Les Six

"Les Six" (Die Ses) is die naam wat gegee is aan 'n groep van ses komponiste. Van die groep was vyf lede Fransmanne en een Switser. Hulle het geleef en gewerk in Montparnasse. Die oorsprong van die naam kan teruggevind word na twee artikels uit die 1920's deur die musiekkritikus Henri Collet in die joernaal Comœdia (sien Bronne). Die groep se musiek word dikwels getipeer as 'n neo-klassieke reaksie teen beide die musiekstyl van Richard Wagner en die impressionistiese musiek van Claude Debussy en Maurice Ravel.

 Lede 
Die lede van die groep was:

 Georges Auric (1899–1983)
 Louis Durey (1888–1979)
 Arthur Honegger (1892–1955)
 Darius Milhaud (1892–1974)
 Francis Poulenc (1899–1963)
 Germaine Tailleferre (1892–1983)

 Les nouveaux jeunes 
In 1917, toe baie teaters en konsertsale gesluit was weens die Eerste Wêreldoorlog, het Blaise Cendrars en die skilder Moïse Kisling besluit om konserte te hou by 6 rue Huyghens, die ateljee van die skilder Émile Lejeune (1885–1964). Vir die eerste van die geleenthede is die mure van die ateljee versier met skilderye deur Picasso, Matisse, Léger, Modigliani, en andere. Musiek deur Satie, Honegger, Auric, en Durey is gespeel. Hierdie konsert het aan Satie die idee gegee om 'n groep komponiste rondom homself te skaar wat bekend sou wees as Les nouveaux jeunes, die voorloper van Les Six.

 Die Ses 
Milhaud het die volgende gesê oor dié groep:

En volgens Poulenc:

Maar dit is egter net een weergawe van hoe die Groep van Ses (Le Six) ontstaan het. Ander skrywers, soos Ornella Volta, het die maneuvers van Jean Cocteau om die leier te word van 'n avant-garde-groep wat aan musiek gewy is, beklemtoon, soos die kubistiese en surrealistiese groepe wat kort tevore in die beeldende kunste en letterkunde ontstaan het, met Pablo Picasso, Guillaume Apollinaire, en André Breton as hul sleutelverteenwoordigers. Die feit dat Satie die Nouveaux jeunes minder as 'n jaar ná die aanvang van die groep verlaat het, was die "geskenk uit die hemel" waarop Cocteau gewag het: sy 1918-publikasie, Le Coq et l'Arlequin, was glo die aanvangspunt van Le Six. 

Na die Tweede Wêreldoorlog het Jean Cocteau en Les Six begin om 'n kroeg bekend as "La Gaya" te besoek, wat later bekendheid verwerf het as die kabaretkafee Le Boeuf sur le Toit (Die Os op die Dak), nadat die onderneming na 'n groter perseel verskuif het. Aangesien Milhaud se beroemde ballet op die ou perseel bedink is, het die nuwe kroeg die naam aangeneem van Le bœuf sur le toit (Milhaud se ballet).Roger Stéphane, "Portrait souvenir de Jean Cocteau" (transkripsie van 'n Franse televisieonderhoud in 1963 deur die skrywer) (Tallandier, 1964), pp. 63–67, . Op die hernoemde kroeg se openingsaand het die pianis Jean Wiéner musiek deur George Gershwin en Vincent Youmans gespeel, terwyl Cocteau en Milhaud perkussie gespeel het. Onder die aanwesiges was impresario Sergei Diaghilev, die skilder Pablo Picasso, die filmmaker René Clair, die sanger Jane Bathori, en die akteur en sanger Maurice Chevalier. Nog 'n gereelde gas was die jong Amerikaanse komponis Virgil Thomson, wie se komposisies in die daaropvolgende jare deur lede van Les Six beïnvloed is.Virgil Thomson: Virgil Thomson (New York: Library of America & Penguin Random House, 2016), , p. 135–136; Virgil Thomson and Le Boeuf sur le Toit on https://books.google.comAlex Ross: The Rest is Noise. Listening to the Twentieth Century (New York: Picador, 2007), , p. 110; Virgil Thomas describes Le Boeuf sur le Toit on https://books.google.comLee Stacey & Lol Henderson (reds): Encyclopedia of Music in the 20th Century (New York: Routledge, 2013), p. 631; Virgil Thomson on Google BooksEncyclopedia Britannica Virgil Thomson on www.britannica.com.

