Sosyal psikoloji

Sosyal psikoloji bireylerin düşüncelerinin, iç dünyalarının ve davranışlarının başkalarının gerçek, hayalî ve anlaşılan oluşundan nasıl etkilendiğine dair bir bilimsel çalışmadır.  Bu alanda araştırma yapanlar genellikle psikolog veya sosyolog'lardan oluşmaktadır. Buna rağmen bütün sosyal psikologlar hem birey, hem de topluluk bazında çalışırlar. Benzerliklerine rağmen iki alan amaçları, yaklaşımları, yöntemleri ve terimlerinde farklılaşırlar. Biyofizik ve kavrama psikolojisi gibi sosyal psikoloji de disiplinlerarası bir alandır.

Sosyal psikolojinin belli başlı konuları:

 Yardım, Altruism: İnsanlar neden ve ne durumlarda birbirlerine yardım eder veya etmezler.
 Sosyal uyum: Bireyler neden grup kurallarına uyarlar veya uymazlar.
 Söz dinleme, İtaat: İnsanlar neden söz dinlerler, itaat ederler.
 Toplum ve birey etkileşimi
 Önyargı: Önyargı nasıl oluşur.
 Hiddet ve saldırı: Bireyler neden ve ne durumlarda başkalarına saldırırlar.

Sosyal Psikoloji ve Alanları, düşüncelerin, duyguların ve davranışların diğer insanların gerçek veya hayali varlığından veya sosyal normlardan nasıl etkilendiğinin bilimsel olarak incelenmesidir.  Sosyal psikologlar tipik olarak insan davranışını, zihinsel durumlar ve sosyal durumlar arasındaki ilişkinin bir sonucu olarak, düşüncelerin, duyguların ve davranışların meydana geldiği sosyal koşulları ve bu değişkenlerin sosyal etkileşimleri nasıl etkilediğini inceleyerek açıklarlar

Tarih
Sosyal psikolojideki meseleler, insanlık tarihinin büyük bir bölümünde felsefede tartışılmasına rağmen,  sosyal psikolojinin bilimsel disiplini resmi olarak 19. yüzyılın sonları ile 20. yüzyılın başlarında başlamıştır.

19. yüzyıl
19. yüzyılda, sosyal psikoloji daha geniş bir alan olan psikolojiden ayrılmaya başladı. O zamanlar pek çok psikolog, insan doğasının farklı yönleri için somut açıklamalar geliştirmekle ilgileniyordu. Sosyal etkileşimleri açıklayan somut neden-sonuç ilişkilerini keşfetmeye çalıştılar. Bunu yapmak için bilimsel yöntemi insan davranışına uyguladılar.  Bu alanda yayınlanan ilk çalışma, Norman Triplett'in sosyal kolaylaştırma fenomeni üzerine 1898 tarihli deneyiydi.  Bu psikolojik deneyler daha sonra 20. yüzyılın sosyal psikolojik bulgularının çoğunun temelini oluşturmaya devam etti.

20. yüzyılın başları
İkinci Dünya Savaşı sırasında, sosyal psikologlar çoğunlukla ABD ordusu için ikna ve propaganda çalışmalarıyla ilgilendiler (ayrıca bkz . psikolojik savaş ). Savaşın ardından araştırmacılar, toplumsal cinsiyet ve ırksal önyargı konuları da dahil olmak üzere çeşitli sosyal sorunlarla ilgilenmeye başladı. İkinci Dünya Savaşı'nı hemen takip eden yıllarda, psikologlar ve sosyologlar arasında sık sık işbirliği yapıldı. Bununla birlikte, iki disiplin son yıllarda giderek daha fazla uzmanlaştı ve birbirinden izole oldu; sosyologlar genellikle toplumun üst düzey, geniş ölçekli incelemelerine ve psikologlar genellikle bireysel insan davranışlarının daha küçük ölçekli araştırmalarına odaklanıyor.

20. yüzyılın sonu ve modernlik
1960'larda bilişsel uyumsuzluk, görgü tanığı müdahalesi ve saldırganlık gibi konulara artan bir ilgi vardı. 1970'lerde, laboratuvar deneyleriyle ilgili etik kaygılar, tutumların davranışı doğru bir şekilde tahmin edip edemeyeceği ve bilimin kültürel bir bağlamda ne ölçüde yapılabileceği gibi konularda sosyal psikolojiye yönelik bir dizi kavramsal meydan okuma ortaya çıktı.  Aynı zamanda, sitüasyonizmin -insan davranışının durumsal faktörlere dayalı olarak değiştiği teorisi- ortaya çıktığı ve psikolojide benlik ve kişiliğin önemine meydan okuduğu bu dönemdeydi.1980'ler ve 1990'larda sosyal psikoloji, teori ve metodoloji ile ilgili olarak bu sorunlara bir dizi çözüm geliştirdi.  Günümüzde etik standartlar araştırmayı düzenlemektedir ve sosyal bilimlere yönelik çoğulcu ve çok kültürlü bakış açıları ortaya çıkmıştır. 21. yüzyıldaki çoğu modern araştırmacı, ilişkilendirme, sosyal biliş ve benlik kavramı gibi olgularla ilgilenir.  Sosyal psikologlar ayrıca, sağlık, eğitim, hukuk ve işyerinde sosyal psikolojinin uygulamalarına katkıda bulunan uygulamalı psikoloji ile ilgilenirler.

