İsmail bin Ca'fer es-Sâdık

İsmail bin Ca‘fer es-Sâdık (719/728 - 755), İmam Cafer-i Sadık'ın en büyük oğlu ve Şiîliğin İsmâilîyye Mezhebi'nin ismini aldığı şâhsiyettir.

Babasından önce öldüğünden fiilen imâm olamamıştır. İsmâilîyye'ye göre İmâmet İsmâ‘îl bin Câfer el-Mûbarek’in oğlu Yedinci imâm olan "Muhammed bin İsmâ‘îl eş-Şâkir" ile devam eder.

İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek’in babasından evvel vefâtı  

Abbâsîler devrinde (M. 750 – M. 1258) çeşitli Şîʿa fırkaları tarafından yönetime karşı gizli bir muhalefet hareketi tertip edilmekteydi. Bu muhalefet gruplarının arasında Ön-İsmâ‘îlî topluluklarının destekçilerinin en tanınmışlarından olan “Mûbârek’îyye” adı verilen topluluk ta yer almaktaydı. İsmâ‘îlî düşünce sistemine göre, İmâm Câʿfer es-Sadık (M. 702 – 765) ikinci oğlu olan İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek’i (M. 719 ÷ 722 – 762) İmâmet’e veliaht olarak tayin etmişti. Bununla beraber, İsmâ‘îl’in babasından evvel vefat etmesi üzerine, onun ölümünü kabullenen "Ön-İsmâ‘îlî fırkaları" İsmâ‘îl’in en büyük oğlu olan Muhammad bin İsmâ‘îl’i (M. 746 – 809) imâmları olarak tanıdılar. İsmâ‘îl bin Câ’fer el-Mûbarek’in ölümünü kabullenemeyeyen ya da gayba halinde gizlenen Mehdi olduğuna inananlar ise “Yediciler” veya “Yedici İsmâ‘ilîler” olarak tanımlandılar.

İsmâilî soy ağacı

Kaynakça 

719 doğumlular
762 yılında ölenler
Şii imamlar
İsmaililik
Şiilik