Mia Farrow

Maria de Lourdes Villiers Farrow (gebore 9 Februarie 1945) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy het die eerste keer aandag getrek met haar rol as Allison MacKenzie in die sepie Peyton Place en haar daaropvolgende kort huwelik met Frank Sinatra. Vir haar vroeë rolprentrol as Rosemary in Roman Polanski se rolprent  Rosemary's Baby (1968) is sy benoem vir 'n Bafta en Golden Globe. Sy het in die 1970's in nog verskeie rolprente verskyn, soos Follow Me! (1972), The Great Gatsby (1974) en Death on the Nile (1978).

Farrow was van 1980 tot 1992 in 'n verhouding met die akteur-regisseur Woody Allen en het in dié tydperk in 13 van sy rolprente verskyn; die eerste een was A Midsummer Night's Sex Comedy (1982). Sy is verskeie kere groot lof toegeswaai vir haar rolle in Allen-prente, en is vir Golden Globes benoem vir Broadway Danny Rose (1984), The Purple Rose of Cairo (1985) en Alice (1990). Sy het ook in Hannah and Her Sisters (1986), Crimes and Misdemeanors (1989) en Husbands and Wives (1992) gespeel. In 1992 is Allen in die openbaar deur Farrow daarvan beskuldig dat hy hulle aangenome dogter, Dylan Farrow, seksueel misbruik het. Allen is nooit aangekla nie en het die aantygings ten sterkste ontken.

Sedert die 2000's het Farrow in 'n paar televisierolle verskyn, onder meer 'n herhalende rol in Third Watch (2001-2003). Sy het ook byrolle gehad in rolprente soos The Omen (2006), Be Kind Rewind (2008) en Dark Horse (2011), sowel as die Netflix-reeks The Watcher (2022). 

Farrow is ook bekend vir haar omvattende werk as Unicef-ambassadeur. Sy is betrokke by humanitêre aktiwiteite in Darfoer, Tsjad en die Sentraal-Afrikaanse Republiek. In 2008 het die tydskrif Time haar aangewys as een van die invloedrykste mense in die wêreld.

Vroeë lewe en familie

Maria de Lourdes Villiers Farrow is op 9 Februarie 1945 in Los Angeles, Kalifornië, gebore as die derde oudste kind van die Australiese rolprentregisseur John Farrow en sy tweede vrou, die Ierse aktrise Maureen O'Sullivan. Sy was een van sewe kinders. Haar ouer broers was Michael en Patrick, en haar jonger broer John Charles. Haar jonger susters was Prudence, Stephanie en Tisa.

Farrow het in Beverly Hills grootgeword in 'n tipiese Katolieke huis. Haar gesin het haar beskryf as eksentriek en verbeeldingryk, en sy sou soms vertonings "met twee dolke en vals bloed" hou vir toerbusse wat verby sterre se huise ry. Op twee jaar oud het sy haar rolprentdebuut gemaak in die kort dokumentêr Unusual Occupations: Film Tot Holiday (1947). Op nege het sy polio gekry. Sy is vir drie weke in afsondering geplaas en het later gesê die ondervinding was "die einde van my kinderjare".

In 1958 het die Farrow-gesin vir 'n kort ruk na Spanje verhuis, waar haar pa die fliek John Paul Jones (1959) geregisseer het. Farrow, toe 13 jaar oud, verskyn kortliks in die prent (sonder 'n krediet).

Op 28 Oktober 1958 is Farrow se oudste broer, Michael, in 'n weermagvliegongeluk dood. Farrow se pa het kwaai begin drink en dit het spanning in die huwelik veroorsaak. In haar memoires onthou Farrow woeste argumente tussen haar ouers wanneer sy hulle besoek het.

Toe Farrow 16 was, het sy saam met haar gesin na Amerika teruggekeer. In dié tyd het haar ouers finansieel gesukkel en haar ma het na New York verhuis om in Broadwayproduksies op te tree. Farrow se pa het in Kalifornië agtergebly, waar hy die volgende jaar, toe sy 17 was, aan 'n hartaanval gesterf het.

Die gesin het min geld gehad ná haar pa se dood, en sy het begin werk om haar en haar sibbes te onderhou. Sy het aanvanklik as 'n model gewerk. Sy het op die verhoog beland as 'n plaasvervanger in 'n New Yorkse produksie van The Importance of Being Earnest.

