Mary Walker

Mary Edwards Walker (26 November 1832 – 21 Februarie 1919), algemeen bekend as dr. Mary Walker, was 'n Amerikaanse afskaffer, prohibisionis, krygsgevangene en chirurg. Sy is die enigste vrou wat 'n Amerikaanse Medal of Honor ontvang het.

Walker het in 1855 haar mediese graad by die Syracuse Mediese Kollege in New York verwerf, is  getroud en het sy 'n mediese praktyk op die been gebring. Sy het probeer om by die Union Army aan die begin van die Amerikaanse Burgeroorlog aan te sluit, maar is afgewys. Sy het as 'n chirurg by die tydelike hospitaal in Washington, D.C. gewerk voor sy deur die Union Forces aangestel is en tot die Weermag van die Cumberland en later die 52ste Ohio Infanterie toegewys is, wat haar die eerste vroulike chirurg in die Amerikaanse Weermag gemaak het. Sy is as 'n spioen deur Konfederale Magte gevange geneem nadat sy vyandelike grense oorgesteek het om gewonde burgerlikes te behandel. Daarna is sy as 'n krygsgevangene na Richmond, Virginië gestuur totdat sy in 'n gevangene-uitruiling vrygelaat is.

Ná die oorlog is sy goedgekeur om 'n Medal of Honor te ontvang vir haar pogings om gewondes in die oorlog te behandel en vyandsgrense gedurende die Burgeroorlog oor te steek. Die toekenning is veral nie uitdruklik vir dapperheid in daardie tyd toegeken nie en was in werklikheid die enigste militêre toekenning tydens die Burgeroorlog. Walker is die enigste vrou wat die medalje ontvang het en een van slegs agt burgerlikes. Haar naam is in 1917 van die Weermag se Medal of Honor-rol (saam met meer as 900 ander ontvangers) verwyder; dit is egter in 1977 weer herstel. Ná die oorlog was sy 'n skrywer en dosent wat die vrouestemregbeweging tot haar dood in 1919 ondersteun het.

 Kinderjare en onderrig 
Mary Edwards Walker is in die dorp Oswego, New York, op 26 November 1832 gebore as die jongste dogter van Alvah (vader) en Vesta (moeder) Walker. Sy was die jongste van sewe kinders: ses dogters en een seun. Alvah en Vesta het beide hul seun en hul dogters op 'n progressiewe manier grootgemaak wat revolusionêr was vir hul tyd. Hul nie-tradisionele ouerskap het Mary se gees van onafhanklikheid en sin vir geregtigheid gekweek en sy het dit regdeur haar lewe aktief gedemonstreer. Alhoewel hulle toegewyde Christene was, was die Walkers vrydenkers wat hul kinders grootgemaak het om voorskrifte en die beperkings van verskillende denominasies te bevraagteken. Die Walker-ouers het ook nie-tradisionele genderrolle aan hul kinders geïllustreer deur die werk op die plaas te deel: Vesta het dikwels aan swaar handearbeid deelgeneem, terwyl Alvah met die algemene huishoudelike take gehelp het. Walker het as kind op die familieplaas gewerk. Sy het nie damesklere gedra wanneer hulle plaasarbeid moes doen nie, omdat sy dit as te beperkend ervaar het. Haar ma het haar siening dat korsette en stywe rygbande ongesond was, versterk.

Haar primêre onderrig het bestaan uit bywoning van 'n plaaslike skool wat haar ouers begin het. Die Walkers was vasberade dat hul dogters so goed opgevoed soos hul seun moet wees, daarom het hulle in die laat 1830's die eerste gratis skoolhuis in Oswego begin. Ná laerskool het Mary en twee van haar ouer susters Falley Seminarie in Fulton, Oswego County, New York bygewoon. Falley was nie net 'n hoëronderwysinstelling nie, maar 'n plek wat klem op die moderne sosiale hervorming van genderrolle, opvoeding en higiëne geplaas het. Die skool se ideologieë en praktyke het Mary se vasberadenheid om tradisionele vroulike standaarde op die beginsel van onreg te weerstaan, verder gevestig. In haar vrye tyd het Mary haarself in haar pa se mediese tekste oor anatomie en fisiologie begewe; haar belangstelling in medisyne kan toegedra word aan haar blootstelling aan mediese letterkunde op 'n jong ouderdom. As 'n jong vrou het sy skoolgehou in Minetto, New York, en uiteindelik genoeg geld verdien om vir haar studies by Syracuse Mediese Kollege te betaal waar sy in 1855 met 'n Honneursgraad as mediese dokter – die enigste vrou in haar klas – gekwalifiseer het.

