Waterverfskilderkuns

Waterverf as 'n medium se gedrag is dikwels onvoorspelbaar. In teenstelling met ander media soos byvoorbeeld olieverf is waterverf deurskynend van aard en as 'n laag verf eers aangewend is kan dit nie weer verwyder word nie. 'n Waterverfskildery benodig dus heelwat beplanning sodat ligte lae aangewend kan word voor die donkerder lae. Die voordeel van waterverf bo ander skilderkunstegnieke is dat dit nie duur toerusting benodig nie, toerusting maklik vervoer kan word en opruiming na die tyd maklik is. 

 Geskiedenis van wateverfskilderkuns 
regs|200px
 Antieke Egiptenare het reeds 'n tipe waterverf gebruik vir die versiering van hul grafte.
 Die Chinese het reeds waterverfskilderkuns beoefen in ongeveer die jaar 4.
 Die Duitse kunstenaar Albrecht Dürer het baie ernstig gebruik gemaak van waterverf veral vir sy studies van die natuur.
 Waterverf is in die 18de eeu in Brittanje erkenning gekry as 'n nasionale kunsvorm met 'n groot fokus op veral landskappe.
 Gedurende die 19de eeu het verskeie nuwe waterverftegnieke ontwikkel om 'n groter verskeidenheid van onderwerpe uit te beeld.
 Waterverf bly 'n gewilde medium in die 20ste eeu.
 Die Waterverfgenootskap van Suid-Afrika is in 1973 gestig.

 Bekende waterverfskilders 

 Albrecht Dürer 1471 - 1528
 Georg Dionysius Ehret 1708 - 1770
 John Constable 1776 - 1837
 Paul Sandby 1725 - 1809
 John Cozens 1752 - 1797
 Thomas Girten 1775 - 1802
 Francis Towne 1740 - 1816
 JMW Turner 1775 - 1851
 John Sell Cotman 1782 - 1842
 Peter de Wint 1784 - 1849
 William Blake 1757 - 1827
 Samuel Palmer 1805 - 1881
 Samuel Prout 1783 - 1852
 John Frederic Lewis 1805 - 1876
 Richard Parkes Bonington 1802 - 1828
 Eugène Delacroix 1798 - 1836
 Vassily Kandinsky 1866 - 1944
 Raoul Dufy 1877 - 1953
 Graham Sutherland 1903 - 1980
 Paul Nash 1889 - 1946

Kategorie:Skilderkuns