Temel teoriler ve kavramlar

Tutumlar
Sosyal psikolojide tutum, düşünce ve eylemi etkileyen öğrenilmiş, küresel bir değerlendirmedir.  Tutumlar, onaylama ve onaylamama ya da beğenip beğenmeme ile ilgili temel ifadelerdir. Örneğin, çikolatalı dondurma yemek veya belirli bir siyasi partinin değerlerini desteklemek tutum örnekleridir.  İnsanlar herhangi bir durumda birden fazla faktörden etkilendiklerinden, genel tutumlar her zaman belirli davranışların iyi bir göstergesi değildir. Örneğin, bir kişi genellikle çevreye değer verebilir, ancak belirli bir günde belirli faktörler nedeniyle bir plastik şişeyi geri dönüştürmeyebilir. Tutumlar üzerine yapılan araştırmalar, geleneksel, öz-bildirimli tutumlar ile örtük, bilinçsiz tutumlar arasındaki farkı incelemiştir. Örneğin, Örtülü İlişkilendirme Testi'ni (IAT) kullanan deneyler, insanların, açık yanıtları tarafsız olduğunu iddia etse bile, diğer ırklara karşı genellikle örtük önyargı sergilediğini bulmuştur.  Benzer şekilde, bir araştırma, ırklar arası etkileşimlerde, açık tutumların sözlü davranışla, örtük tutumların ise sözsüz davranışla ilişkili olduğunu buldu.

İkna
İkna, insanları bir tutum, fikir veya davranışı rasyonel veya duygusal yollarla benimsemeye yönlendirmeye çalışan aktif bir etkileme yöntemidir. İkna, güçlü baskı veya zorlamadan ziyade itirazlara dayanır. İkna sürecinin, genellikle beş ana kategoriden birine giren çok sayıda değişkenden etkilendiği bulunmuştur: 
1-İletişim : Uzmanlığı, güvenirliği ve çekiciliği içerir.
2-Mesaj : değişen derecelerde mantık, duygu (ör. korku), tek taraflı veya iki taraflı argümanlar ve diğer bilgi içeriği türlerini içerir.
3-Kitle : çeşitli demografik bilgileri, kişilik özelliklerini ve tercihleri içerir.
4-Araç : basılı kelime, radyo, televizyon, internet veya yüz yüze etkileşimleri içerir.
5-Bağlam: ortamı, grup dinamiklerini ve ön bilgileri içerir.

İkili süreç ikna teorileri (ayrıntılandırma olasılığı modeli gibi), iknaya iki ayrı yolun aracılık ettiğini iddia eder: merkezi ve çevresel. Merkezi ikna yolu, gerçeklerden etkilenir ve daha uzun süreli değişimle sonuçlanır, ancak işlemek için motivasyon gerektirir. Periferik yol, yüzeysel faktörlerden (örneğin gülümseme, giyim) etkilenir ve daha kısa süreli bir değişimle sonuçlanır, ancak işlemek için çok fazla motivasyon gerektirmez.

Sosyal biliş
Sosyal biliş, insanların başkaları hakkındaki bilgileri nasıl algıladığını, tanıdığını ve hatırladığını inceler.  Çoğu araştırma, insanların diğer insanlar hakkında sosyal olmayan veya insani olmayan hedeflerden farklı düşündükleri iddiasına dayanmaktadır.  Bu iddia, Williams sendromu ve otizmi olan kişilerde sergilenen sosyal-bilişsel eksiklikler tarafından desteklenmektedir.