Sy is op 16 November 1855, kort voor haar 23ste verjaarsdag, met 'n medeklasmaat, die mediese student Albert Miller, getroud. Walker het 'n kort romp met 'n broek daaronder gedra en geweier om die woord "gehoorsaam" by haar troubeloftes in te sluit. Sy het ook haar van behou, alles kenmerkend van haar hardnekkige nie-konformiteit. Hulle het 'n gesamentlike praktyk in Rome, New York oopgemaak. Die praktyk was egter nie suksesvol nie, aangesien vroulike dokters in daarde tyd oor die algemeen nie vertrou of gerespekteer is nie. Sy en haar man het later op grond van Miller se ontrouheid geskei.

Walker het in 1860 vir 'n kort ruk Bowen Kollegiale Instituut in Hopkinton, Iowa bygewoon, tot sy geskors is omdat sy geweier het om van die skool se debatsvereniging, wat tot haar aansluiting uitsluitlik uit mans bestaan het, te bedank.

 Amerikaanse Burgeroorlog 
alt=Mary Edwards Walker|links|duimnael|Portret van Walker in haar huis.
Walker het aan die begin van die Amerikaanse Burgeroorlog aangebied om as vrywillige chirurg te werk – eerste vir die Weermag. Sy was egter afgekeur omdat sy 'n vrou was (ten spyte van die feit dat sy 'n privaatpraktyk al vir baie jare bedryf het). Sy is die rol van verpleegster aangebied, maar het dit bedank en gekies om as burgerlike en vrywillige chirurg in die Unie Weermag diens te doen. Die Amerikaanse Weermag het geen vroulike chirurge op daardie stadium gehad nie en daarom is sy eers net toegelaat om as verpleegster te praktiseer. Gedurende hierdie periode het sy by die Die Eerste Slag van Bull Run (Union), die Slag van Manassas (Rebels) (Manassas, VA), 21 Julie 1861, en by die Patentekantoor Hospitaal in Washington, D.C. gedien. Sy het as 'n onbetaalde veldchirurg naby die Unie se voorste linies gewerk, insluitend by die Slag van Fredericksburg en in Chattanooga ná die Slag van Chickamauga. As 'n vrouestemreg-voorstander, was sy gelukkig om vroue as soldate te sien dien en het sy die pers ingelig oor Frances Hook, 'n vrou wat in die Uniemagte vermom as 'n man gedien het, in Saal 2 van die Chattanooga-hospitaal.Blanton, DeAnne, and Lauren M. Cook. They Fought Like Demons: Women Soldiers in the American Civil War. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2002, p. 96. Walker was die eerste vrouechirurg in die Unie Weermag. Sy het mansklere gedra wanneer sy gewerk het en beweer dat dit makliker was vir die hoë eise wat haar werk aan haar stel.

In September 1862 skryf Walker aan die Oorlogsdepartement en vra om as 'n spioen aangestel te word, maar haar voorstel word van die hand gewys.National Archives, RG108, E22, M1635, Mary E. Walker to Edwin M. Stanton, September 22, 1862 In September 1863 is sy aangestel as 'n "Kontrak waarnemende assistentchirurg (burgerlike)" deur die Weermag van die Cumberland, en word sy die eerste vroulike chirurg wat deur die Amerikaanse Weermag indiens geneem is. Walker was later as assistentchirurg van die 52ste Ohio Infanterie aangestel. Gedurende haar dienstydperk, het sy dikwels oorloglinies oortree en burgerlikes behandel.

Op 10 April 1864 is sy deur die Konfederasie se troepe gevange geneem en op die aanklag van spioenasie gearresteer, net nadat sy 'n Konfederasie-dokter gehelp het om 'n amputasie te voltooi. Sy is na die Castle Thunder-tronk in Richmond, Virginië, gestuur en het tot 12 Augustus 1864 daar gebly, waar sy as deel van 'n gevangene-uitruiling vrygelaat is.Massey, 1994, pages 62–63 Terwyl sy in aanhouding was, het sy geweier om die klere te dra wat aan haar voorsien is en as "meer gepas vir 'n vrou" beskryf is. Walker is op 12 August 1864 met 'n Konfederasie-chirurg van Tennessee uitgeruil.

