Cami mimarisi

Cami, toplamaktan toplayıcı anlamında, Müslümanların ibadet yeri, İslam mabedi demektir. Mescit Türkçede küçük mabetler için kullanılır ancak Arapça'da geniş manada ibadet yerlerine mescit denir.

Muhammed'in ilk mescidi Kuba Mescidi'dir. Medine'de yapılan ilk mescit ise Mescid-i Nebevi'dir. Cami mimarisi ana şeklini Osmanlı İmparatorluğu'nda kazandı. Mimar Sinan elinde mükemmelliğe erişti. Külliye halinde medrese, türbe, hastane, aşhane, mektep, kütüphane, çarşı, hamam, çeşmesiyle büyük camiler yapıldı, ibadet temel alınarak sosyal, siyasi, iktisadi faaliyet merkezi oldu.

Türkiye Cumhuriyeti döneminde yapılan camiler de Osmanlı Mimarisi'ni örnek almıştır. Türk mimarisinin en çok ürettiği yapı camidir. Türkiye'de resmî olarak 78 bin cami bulunmaktadır.

Cami'nin başlıca kısımları 

 Subasman
 Dış avlu
 İç avlu
 Kapılar
 Şadırvan
 Merdiven
 Pencereler
 Mahfel
 Maksure
 Mükbire
 Son cemaat yeri
 Revak
 Minare
 (cinali)
 İstinare
 Şerefe
 Alem
 Türbe
 Döşeme
 Ayakkabılık
 Minber
 Mihrap
 Vaaz kürsüsü
 Sütunlar
 Ağaçlar
 Parmaklıklar
 Mermerler
 Çiniler
 Ahşap
 Kesme taşlar

Camiler çeşitli tipte olabilir. Ulucami, tekkubbeliler, monumental, çift fonksiyonlu, tek veya çok minareli, selatin, barok.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de cami mimarisi

Kaynakça 
 Tahsin Öz, İstanbul Camileri, 1 ve 2. ciltler, TTK, Ank.1997.
 Türkiye 1923-1973 Ansiklopedisi, Kaynak K. İst.1973, c.2.
 Hasan Aksoy, "Cami", Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi içinde, dergâh Y. İst.1977, c.2.3

Cami mimarisi