Atıf
Sosyal bilişte önemli bir araştırma konusu, ilişkilendirmedir .  Nitelikler, kişinin kendi davranışı veya başkalarının davranışı gibi davranışların açıklamalarıdır.
İlişkilendirmenin bir unsuru, davranışın nedenini iç ve dış faktörlere atfeder. Bir davranışın kişilik, eğilim, karakter ve yetenek gibi içsel özelliklerden kaynaklandığına dair içsel veya eğilimsel bir nitelik neden olur. Dış veya durumsal bir atıf, bir davranışın hava durumu gibi durumsal unsurlardan kaynaklandığını gösterir.  :İlişkilendirmenin ikinci bir unsuru, davranışın nedenini sabit ve istikrarsız faktörlere bağlar (yani, davranışın benzer koşullar altında tekrarlanıp tekrarlanmayacağı veya değiştirilip değiştirilemeyeceği). Bireyler ayrıca davranışın nedenlerini kontrol edilebilir ve kontrol edilemeyen faktörlere (yani, eldeki durum üzerinde ne kadar kontrole sahip olduğu) bağlar. İlişkilendirme sürecinde çok sayıda önyargı keşfedildi. Örneğin, temel atıf hatası, diğer insanların davranışları için eğilimsel atıflar yapmaya yönelik önyargıdır.  :724Aktör-gözlemci önyargısı, teorinin bir uzantısıdır ve diğer insanların davranışları için eğilimsel atıflar ve kişinin kendi davranışları için durumsal atıflar yapma eğiliminin var olduğunu öne sürer. Kendine hizmet eden önyargı, özellikle benlik saygısı tehdit edildiğinde, başarıların yatkınlık nedenlerini ve başarısızlığın durumsal nedenlerini atfetme eğilimidir. Bu, kişinin başarılarının doğuştan gelen özelliklerden, başarısızlıklarının ise durumlardan kaynaklandığını varsaymasına yol açar.

Sezgisel
Buluşsal yöntemler, bilinçli muhakeme yerine karar vermek için kullanılan bilişsel kısayollardır. Kullanılabilirlik buluşsal yöntemi, insanlar bir sonucun olasılığını o sonucun hayal edilmesinin ne kadar kolay olduğuna bağlı olarak tahmin ettiğinde ortaya çıkar. Bu nedenle, canlı veya oldukça akılda kalıcı olasılıklar, resmedilmesi veya anlaşılması zor olanlardan daha olası olarak algılanacaktır. Temsili buluşsallık, insanların bildikleri bir prototipe ne kadar benzer olduğuna bağlı olarak bir şeyi kategorize etmek için kullandıkları bir kısayoldur.  :63Sosyal biliş araştırmacıları tarafından çok sayıda başka önyargı bulundu. Geri görüş önyargısı, sonucun farkına vardıktan sonra olayları tahmin etmenin yanlış bir hatırası veya gerçek tahminlerin abartılmasıdır. Doğrulama önyargısı, kişinin önyargılarını doğrulayacak şekilde bilgi arama veya yorumlama eğilimine yol açan bir tür önyargıdır.

Şemalar
Şemalar, bilgiyi organize eden ve bilgi işlemeye rehberlik eden genelleştirilmiş zihinsel temsillerdir. Sosyal bilgileri ve deneyimleri organize ederler. Şemalar genellikle otomatik ve bilinçsizce çalışır. Bu, algı ve hafızada önyargılara yol açar. Şemalar, orada olmayan bir şeyi görmemize yol açan beklentilere neden olabilir. Bir deney, insanların siyah bir adamın elindeki bir silahı beyaz bir adama göre yanlış algılama olasılığının daha yüksek olduğunu buldu.  Bu tür bir şema bir klişedir, belirli bir grup insan hakkında genelleştirilmiş bir inançlar dizisidir (yanlış olduğunda nihai bir atıf hatasıdır ). Basmakalıp yargılar genellikle olumsuz veya tercih edilen tutum ve davranışlarla ilişkilidir. Davranış şemaları (örneğin, bir restorana gitmek, çamaşır yıkamak) senaryolar olarak bilinir.

Benlik kavramı
Benlik kavramı, insanların kendileri hakkında sahip oldukları inançların toplamıdır. Benlik kavramı, benlik şemaları adı verilen bilişsel yönlerden oluşur -insanların kendileri hakkında sahip oldukları ve kendine gönderme yapan bilgilerin işlenmesine rehberlik eden inançlar.  Örneğin, bir üniversitedeki bir sporcunun, her biri ile ilgili farklı bilgileri işleyecek birden çok benliği olacaktır: öğrenci, bir öğrenciyle ilgili bilgileri (sınıfta not almak, bir ev ödevini tamamlamak, vb.) işleyecek olan kendisi olacaktır. ; sporcu, sporcu olmakla ilgili şeyler hakkındaki bilgileri işleyen kişi olacaktır. Bu benlikler, kişinin kimliğinin bir parçasıdır ve kendine gönderme yapan bilgi, onu işlemek ve ona tepki vermek için uygun benliğe dayanan bilgidir.Kendi davranışlarımızın algılanması üzerine birçok teori vardır. Leon Festinger'in 1954 sosyal karşılaştırma teorisi, insanların kendi yeteneklerinden veya fikirlerinden emin olmadıklarında kendilerini başkalarıyla karşılaştırarak kendi yeteneklerini ve fikirlerini değerlendirdiklerini varsayar.  Daryl Bem'in 1972 tarihli kendilik algısı teorisi, içsel ipuçlarını yorumlamanın zor olduğu durumlarda, insanların kendi davranışlarını gözlemleyerek kendi içgörülerini kazandıklarını iddia eder.  Yüzle ilgili geribildirim hipotezi de vardır: yüz ifadesindeki değişiklikler, duyguda karşılık gelen değişikliklere yol açabilir.

