Vlag van Noorweë

Die nasionale vlag van Noorweë (Bokmål: Norges flagg; Nynorsk: Det norske flagget) is op 13 Julie 1821 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n donkerblou Skandinawiese kruis met wit fraiings op ’n donkerrooi veld. Die vertikale arm van die kruis is in die rigting van die vlagpaal verskuif volgens die patroon van die ander Skandinawiese vlae. Die Skandinawiese kruis verteenwoordig Christenskap.     

Die handelsvlag het ’n vlagverhouding van 16:22 en die staatsvlag ’n vlagverhouding van 16:27. Die rooi kleur is PMS 200 en die blou kleur PMS 281 volgens die Pantone-kleurstelsel,  onderskeidelik #BA0C2F (rooi)  en #00205B (blou)  en #FFFFFF (wit) in die RGB-stelsel.

Die vlag is in 1821 ontwerp deur Fredrik Meltzer. Sy ontwerp van ’n Skandinawiese kruis in die drie kleure blou, rooi en wit ’n was gebaseer op die vlae van Denemarke en Swede wat in die verlede gesag uitgeoefen het oor Noorweë. Volgens die ontwerper is die kleure ook direk beïnvloed deur die vlae van Frankryk, Nederland, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, wat volgens hom almal vryheid aandui. Nadat Noorweë in 1905 onafhanklik geword het, het dit ook die nasionale vlag van die land gebly.

 Ontwerp 

Die vlagverhouding van die nasionale vlag is 16:22 en die kleurelemente het lengtes van 6:1:2:1:6 en 6:1:2:1:12. Die vlagverhouding van die staatsvlag is 16:27, of 6:1:2:1:6 vertikaal en 6:1:2:1:6:11 horisontaal.

Die Noorse vlagwet deur die Departement van Buitelandse Sake bepaal die kleure as donkerrooi en donkerblou (“høirødt” og “mørkeblåt”) en wit, sonder verwysing na ’n spesifieke kleurstelsel. 

Vlagvervaardigers gebruik gewoonlik die rooikleur 200 en die bloukleur 281 van die Pantone-kleurstelsel  (let op dat geen agtervoegsels in hierdie PMS-waardes gespesifiseer word nie, aangesien die bedekte C-weergawe normaalweg aanvaar word). Hierdie kleure van die Noorse vlag is ook gedefinieer op bladsy 79 van die publikasie Flags and anthems manual, London 2012 en is gebruik op die Olimpiese Somerspele 2012 in Londen.  Die Oslose Oorlogsvereniging bepaal die kleure ook as Pantone 200 en 281.  Die vlagvervaardiger Langkilde & Søn verwys selfs na Pantone 200 as “Noorse rooi” en Pantone 281 as “Noorse blou”.  Die Nordiese Raad gebruik ook die Pantone 200 en 281. 

Ander bronne het verskillende kleure vir die rooi en die blou gespesifiseer met betrekking tot die Pantone-kleurstelsel (PMS). In ’n dokument op die Noorse regering se webblaaie word die rooikleur bepaal as “Pantone 032 U” en die bloukleur as “Pantone 281 U”.  Noorse vlagvervaardigers beskou egter hierdie rooi kleur as verkeerd en het gekla dat die Noorse staat propageer wat hulle as verkeerde inligting beskou. Daar is byvoorbeeld geargumenteer dat pantone-agtervoegsels (soos C en U) slegs relevant is vir papierdruk en dus nie gebruik moet word om vlagkleure te spesifiseer nie. Noorse owerhede het sedertdien verduidelik dat die kleure slegs ’n interne aanbeveling was spesifiek vir sifdrukkuns en nie ’n wetlike definisie nie en het die aanbeveling intussen teruggetrek.  Die Nordiese Vlagvereniging definieer tans die rooi kleur as PMS 186 en die blou kleur as PMS 287.  Die Nordiese Raad het voorheen in sy bron ’n soortgelyke kleurbeskrywing gegee, maar hulle het die rooi kleur intussen as “Pantone 186 C” (let op die C-agtervoegsel) bepaal, terwyl blou ooreenstem met die bron (“Pantone 287”).  In 2010 het dieselfde webwerf die blou kleur egter as “Pantone 301” gedefinieer. 

