Portugese letterkunde

Portugese letterkunde is letterkunde geskryf in die Portugese taal, uit die Portugeessprekende wêreld. Dit kan verwys na literatuur geskryf deur skrywers van Portugal, Brasilië, Angola, Mosambiek en ander Gemeenskap van Portugese Lande. Hierdie artikel fokus op Portugese letterkunde sensu stricto, dit wil sê letterkunde uit die land Portugal.

'n Vroeë voorbeeld van Portugese literatuur is die tradisie van 'n Middeleeuse Galisies-Portugese poësie, wat oorspronklik in Galisië en Noord-Portugal ontwikkel is. Die letterkunde van Portugal word gekenmerk deur 'n rykdom en verskeidenheid van liriese poësie, wat dit gekenmerk het van die begin van sy taal, na die Romeinse besetting; deur sy rykdom van geskiedskrywing wat Portugal se heersers, verowerings en uitbreiding dokumenteer; teen daardie tyd beskou as die Goue Era van die Renaissance-tydperk waarvan dit deel vorm van die morele en allegoriese Renaissance-drama van Gil Vicente, Bernardim Ribeiro, Sá de Miranda en veral die groot 16de-eeuse nasionale epos van Luís de Camões, skrywer van die nasionale en epiese gedig Os Lusíadas (Die Lusiads).

Die sewentiende eeu is gekenmerk deur die bekendstelling van die Barok in Portugal en word algemeen beskou as die eeu van literêre dekadensie, ten spyte van die bestaan ​​van skrywers soos Vader António Vieira, Padre Manuel Bernardes en Francisco Rodrigues Lobo.

Die skrywers van die agtiende eeu het probeer om 'n sekere dekadensie van die barokstadium teë te werk deur 'n poging aan te wend om die vlak van kwaliteit wat tydens die Goue Eeu bereik is, te herstel, deur die skepping van akademies en literêre Arcadias - dit was die tyd van Neo-Klassisisme. In die negentiende eeu is die neoklassieke ideale laat vaar, waar Almeida Garrett die Romantiek bekendgestel het, gevolg deur Alexandre Herculano en Camilo Castelo Branco.

In die tweede helfte van die negentiende eeu het Realisme (van naturalistiese kenmerke) ontwikkel in romanskryf, waarvan die eksponente Eça de Queiroz en Ramalho Ortigão ingesluit het. Literêre tendense gedurende die twintigste eeu word hoofsaaklik verteenwoordig deur Fernando Pessoa, wat saam met Camões as een van die grootste nasionale digters beskou word, en in later jare deur die ontwikkeling van prosafiksie, danksy skrywers soos António Lobo Antunes en José Saramago, wenner van die Nobelprys vir Letterkunde.

 Verwysings 

 Bronnelys 
 Parkinson, Stephen, Cláudia Pazos Alonso, and T. F. Earle, eds. A Companion to Portuguese Literature. Woodbridge, Suffolk; Rochester, NY: Boydell & Brewer, 2009.