Sosyal etki
Sosyal etki, insanların birbirleri üzerindeki ikna edici etkilerini ifade eden kapsayıcı bir terimdir. Sosyal psikolojide temel bir kavram olarak görülür. Bunun incelenmesi, tutumlar ve ikna üzerine yapılan araştırmalarla önemli ölçüde örtüşür. Sosyal etkinin üç ana alanı uygunluk, uygunluk ve itaattir . Sosyal etki, grup dinamiklerinin incelenmesiyle de yakından ilişkilidir, çünkü etkinin çoğu etkisi sosyal gruplarda meydana geldiğinde en güçlü şekilde ortaya çıkar.

Sosyal etkinin ilk büyük alanı uygunluktur. Uygunluk, bir grubun diğer üyeleri gibi hareket etme veya düşünme eğilimi olarak tanımlanır. Bir grup içindeki üyelerin kimliği (örn. statü), benzerlik, uzmanlık, uyum, önceden bağlılık ve gruba hesap verebilirlik, bir bireyin uyum düzeyini belirlemeye yardımcı olur. Grup üyeleri arasındaki bireysel farklılıklar, insanların uyum sağlamaya ne kadar istekli olacaklarının dinamiğinde kilit bir rol oynar.  :27Uygunluk genellikle Amerikan kültüründe olumsuz bir eğilim olarak görülür, ancak diğer durumlarda uyumsuzluk gibi, bazı durumlarda belirli bir miktar uyumluluk da uyum sağlayıcıdır.

Sosyal etki araştırmasının ikinci ana alanı, başka bir kişinin talebi veya önerisi nedeniyle davranışta meydana gelen herhangi bir değişikliği ifade eden uyumdur . Kapıda ayak tekniği, ikna edenin küçük bir iyilik talep ettiği ve ardından daha büyük bir iyilik yaptığı (örneğin, süre istemek ve ardından on dolar istemek) bir uyum yöntemidir. İlgili bir numara, daha pahalı bir ürün satmak için mevcut olmadığı ortaya çıkan düşük fiyatlı ürünlerin reklamlarıyla potansiyel müşterileri cezbetmeyi içeren samimiyetsiz bir satış stratejisi olan yem ve anahtardır

Sosyal etkinin üçüncü ana biçimi itaattir ; bu, başka bir kişiden gelen doğrudan bir emir veya komutun sonucu olan bir davranış değişikliğidir. Bir itaat biçimi olarak itaat, insanların bir araştırmacının emriyle tehlikede olan bir kişiye şok vermeye hazır olduğu Milgram çalışmasında dramatik bir şekilde vurgulanmıştır.

Alışılmadık bir tür sosyal etki, kendini gerçekleştiren kehanettir . Bu, yapıldığında kendisinin gerçekleşmesine neden olan bir tahmindir. Örneğin, finans alanında, bir çöküşün yakın olduğuna dair yaygın bir inanış varsa, yatırımcılar güvenlerini kaybedebilir, hisselerinin çoğunu satabilir ve böylece bir çöküşe neden olabilir. Benzer şekilde, insanlar başkalarından düşmanlık bekleyebilir ve bu düşmanlığı kendi davranışlarıyla tetikleyebilirler.

Psikologlar, sosyal etkinin gücünü ve insanların fikir ve davranışlarını nasıl manipüle ettiğini incelemek için onlarca yıl harcadılar. Spesifik olarak, sosyal etki, bireylerin bir sosyal grubun, alınan otoritenin, sosyal rolün veya çoğunluk üzerinde etkiye sahip bir grup içindeki bir azınlığın taleplerini karşılamak için fikirlerini ve eylemlerini değiştirme biçimini ifade eder.