Loopbaan
1963-'69: Die begin en 'n deurbraak

Farrow het 'n oudisie afgelê vir die rol van Liesl von Trapp in The Sound of Music (1965), maar het nie die rol gekry nie. Die filmtoets bestaan nog en verskyn op die DVD vir die 40ste herdenking van die fliek. Sy het in die 1960's in verskeie byrolle verskyn, met haar eerste verskyning wat 'n krediet gekry het in Guns at Batasi (1964).

In dieselfde jaar het sy bekend geraak as die naïewe Allison MacKenzie in die suksesvolle TV-sepie Peyton Place. Farrow het die reeks in 1966 verlaat op aandrang van Frank Sinatra, met wie sy op 19 Julie 1966 getroud is toe sy 21 en hy 50 was. Sy het daarna in haar eerste groot Britse prent, A Dandy in Aspic (1968), gespeel.

Farrow se eerste hoofrol was in die sielkundige rillerprent Rosemary's Baby (1968), 'n verwerking van die roman met dieselfde naam deur Ira Levin. Dit was 'n reusesukses en word algemeen beskou as 'n klassieke prent van die rillergenre. The Guardian het dit in 2010 "die tweede beste rillerprent van alle tye" genoem. Sy het verskeie pryse gewen, insluitende 'n Golden Globe vir beste nuwe aktrise van die jaar, en het gevestig geraak as 'n hoofrolaktrise. Die resensent Stephen Farber het haar spel beskryf as 'n "elektrifiserende impak... een van daardie min oomblikke dat 'n akteur en karakter 'n wonderbaarlike, byna mitiese harmonie bereik". Roger Ebert noem die prent "briljant" en sê: "Baie van die krediet hiervoor moet gaan aan Mia Farrow, as Rosemary."

Hierna het Farrow Secret Ceremony in Engeland geskiet saam met Elizabeth Taylor en Robert Mitchum. Die ontvangs was verdeeld, maar die prent het getroue volgelinge gekry. Farrow se ander prent van die 1960's was John and Mary (1969), teenoor Dustin Hoffman. Sy is vir 'n Golden Globe benoem as beste aktrise – komedie of musiekspel.

1970-'79: Teaterwerk en hoofstroomsukses
Van vroeg in die 1970's af het Farrow in verskeie klassieke toneelstukke op die verhoog in London verskyn, beginnende met die Royal Shakespeare Company se produksie van 1971 Jeanne d'Arc au bûcher in die Royal Albert Hall, met Farrow as Jeanne. 

In dieselfde jaar het sy verskyn in die Britse riller See No Evil, waarin sy die rol vertolk van 'n blinde vrou wie se gesin deur 'n moordenaar bekruip word. Sy het ook in die TV-rolprent Goodbye, Raggedy Ann (1971) die rol vertolk van 'n onstabiele, opkomende Hollywood-ster.

In 1972 het Farrow in die Franse swartkomedie Dr. Popaul verskyn as 'n vrou wat met 'n rokjagter trou, teenoor Jean-Paul Belmondo, en in Follow Me! as 'n vrou wie se ryk man glo sy het 'n affair. Op die verhoog het sy in 1972 die hoofrol gespeel in Mary Rose. Dit is gevolg deur die rol van Irina in The Three Sisters, en 'n dubbele rol in The House of Bernarda Alba (albei 1973).

Farrow was in 1974 Daisy Buchanan in die rolprentverwerking van The Great Gatsby. Die prent het "die morele waardes van die mooi mense van die 1920's ondersoek" en was 'n kommersiële sukses. 

In 1998 was Farrow saam met Rock Hudson in die rampfliek Avalanche, en daarna in 'n verwerking van Agatha Christie se Death on the Nile. In 1979 het sy teenoor Anthony Perkins in die toneelstuk Romantic Comedy gespeel, en in die romantiese prent Hurricane teenoor Jason Robards.

1980-'92: Samewerking met Woody Allen

Van die begin van die 1980's het Farrow 'n dekade lange verhouding met die regisseur Woody Allen gehad; hulle het aan baie van sy rolprente saamgewerk. Haar eerste prent saam met Allen was die komedie A Midsummer Night's Sex Comedy (1982), in 'n rol wat aanvanklik vir Diane Keaton bedoel was. Sy het daarna verskyn in Allen se Zelig (1983) as 'n sielkundige wie se pasiënt, Leonard Zelig (Allen), eienskappe aanneem van die mense om hom in 'n poging om gelief te wees.

