Mahrem

Mahrem, İslâm'da evlenilmesi haram olan (nikâh düşmeyen) kişi. Mahrem sözcüğü Arapça haram (yasaklanmış) kökünden gelir. Mahrem olmayan kimselere (evlenilebilen kimselere) nâmahrem denir. Nâmahrem sözcüğü Türkçede yabancı, el anlamında da kullanılır.

İslâm'da mahremiyet durumu ikiye ayrılır: sürekli mahremlik ve geçici mahremlik. Mahrem kavramı gündelik kullanımda daha çok birinci grubu kastetmek için kullanılır. Kadınların mahremlerin yanında örtünmeleri ile ilgili -başlarını ve kollarını açabilmek gibi- çeşitli kolaylıklar mevcuttur.

Sürekli mahremiyet 

Evlenilmesine hiçbir zaman müsaade edilmeyen kimseler şunlardır:

 Kanbağı olan akrabalardan torun, evlat, anne, baba, dede, nine, kardeş, teyze, dayı, hala, amca, yeğen
 Evlilik yoluyla edinilen (sıhrî) akrabalardan kaynana, kayınbaba, eşlerin başkalarından olan çocukları, evlatların eşleri
 Süt yoluyla edinilen akrabalardan süt anne; süt annenin eşi, annesi, babası, çocukları; kendisinin süt çocukları, süt kardeşleri ile eşinin süt çocukları ve torunları (süt fürû)
 Daha önce üç kere boşanmış kadınlar

Geçici mahremiyet 

Geçici mahrem olan kimseler ile mahremliklerine neden olan durum ortadan kalktığında evlenilebilir. Bu kimseler şunlardır:
 Bir başkasıyla evli kadınlar
 Gayrimüslim erkekler
 Müslüman, Yahudi ve Hristiyanlar (Ehl-i kitap) haricindeki kadınlar
 Eşin kızkardeşleri 
 Eşin kardeşlerinin çocukları (evlilik bağıyla edinilen yeğenler)
 Eşin teyze ve halaları

Notlar

Kaynakça 

İslam terimleri
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler