San Lazzaro degli Armeni

duimnael|Die eiland, soos gesien vanuit 'n boot
duimnael|San Lazzaro, soos gesien vanuit die waterbusstasie Lido S.M.E., Lido di Venezia
duimnael|'n Noordwestelike uitsig oor Venesië en die bergwêreld van Noord-Veneto, soos gesien vanuit die eiland
duimnael|'n Kleurvol geïllustreerde 14de eeuse Armeense manuskrip van die Alexanderroman. Die roman behandel fiktiewe en reële episodes uit die lewe van Alexander die Grote
San Lazzaro degli Armeni ([san ˈladdzaro deʎʎ arˈmɛːni], «Sint Lasarus  van die Armeniërs»; Armeens: Սուրբ Ղազար Surp Ghazar) is 'n klein eiland in die suide van die Venesiaanse strandmeer, met 'n oppervlakte van drie hektaar en net wes van die Lido di Venezia geleë. Sedert 1717 huisves die eiland 'n klooster van die Armeens-Katolieke Mechitariste-monniksorde huisves. Die kloostereiland dien as die orde se kulturele spilpunt en sentrum van geleerdheid (Armeense seuns word hier in Armeense kultuur onderrig), terwyl sy hoofabdy in die Oostenrykse hoofstad Wene sy geestelike middelpunt vorm. 

Die kloosterbiblioteek beskik oor sowat 200 000 boeke, insluitende 'n belangrike versameling van oosterse, veral Armeense manuskripte (met sowat 4 000 dokumente). 

Oorspronklik het San Lazzaro as hospitaaleiland vir melaatses gedien. Toe melaatsheid teen die einde van die 15de eeu nog nouliks voorgekom het, het monnike van die Dominikane-orde hulle op die eiland gevestig en hier sowat honderd jaar lank gebly. Daarna was die eiland meer as 'n eeu onbewoon. In 1717 het agttien Armeense monnike, onder wie Mechitar van Sebasteia (tans Sivas in Turkye), wat uit tuisland verdryf is, in Venesië 'n toevlug gevind. Hulle het 'n klooster op San Lazzaro gestig, die eiland in die noordweste uitgebrei en tuine met sipresse aangelê. 

 Eksterne skakels 

Kategorie:Eilande van Venesië