studente, geweier om dmilitêre diens in die Suid-Afrikaanse Weermag te doen. Hanteerders se beswaar was gebaseer op die idee van 'n "Onregverdige Oorlog" in teenstelling met die Pasifistiese posisie wat deur baie Christenstudente gehou word.

ECC word verbied 
Die organisasie is op 24 Augustus 1988 ingevolge noodregulasies verbied.  Adriaan Vlok, destydse minister van wet en orde, het in ’n persverklaring gesê: “Die veranderinge wat die aktiwiteite van die ECC aan die veiligheid van die publiek, die handhawing van die openbare orde en die beëindiging van die noodtoestand aangebring het, laat geen ander keuse as om teen die ECC op te tree en die organisasie te verbied om voort te gaan met enige aktiwiteite of handelinge."

Dieselfde maand is 'n uitgawe van 'n alternatiewe koerant, die Weekly Mail, deur die veiligheidspolisie gekonfiskeer, "op grond daarvan dat dit teenkanting teen diensplig gedek en daarom bevorder het." Nuusdekking het 'n spotprent, 'n advertensie van War Resisters International ingesluit, en "'n verslag oor 143 mans wat verklaar het dat hulle nooit in die Suid-Afrikaanse Weermag sal dien nie."

As gevolg van die verbod op die ECC en konfiskering van die Weekly Mail, is betogings by die Universiteit van Kaapstad en ander kampusse gehou. Volgens Grassroots het 'n skare van 3000 universiteitstudente op kampus opgeruk na 'n vergadering waarin die verbod veroordeel is.Grassroots, August 1988 Die koerant het gesê, "regering vrees om beheer oor wit jeug te verloor. Dit is die boodskap wat gestuur word deur die verbod op die ECC onder noodregulasies ... die ECC het daarop gewys dat daar 'n burgeroorlog in ons land is, en dat die Suid-Afrikaanse Verdediging geweld teen mede-Suid-Afrikaners gebruik... ECC se groeiende invloed het daartoe gelei dat PW Botha en Magnus Malan dit gesluit het. Hulle vrees dat die boodskap van die ECC apartheid se verdedigingsmag sal ondermyn. Nadat die End Conscription Campaign verbied is, het honderde wit Suid-Afrikaanse oorlogsweerstanders die oproep geweier, en diensplig vir die oorlog in Angola en die Burgeroorlog wat in Suid-Afrika se Swart Townships woed, het voortgeduur. Sommige het die konsep ontduik, ander het landuit gevlug, sommige het opgestaan en die gevolge in die gesig gestaar vir wat hulle geglo het. Nie een is ooit deur die Suid-Afrikaanse regering of die nuutverkose demokrasie erken nie.

Verkorting van diensplig
In 1989 is diensplig van twee jaar tot een jaar verminder, en tydens die onderhandelinge om apartheid van 1990 tot 1994 te beëindig, is dit minder streng toegepas. 'n Kairos-veldtog teen diensplig was die 1989-veldtog wat gefokus het op die End Conscription Campaign-veldtog met deelname van Alistair Teeling Smith, Rob Watson en Mandy Tailor. Saul Batzofin, 'n lid van die End Conscription Campaign, is in 1989 tot 18 maande gevangenisstraf gevonnis omdat hy geweier het om in die Suid-Afrikaanse Weermag te dien. Nadat hy sy vonnis voltooi het, het hy later aan die Waarheids-en-versoeningskommissie gesê dat hy om amnestie wil aansoek doen om sy kriminele rekord skoon te maak. Alhoewel hy trots was om 'n gewetensbeswaarde te wees, het die rekord probleme met visumaansoeke vir die buiteland veroorsaak.

Gedurende September 1989 het dertig Stellenbosse gewetensbeswaardes hulle by meer as 700 genoteerde CO's landwyd aangesluit deur in die openbaar te weier om militêre diens te doen. Die Nasionale Register van Gewetensbeswaardes is ook van stapel gestuur.Argus, Donderdag, 21 September 1989

Die organisasie is op 2 Februarie 1990 saam met 33 ander organisasies deur die Suid-Afrikaanse regering ontban.