Op 25 April 2018 het die Noorse Minister van Buitelandse Sake aanbeveel dat Noorse vlagvervaardigers inisiatief neem vir ’n tegniese standaard om te bepaal watter kleure vir die vlag van Noorweë gebruik word,  soortgelyk aan die bepalings in Denemarke. Dansk Standard DS 359:2005 Daar word beklemtoon dat die kleur van die finale produk belangrik is en dat dit daartoe kan lei dat die gids verskillende kleurkodes vir materiaal-, papier- en webgebruik beskryf.

As gevolg van die baie uiteenlopende metodes waarop kleure op fisiese vlae weergegee word, teenoor dié op digitale skerms (webkleure) is daar natuurlik geen presiese RGB-ekwivalent vir Pantone-kleure nie. ’n Goeie benadering kan egter bereik word deur die amptelike vertaling na webkleure in die Pantone-formulegids te volg. Die faktiese standaard wat deur Noorse vlagvervaardigers gebruik word is PMS 200 en 281, wat die ooreenstemmende webkleure is volgens die amptelike Pantone-bypassende stelsel #BA0C2F vir PMS 200 (donkerrooi)  en #00205B vir PMS 281 (donkerblou). 

 Kleure 
Die kleurskema word hieronder gelys:

 40pxKleurskema Blou Rooi Wit Pantone  281 C  200 C  Wit RAL  5026  3020  9016 CMYK  100-65-0-64  0-94-75-27  0-0-0-0 HEX  #00205B  #BA0C2F  #FFFFFF RGB  0-32-91  186-12-47  255-255-255

Die vlag van Noorweë het dieselfde kleure as die vlae van Ysland en die Faroëreilande, waarmee Noorweë sterk voorvaderlike bande het, maar elkeen in ’n omgekeerde volgorde.

 Geskiedenis 
duimnael|’n Noorse koning hou die historiese embleme en wapens van Denemarke, Noorweë en Swede
duimnael|Die eerste oorlogsvlag van die onafhanklike Noorweë, ingevoer op 27 Februarie 1814 en vervang op 7 Maart 1815 deur ’n gemeensame oorlogsvlag vir Swede en Noorweë
In die antieke tydperk en die Middeleeue was daar nog nie so iets soos nasionale vlae nie. Daarenteen het heersers en ander leiers wél oor hul eie vlae beskik; die krygsvolk het hulle gewoonlik om die koninklike vlag geskaar. Dit is moeilik om te bepaal watter vlag eerste in Noorweë gebruik is. Volgens historiese oorlewerings het Sint Olaf (Olaf II Haraldsson) in die slag teen Nesje ’n wit kenteken met ’n slang daarop gebruik.

 Middeleeuse vlae en wapens 
Voor hierdie tydperk was kentekens met ’n raaf en ’n draak gebruiklik. Magnus die Goeie het oor dieselfde kenteken as Sint Olaf s’n beskik, terwyl Harald Hardråde ’n raaf gebruik het. Dié vlag is deur verskeie Wikinghoofmanne en ander Skandinawiese heersers in die 9de, 10de en 11de eeue gebruik. Koning Inge I se simbool was ’n rooi leeu op ’n goue agtergrond, terwyl Sverre ’n arend in goud en rooi gebruik het. Erik Magnusson het vanaf 1280 ’n goue leeu met ’n kroon en ’n byl op ’n rooi agtergrond as sy wapen gevoer. Hierdie kenteken het ook as wapen gedien en ten opsigte van sy ontwerp en motief met die huidige Noorse koningsvlag ooreengekom. Dit is waarskynlik deur latere Noorse monarge oorgeneem en het geleidelik ook as skeeps- en vestingsvlag gedien. Die oudste betroubare afbeelding is hertogin Ingebjørg se seël uit die jaar 1318.

Teen 1500 het skepe die vlag van hul tuisland begin hys om hul nasionaliteit te wys. ’n Rooi vlag met die goue leeu op en ’n silwer hellebaard is in ’n Nederlandse vlagboek van 1669 en 1670 as die Noorse vlag uitgebeeld. Munksgaard, Jan Henrik (2012): Flagget − Et nasjonal symbol blir til. Årbok Vest-Agder-museet, Kristiansand, bl. 15

 Ontwikkeling van die 17de eeu af 
Die leeuvlag het onder meer in 1698 steeds oor die vesting Akershus gewapper. Die Noorse leeu is in 1641 op die vlae van al die Noorse regimente geplaas. Dit is daarnaas ook op skepe en in ander vestings gebruik, maar uiteindelik gedurende die 17de en 18de eeu geleidelik uitgefaseer. Reeds in die 16de eeu was dit op see internasionaal gebruiklik om die land van herkoms met ’n nasionale vlag aan te dui, tog is die bevel om die Deense Danebrog as enigste wettige handelsvlag op Noorse skepe te hys nie voor die jaar 1748 gegee nie.

