Nasionale eenheidsregering

'n Nasionale eenheidsregering, regering van nasionale eenheid (RNE) is 'n breë koalisieregering wat bestaan uit alle partye (of alle groot partye) in die wetgewer, gewoonlik gevorm tydens 'n tyd van oorlog of ander nasionale noodtoestand. ’n Eenheidsregering volgens die beginsels van konsensus-demokrasie het nie opposisie nie, of opposisiepartye is baie klein en dus weglaatbaar.

Per land
Afghanistan
Na die betwiste presidensiële verkiesing van 2014 is 'n Nasionale Eenheidsregering (NER) tussen beide afloopkandidate gevorm met Ashraf Ghani as president van Afghanistan en Abdullah Abdullah in die nuwe kantoor van die uitvoerende hoof van Afghanistan. Hierdie magsdelingsooreenkoms is na die 2019 Afghaanse presidensiële verkiesing verbreek, waarna Ghani die amp van uitvoerende hoof afgeskaf het terwyl Abdullah weer geweier het om Ghani se presidentskap te erken en die vorming van 'n nuwe regering in die noorde van Afghanistan geëis het. Albei politici het mag verloor nadat die Taliban die oorlog in Afghanistan gewen het en die land herower het.

Kanada
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die konserwatiewe regering van sir Robert Borden in Kanada die liberale opposisie genooi om by die regering aan te sluit as 'n manier om die dienspligskrisis van 1917 te hanteer. Die liberale, gelei deur sir Wilfrid Laurier het geweier; Borden kon egter baie individuele liberale oortuig om aan te sluit by wat 'n Unie-regering genoem is, wat die Laurier-liberale in die herfs van 1917-verkiesing verslaan het.

Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die opposisie Konserwatiewe Party in die 1940-verkiesing onder die naam Nasionale Regering deelgeneem as 'n manier om hul platform te bevorder om 'n oorlogstydse nasionale regeringskoalisie te skep (wat die Unie-regering van die vorige oorlog voorstel). Die party was nie suksesvol in die verkiesing nie, wat die liberale regering van William Lyon Mackenzie King herkies het, wie se party voortgegaan het om alleen te regeer vir die duur van die Tweede Wêreldoorlog.

Newfoundland
Die Dominiun van Newfoundland (om nog drie dekades nie deel van Kanada te wees nie) het 'n nasionale regering gehad tydens die Eerste Wêreldoorlog onder leiding van Edward Patrick Morris.

Kroasië
Kroasië het in 1991 'n nasionale eenheidsregering gevorm onder eerste minister Franjo Gregurić in reaksie op die uitbreek van die Kroatiese Vryheidsoorlog. Al het die kabinet ministers van minderheidspartye ingesluit, was alle ministershoofde óf van die meerderheid Kroaties Demokratiese Unie óf het gou daarna oorgeloop.

Estland
Estland het nasionale eenheidsregerings gehad tydens die Estlandse Vryheidsoorlog (Päts I–III Voorlopige kabinette) en ná die 1924 staatsgreeppoging deur die Kommunistiese Party van Estland (Jaakson-kabinet).

Griekeland
'n Nasionale eenheidsregering in Griekeland word dikwels ekumeniese regering genoem:

̹̈*1926 onder Alexandros Zaimis
1944 onder Georgios Papandreou
1974 onder Konstantinos Karamanlis
1989 onder Xenophon Zolotas
2011 onder Lucas Papademos

Hongarye
Daar is vyf tydperke in Hongarye toe nasionale eenheidsregerings ontstaan het:

1917–1918, tydens die Eerste Wêreldoorlog (Móric Esterházy en Sándor Wekerle kabinette)
1919–1920, kabinet van Károly Huszár, herstel van die Koninkryk van Hongarye
1944–1945, tydens die Tweede Wêreldoorlog, Regering van Nasionale Eenheid (Ferenc Szálasi-kabinet)
1944–1947, opposisieregering tydens die Tweede Wêreldoorlog (Béla Miklós) en nadat hy Zoltán Tildy en Ferenc Nagy kabinette gevolg het)
1956, tydens die Hongaarse Revolusie van 1956 (derde kabinet van Imre Nagy)

Ierland
'n Ierse Nasionale eenheidsregering, na die mislukking van regeringsvorming na die algemene verkiesing van 2020, is voorgestel om die Covid-19-pandemie te hanteer. In plaas daarvan is 'n Fianna Fáil-Fine Gael-Groen-koalisie gevorm, wat die 32ste regering van Ierland geskep het.