Sy het toe as toesighouer by 'n vrouetronk in Louisville, Kentucky, en as die hoof van 'n kinderhuis in Tennessee gedien.

 Latere loopbaan 
duimnael|Walker, c. 1870. |alt= 'n Swart en wit foto van Mary Walker wat 'n pak dra en na die kamera staan met haar regterhand in haar baadjie gesteek.

Ná die oorlog is daar ongeskiktheidspensioen aan Walker toegeken vir gedeeltelike spieratrofie wat sy as gevolg van die tyd wat sy deur die vyand aangehou is, opgedoen het. Sy is vanaf 13 Junie 1865 'n bedrag van $8.50 per maand gegee, maar in 1899 is die bedrag na $20 per maand verhoog.

Sy het 'n skrywer en dosent geword en kwessies soos gesondheidsorg, geheelonthouding, vroueregte, en kleredraghervorming vir vroue ondersteun. Sy is gereeld vir die dra van mansdrag gearresteer, en het aangedring dat dit haar reg is om klere te dra wat sy as gepas beskou.Massey, 1994, pages 360–361 Sy het twee boeke geskryf wat vroueregte en kleredrag bespreek het. Sy het in reaksie op die kritiek teenoor haar kleredrag gesê: "Ek dra nie mansklere nie, ek dra my eie klere."

Walker was lid van die Central Woman's Suffrage Bureau in Washington, D.C. en het fondse aangevra om 'n leerstoel aan 'n vroulike professor by die Howard Universiteit se mediese skool te skenk. In 1871 het sy probeer om te registreer om te stem, maar sy is weggewys. Die aanvanklike posisie van die beweging, onder haar leiding, was om aan te voer dat vroue reeds die reg het om te stem en dat die Congress slegs nodig gehad het om bemagtigende wetgewing in te stel. Na 'n aantal vrugtelose jare wat sy hierdie standpunt bepleit het, het die beweging die aanvaarding van 'n grondwetlike wysiging bevorder. Dit was lynreg in teenstelling met haar posisie, en sy het in onguns by die beweging geval. Sy het voortgegaan om vroustemreg-byeenkomste by te woon en haar eie literatuur te  versprei, maar was feitlik geïgnoreer deur die res van die beweging. Haar neiging om manlike klere te dra, insluitende haar keil, het die situasie net vererger. Sy het 'n gunstiger ontvangs in Engeland as in die Verenigde State gekry.Massey, 1994, page 361

In 1907 het Walker "Crowning Constitutional Argument" gepubliseer waarin sy geargumenteer het dat sommige state, sowel as die Federale Grondwet, reeds aan vroue stemreg gegee het. Sy het in 1912 en 1914 oor vrouestemreg voor komitees van die Verenigde State se Huis van Verteenwoordigers getuig.

Na 'n lang siekbed is Walker op 21 Februarie 1919, op die ouderdom van 68, by die huis oorlede. Sy is by die Rural Cemetery in Oswego, New York begrawe, in 'n gewone begrafnis met 'n Amerikaanse vlag oor haar kis gedrapeer en met 'n swart pak in plaas van 'n rok beklee.Wilson, Scott. Resting Places: The Burial Sites of More Than 14,000 Famous Persons, 3d ed.: 2 (Kindle Location 49247). McFarland & Company, Inc., Publishers. Kindle Edition. Haar dood in 1919 was slegs 'n jaar voor die aanneming van die Negentiende Wysiging van die Verenigde State se Grondwet, wat vroue die reg om te stem gewaarborg het.