Grup dinamiği

Sosyal psikologlar, kalabalıkların davranışları gibi grupla ilgili olguları inceler. Bir grup, sosyal ilişkilerle birbirine bağlı iki veya daha fazla birey olarak tanımlanabilir.  Gruplar etkileşime girme, birbirlerini etkileme ve ortak bir kimliği paylaşma eğilimindedir. Onları sosyal kümeler olarak adlandırılan tesadüfi, geçici toplantılardan ayıran bir dizi ortaya çıkan niteliğe sahiptirler:

-Normlar : Grup üyelerinin uyması gereken örtülü kurallar ve beklentiler.
-Roller : Grup içindeki belirli üyeler için örtülü kurallar ve beklentiler.
-İlişkiler : Grup içindeki beğeni kalıpları ve ayrıca prestij veya statüdeki farklılıklar.

Bir grup içindeki bireylerin paylaşılan sosyal kimliği, grupların birbirlerine karşı davranış ve algılayış biçimini ifade eden gruplar arası davranışı etkiler. Bu algılar ve davranışlar, etkileşim halindeki gruplar içindeki bireylerin sosyal kimliğini tanımlar.

Kendini bir grubun üyesi olarak tanımlama eğilimi, grup içi ayrımcılığa yol açabilir; bu, iç gruba yönelik olumlu algı ve davranışları, dış gruba yönelik olumsuz algı ve davranışları içerir.

Gruplar genellikle karar vermeyi yönetir ve geliştirir  ve komitelerde ve jürilerde olduğu gibi bu faydalar için sıklıkla güvenilir. Gruplar aynı zamanda performansı ve üretkenliği de etkiler. Örneğin sosyal kolaylaştırma, başkalarının huzurunda daha çok ve daha hızlı çalışma eğilimidir.

Bu alandaki bir diğer önemli kavram, anonimlik duygularının neden olabileceği azaltılmış bir öz-farkındalık durumu olan bireyselleşmedir . Bireyselleşme, engellenmemiş ve bazen tehlikeli davranışlarla ilişkilidir. Kalabalıklarda ve çetelerde yaygındır, ancak kılık değiştirme, üniforma, alkol, karanlık ortamlar veya çevrimiçi anonimlikten de kaynaklanabilir.

Kişilerarası çekim

İnsanların birbirleriyle olan ilişkilerinin önemli bir çalışma alanı, insanları birbirlerinden hoşlanmaya, ilişki kurmaya ve (bazı durumlarda) aşık olmaya iten tüm faktörleri ifade eden kişilerarası çekimdir. Sosyal psikologlar tarafından çeşitli genel çekim ilkeleri keşfedilmiştir. Kişilerarası çekimdeki en önemli faktörlerden biri, iki kişinin ne kadar benzer olduğudur. İki insan genel tutumları, geçmişleri, çevreleri, dünya görüşleri ve diğer özellikleri bakımından ne kadar benzerse, birbirlerinden çekilme olasılıkları o kadar artar.

Fiziksel çekicilik, özellikle yüksek düzeyde tutkuyla karakterize edilen erken aşamalarda, romantik ilişkilerin önemli bir unsurudur. Daha sonra, benzerlik ve diğer uyumluluk faktörleri daha önemli hale gelir ve insanların yaşadığı aşk türü tutkuludan arkadaşçaya doğru değişir. 1986'da Robert Sternberg, aşkın aslında üç bileşeni olduğunu öne sürdü: samimiyet, tutku ve bağlılık.  İki (veya daha fazla) insan üçünü de deneyimlediğinde, onların mükemmel bir aşk durumunda oldukları söylenir.

Sosyal mübadele teorisine göre, ilişkiler rasyonel seçim ve maliyet-fayda analizine dayanır. Bir kişi, partnerinin "maliyetleri" faydalarından ağır basmaya başlarsa, özellikle de iyi alternatifler varsa, ilişkiyi bırakabilir. Bu teori, matematikçiler ve ekonomistler tarafından önerilen minimaks ilkesine benzer. Zamanla, uzun vadeli ilişkiler, basitçe değiş tokuşa dayalı olmaktan ziyade toplumsal hale gelme eğilimindedir.

Araştırma

Metotlar

Sosyal psikoloji, hipotezleri test ederek insan davranışlarıyla ilgili soruları yanıtlamaya çalışan ampirik bir bilimdir. Araştırma tasarımına, örneklemeye ve istatistiksel analize dikkat edilmesi sosyal psikolojide önemlidir.