Israel
Israel het verskeie nasionale eenheidsregerings gehad, waarin groot mededingende partye 'n regerende koalisie gevorm het. Sulke koalisies is gevorm in die dae voor die Sesdaagse Oorlog in 1967, in die laat 1980's en te midde van die Covid-19-pandemie in 2020. Die 36ste regering, wat in 2021 gevorm is, was 'n nasionale eenheidsregering wat gereeld beskryf is as die mees diverse regerings in Israeliese geskiedenis, bestaande uit regse, sentristiese, linkse en een Arabiese Islamitiese politieke party. Na die Hamas-aanvalle van Oktober 2023 het die Nasionale Eenheid-party deel geword van 'n Israeliese oorlogskabinet.

Italië
In die Italiaanse republikeinse era is die eerste twee kabinette, gelei deur Alcide De Gasperi, ondersteun deur drie partye, die pro-Amerikaanse Christen-Demokrate en die pro-Sowjet Italiaanse Kommunistiese Party en die Italiaanse Sosialistiese Party.

Daarna was die eerste regering wat algemeen erken word as 'n nasionale eenheidsregering, die derde Andreotti-kabinet, ook bekend as nie-nie-vertrouestemregering, aangesien die Italiaanse Kommunistiese Party besluit het om nie aan die vertrouestem deel te neem nie. Die kommuniste het ten gunste van die mosie van vertroue vir die volgende kabinet, steeds gelei deur Giulio Andreotti, gestem.

Tydens die Eurosone-krisis het die twee hoofpartye, die Volksvrheiheidparty en die Demokratiese Party, saam met ander kleiner politieke partye, die Monti-kabinet ondersteun, en uiteindelik, na die algemene verkiesing van 2013, 'n groot koalisie gevorm ter ondersteuning van die Letta-kabinet. , wat egter teengestaan is deur 'n nuwe groot politieke mag in die parlement, die anti-establishment Vyfsterbeweging.

Die Draghi-kabinet, wat tydens die Covid-19-pandemie en die gevolglike ekonomiese krisis gevorm is, is beskryf as 'n nasionale eenheidsregering.Governo Draghi, Berlusconi: «Governo di unità nazionale, non nascerà una maggioranza politica», Corriere della Sera Dit bestaan uit 'n mengsel van onafhanklike kundiges sowel as politici van die meeste van Italië se politieke partye: die Vyfsterbeweging, Demokratiese Party, Liga, Forza Italia, Italia Viva, en Vry en Gelyk.

Die volgende is 'n lys van nasionale eenheid of groot koalisieregerings:

De Gasperi II-kabinet (14 Julie 1946 – 2 Februarie 1947)
De Gasperi III-kabinet (2 Februarie 1947 – 1 Junie 1947)
Andreotti III-kabinet (29 Julie 1976 – 11 Maart 1978)
Andreotti IV Kabinet (11 Maart 1978 – 20 Maart 1979)
Ciampi-kabinet (28 April 1993 – 10 Mei 1994) – Let wel: groot koalisiesteun het net tot 4 Mei 1993 geduur
Monti-kabinet (16 November 2011 – 28 April 2013)
Letta-kabinet (28 April 2013 – 22 Februarie 2014) – Let wel: grootkoalisiesteun het net tot 15 November 2013 geduur
Draghi-kabinet (13 Februarie 2021 – 22 Oktober 2022)

Kenia
Van 2008 tot 2013 is Kenia regeer deur die Regering van Nasionale Eenheid tussen die mededingende Party van Nasionale Eenheid van Mwai Kibaki en die Oranje Demokratiese Beweging (ODB) van Raila Odinga. Die regering is gevorm  na die 2007 presidensiële verkiesing en daaropvolgende geweld. Dit was as gevolg van die ODB wat die meerderheid setels in die Nasionale Vergadering gewen het, maar die presidensiële verkiesing op omstrede wyse verloor het met 'n marge wat sedertdien bydra tot die bevraagtekening van die betroubaarheid van die uitslag.