In Broadway Danny Rose (1984) was Farrow die minnares van 'n lounge-musikant wat met die Mafia deurmekaar raak. Farrow het gewig aangesit en was byna onherkenbaar in die rol; sy is vir 'n Golden Globe vir beste aktrise in 'n komedie of musiekspel benoem. Ná Broadway Danny Rose het Farrow 'n byspelersrol gehad in Jeannot Szwarc se superheldfilm Supergirl (1984). Dit was 'n kommersiële mislukking.

Die volgende prent van Allen waarin Farrow gespeel het, was The Purple Rose of Cairo (1985). Sy is vir 'n Bafta vir beste aktrise benoem, asook vir 'n Golden Globe vir beste aktrise in 'n komedie of musiekspel. Allen het Farrow volgende gebruik in sy Hannah and Her Sisters (1986). Dit is in Februarie 1986 uitgereik en was 'n sukses by die loket. Roger Ebert het gemeen dit was Allen se beste werk tot op datum. Farrow is vir die derde keer vir 'n Bafta benoem.

In 1987 het Farrow verskyn in twee prente wat deur Allen geregisseer is: die komedie Radio Days en die drama September. Farrow het daarna teenoor Gena Rowlands verskyn in Allen se drama Another Woman (1988). Die resensies het gewissel van goed tot sleg. 

Sy is volgende gesien in Allen se fantasieprent Alice (1990). Dit was hulle 11de prent saam. In Alice beeld Farrow die titelkarakter uit, 'n vrou van die hoër stand van Manhattan wat verlief raak op 'n jazzmusikant. Dit lei tot Katolieke skuldgevoelens wat tot uiting kom in fisieke kwale, wat sy met kruiemedisyne dokter. Vincent Canby het haar groot lof toegeswaai en sy is benoem vir 'n Golden Globe vir beste aktrise in 'n komedie of musiekspel. Sy het 'n National Board of Review-prys vir beste aktrise gewen. Die volgende jaar was Farrow 'n sirkusvermaakkunstenaar in Allen se swart-wit komedie Shadows and Fog.

In Allen se drama Husbands and Wives (1992) het Farrow die hoofrol vertolk van die vrou van 'n skrywer en professor (Allen) wat 'n verhouding met een van sy studente het. Dit was hulle laaste prent saam en is uitgereik net voordat die twee onder groot publisiteit uitmekaar is.

1993-'99: Rolprente en TV; terugkeer na verhoog

In die 1990's het Farrow minder gewerk en gesê sy wil haar toewy aan die grootmaak van haar jong kinders. Sy het wel die hoofrol in verskeie prente gespeel, soos die Ierse fliek Widows' Peak (1994) en die komedie Miami Rhapsody (1995).

In 1995 het Farrow ook die hoofrol vertolk in 'n rolprentverwerking van die toneelstuk Reckless. Dit was 'n donker komedie, waarin sy die rol speel van 'n vrou wie se man 'n kontrakmoord op haar reël. Die resensent Stephen Holden het haar groot lof toegeswaai en gesê sy is so perfek in die rol "dat die karakter lyk soos 'n distillasie van byna elke rol wat sy vertolk het sedert sy 'n tiener in Peyton Place was". 

In 1997 het Farrow haar outobiografie, What Falls Away, gepubliseer. Sy het 'n kameerol as haarself gehad in Howard Stern se biografiese komedie Private Parts. 

In 1998 het sy op TV verskyn in die segment Miracle at Midnight van The Wonderful World of Disney. Dit is 'n dramatisering van die redding van die Deense Jode in die Holocaust. Farrow se volgende rol was dié van 'n vrou met Alzheimer se siekte in die TV-prent Forget Me Never. 

In November 1999 het Farrow na Broadway teruggekeer in die rol van Honey in Who's Afraid of Virginia Woolf?, teenoor Matthew Broderick, Jonathan Pryce en Uta Hagen.

2000-tans
In die 2000's het Farrow op TV verskyn. In die reeks Third Watch het sy tussen 2000 en 2003 in vyf episodes haar verskyning gemaak. Sy het ook in 2001 in 'n TV-prent met 'n LGBT-tema, A Girl Thing, verskyn teenoor Kate Capshaw en Stockard Channing, gevolg deur 'n hoofrol in die TV-prent The Secret Life of Zoey in 2002.

Sy was ook in dié jaar te sien in die toerende verhoogstuk The Exonerated, gevolg deur 'n hoofrol in Fran's Bed in 2003. 

