Hoogste-Alemanniese Duits

Hoogste-Alemannies (Duits: Höchstalemannisch, Alemannies: Hegschtalemannisch) is 'n tak van die  Alemanniese dialekte en behoort tot die Duitse taal al is onderlinge verstaanbaarheid met Standaardduits en ander nie-Alemanniese Duitse dialekte baie beperk.

Hoogste-Alemanniese dialekte word in die Alpe in Switserland gepraat: In die Bernse Boland (Duits: Berner Oberland), in die Duitssprekende dele van die Fribourg Kanton, in die Valais (kyk Walliser Duits) en in die Walser nedersettings (meestal in Switserland maar ook in Italië en in Oostenryk; kyk Walserduits). In die Weste, die Suide en die Suidooste, word die dialekte omring deur Romaanse tale; in die Noorde, deur Hoogalemanniese dialekte.

 Eienskappe 
Die eiesoortige eienskap van die Hoogste-Alemanniese dialekte is die gebrek aan hiaat diftongifering, byvoorbeeld  'om te sneeu',  'om te bou' teenoor Hoog-Allemaniese , .  Die eienskap word verder in die onderstaande tabel geïllustreer:

 Hoogste-Alemannies (Senslerdeutsch)  Hoogalemannies (Bernduits)  Standaardduits schnye  schneie  schneien (mit [aɪ]) bue  boue  bauen

'n Ander eienskap is die  Erhalt van Deklinasie van predikatiewe byvoeglike naamwoorde:

 Hoogste-Alemannies (Senslerdeutsch)  Hoogalemannies  (Bernduits)  Standaardduits as isch schöns  äs isch schön  es ist schön si isch schöni  si isch schön  sie ist schön

Baie Hoogalemanniese dialekte het ander werkwoordeindes in die meervoud geval vir al drie persone, byvoorbeeld wir singe(n) 'ons sing', ir singet 'julle sing', si singent 'hulle sing'.

Daar is Hoogalemanniese dialekte wat die -n bewaar het wat in meeste Opperduitse dialekte laat vaar is.

Die Hoogste-Alemanniese dialekte  word as die mees konserwatiewe dialekte, die wat die minste verandering as gevolg van klankverskuiwings ondergaan het, van Duits beskou. Die dialek van die Lötschental het byvoorbeeld die drie afsonderlike klasse van swak werkwoorde tot die begin van die 20ste eeu behou (soos in Ou Hoogduits).

In baie Hoogste-Alemanniese dialekte het 'n besondere meervoudsvorm van die vroulike  substantiewe aangetref. Anders as in die geval van die vorige eienskappe handel dit heir nie oor 'n argaïese gebruik nie maar 'n innovasie wat moontlik ontstaan het onder die invloed van aangrensende romaanse dialekte:

 enkelvoud  meervoud Hoogste-Alemannies (Senslerdeutsch) a Tana  zwo Tane Hoogste-Alemannies (Berner Oberländisch) e Tanne  zwo Tanni Hoogalemannies (Berndeutsch) e Tanne  zwo Tanne Standaardduits eine Tanne  zwei Tannen

Kategorie:Opperduitse tale
Kategorie:Tale van Italië
Kategorie:Tale van Oostenryk
Kategorie:Tale van Switserland