Vanweë die politieke unie met Denemarke is die Deense vlag vanaf die 17de eeu ook in Noorweë gehys. In 1814 het Noorweë as selfregerende staat die leeu van die rykswapen in die Deense vlag se veld links bo gevoeg en dit tot in die jaar 1821 in die noordelike seegebiede gebruik. In 1815 is ’n gemeenskaplike Sweeds-Noorse staats- en oorlogsvlag vir albei ryksdele ingevoer – die Sweedse vlag met ’n wit kruis op ’n rooi agtergrond in die boonste veld digby die vlagpaal. Op 26 Oktober 1818 het ’n gemeenskaplike handelsvlag gevolg wat dieselfde motief vertoon het, maar reggesny is. Hierdie vlag is ook in verder geleë seegebiede tot by die Spaanse Kaap Finisterre in die suide gebruik – veral as beskerming teen Noord-Afrikaanse Barbaryse seerowers wat ’n losgeld van Swede ontvang het. Munksgaard, Jan Henrik (2012): Flagget − Et nasjonal symbol blir til. Årbok Vest-Agder-museet, Kristiansand, bl. 76–80 Daarnaas kon Noorse skepe in internasionale waters ook onder die Sweedse vlag seil. Sodoende was in die periode tussen 1818 en 1821 drie verskillende handelsvlae tegelykertyd gebruiklik.

 Die huidige vlag 
duimnael|Omstreeks 1850 was Skandinawië ’n politieke visioen. Die Noorse en Sweedse vlae op hierdie beeld toon albei die uniekenmerk
duimnael|Carl Sundt-Hansen se 1890-skildery Begrafnis op see toon ’n Noorse vlag met Sildesalaten
duimnael|Christian Krohg se skildery van 17 Mei 1893 toon ’n Noorse vlag sonder Sildesalaten
Die huidige vlag van Noorweë is in 1821 deur Fredrik Meltzer, ’n afgevaardigde in die parlement (Storting), ontwerp. As ’n verwysing na die vorige unie met Denemarke en die nuwe gemeenskaplike staat van Noorweë en Swede het Meltzer elemente uit die vlae van albei buurlande in sy ontwerp verenig – Denemarke se rooi en wit met Swede se blou kleur met ’n kruis in die middel volgens die patroon van ander Skandinawiese vlae. Die kombinasie van rooi, wit en blou het daarnaas ook by die tradisies van ’n aantal demokratiese lande aangesluit – die rewolusionêre Frankryk, die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Nederland.

Die Storting het Meltzer se voorstel vir ’n nuwe vlag goedgekeur, tog het koning Karl XIV Johan geweier om hierdie wettige besluit te bekragtig. Die monarg het die vlag op 13 Julie 1821 nogtans in ’n koninklike resolusie aanvaar. Volgens ’n bykomende koninklike resolusie van 17 Julie is die gebruik van die nuwe driekleurvlag tot die noordelike waters beperk. Die skepe van albei lande was nou verplig om in suidelike waters die gemeenskaplike handelsvlag van 1818 – die Sweedse vlag met ’n insetsel van Noorse kleure – te gebruik. Nadat die Noord-Afrikaanse Barbareske-state in 1830 deur Frankryk verower is, het Swede die betaling van losgelde aan die plaaslike seerowers gestaak. Noorweë het nou daarop begin aandring dat sy goedgekeurde nasionale vlag ook in suidelike waters gebruik sou kon word. Hierdie toestemming is in 1838 verleen. Aangesien die Noorse grondwet van 4 November 1814 die oorlogsvlag tot vlag van die unie verklaar het, is hierdie vlag van 1815 af deur albei lande gebruik.

Gedurende Karl XIV Johan se regeringstydperk het die Noorse misnoeë oor die vlagstelsel, wat niks meer as Swede se oorheersende rol in die unie weerspieël het, steeds toegeneem. Volgens ’n voorstel van ’n gemeenskaplike Noors-Sweedse komitee het koning Oscar I in 1844 ’n nuwe vlag ingevoer wat aan Noorse eise vir ’n gelyke status binne die unie voldoen het. Elkeen van die twee lande het nou sy eie handels- en oorlogsvlag gekry, met ’n gemeenskaplike kenteken aan die linkerkant bo. Hierdie kenmerk het as ’n simbool van die politieke unie die kleure van albei lande in gelyke dele vertoon.