Farrow se eerste rol in jare in 'n rolprent was in 2006 as Mrs Baylock, 'n sataniese kinderoppasser, in die herskepping van The Omen. Hoewel die resensies louwarm was, het Farrow lof ingepalm met haar spel. Die Associated Press het verklaar: "Dankie hemel vir Mia Farrow", en het gesê "haar vertolking is een van die min redes dat die nuwe Omen beter as die oue is".

Farrow het daarna die rol van 'n ma (van Amanda Peet) vertolk in die romantiese komedie The Ex (2007). Die prent het swak resensies gekry en resensente het gesê die akteurs se talent is onderskat.

In 2008 het Farrow verskyn in 'n byspelersrol teenoor Danny Glover in Michel Gondry se komedie Be Kind Rewind (2008). In 2011 was sy weer in 'n byspelersrol, dié keer in die komediedrama Dark Horse, waarin sy weer die rol van 'n ma vertolk.

In September 2014 was Farrow op Broadway in die toneelstuk Love Letters. Dit het goeie resensies gekry. In 2016 was sy saam met Faye Dunaway in 'n episode van die TV-reeks Documentary Now!

In 2022 het Farrow verskyn in Ryan Murphy se Netflix-reeks The Watcher.

Humanitêre werk

Farrow het in 2000 'n welwillendheidsambassadeur van Unicef geword en is 'n groot voorstander van menseregte in Afrika, veral van kinderregte. Sy het in konflikgeteisterde gebiede geld ingesamel, bewusmaking van kinders bevorder en aandag gevestig op die stryd om die uitwissing van polio. Sy het verskeie pryse vir haar humanitêre werk ontvang, insluitend die Leon Sullivan-prys vir Internasionale Diens, die Lyndon Baines Johnson-prys vir Morele Moed en die Marion Anderson-prys.

In 2006 het Farrow en haar seun Ronan Berlyn besoek vir 'n welsynveilig van United Buddy Bears, wat ontwerpe van kunstenaars van 142 VN-lidstate het. In 2008 het die tydskrif Time haar aangewys as een van die invloedrykste mense in die wêreld.

Sy het verskeie kere na Darfoer gereis; die eerste keer was in 2004. Haar derde besoek was in 2007, saam met 'n filmspan vir die maak van die dokumentêr Darfur: On Our Watch. 

In 2009 was Farrow die verteller in 'n dokumentêr, As We Forgive, oor die stryd wat baie van die oorlewendes van die volksmoord in Rwanda het om mense te vergewe wat familielede en vriende vermoor het. In Augustus 2010 het sy in sy verhoor getuig teen oudpresident Charles Taylor van Liberië in die Spesiale Hof vir Sierra Leone.

Farrow het gehelp om The Darfur Archives te maak, wat die kulturele tradisies van die stamme van Darfoer dokumenteer. Daarvoor het sy sowat 40 uur van liedere, danse, kinderstories, boerderymetodes en vertellings van die volksmoord in die streek se vlugtelingkampe opgeneem. 

Farrow het ook al deelgeneem aan omgewingsaktivisme: In 2014 het sy teen Chevron betoog en die oliemaatskappy daarvan beskuldig dat hy skade in die Suid-Amerikaanse reënwoud aanrig.

Persoonlike lewe
Verhoudings

Frank Sinatra
Op 19 Julie 1966 is Farrow in Las Vegas met Frank Sinatra getroud. Sy was 21 en hy 50 jaar oud. Sinatra wou hê Farrow moet haar loopbaan prysgee en sy het aanvanklik ingestem. Sy het egter gou moeg geword van niks doen en ingestem om in Roman Polanski se rillerprent Rosemary's Baby te speel.

Die verfilming van Rosemary's Baby het langer geduur as beplan, en Sinatra was ontevrede; hy het haar 'n rol in sy fliek The Detective (1968) gegee. Toe Farrow nie vir die verfilming opdaag nie, het hy die rol vir Jacqueline Bisset gegee.

In November 1967, terwyl Farrow nog met die verfilming van Rosemary's Baby besig was, het Sinatra se prokureur vir haar 'n skeibrief gebring. Hulle skeisaak is in Augustus 1968 afgehandel.

Farrow het die skuld vir die verbrokkeling van die huwelik later op hulle ouderdomsverskil gepak en gesê sy was 'n "onmoontlik onvolwasse tierner" toe sy met hom getrou het. Die twee het tot met Sinatra se dood vriende gebly.