 Samewerkings 
Alhoewel die bestaansrede van die groep nie was om saam aan komposisies te werk nie, was daar ses geleenthede, versprei oor 36 jaar, waarop sommige lede van die groep wel aan dieselfde projek saamgewerk het. By slegs een van hierdie geleenthede was die hele Groep van Ses betrokke; in ander het komponiste van buite die groep ook deelgeneem.

Auric en Poulenc was by al ses hierdie samewerkings betrokke, Milhaud in vyf, Honegger en Tailleferre in drie, maar Durey in slegs een.

1920: L'Album des Six
In 1920 het die groep 'n album van klavierstukke, bekend as L'Album des Six, saam gepubliseer. Dit was die enigste werk waarby al ses komponiste betrokke was.

 Prélude (1919) – Auric
 Romance sans paroles, Op. 21 (1919) – Durey
 Sarabande, H 26 (1920) – Honegger
 Mazurka (1914) – Milhaud
 Valse in C, (1919) – Poulenc
 Pastorale, Enjoué (1919) – Tailleferre

1921: Les mariés de la tour Eiffel
In 1921 het vyf van die lede saam die musiek gekomponeer vir Cocteau se ballet Les mariés de la tour Eiffel, wat vervaardig is deur die Ballets suédois, mededinger van die Ballets Russes. Cocteau het oorspronklik die projek aan Auric voorgestel, maar aangesien Auric nie vinnig genoeg klaargemaak het om by die repetisieskedule in te pas nie, het hy die werk onder die ander lede van Les Six verdeel. Durey, wat nie in Parys was nie, het verkies om nie deel te neem nie. Die première was die geleentheid van 'n openbare skandaal wat meegeding het met dié van Le Sacre du printemps in 1913. Ten spyte hiervan was Les mariés de la tour Eiffel regdeur die 1920's deel van die repertorium van die Ballets suédois.

 Overture (14 Julie) – Auric
 Marche nuptiale – Milhaud
 Discours du General (Polka) – Poulenc
 La Baigneuse de Trouville – Poulenc
 La Fugue du Massacre – Milhaud
 La Valse des Depeches – Tailleferre
 Marche funèbre – Honegger
 Quadrille – Tailleferre
 Ritournelles – Auric
 Sortie de la Noce – Milhaud

1927: L'éventail de Jeanne
In 1927 het Auric, Milhaud en Poulenc, saam met sewe ander komponiste wat nie deel van Les Six was nie, die kinderballet L'éventail de Jeanne gekomponeer.

 Fanfare – Maurice Ravel
 Marche – Pierre-Octave Ferroud
 Valse – Jacques Ibert
 Canarie – Alexis Roland-Manuel
 Bourrée – Marcel Delannoy
 Sarabande – Albert Roussel
 Polka – Milhaud
 Pastourelle – Poulenc
 Rondeau – Auric
 Finale: Kermesse-Valse – Florent Schmitt

1949: Mouvements du coeur
In 1949 het Auric, Milhaud en Poulenc saam met drie ander komponiste, Mouvements du coeur: Un hommage à la mémoire de Frédéric Chopin, 1849–1949 geskryf. Dit werk is 'n suite van liedere vir bariton of bas en klavier na die woorde van Louise Lévêque de Vilmorin in herdenking van die eeufees van Frédéric Chopin se dood.