Hierdie kenteken het in die volksmond van albei lande as die Sildesalaten of “Haringslaai” bekend gestaan aangesien sy ontwerp aan ’n kleurryke ontbytgereg van Swede en Noorweë herinner het. Die bynaam het aanvanklik in Swede opgekom waar mense beswaar gemaak het teen die verlies van die oorspronklike Sweedse vlag, terwyl die nuwe kenteken in Noorweë as ’n vervulling van eise vir ’n nasionale simbool verwelkom is.

Vlootskepe van albei lande het die kenteken ook as geus op hulle boeg gebruik. Daarnaas is dit as ’n gemeenskaplike vlag van albei ryke deur die unie se diplomatieke missies in die buiteland gehys. Hier het dit egter ’n langgestrekte vorm met ’n verhouding van 4:5 gehad, net soos die kenmerk in die Sweedse vlag, terwyl dit op die Noorse unievlag as ’n vierkant verskyn het.

Die Noorse unievlag het dieselfde donkerblou kleurskakering in sowel die kruis van die hoofvlag asook in die Sweedse gedeelte van die uniekenmerk getoon – daar was dus nooit meer as een blou kleurskakering in die unievlag nie. Dieselfde was van toepassing vir die Sweedse unievlag. Die Sweedse vlag se blouskakering was in die 19de eeu donkerder as vandag, alhoewel dit soms afwykings getoon het. Die Swede het altyd dieselfde kleurskakering in die Noorse gedeelte van die uniekenmerk gebruik, selfs al was dit helder as die amptelike Noorse weergawe.

As gevolg van die groeiende weerstand teen die politieke unie het die uniekenmerk ongewild geraak en die eis vir “’n suiwer vlag” is veral deur die sosiaal-liberale Venstre-party as ’n politieke vaandel rondgeswaai. Die Storting het die gebruik van ’n suiwer Noorse vlag in 1892, 1895 en 1898 goedgekeur. ’n Sodanige wetsbesluit is sonder koninklike bekragtiging op 10 Desember 1898 geneem en op 15 Desember 1899 met betrekking tot Noorweë se handels- en nasionale vlag deurgevoer. Soos in die grondwet vasgelê, is die uniekenmerk op die oorlogsvlag tot by die opsegging van die politieke unie met Swede in 1905 behou. Net ná die ontbinding van die unie is die suiwer oorlogsvlag sonder uniekenmerk op 9 Junie 1905 gehys. In Swede is die uniekenmerk op die nasionale vlag tot by die einde van die jaar 1905 behou.

 Vlagwette 
duimnael|Vlagparade ter geleentheid van die Nasionale Dag van Noorweë
duimnael|In Noorweë word die nasionale vlag op amptelike vlagdae of ter geleentheid van ’n verjaardag of ander privaat fees gehys
duimnael|Noorse oorlogsvlag
Die Noorse vlagwet van 1898  bepaal die voorkoms van die handels- en staatsvlae en hulle gebruik deur handels-, doeane- en posskepe. Die vlagregulasies van 1927  beskryf verder die gebruik van die staatsvlag op staatseiendom en tydens nasionale vakansiedae.

Die vlagregulasies beskryf ook die tyd wanneer die vlag gehys en gestryk moet word. Tussen Maart en Oktober behoort die vlag vanaf 08h00 gehys te word, terwyl dit tussen November en Februarie vanaf 09h00 gehys moet word. Teen sononder moet die vlag gestryk word, maar nie later as 21h00 nie, al is sononder later. In die noordelike provinsies Nordland en Troms word die vlag tussen 10h00 en 15h00 van November tot Februarie gehys. Hierdie reëls geld nie vir private gebruik van die vlag nie, maar hulle word oor die algemeen deur al die burgers nagekom.

Daar bestaan ook geskrewe reëls vir die behoorlike vou van die vlag, om dit nie aan die grond te laat raak nie, en daarby die ongeskrewe reël dat dit nie onder die middellyf op die lyf gedra moet word nie.

