Warmbad, Namibië

Hierdie artikel handel oor die dorp in Namibië. Vir die dorp in Suid-Afrika, sien Warmbad.

Warmbad (Nama: |Aixa-aibes) is 'n dorp in die uiterste suidooste van Namibië, in die ǁKaras-streek, 43 km suid van Karasburg, met 'n oppervlakte van 12 km² en 'n bevolking van 6 829 (2010).

Warmbad lê sowat 720 m bo seevlak naby die oorsprong van die Homrivier en die grens met Suid-Afrika. Die dorp het 'n droë en gematigde klimaat wat kenmerkend is van die Namaland-plato – 'n gebied tussen die suidelike Namibwoestyn en die steppe-klimaatsone in die ooste. Belangrike toeriste-aantreklikhede sluit die sendingkerk van 1810 en Warmbad se naamgewende en internasionaal bekende warmbronne in.

 Geskiedenis 
duimnael|links|Warmbad vroeg in die 20ste eeu.
duimnael|links|Die barakke op Warmbad.
duimnael|links|150px|Seëls van Duits-Suidwes-Afrika met die posstempel Warmbad 1898
Die eerste verwysing na Warmbad dateer uit 1760. Die dorp was destyds 'n belangrike bestemming vir handelaars, grootwildjagters en sendelinge uit die Kaapkolonie en 'n beduidende nedersetting van die inheemse Namavolk. Daarnaas het dit ook as toevlugsoord vir Namas gedien wat deur Europese setlaars uit die Kaapprovinsie verdryf is.

Tussen 1805 en 1810 het Christian en Abraham Albrecht in opdrag van die Londense Sendinggenootskap hier 'n sendingstasie gevestig. Hierdie stasie is gedurende die Orlamopstand van 1811 vernietig en eers in 1834 deur Edward Cook, 'n sendeling van die Wesleyaanse Sending, herbou. In 1867 is die sendingstasie deur die Rynse Sendinggenootskap oorgeneem. Die sendingwerk is verskeie kere onderbreek, onder meer in 1903 as gevolg van die Bondelswartopstand teen die Duitse koloniale bewind.

Vandag is Warmbad 'n lewendige en besige gemeenskap met 'n Afrikaner- en Namabevolking en 'n gewilde toeristebestemming.

 NG gemeente 

Ná die Anglo-Boereoorlog het sommige Afrikaners uit die verowerde Boererepublieke verkies om liewer na Duits-Suidwes-Afrika (later Suidwes-Afrika) te trek as om in Suid-Afrika onder Britse bewind te bly woon. Namate ál meer Afrikaanssprekendes hulle in die gebied kom vestig het, het die behoefte aan Afrikaanse kerke op verskillende plekke ook ál groter geraak. Die eerste baanbrekerspredikant van die NG Kerk, eerw. Leonard, het toe nog die hele Duits-Suidwes as sy arbeidsveld gehad, terwyl hy meesal van os- of donkiekar gebruik moes maak om huisbesoek te doen.

Destyds het Suidwes onder die Ring van Upington gesorteer en was die gebied was as die gemeente Gibeon bekend, wat die moeder van al die gemeentes in die hedendaagse Namibië sou wees. Op 23 Junie 1928 is die wyk Warmbad van die gemeente Keetmanshoop, van Gibeon afgestig in 1924, afgestig. Reeds op 12 Oktober 1929 kan die jong gemeente sy eerste leraar in die persoon van ds. A.J. Stals bevestig. Hy dien die gemeente tydens die droogte en armoede van die Groot Depressie tot in April 1935. Op 22 Junie 1935 word prop. J.H. Steenkamp as volgende leraar van die gemeente bevestig. Gedurende sy bediening, naamlik op 14 Mei 1939, word daar op die spoorwegstasie Kalkfontein (later Karasburg), die hoeksteen gelê van die kerksaal wat as hoofkerkgebou van die gemeente sou dien tot die afstigting van die NG gemeente Karasburg in 1952.

 Bron 
 Olivier, ds. P.L. (samesteller). 1952. Ons gemeentelike feesalbum. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-Uitgewers.

 Eksterne skakels 

Kategorie:Nedersettings in Namibië