André Previn
Op 10 September 1970 het Farrow in Londen met die komponis en dirigent André Previn getrou. Sy was 25 en hy 41. Farrow het 'n verhouding met Previn aangeknoop toe hy nog met sy tweede vrou, die liedjieskrywer Dory Previn, getroud was. Toe Farrow swanger word, het Previn 'n skeisaak teen Dory aanhangig gemaak. 

Farrow het in Februarie 1970 die lewe aan tweelingseuns geskenk, en in Julie 1970 is Previn en Dory se egskeiding afgehandel. Previn en Farrow is in 1979 geskei.

Woody Allen
In 1980 het Farrow 'n verhouding met die rolprentregisseur Woody Allen aangeknoop. In hulle jare saam het Farrow in 13 van Allen se rolprente gespeel, onder meer A Midsummer Night's Sex Comedy (1982), Zelig (1983), The Purple Rose of Cairo (1985), Hannah and Her Sisters (1986), Another Woman (1988), Crimes and Misdemeanors (1989), Alice (1990) en haar laaste prent saam met hom, Husbands and Wives (1992).

Verskeie van Farrow se familielede het ook in Allen se prente verskyn, soos haar moeder, Maureen O'Sullivan, in Hannah and Her Sisters.

Hulle verhouding het in 1992 geëindig toe Allen se intieme verhouding met Farrow se 21-jarige aangenome dogter, Soon-Yi Previn, bekend word.

Kinders
 Farrow se kinders ‡ Matthew Previn (geb. 26 Februarie 1970) ‡ Sascha Previn (geb. 26 Februarie 1970) Lark Previn (aangeneem 1973; geb. 15 Februarie 1973; oorl. 25 Desember 2008) ‡ Fletcher Previn (geb. 14 Maart 1974) Summer "Daisy" Previn (aangeneem 1976; geb. 6 Oktober 1974) Soon-Yi Previn (aangeneem 1977;  geb. omstreeks 8 Oktober 1970) Moses Farrow (aangeneem 1980; geb. omstreeks 1978) Dylan Farrow (aangeneem 1985; geb. 11 Julie 1985) ‡ Ronan Farrow (geb. 19 Desember 1987) Tam Farrow (aangeneem 1992; geb. 1979; oorl. 2000) Isaiah Farrow (aangeneem 1992; geb. 3 Februarie 1992) Thaddeus Farrow (aangeneem 1994; geb. 16 Desember 1988; oorl. 21 September 2016) Kaeli-Shea "Quincy" Farrow (aangeneem 1994; geb. 19 Januarie 1994) Frankie-Minh Farrow (aangeneem 1995; geb. 4 Februarie 1989) ‡ dui biologiese kinders aan

Farrow het 14 kinders: 4 biologies en 10 aangeneem. Sy en haar eksman André Previn het drie biologiese kinders gehad: Matthew, Sascha en Fletcher. Farrow en Previn het drie kinders aangeneem; Lark Song Previn, Summer "Daisy" Song Previn en Soon-Yi Previn.

Ná haar egskeiding van Previn het sy Moses Farrow en Dylan Farrow aangeneem. Dylan was vir 'n ruk bekend as "Eliza" en "Malone". Woody Allen het hulle ook later aangeneem.

Terwyl sy by Allen was, het sy die lewe geskenk aan haar laaste biologiese kind, Ronan Farrow.

Tussen 1992 en 1995 het Farrow nog vyf kinders aangeneem: Tam Farrow, Kaeli-Shea Farrow (later bekend as Quincy Maureen Farrow), Frankie-Minh; Isaiah Justus en Gabriel Wilk Farrow (later bekend as Thaddeus Wilk Farrow). 

Tam Farrow is in 2000 op die ouderdom van 21 oorlede. Farrow se woordvoerder, Judy Hofflund, het gesê sy is aan hartverlamming dood. In Mei 2018 het Moses Farrow op sy persoonlike blog beweer Tam is eintlik dood van 'n oordosis van 'n voorskrifmedisyne ná 'n lewenslange stryd teen depressie en ná 'n bakleiery met haar ma. In 2021 het Mia Farrow bevestig dat Tam dood is ná 'n oordosis van 'n voorskrifmedisyne. 

Op 25 Desember 2008 is Lark Previn op 35-jarige ouderdom dood van komplikasies van MIV/vigs. Op 21 September 2016 is Thaddeus Farrow op die ouderdom van 27 dood aangetref ná 'n oënskynlike motorongeluk in Connecticut, hoewel daarna bevind is hy het selfmoord gepleeg deur homself in die bolyf te skiet terwyl hy in sy motor gesit het.