Sedert 1933 mag slegs die Noorse, die Sami- of die plaaslike amptelike vlae oor munisipaliteitsgeboue gehys word. Sedert 2014 kan die munisipaliteite ’n ander vlag hys indien ’n gebeurtenis in die gebou daarmee verband hou. In 2021, tydens die COVID-19-inperkings, het die regering voorgestel om die wetgewing aan te pas sodat munisipaliteite nie ’n geleentheid hoef aan te bied om ’n vlag te hys nie. 

 Vlagtradisies 
 Musiek wanneer die vlag gehys of gestryk word 
duimnael|Die Noorse flaggappell (“Aandag aan die vlag”)
Wanneer die Noorse vlag by feestelike of seremoniële geleenthede gehys word, word die hysseremonie dikwels deur ’n trompet, fanfare of die volkslied (Ja, vi elsker dette landet) begelei. Vir burgerlike gebruik by seremoniële geleenthede is daar geen skriftelike reëls hieroor nie. Die Noorse Weermag gebruik dieselfde trompet vir die hys en stryk van die vlag, genoem flaggappell (“Aandag aan die vlag”).

 Gedragskode vir die hys en stryk van die vlag 
Volgens die Noorse wet sowel as algemene gebruik moet vlae van ander soewereine lande met dieselfde respek as die Noorse vlag behandel word.

Vir burgerlikes en siviele staatsamptenare is daar geen formele handgebare wat uitgevoer moet word nie. Volgens die algemene gebruik gedra burgerlikes tydens die hys of stryk van die vlag hulself op ’n respekvolle wyse deur na die vlag te staan en kyk. Mans moet sonder hoofbedekking wees (tensy daar godsdienstige, mediese of klimaatsredes is om die kop te bedek).

Al die regeringspersoneel in uniform (byvoorbeeld munisipale verkeersbeamptes, polisiemanne, doeanebeamptes, tronkbewaarders, maritieme vlieëniers, gewapende magte) volg die Noorse Weermag se regulasies oor die hys en stryk van die vlag. Volgens die regulasies moet al die aktiwiteite, indien moontlik, gestaak word sodra ’n hys- of strykseremonie gewaar of die trompetgeskal gehoor word en die personeel moet die ekserseermaneuver uitvoer (halt en draai na die vlagpaal).

’n Persoon moet die vlag salueer wanneer hy ’n uniformhoed, -pet of -baret dra terwyl hy nie in formasie is nie. ’n Persoon in formasie of wat nie ’n voorgeskrewe uniformhoed dra nie, moet op aandag bly staan solank die trompette speel, of sodra die hys of stryk van ’n vlag teëgekom word, totdat die vlag óf tot volle hoogte gehys, op halfstok, óf totdat tweederdes van die vlag in die hande van die vlaggeselskap is.

 Opvou van die vlag 
Anders as die Anglo-Amerikaanse tradisies om ’n vlag op te vou (die driehoekige vorm van die Amerikaanse vlag of die vierkantige vorm van die Britse Unievlag) is die Noorse tradisie om die vlag in te draai in ’n silindriese vorm en dit vas te bind nadat dit laat sak is.

In die eerste stap van hierdie prosedure word die vlag in die lengte gevou sodat sy twee lang sye bymekaarkom. Elke helfte word dan 180 grade gevou waarmee die langer wit en blou bane verberg word. Uiteindelik word die gevoude vlag in sy volle lengte, in sy breedte 1⁄4 van die hyser, in ’n rooi silinder opgerol.

As die vlag met ’n lyn toegerus is, word dit om die vlag gedraai en met ’n eenvoudige glipknoop vasgebind. Die gebruik van ’n eenvoudige glipknoop laat een persoon alleen toe om sonder hulp die vlag te hys.

 Beroepsvlag 
Tydens internasionale missies kan Noorse Gewapende Magte ’n vlag (nasionale of handelsvlag) saamneem wat snags gehys en deur deur ’n kollig verlig word om hul teenwoordigheid aan te dui en moraal te versterk.

Hierdie tradisie het sy oorsprong in die Tweede Wêreldoorlog, toe ’n klein vlag gehys is (gewoonlik oor die hoofkwartier) in die talle kampe van Noorse magte in die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State, Swede en Kanada, om te beklemtoon dat die geveg teen die vyand dag en nag sou voortduur tot die finale oorwinning.

 Onteer van die vlag 
Volgens militêre regulasies mag ’n Noorse vlag nooit aan die grond raak nie, aangesien dit oneerbiedig teenoor die vlag is en oorgawe kan beteken.