Mümkün olduğunda, sosyal psikologlar, bağımlı bir değişken üzerindeki etkiyi incelemek için bir veya daha fazla bağımsız değişkenin manipüle edilmesini gerektiren kontrollü deneylere güvenirler. Deneyler sosyal psikolojide yararlıdır çünkü iç geçerlilikleri yüksektir, yani kafa karıştırıcı veya dışsal değişkenlerin etkisinden bağımsızdırlar ve bu nedenle nedensel bir ilişkiyi doğru bir şekilde gösterme olasılıkları daha yüksektir. Bununla birlikte, kontrollü deneylerde kullanılan küçük numunelerin dış geçerliliği veya sonuçların daha büyük popülasyona genellenebilme derecesi tipik olarak düşüktür. Genellikle deneysel kontrol (iç geçerlilik) ile popülasyona genelleme yapabilmek (dış geçerlilik) arasında bir denge vardır.

Herkesi test etmek genellikle imkansız olduğundan, araştırma daha geniş bir nüfustan bir örneklem üzerinde yürütülür. Sosyal psikologlar, dış geçerliliği yüksek olan sonuçlarla ilgilendiklerinde sıklıkla anket araştırmasını kullanırlar. Anketler, bir popülasyonu temsil eden bir yanıtlayıcı örneği elde etmek için çeşitli rastgele örnekleme biçimlerini kullanır. Bu tür araştırmalar genellikle tanımlayıcı veya ilişkiseldir çünkü değişkenler üzerinde deneysel kontrol yoktur. Bazı psikologlar, akademik ortamlarda   veya Amazon Mechanical Turk gibi kitle kaynaklı işgücü piyasalarından katılımcılar üzerinde yürütülen araştırmalara çok fazla dayanan sosyal psikolojik araştırmalara ilişkin endişelerini dile getirdiler.   David O. Sears tarafından 1986'da yapılan bir çalışmada, deneylerin %70'inden fazlası denek olarak Kuzey Amerikalı lisans öğrencilerini kullandı; bu, bir bütün olarak nüfusu temsil etmeyen nüfusun bir alt kümesiydi.

Hangi yöntemin seçildiğine bakılmaksızın, sosyal psikologlar, altta yatan bir hipotezi değerlendirirken sonuçları kabul etmeden önce, sonuçlarının önemini istatistiksel olarak gözden geçirirler. İstatistikler ve olasılık testi, neyin önemli bir bulgu oluşturduğunu tanımlar; bu, %5 veya daha az olabilir ve şansa bağlı olma olasılığı düşüktür.  Çoğaltma testi, sonuçların geçerli olduğundan ve şans eseri olmadığından emin olmak için de önemlidir. Genellikle yayınlama baskısından veya yazarın kendi onaylama yanlılığından kaynaklanan yanlış pozitif sonuçlar, bu alanda bir tehlike oluşturur.

Ünlü deneyler

Asch uygunluk deneyleri
Asch uyumluluk deneyleri, insanların küçük bir gruptaki diğer üyelerle uyum sağlama dürtülerinin gücünü göstermek için bir çizgi uzunluğu tahmin görevi kullandı. Görev, değerlendirilmesi kolay olacak şekilde tasarlandı, ancak diğer katılımcıların en azından bazıları, çoğu zaman çoğu tarafından kasıtlı olarak yanlış cevaplar verildi.  Çoğunluğun kararı açıkça yanlış olsa da, denemelerin üçte birinden fazlasında katılımcılar çoğunluğa uydu. Katılımcıların yüzde yetmiş beşi deney sırasında en az bir kez uyum sağladı. Deneyin ek manipülasyonları, katılımcı uygunluğunun, en az bir başka birey uyum sağlamada başarısız olduğunda azaldığını, ancak birey uymaya başladığında veya deneyden çekildiğinde arttığını gösterdi.  Ayrıca, "yanlış" bireylerin sayısı birden üçe çıktıkça katılımcı uyumu önemli ölçüde arttı ve yanlış çoğunluk arttıkça yüksek kaldı. Diğer üç yanlış katılımcısı olan katılımcılar, zamanın %31,8'inde hata yaparken, bir veya iki yanlış katılımcısı olan katılımcılar sırasıyla yalnızca %3,6 ve %13,6 oranında hata yaptı.

Festinger bilişsel uyumsuzluk deneyleri

Leon Festinger'in bilişsel uyumsuzluk deneyinde, katılımcılar iki gruba ayrıldı ve sıkıcı bir görevi yerine getirmeleri istendi. Daha sonra her iki gruptan da dürüst olmayan bir şekilde görevle ilgili görüşlerini belirtmeleri istendi, ancak iki farklı ödeme ölçeğine göre ödüllendirildiler. Çalışmanın sonunda, bazı katılımcılara görevden hoşlandıklarını söylemeleri için 1 dolar ödenirken, katılımcı grubuna aynı yalanı söylemeleri için 20 dolar ödendi. İlk grup ($1) daha sonra görevi ikinci gruptan ($20) daha çok beğendiğini bildirdi. Festinger'in açıklaması, birinci gruptaki insanlar için yalnızca 1 dolar ödenmesinin yeterli teşvik olmadığı şeklindeydi. Bu onların uyumsuzluk, rahatsızlık ve iç çatışma yaşamalarına yol açtı. Bu uyumsuzluğu ancak yalanlarını haklı çıkararak aşabilirlerdi. Bunu, görevle ilgili daha önce olumsuz olan tutumlarını değiştirerek yaptılar. 20 $ ödenmesi sıkıcı görevi yapmak için bir neden sağladı ve bu da hiçbir uyumsuzlukla sonuçlanmadı.