 Kleredraghervorming 
alt=In this monochrome brown and white image, a white woman poses at center. Her complexion is white, with her hair braided and pinned close to her head. She wears a buttoned overcoat that ends at mid-calf with detailed banding on the hem and at wrists, and matching long pants beneath. She stands at center, on a brocade carpet, in front of a painted backdrop, her left hand rests on a carved wooden table, holding a document, her right hand rests in front of her coat. The printed image is mounted on a white card, which is annotated at the bottom "Dr. Mary Walker 1872" in manuscript ink, above and between the printed name and address of the photograph studio [55 Baker Street, Portman Square]|links|duimnael|Mary E. Walker, afgeneem na die Burgeroorlog. As 'n prominente voorstaander vir vroue kleredraghervorming, het sy 'n verkorte rok met 'n broek daaronder, asook haar Erepenning vir die foto gedra. Geïnspireer deur haar ouers se ongewone standaard van kleredrag vir gesondheidsdoeleindes, was Walker daarvoor berug dat sy tradisionele damesdrag teengestaan het, 'n veldtog wat destyds bekend was as rasionele kleredrag. In 1871 skryf sy: "Die grootste smart waaronder vroue vandag lei, is die fisiese, morele en geestelike gevolge wat deur die onhigiëniese manier van aantrek veroorsaak word!" Sy was sterk gekant teen lang damesrompe met talle onderrokke, nie net vir hul ongemak en inbeperking van die draer se beweeglikheid nie, maar vir hul versameling en verspreiding van stof en vuilheid. As 'n jong vrou het sy begin eksperimenteer met verskeie romplengtes en lae, altyd met mansbroeke onder. Teen 1861 het haar tipiese uitrusting 'n broek met kruisbande, onder 'n knielengterok met 'n stywe middellyf en vol romp ingesluit.

Alhoewel sy deur haar familie aangemoedig is, is Walker se kleredragkeuses dikwels met kritiek begroet. Een keer, terwyl sy 'n onderwyseres was, is sy op pad huis toe aangerand, toe 'n naburige boer en 'n groep seuns haar agterna gesit het en met eiers en ander projektiele bestook het. Dameskollegas tydens mediese skool het haar gekritiseer oor haar keuses en pasiënte het haar dikwels aangegaap en gespot. Tog het sy aangehou in haar missie om vrouedrag te hersien. Haar siening dat vrouedrag die "persoon moet beskerm, en vryheid van beweging en sirkulasie moet toelaat en nie van die draer 'n slaaf moet maak nie" het haar toewyding tot kleredraghervorming net so groot gemaak as haar ywer vir afskaffing. Haar woorde aan die vrouejoernaal, The Sibyl: A Review of the Tastes, Errors, and Fashions of Society, oor haar veldtog teen vrouemodes, onder meer vir die bydrae daarvan tot gesondheidsbeserings, die koste daarvan en die bydrae tot die ontbinding van huwelike, is welbekend. Haar literatuur het bygedra tot die verspreiding van haar idees en het haar 'n populêre figuur by ander feministe en vroulike dokters gemaak.

In 1870 is Walker in New Orleans gearresteer en deur mans bespot omdat sy soos 'n man aangetrek was. Die polisieman wat haar inhegtenis geneem het, het haar arm gedraai en gevra of sy al ooit in 'n verhouding met 'n man was. Walker is uit aanhouding vrygelaat toe sy by die Polisiehof herken is.

 Vererings en toekennings 
 Erepenning 
duimnael|Walker, c. 1911.
Ná die oorlog het Walker 'n terugwerkende rangverlening of offisierskap aangevra om haar diens te staaf. President Andrew Johnson het die Sekretaris van Oorlog, Edwin Stanton, gevra om die regmatigheid van die saak te ondersoek, en hy het 'n opinie van die weermag se regter-advokaat-generaal ingewin, wat bepaal het dat daar geen vorige geval was waar 'n vrou 'n offisiersrang ontvang het nie, maar dat 'n "aanbevelingserkenning (eervolle vermelding?)" uitgereik kan word in die plek van die offisierskap. Dit het daartoe gelei dat Johnson persoonlik die Erepenning aan haar as 'n alternatief toegeken het. Dus was Walker nie formeel vir die Erepenning benoem nie en hierdie ongewone proses kan ook verduidelik waarom die owerhede haar onverkiesbaarheid oor die hoof gesien het, ironies genoeg op grond van 'n gebrek aan 'n offisierskap.Sharon Harris, Dr. Mary Walker: An American Radical (New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 2009), pages 72–73

In 1916 het die Amerikaanse Kongres 'n pensioenwet vir Erepenning-ontvangers geskep en het daardeur aparte Weermag- en Vlooterepenningsrolle geskep. Die Weermag is aangesê om die verkiesbaarheid van vorige ontvangers in 'n aparte wetsontwerp te hersien wat nie verband hou met die pensioenrolle nie, maar wat deur die Weermag versoek is om ongewenste toekennings terugwerkend te polisieer. Die ongewenste toekennings was die gevolg van 'n gebrek aan regulasies oor die medalje.