 Simboliek 
duimnael|Poskaart met ’n vlag soos gebruik tydens die referendum oor die opsegging van die unie in 1905
Fredrik Meltzer het sy voorstel net betyds ingedien wat op 4 Mei 1821 in die parlement uitgestal is saam met ’n groot aantal ander voorstelle. Dit is in die daaropvolgende twee weke deur albei kamers goedgekeur. Meltzer self het geen skriftelike verduideliking verskaf vir sy keuse van ontwerp en kleure nie. Sy bedoelings kan egter afgelei word uit ’n vroeëre brief van 30 April met sy kommentaar oor die voorstel van die vlagkomitee. Dié ontwerp was kwartaalliks rooi en wit verdeel. Meltzer het beswaar aangeteken teen die kleure omdat hulle te naby aan dié van die Deense vlag was. Hy het bygevoeg dat dit ewe onvanpas sou wees om die kleure te kies van enige van “daardie lande waarmee ons verband hou of waarmee ons verbind was”. Pleks daarvan het hy ’n driekleur in rooi, wit en blou voorgestel, “drie kleure wat nou vryheid aandui, soos ons dit gesien het in die Franse vlag van vryheid, en steeds sien in dié van die Nederlanders en Amerikaners, en in die Unie van die Engelse”. 

Sy uiteindelike keuse ’n paar dae later van ’n Skandinawiese kruis was duidelik gebaseer op die tradisie wat deur die ander Nordiese lande Denemarke en Swede gevestig is. Hierdie kruis verteenwoordig Christenskap.   Die rooi en blou kleure het ook eksplisiet na die ooreenstemmende twee lande verwys, die voormalige en destydse unievennote. Almal wat plaaslik, in die pers of in die parlement aan die vlagbesprekings deelgeneem het, het duidelik verstaan wat daardie kleure beteken het. ’n Oorwegend rooi vlag het baie aanhangers gehad onder diegene wat geheg was aan die unie met Denemarke of aan sy vlag, wat oor eeue heen ook dié van Noorweë was. Ander, wat Denemarke as ’n onderdrukker beskou het, was ten gunste van die blou kleur wat verband hou met die nuwe Sweedse dinastie wat gesien is as meer ontvanklik vir die Noorse ambisies van outonomie.  Gevolglik het die meeste van die ander vlagvoorstelle op die agenda óf rooi óf blou as die oorheersende kleur gehad, na gelang van die politieke voorkeure van die voorstellers. Munksgaard, Jan Henrik: Et nytt flagg for Norge 1814–1821, In: Nordisk flaggkontakt, Vol. 40, 2005, bl. 19–30.

 Vlagdae 
duimnael|Die Noorse parlementsgebou Storting in Oslo met die Noorse staatsvlag op
duimnael|Noorse vlae tydens die Nordiese Ski-wêreldkampioenskappe by die Holmenkollen-skans
Die Noorse regering gee die amptelike vlagdae, wie gesplete vlae kan gebruik, tye om vlae te lig en te stryk, en wanneer nog vlae by staatsinstellings gewapper kan word: 

 Datum  Afrikaanse naam  Noorse naam  Opmerkings 1 Januarie  Nuwejaarsdag  Nyttårsdag   21 Januarie  Verjaardag van prinses Ingrid Alexandra  H.K.H. prinsesse Ingrid Alexandras fødselsdag   6 Februarie  Nasionale dag van die Sami  Samefolkets dag  ’n Amptelike vlagdag vir beide die Sami en die hele Noorweë 21 Februarie  Verjaardag van koning Harald V  H.M. kong Harald Vs fødselsdag   16 Maart  Nasionale dag van die Kven  Kvenfolkets dag  ’n Amptelike vlagdag vir die Kven  Eerste Sondag ná die eerste volmaan op of ná 21 Maart  Paassondag  Påskedag   1 Mei  Werkersdag  Offentlig høytidsdag   8 Mei  Bevrydingsdag 1945  Frigjøringsdagen 1945   17 Mei  Grondwetdag 1814  Grunnlovsdagen  Nasionale Dag Sewende Sondag ná Paassondag  Pinkster  Pinsedag  50 dae ná Paasfees 7 Junie  Unie-ontbindingsdag 1905  Unionsoppløsningen 1905  Einde van die Sweeds-Noorse Unie in 1905 4 Julie  Verjaardag van koningin Sonja  H.M. dronning Sonjas fødselsdag   20 Julie  Verjaardag van kroonprins Haakon Magnus  H.K.H. kronprins Haakon Magnus' fødselsdag   29 Julie  Olsok  Olsokdagen  Olaf se mis. In herdenking aan koning Olaf Haraldsson (die heilige), gesneuwel in die slag van Stiklestad op 29 Julie 1030 19 Augustus  Verjaardag van kroonprinses Mette-Marit  H.K.H. kronprinsesse Mette-Marits fødselsdag   Tweede Maandag van September tydens verkiesingsjare  Algemene verkiesings  Dagen for stortingsvalg  Verkiesings word al om die vier jaar gehou 25 Desember  Eerste Kersdag   Juledag  

