Reddingsdaadbond

duimnael|regs|Ds. J.D. Kestell, stigter in 1939 van die Reddingsdaad. Dié foto is in 1917 geneem.

Die Reddingsdaadbond, met die leuse: “’n Volk red homself!” was ’n beweging wat ds. J.D. Kestell op 8 Desember 1939 begin het vir die ekonomiese rehabilitasie van verarmde Afrikaners. Die Bond het in 1957 ontbind.

Die stigting het sowat ’n jaar na die reuse-saamtrek van Afrikaners tydens die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument in Pretoria op 16 Desember 1938 gevolg op ’n tydstip toe daar besondere samehorigheid onder Afrikaners geheers het. Leiers van die volk het hulle destyds daaroor bekommer dat sowat 300 000 Afrikaners (byna ’n derde) verarm was.  

Baie Afrikaners wat pas hul voete begin vind het ná die verwoesting wat die Anglo-Boereoorlog gesaai het, het tydens die Groot Depressie van die vroeë jare dertig weer alles verloor.

Terselfdertyd is Afrikaners se volksbesef aangewakker deur die Simboliese Ossewatrek na Pretoria in 1938. Daarom belê die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) onder aansporing van ds. Kestell ’n volkskongres in Bloemfontein vir Oktober 1939. Op dié kongres besluit afgevaardigdes om ’n volksorganisasie op te rig met ’n Christelik-Nasionale grondslag om die spaarkrag, koopkrag en mensevermoëns van Afrikaners te mobiliseer tot voordeel van die volk, en so ontstaan die Reddingsdaadbond.

Die Bond het binne vyf jaar 400 takke en 70 000 lede gehad wat elkeen maandeliks ’n lidmaatskapfooi van ses pennies bygedra het. ’n Derde van die fondse is vir administrasie gebruik, ’n derde vir die afbetaling van ’n lewenspolis of spaarplan vir elke lid en die orige derde as kommissie vir die persoon wat die fondse ingesamel het. 

Die bond het honderde Afrikaanse ondernemings op die been help bring, wat werksgeleenthede vir Afrikaners in veral die stede geskep het, onder meer Federale Volksbeleggings en die AHI. 

Die Reddingsdaadbond het in 1957 ontbind.

 Bronne 



Kategorie:Geskiedenis van Suid-Afrika