Daar was tot 1897 geen bepalings deur die weermag gepubliseer nie en die wet het baie min vereistes gehad, wat beteken het dat ontvangers vir feitlik enige rede 'n medalje kon verdien. Dit het gelei tot byna 900 toekennings vir nie-gevegsaanstellingsuitbreidings.

Die Weermag se Erepenningsraad het van 1916 tot 1917 beraadslaag en 911 name van die Weermagerepenningsrol geskrap, insluitend dié van dr. Mary Edwards Walker en William F. "Buffalo Bill" Cody. Albei is as onverkiesbaar vir die Weermagerepenning bevind, omdat 1862-, 1863- en 1904-wette streng vereis het dat ontvangers offisiere of aangewese dienslede moes wees. In Walker se geval was sy 'n siviele kontrakchirurg, nie 'n onderoffisier nie.

Des nie teenstaande, die Erepenningsraad het dalk teen Walker gediskrimineer, aangesien die raad geweier het om die Erepenning van ten minste twee ander kontrakchirurge te herroep wat ook onverkiesbaar was. Een van hulle, generaal-majoor Leonard Wood, was 'n voormalige Hoof van Personeel vir die Weermag en 'n kontrakchirurg met dieselfde status as Walker toe hy vir die Erepenning benoem is. Dit álles was reeds aan die Erepenningsraad bekend, aangesien president-generaal Nelson Miles reeds twee keer vir Wood vir die Erepenning genomineer het en reeds geweet het hy is onverkiesbaar.

Die weermag se regter-advokaat-generaal het opgemerk dat die Kongres nie aan die weermag die regsmag verleen het om hierdie bepaling van die wet af te dwing nie en dat beide die terugneem en kriminele strawwe ongeldig is. Die afgemelde ontvangers is dus nie beveel om hul medaljes terug te gee nie.

Alhoewel verskeie bronne die herstel van Walker se Erepenning postuum in 1977 aan president Jimmy Carter toeskryf, is dit waarskynlik verkeerd. Die aksie is ver onder die Sekretaris van die Weermag geneem, op die vlak van die Weermag se Assistentsekretaris vir Mannekrag en Reserwesake, wat op aanbeveling van die Raad vir Korreksie van Militêre Rekords opgetree het. Trouens, beide die Ford- en Carter-administrasies het die herstel teëgestaan; die Carter-Withuis het met verwarring op die aankondiging van die Raad se besluit gereageer.

'n Onlangse historiese werk het gedokumenteer dat die Raad vir Korreksie waarskynlik sy gesag oorskry het deur 'n eensydige herstel van die medalje te maak, aangesien die Raad bloot 'n afvaardigingsarm van die gesag van die Sekretaris van die Weermag is en dus nie 'n staande wet kan weerspreek nie. Daarom was die Raad se besluit omstrede omdat die mandaat slegs was om foute of ongeregtighede binne die Raad se gesag reg te stel, nie teen die gesag van publiekreg op te tree nie.

Hierdie einste punt is deur die toekenning van Garmin Conner se Erepenning vroeg in 2018 geïllustreer, wat ook deur die Raad vir Korreksie ontstaan het, maar in plaas daarvan deur die President gegaan het en 'n statutêre kwytskelding van die Kongres vereis het. Dit is gesien as 'n vereiste omdat die Raad nie die mag gehad het om 'n publieke wet en die gepaardgaande verjaringswette te oortree nie.

Walker het gevoel dat die Erepenning aan haar toegeken is omdat sy vyandelike gebied betree het om vir die lydende inwoners te sorg. Dít terwyl geen man die moed gehad het om dieselfde te doen nie, omdat hulle gevrees het dat hulle gevange geneem sou word.

 Nasional Women's Hall of Fame 
Walker is in 2000 in die National Women's Hall of Fame ingehuldig.