 Wimpels 
duimnael|’n Noorse wimpel
Wimpels is ’n redelik algemene Nordiese en Skandinawiese tradisie. ’n Wimpel kan gehys word op enige dag wat nie ’n amptelike vlagdag is nie en dit is meestal ’n manier om aan te dui dat die “baas van die huis” tuis is of bloot ter versiering. Gevolglik is wimpels gewoonlik meer algemeen sigbaar as die onderskeidelike nasionale vlag van die land. Hierdie wimpels het ’n lang, smal, driehoekige vorm, gewoonlik ’n derde tot die helfte van die lengte van die vlagpaal. In sommige lande word wimpels ook gebruik om die windrigting te bepaal. Anders as die nasionale vlag, wat gewoonlik ’n bepaalde tydsraamwerk het waartydens dit amptelik gedurende die dag gehys kan word, word wimpels as meer informeel beskou en kan hulle heeldag en nag gehys word totdat hulle verslyt is.

Die Noorse wimpel toon nie die Nordiese kruis nie en toon pleks daarvan ’n enkele baan in blou met wit fraiings op ’n rooi driehoekige doek. Hoewel hulle soms anders kan lyk, byvoorbeeld met die nasionale vlag se Nordiese kruisontwerp, is hierdie alternatiewe ontwerpe baie ongewoon in vergelyking met die enkelstreepontwerp. Spesifieke munisipale wimpels word soms ook deur sekere nasionale onderafdelings gebruik as versierings. Wanneer in Noorweë wimpels van ander Nordiese lande saam met die Noorse wimpel gehys word, word die enkelstreepontwerp na die ander Nordiese wimpels oorgedra.

 Ander vlae 
 Koninklike standaarde 
Koning Haakon VII het in 1905 die koninklike standaard ingevoer wat sedertdien nie gewysig is nie. Dit toon die Noorse leeu in ’n ander vorm as wat dit op die wapen van Noorweë vertoon woord. Die kroonprins se standaard het ’n swaelstert.

 Militêre standaarde 
Die oorlogsvlag op land en op see is die staatsvlag van Noorweë. Die vlootgeus is ’n vierkantige weergawe van die nasionale vlag. Die staats- en oorlogsvlag word ook deur handelsskepe en veerbote gebruik wanneer hul kaptein ’n reserwebeampte is.

Die leeu op die vlae van die Minister van Verdediging en die opperbevelhebber is soortgelyk aan dié op die wapen van Noorweë. Toe dit in 1937 op die wapen auf dem Wappen gestileer is, het dieselfde met die leeus op die vlae gebeur.

Die vlagbeamptes se beveltekens is sedert 1905 nie verander nie. 

 Posvlag 
Die posvlag word deur die posskepe gebruik.

 Subnasionale vlae 
 Provinsiale vlae 
Noorweë bestaan uit 15 fylker wat elkeen oor sy eie vlag beskik.

 Etniese vlae 
Noorweë se grootste etniese minderhede beskik oor hul eie vlae.

 Munisipale vlae 
Sommige van die Noorse munisipaliteite beskik oor hul eie vlae. Oor die algemeen is dit wapenbaniere, d.w.s. vlae wat die munisipale wapen as ’n reghoek toon.

 Verwante vlae 

 Sien ook 

 Verwysings 

 Bronnelys 
   Željko Heimer, Jan Oskar Engene: Unionstidens norske flag – Norwegians flags of the union period. In: Nordisk Flaggkontakt. Nr. 40, 2005, bl. 33–49
  Die amptelike webwerf van die Noorse parlement (Stortinget) – Flaggloven 100 år 1898–1998

 Eksterne skakels 

  Noorweë by Flags of the World.


Noorweë
Kategorie:Noorweë