 Prélude – Henri Sauguet
 Mazurka – Poulenc
 Valse – Auric
 Scherzo impromptu – Jean Françaix
 Étude – Léo Preger
 Ballade nocturne – Milhaud
 Postlude: Polonaise – Henri Sauguet

1952: La guirlande de Campra
In 1952 het Auric, Honegger, Poulenc, Tailleferre en drie ander komponiste saamgewerk aan 'n orkestrale werk getiteld La guirlande de Campra.Cocteau, Satie & Les Six 

 Toccata – Honegger
 Sarabande et farandole – Jean-Yves Daniel-Lesur
 Canarie – Alexis Roland-Manuel
 Sarabande – Tailleferre
 Matelote provençale – Poulenc
 Variation – Henri Sauguet
 Écossaise – Auric

1956: Variations sur le nom de Marguerite Long
In 1956 het Auric, Milhaud, Poulenc en vyf ander komponiste 'n orkestrale suite geskep ter ere van die pianis Marguerite Long, getiteld Variations sur le nom de Marguerite Long
 Hymne solennel – Jean Françaix
 Variations en forme de Berceuse pour Marguerite Long – Henri Sauguet
 La Couronne de Marguerites ("The Crown of Daisies"), Valse en forme de rondo – Milhaud
 Nocturne – Jean Rivier
 Sérénades – Henri Dutilleux
 Intermezzo – Jean-Yves Daniel-Lesur
 Bucolique, FP. 160Carl B. Schmidt, The Music of Francis Poulenc (1899-1963): A Catalogue. Opgespoor op 17 Mei 2016 – Poulenc
 ML (Allegro: Finale) – Auric

 Geselekteerde musiek deur individuele lede van Les Six 
Salade deur Milhaud; oorspronklik opgevoer in 1924 in 'n produksie van Graaf Etienne de Beaumont
La nouvelle Cythère deur Tailleferre; geskryf in 1929 vir die Ballets Russes en nie uitgevoer nie weens Diaghilev se skielike dood
Cinq bagatelles deur Auric
Les biches, ballet (1922/23) deur Poulenc
Le Bal Masqué, cantate profane sur des poèmes de Max Jacob (Bariton, ensemble) (1932), deur Poulenc
Scaramouche deur Milhaud
Le bœuf sur le toit deur Milhaud
Sonate pour violon seul deur Honegger
Danse de la chèvre vir solofluit deur Honegger
Sonate champêtre vir hobo klarinet, fagot en klavier, deur Tailleferre

 Bronnelys 
 Jean Cocteau: Le Coq et l'Arelquin: Notes autour de la musique (Paris: Éditions de la Sirène, 1918).
 Henri Collet: "La Musique chez soi (XII): Un livre de Rimsky et un livre de Cocteau – Les Cinq russes, les Six français, et Erik Satie", in: Comœdia, 16 Januarie 1920, p. 2.
 Henri Collet: "La Musique chez soi (XIII): "Les 'Six' français – Darius Milhaud, Louis Durey, Georges Auric, Arthur Honegger, Francis Poulenc et Germaine Tailleferre", in: Comœdia, 23 Januarie 1920, p. 2.
 Fondation Erik Satie (ed.): Le Groupe des Six et ses amis: 70e anniversaire (Paris: Placard, 1990), .
 Ornella Volta: Satie/Cocteau. Les Malentendus d'une entente (Bègles: Le Castor Astral, 1993), .
 Benjamin Ivry: Francis Poulenc (Londen: Phaidon Press, 1996), .
 Roger Nichols: The Harlequin Years: Music in Paris 1917–1929 (Londen: Thames & Hudson, 2002), .
 Robert Shapiro: Les Six: The French Composers and their Mentors Jean Cocteau and Erik Satie (Londen/Chicago: Peter Owen, 2011), .
 Jane F. Fulcher: The Composer as Intellectual. Music and Ideology in France, 1914–1940 (New York: Oxford University Press, 2005).
 Barbara L. Kelly: Music and Ultra-Modernism in France, a Fragile Consensus, 1913–1939 (Woodbridge: Boydell Press, 2013).

 Verwysings 

 Eksterne skakels 
 Les Six, Satie, and Cocteau – deur Stéphane Villemin 
 Le Groupe des Six - Une évocation par diverses personnalités op YouTube
 La Crèation du monde -- Milhaud
 Orrelkonsert -- Poulenc
 L'album des Six

Kategorie:Musiekkunstenaars