1934 İskân Kanunu

1934 İskân Kanunu (veya 2510 sayılı kanun), göçle ilgili temel ilkeleri belirlemek amacıyla 14 Haziran 1934'te Türkiye'de yürürlüğe giren bir kanun. Yasayla birlikte Türk olmayan azınlıklara yönelik toplu ve zorunlu yeniden yerleştirme yoluyla yeni bir asimilasyon politikası yürürlüğe girdi.

Arka plan 

İskân Kanunu, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde 14 Haziran 1934'te kabul edildi. Kanun kamuoyuna açık bir şekilde hazırlandı ve bir hafta sonra Resmî Gazetede yayımlandıktan sonra yürürlüğe girdi. İçişleri Bakanı Şükrü Kaya'ya göre:

Yerleşim bölgeleri, kişilerin Türk kültürünün uyuşmasına göre üç ayrı bölgeye ayrılmıştır:
 1 numaralı alanlar - Türk kültürlü nüfusunun tekasüfü istenilen yerlerdir.
 2 numaralı alanlar - Türk kültürüne temsili istenilen nüfusun nakil ve iskânına ayrılan yerlerdir.
 3 numaralı alanlar - Yer, sıhhat, iktisat, kültür, siyaset, askerlik ve inzibat sebeplerile boşaltılması istenilen ve iskân ve ikamet yasak edilen yerlerdir.

Kanuna göre Türk soyundan olsa da beş grubun ülkeye göç etmesine izin verilmedi:
 Türk kültürüne bağlı olmayanlar,
 Anarşistler,
 Casuslar,
 Göçebe çingeneler,
 Memleket dışına çıkarılmış olanlar

Ayrıca bakınız 
 Vatandaş Türkçe konuş!
 Türkiye'de ırkçılık
 Türkleştirme
 Varlık Vergisi

Kaynakça

Dış bağlantılar 
TBMM kaynağı
 Resmi Gazete No. 2733 

1930'larda Türkiye
1934'te Türkiye
Dilsel ayrımcılık
Tehcir
Türk milliyetçiliği
Türkiye'de ayrımcılık
Türkiye'nin ekonomi tarihi