Einde van diensplig
Op 24 Augustus 1993 het Minister van Verdediging Kobie Coetsee die beëindiging van diensplig aangekondig. In 1994 sou daar nie meer oproepe vir die eenjarige aanvanklike opleiding wees nie. Alhoewel diensplig opgeskort is, is dit nie heeltemal laat vaar nie. In Januarie 1994 was daar inderdaad vir die eerste keer geen oproep vir aanvanklike opleiding nie, maar terselfdertyd kon dienspligtiges wat reeds opleiding ondergaan het aan "kamp"-oproepe onderwerp word, aangesien hulle tegnies onderhewig was aan militêre wetgewing , eerder as burgerlike reg. Eintlik het "kamp"-oproepe rekordproporsies oor die tydperk van die April 1994-verkiesings bereik, en vir die eerste keer in die geskiedenis het die ECC 'n beroep op dienspligtiges gedoen om die oproepe as anders as vorige oproepe te beskou.

Maar vanaf 2015 het 'n alliansie onder leiding van die African National Congress volgens berigte begin beywer vir die terugkeer van militêre diensplig na die land in 'n poging om werkloosheid onder die jeug te beperk en om dissipline, patriotisme en vrywilligerswerk by jongmense vanaf die ouderdom van 18 in te bring. Gwede Mantashe, sekretaris-generaal van die African National Congress, het verklaar dat hy die herinstelling van diensplig sal ondersteun en gesê dat die land "te gou" wegbeweeg het van die stelsel. Hoewel die herinstelling van diensplig teen die gees van die Grondwet kan ingaan, het Mantashe gesê dat “die land moet doen wat hy moet doen vir die land om te werk”. Die konsepplan moet nog goedgekeur word, maar as dit gebeur, kan jong Suid-Afrikaners gedwing word om so gou as 2016 'n verpligte militêre program by te woon. Teen 2024 het dit nog nie gebeur nie.

Forces Favourites en musikante teen diensplig
In 1986 het Shifty Records Forces Favorites in samewerking met die ECC vrygestel. Vernoem na 'n radioprogram vir die stuur van groete aan die troepe wat in die Suid-Afrikaanse Grensoorlog veg.

Die ironies getitelde Forces Favorites-samestelling bevat van die sterkste politieke liedjies van die tyd.

"Pambere" – Mapantsula

"National Madness" – Aeroplanes

"Potential Mutiny" – Stan James

"Numbered Again" – The Facts

"Shot Down in the Streets" – Cherry Faced Lurchers

"Don't Dance" – Kalahari Surfers

"Whitey" – The Softies

"Don't Believe" – In Simple English

"Too Much Resistance" – Nude Red

"Spaces Tell Stories" – Roger Lucey

"Suburban Hum" – Jennifer Ferguson

Populêre kultuur
In Damon Galgut se roman The Promise keer 'n karakter nie terug na die weermag nadat hy spesiale verlof gekry het om sy ma se begrafnis by te woon nie. In die roman Getting Hold of a Gun is Easy word na die End Conscription Campaign verwys as die Campaign Against Conscription (CAC). Die protagonis is 'n lid van die CAC wat die vonnisoplegging van 'n Joodse gewetensbeswaarde bywoon, gebaseer op David Bruce wat 'n vonnis van ses jaar tronkstraf ontvang het.  Hy ontsnap die land om in Botswana te woon nadat hy gegradueer het. 'The Rising Tide, 'n liedjie deur die gewilde progressiewe groep Bright Blue is ter ere van Bruce gekomponeer en die lirieke handel oor sy standpunt teen diensplig tot die apartheidsweermag.Bright Blue are Back, South African Rock Digest, November 2001

Teenoperasies teen die ECC
Baie ECC-lede was onderworpe aan vervolging. Gedurende 1986 is 98 lede aangehou, en ander is aan sistematiese teistering en intimidasie onderwerp. Vergaderings, publikasies en aktiwiteite van die organisasie is verbied. Disinformasie, doodsdreigemente, brandbomaanvalle, aanrandings, inbrake en anonieme teenpropaganda teen die organisasie was alledaags. Bewyse in 'n hof in Kaapstad in 1988 het aan die lig gebring dat die Suid-Afrikaanse Weermag 'n disinformasieveldtog teen die ECC gevoer het.

Politieke en militêre figure het verskillende en soms teenstrydige metodes en boodskappe aangeneem om die bedreiging van gewetensbeswaar te probeer bedwing. Politici van die Nasionale Party het ECC-aktiviste gekenmerk as naïef, kwaadwillig in opset, in samewerking met 'kommunistiese revolusionêres' en ook as seksueel afwykend (d.w.s. homoseksueel) en lafhartig. Daar is egter bewyse dat vonnisoplegging landdroste en selfs staatsaanklaers beswaarmakers vir hul standpunt  bewonder het.

 Verwysings 

Kategorie:Geskiedenis van Suid-Afrika
Kategorie:Apartheid
Kategorie:Politieke organisasies in Suid-Afrika
Kategorie:Suid-Afrikaanse militêre geskiedenis