Libanon
Aangesien Libanon 'n multigodsdienstige staat en konsensusdemokrasie is, is dit gunstiger om 'n nasionale eenheidsregering in hierdie land te hê. Anders as ander demokrasieë, kan geen groep in Libanon alleen regeer nie.

Libië
Abdul Hamid Dbeibeh, wat op 5 Februarie 2021 deur die Libiese Politieke Dialoogforum (LPDF) gekies is as premier van Libië, word onder die ooreenkomste wat deur die LPDF gemaak is, vereis om 'n kabinet van ministers in die Huis van Verteenwoordigers (HoR) te nomineer. teen 26 Februarie 2021, die instelling van die Regering van Nasionale Eenheid (Libië).

Luxemburg
Luxemburg het twee Nasionale Unie-regerings gehad. Die eerste is in 1916 gevorm, tydens die Eerste Wêreldoorlog (waarin Luxemburg neutraal was, maar nietemin deur Duitsland beset is). Dit is gelei deur Victor Thorn en het al die groot faksies in die Kamer van Afgevaardigdes ingesluit, maar het slegs sestien maande geduur.

Die tweede Nasionale Unie-regering is in November 1945 gevorm, in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog, wat Luxemburg verwoes het. Dit is gelei deur Pierre Dupong, wat Eerste Minister in die regering in ballingskap in die oorlog was, en het al vier partye ingesluit wat in die Kamer van Afgevaardigdes verteenwoordig is. Die regering het tot 1947 geduur, teen daardie tyd is 'n normale koalisie tussen twee van die drie grootste partye gereël en sodoende die vertroue van die wetgewer behou.

Boonop het Luxemburg tussen November 1944 en November 1945 'n Bevrydingsregering gehad, ook onder Dupong. Dit het 'n soortgelyke noodrol as 'n nasionale regering gedien, maar het slegs die twee grootste partye, die Christelike Sosiale Volksparty en die Luxemburg Sosialistiese Werkersparty, ingesluit.

Mianmar
Na die staatsgreep van 2021 in Mianmar, op 16 April 2021, het die uitgeweke Komitee wat Pyidaungsu Hluttaw (CRPH) verteenwoordig, die stigting van 'n nasionale eenheidsregering aangekondig, ingevolge die Federale Demokrasiehandves wat op 31 Maart 2021 vrygestel is. Die Nasionale Eenheidsregering het die posisie van Eerste Minister weer ingestel, en bestaan uit CRPH-lede en ander etniese leiers.

Nepal
Na die verwoestende aardbewing in Nepal in April 2015, het grootste politieke partye in Nepal besluit om 'n nasionale eenheidsregering te vorm om die krisis te hanteer en 'n grondwet op te stel wat lankal uitgestel is. Die groot politieke partye en verenigde politieke fronte het ooreengekom om die betwiste kwessies van die grondwet-opstelproses teen 3 Junie te skik en om 'n nasionale eenheidsregering te vorm.

Palestina
Die Palestynse eenheidsregering van Junie 2014 was 'n nasionale eenheidsregering van die Palestynse Nasionale Owerheid onder Palestynse president Mahmoud Abbas wat op 2 Junie 2014 gevorm is na aanleiding van die Fatah-Hamas-versoeningsooreenkoms wat op 23 April 2014 onderteken is. Die ministers was nominaal onafhanklik, maar oorweldigend beskou as lojaal aan president Abbas en sy Fatah-beweging of aan kleiner linkse faksies, van wie nie een glo noue bande met Hamas het nie. Die Eenheidsregering is egter nie deur die Palestynse Wetgewende Raad goedgekeur nie, wat daartoe gelei het dat die legitimiteit daarvan bevraagteken is. Die eenheidsregering het op 17 Junie 2015 ontbind nadat president Abbas gesê het dat dit nie in die Gazastrook kon funksioneer nie.