 In populêre kultuur 
Mary Walker is as 'n karakter met die naam 'Mejuffrou Walker' in die prentstrokisealbum Les Tuniques Bleues 54 gebruik. Sy is op 'n komiese manier voorgestel as 'n militante feminis.

 Nalatenskap 
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is 'n Liberty-skip, die M|SS Mary Walker, na haar vernoem.

In 1982 het die V.S. se Posdiens 'n 20c-seël ter ere aan haar uitgereik om haar geboortedag te herdenk.Walker, 2010, pp. 21–22Graf, 2010, p. 82

Die mediese fasiliteite by die SUNY Oswego is in haar eer na die Mary Walker Health Center vernoem. Op dieselfde terrein is 'n gedenkplaat wat haar belangrikheid in die Oswego-gemeenskap beklemtoon.

Daar is 'n Verenigde State Weermag-reserwesentrum in Walker, Michigan na haar vernoem.

Die Whitman-Walker Kliniek in Washington, D.C., is na Walker (en die digter Walt Whitman) vernoem vir haar diens as verpleegster in D.C. gedurende die Burgeroorlog.

Die Mary Walker Kliniek by die Fort Irwin National Training Center in Kalifornië is ook na haar vernoem.

Die Mary E. Walker Huis is 'n oorgangskoshuis met dertig beddens vir hawelose vroueveterane wat deur die Philadelphia Veterans Multi-Service & Education Centre bestuur word.Mary E. Walker House Site http://www.pvmsec.org/index.php/services/homeless-veteran-services/the-mary-e-walker-house "Dinniman, Mary E. Walker House Recognize Women in the Military," Senator Dinneman's Official Website 

In Mei 2012 is 'n 408,2 kg (900 pond)-bronsstandbeeld wat Walker vereer voor die New York-stadsaal in Oswego onthul.

In 2019 is Walker in Hillary en Chelsea Clinton se boek The Book of Gutsy Women: Favorite Stories of Courage and Resilience ingesluit.

Op 25 August 2023 is Fort A.P. Hill in Virginia amptelik in haar eer herdoop na Fort Walker, as deel van die V.S. Departement van Verdediging se besluit om die name van militêre basisse na statebondsoldate te vernoem. Walker word dus die eerste vrou in die V.S. se geskiedenis om 'n V.S. militêre basis te hê wat ekslusief na haar vernoem is.

Walker sal ook 'n vereerde by die Amerikaanse Vrouekwartiere in 2024 wees. Walker sal ook op V.S. muntstukke verskyn. Die ontwerp beeld Walker met haar chirurgiese saknoodhulpstel, haar Erepenning en 'n chirurgspeld op haar uniform uit.

 Verwysings 

 Bronne 
 Harness, Cheryl (2013). Mary Walker wears the pants: the true story of the doctor, reformer, and Civil War hero. Chicago: Albert Whitman & Co. . OCLC 794306404.
 "The Case of Dr. Walker, Only Woman to Win (and Lose) the Medal of Honor". The New York Times. 4 Junie 1977. Verkry 6 Januarie 2018.
 Pennington, Reina (2003). Amazons to Fighter Pilots – A Biographical Dictionary of Military Women (Volume Twee). Westport, Connecticut: Greenwood Press. pp. 474–475. .
 Spiegel, Allen; Suskind, Peter (1 Junie 1996). "Mary Edwards Walker, M.D. A Feminist Physician a Century Ahead of Her Time". Journal of Community Health. 21 (3): 211–35. doi:10.1007/BF01558000. . S2CID 35944111.
 "Dr. Mary Edwards Walker (U.S. National Park Service)". www.nps.gov. Verkry 2 Augustus 2022.
 Harris, Sharon M. (2009). Dr. Mary Walker: American Radical, 1832–1919. Piscataway, NJ: Rutgers University Press. .
 Graf, 2010, p. 11
 Graf, 2010, p. 91
 Walker, 2010, pp. 26–27
 Leonard, Elizabeth D. (1994). Yankee Women: Gender battles in the Civil War. New York: W.W. Norton & Company. .

 Eksterne skakels 

Kategorie:Geboortes in 1832
Kategorie:Sterftes in 1919
Kategorie:Amerikaanse geneeskundiges