Milgram deneyi

Milgram deneyi, insanların bir otorite figürüne itaat etmede ne kadar ileri gidebileceklerini incelemek için tasarlandı. Deney, normal Amerikan vatandaşlarının, masum bir insanın acı çekmesine ve hatta görünüşe göre ölmesine neden olduklarına inandıklarında bile emirleri yerine getireceklerini gösterdi.

Stanford hapishane deneyi

Philip Zimbardo'nun, öğrencilerin hapishane gardiyanları ve mahkûmlar olarak oynadığı simüle edilmiş bir egzersiz olan Stanford hapishane çalışması, insanların rol yapmada ne kadar ileri gidebileceklerini göstermeye çalıştı. Sadece birkaç gün içinde, gardiyanlar gaddar ve zalim oldular ve mahkûmlar sefil ve uysal hale geldi. Bunun başlangıçta, yakın sosyal durumun gücünün ve normal kişilik özelliklerini alt etme kapasitesinin önemli bir göstergesi olduğu iddia edildi.   Sonraki araştırmalar, çalışmanın ilk sonuçlarına itiraz etti. Örneğin, katılımcı öz-seçiminin katılımcıların davranışını etkilemiş olabileceğine  ve katılımcıların kişiliklerinin, çalışmada ne kadar kalmayı seçtikleri de dahil olmak üzere tepkilerini çeşitli şekillerde etkilediğine dikkat çekilmiştir. Stanford araştırmasındaki koşulları tekrarlamak için tasarlanan 2002 BBC hapishane çalışması, ilk bulgulardan büyük ölçüde farklı sonuçlar üretti.

Bandura'nın bobo bebeği

Albert Bandura'nın Bobo bebek deneyi, saldırganlığın taklit yoluyla nasıl öğrenildiğini göstermeye çalıştı.  Deneyde, önceden test edilmiş benzer saldırganlık seviyelerine göre gruplandırılmış 72 çocuk, ya saldırgan ya da saldırgan olmayan bir aktörün bir "bobo oyuncak bebek" ile etkileşime girmesine tanık oldu. Çocuklar daha sonra oyuncak bebekle birlikte odaya tek başlarına yerleştirildiler ve gözlemledikleri oyuncunun aynı davranışını taklit edip etmeyecekleri gözlemlendi. Varsayıldığı gibi, saldırgan aktöre tanık olan çocuklar, davranışı taklit ettiler ve oyuncak bebeğe karşı saldırgan davranmaya başladılar. Saldırgan olmayan aktöre tanık olan hem erkek hem de kız çocuklar, bebeğe karşı daha az saldırgan davrandılar. Bununla birlikte, özellikle aynı cinsiyetten bir aktörün davranışını gözlemledikten sonra, erkek çocukların saldırganlık sergileme olasılığı daha yüksekti. Ayrıca erkeklerin daha çok fiziksel saldırganlığı taklit ettikleri, kızların ise daha çok sözlü saldırganlık sergiledikleri bulunmuştur.

Etik

Sosyal psikolojinin amacı, sosyal bir bağlamda doğal olarak ortaya çıkan biliş ve davranışı anlamaktır, ancak insanları gözlemleme eylemi davranışlarını etkileyebilir ve değiştirebilir. Bu nedenle, birçok sosyal psikoloji deneyi, çalışmanın belirli yönlerini gizlemek veya çarpıtmak için aldatmayı kullanır. Aldatma, yanlış örtbas hikâyelerini, sahte katılımcıları (konfederasyon veya yardakçı olarak bilinir), katılımcılara verilen yanlış geri bildirimleri ve katılımın önündeki olası engelleri kaldırmaya yardımcı olan diğer teknikleri içerebilir.