Pole
In die Poolse parlementêre verkiesing van 1989, die land se eerste semi-vrye verkiesing sedert die Tweede Wêreldoorlog, het kandidate wat deur die  Solidariteit-beweging gerugsteun is, al 161 setels gewen in die verkiesing. Die regerende Kommunisties-gedomineerde Patriotiese Beweging vir Nasionale Wedergeboorte—wat bestaan het uit die Kommunistiese Poolse Verenigde Werkersparty (PZPR), die Verenigde Volksparty (ZSL) en die Demokratiese Party (SD)—het kort daarna ontbind, waarna die ZSL en SD  'n alliansie met Solidariteit gevorm het. Dit het president Wojciech Jaruzelski gedwing om die kabinet van Tadeusz Mazowiecki op 12 September 1989, Pole se eerste regering sedert die Tweede Wêreldoorlog met 'n nie-kommunistiese meerderheid, aan te stel. Dit was 'n nasionale eenheidsregering van Solidariteit-onderskryfde ministers saam met die PZPR, ZSL en SD, met die Kommuniste wat steeds die ministeries van Verdediging en Binnelandse Sake beheer. Die PZPR is op 29 Januarie 1990 ontbind en sy voormalige ministers het op 6 Julie bedank.

Portugal
'n Nasionale Portugese eenheidsregering (bekend as die Heilige Unie-regering; Portugees: Governo da União Sagrada) het gefunksioneer gedurende die eerste jaar van Portugese deelname aan die Eerste Wêreldoorlog, gelei deur die Evolusionistiese Party-president António José de Almeida vanaf 15 Maart 1916 tot 25 April 1917, en met die deelname van die Demokratiese Party van Afonso Costa.

Rwanda
Na Rwandese volksmoord in 1994, het die Rwandese Patriotiese Front (RPF) Rwanda regeer deur taktiek te gebruik wat as outoritêr gekenmerk is. Verkiesings word op verskeie maniere gemanipuleer, insluitend die verbod op opposisiepartye, arrestasie of sluipmoord op kritici, en verkiesingsbedrog.

Suid-Afrika
In Suid-Afrika het die tussentydse grondwet wat onderhandel is deur die veelparty-onderhandelinge om apartheid te beëindig wat in 1990 begin het, alle partye wat meer as 10% van die stemme gekry het, toegelaat om aan 'n Regering van Nasionale Eenheid deel te neem. Die nuwe regering wat in die algemene verkiesing van 1994 verkies is, het dus lede van baie politieke partye in die kabinet gehad. Hierdie regering van nasionale eenheid het geduur tot die algemene verkiesing van 1999, hoewel dit deur die African National Congress (ANC) oorheers is en 'n gerapporteerde gebrek aan gedeelde besluitneming die tweede grootste party, die Nasionale Party, aangespoor het om aan die GNU te onttrek in 1996.

In die 2024 Suid-Afrikaanse algemene verkiesing het steun vir die regerende ANC-party aansienlik afgeneem. Die ANC het die grootste party gebly, maar het die parlementêre meerderheid verloor wat hy gehad het sedert die eerste post-apartheid verkiesing in 1994. Op 14 Junie 2024 het die ANC, die Demokratiese Alliansie (DA), die Inkatha Vryheidsparty (IVP) en die Patriotic Alliance (PA), ingestem om 'n koalisie te vorm waarna hulle verwys het as 'n 'regering van nasionale eenheid', gelei deur die ANC se Cyril Ramaphosa wat as president van Suid-Afrika herkies is.

Sri Lanka
Na die val van die Mahinda Rajapaksa-regering het die Verenigde Nasionale Party wat die 2015-verkiesing gewen het, 'n nasionale eenheidsregering gevorm met die hoofopposisie Sri Lanka Vryheidsparty onder Maithripala Sirisena en Ranil Wickramasinghe.

Swede
Swede het net een nasionale eenheidsregering gehad; Die Hansson III-kabinet tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die regering was saamgestel uit alle partye in die parlement behalwe die Kommunistiese party wat as pro-Sowjet en dus onbetroubaar beskou is. Die regering het bestaan uit ses ministers van die Sosiaal-Demokratiese party (insluitend eerste minister Per Albin Hansson), drie van die Regse party, drie van die Liberale Volksparty, drie van die Boereliga en twee onpartydige politici. Die uiteindelike doel van hierdie regering se beleid was om Swede uit die oorlog te hou, waarmee hulle ook geslaag het. Die Hansson-regering het sensuur van pers, letterkunde en kultuur ingestel, wat toegepas is op beide pro-nazi en pro-kommunistiese propaganda. Die regering het ook afwykings van die neutraliteitsbeleid goedgekeur om Swede uit die oorlog te hou.

 Verwysings 

Kategorie:Regering