Farrow het ses biologiese kleindogters by haar en Previn se seuns. Sy het nege kleinkinders by haar aangenome kinders.

Bewerings van misbruik en mishandeling
Bewerings teen Allen
Volgens hofgetuienis het Allen Farrow se plaas in Connecticut op 4 Augustus 1992 besoek terwyl sy in die winkels was. Die volgende dag het die kinderoppasser Farrow ingelig sy het Allen vreemd sien optree teenoor die paartjie se toe sewejarige aangenome dogter, Dylan. Toe Farrow Dylan daaroor uitvra, het Dylan gesê Allen het aan "private dele" gevat terwyl hulle alleen in die huis se solderkamer was. Een van die vroue wat gehuur is om vir Farrow se kinders te sorg, het beweer sy het daardie middag 20 minute lank nie geweet waar Dylan was nie, terwyl 'n ander een gesê het sy het opgemerk dat Dylan geen onderklere onder haar rok gedra het nie. Farrow het die kinderdokter van die bewerings vertel, en hy het op sy beurt die owerhede ingelig. Allen het op 6 Augustus van die bewerings gehoor. 'n Week later het Allen aansoek gedoen om volle toesig oor sy en Farrow se biologiese seun, Satchel, en twee van Farrow se aangenome kinders met wie hy 'n ouerrol opgebou het, Dylan en Moses.

In Maart 1993 het die hoofdokter van die Yale New Haven-kliniek vir seksueel misbruikte kinders, in 'n beëdigde verklaring gesê volgens sy opinie "het Dylan óf die storie versin weens die stres om in 'n onstabiele en ongesonde huis te bly óf dit is in haar kop geplant deur haar moeder weens die "inkonsekwente" vertelling van die gebeure deur Dylan. Leventhal het Dylan nie ontmoet voor sy getuienis nie en het dit gebaseer op ander se onderhoude met haar. Die getuienis is later gekritiseer deur die regter en ander kenners op die gebied. Die span se gedrag is as vreemd beskou omdat hulle verklarings oor skuld of onskuld gemaak het eerder as om oor gedrag te rapporteer, geweier het om in die hof te getuig toe hulle gevra is en al hulle aantekeninge vernietig het. 

Regter Elliot Wilk het in Junie 1993 in sy finale besluit gesê hy het geen geloofbare bewyse gevind wat Allen se beskuldiging ondersteun dat Farrow Dylan voorgesê het of dat Farrow wou wraak neem omdat hy Soon-Yi verlei het nie. Allen se uitweg om die stelling oor 'n vrou wat te na gekom is vir sy verdediging te gebruik, is 'n poging om die aandag af te lei van sy mislukking om as 'n verantwoordelike ouer op te tree. 

Hy het Allen se aansoek om volle toesig verwerp en hom besoekregte met Dylan geweier. Hy het gesê die getuienis in die hof "dui daarop dat mnr. Allen se gedrag teenoor Dylan uiters onbetaamlik was en dat stappe geneem moet word om haar te beskerm". In September 1993 het die staatsaanklaer gesê hy gaan Allen nie verder vervolg op aanklagte van molestering nie, want hy en Farrow wil Dylan nie verder traumatiseer nie.

In Februarie 2014 het Dylan opnuut haar bewerings oor seksuele misbruik deur Allen gemaak in 'n blog van Nicholas Kristof, 'n vriend van haar ma, in The New York Times. Allen het weer die aanklagte ontken in sy memoires van 2020, Apropos of Nothing.

Bewerings teen Farrow
Soon Yi Previn en Moses Farrow het Allen teen die bewerings van misbruik verdedig. In 2013 het Moses Farrow openlik beweer Mia Farrow het haar kinders voorgesê om stories te glo wat sy oor Allen opgemaak het. 

In 2018 het Moses 'n lang bloginskrywing gepubliseer waarin hy beweer het Allen is onskuldig. Moses het ook van 'n reeks voorvalle vertel waarin hy en sy sibbes fisiek deur Farrow mishandel is.

Filmografie
Uitgesoekte werk:

Verwysings

Bronne









Skakels
 Amptelike webtuiste 





Kategorie:Geboortes in 1945
Kategorie:Lewende mense
Kategorie:Amerikaanse aktrises van die 20ste eeu
Kategorie:Amerikaanse aktrises van die 21ste eeu