Aldatma pratiğine, her koşulda aldatmanın etik olmadığını ve bunun yerine başka araştırma stratejilerinin (örneğin, rol yapma ) kullanılması gerektiğini savunan psikologlar meydan okudu. Ne yazık ki araştırmalar, rol oynama çalışmalarının aldatma araştırmalarıyla aynı sonuçları vermediğini göstermiştir ve bu, onların geçerliliği konusunda şüphe uyandırmıştır.  Aldatmaya ek olarak, deneyciler zaman zaman insanları potansiyel olarak rahatsız edici veya utanç verici durumlara soktular (örneğin, Milgram deneyi ve Stanford hapishane deneyi ) ve bu, etik nedenlerle de eleştirildi.

Günümüzde neredeyse tüm sosyal psikoloji araştırmaları etik bir incelemeden geçmelidir. Çoğu kolej ve üniversitede bu, önerilen araştırmayı katılımcılara herhangi bir zarar gelmeyeceğinden ve çalışmanın faydalarının insanlara olası risklerden veya rahatsızlıklardan daha ağır bastığından emin olmak için inceleyen bir etik komitesi veya kurumsal inceleme kurulu tarafından yürütülür. katılıyor.

Ayrıca, gönüllülerin deneyde kendilerine ne sorulacağını bildiklerinden emin olmak için genellikle bir bilgilendirilmiş onay süreci kullanılır. ve istedikleri zaman deneyden çıkmalarına izin verildiğini anlayın. Kullanılan herhangi bir aldatmacayı ortaya çıkarmak ve genel olarak katılımcıların prosedürlerden zarar görmediğinden emin olmak için deneyin sonunda bir bilgi alma yapılır. Bugün, sosyal psikoloji alanındaki araştırmaların çoğu minimum risk içeriyor veya normal günlük aktivitelerden veya rutin psikolojik testlerden beklenebilecek zararlardan daha büyük bir risk içermiyor.

Çoğaltma krizi

Pek çok sosyal psikolojik araştırma bulgusunun tekrarlanmasının zor olduğu kanıtlanmıştır ve bu da bazılarının sosyal psikolojinin bir replikasyon krizi geçirdiğini iddia etmesine yol açmıştır.  Social Psychology'nin 2014 özel baskısı, çoğaltma çalışmalarına odaklandı ve daha önce sahip olunan bir dizi sosyal psikolojik inancın kopyalanmasının zor olduğunu buldu.  Benzer şekilde, Perspectives on Psychological Science'ın 2012 özel baskısı, çoğaltma krizine katkıda bulunan yayın yanlılığından sıfırdan kaçınmaya kadar değişen konulara odaklandı.

Sosyal psikolojik araştırmalarda krize katkıda bulunan bazı faktörler tanımlanmıştır. Birincisi, sorgulanabilir araştırma uygulamaları yaygın olarak tanımlanmıştır. Bu tür uygulamalar, mutlaka kasıtlı olarak hileli olmamakla birlikte, genellikle, tipik olarak önemli olmayan bulguları önemli olanlara dönüştürmek için, istatistiksel analizlerin, örneklem büyüklüklerinin veya veri yönetim sistemlerinin manipülasyonu yoluyla istenmeyen istatistiksel sonuçların istenen sonuçlara dönüştürülmesini içerir.  Bazı araştırmalar, bu uygulamaların en azından hafif versiyonlarının yaygın olduğunu öne sürdü.

Bazı sosyal psikologlar, en önemlisi Diederik Stapel  tarafından kabul edilen veri fabrikasyonları ve diğerlerine yönelik iddialar olmak üzere, ana akım akademiye giren hileli araştırmaları da yayınladılar. Çoğaltma krizine asıl katkıda bulunan hileli araştırma değildir.  Pek çok araştırmacı, kopyalanamamasının bir sonucu olarak, yıllar önce yapılan bir çalışmanın aynı koşullarını, ortam ve insanlar değiştikçe yeniden oluşturabilmenin zorluğuna bağlamaktadır.

Mevcut çoğaltma krizinden önce bile, sosyal psikolojideki bazı etkilerin de kopyalanmasının zor olduğu bulundu. Örneğin, Judgment and Decision Making bilimsel dergisi, yıllar boyunca bilinçsiz düşünce teorisini desteklemeyen birkaç çalışma yayınladı.

Kopyalama başarısızlıkları sosyal psikolojiye özgü değildir ve birçok bilim alanında bulunur.  Mevcut krizin sonuçlarından biri, sosyal psikolojinin bir zamanlar sağlam kabul edilen bazı alanlarının, örneğin sosyal hazırlama gibi, bulguların tekrarlanamaması nedeniyle daha fazla inceleme altına alınmasıdır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız 
 Sosyal psikiyatri
 Sosyal bilimler
 Sosyal politika
 Sosyal pedagoji
 Sosyal pozisyon
 Sosyal psikolog
 Sosyal problem
 Toplumsal sınıf
 Sosyonik

Davranışsal bilimler