Resmî dil

Resmî dil bir ülkede anayasa veya yasa ile onaylanan dili tanımlamak için kullanılan terimdir. Örneğin Türkiye Cumhuriyetinin devlet dili olan Türkçe aynı zamanda Türkiye'nin tek resmî dilidir.

Devlet ile birey ve bireyler arasındaki tüm resmî işlemlerin resmî dilde yapılması gerekmektedir. Bir ülke sınırları içinde yaşayan kişiler ya da topluluklar farklı bir dil konuşsalar dahi resmî işlemlerini gerçekleştirirken resmî dil kullanmak durumundadırlar.

Bir ülkede birden fazla dil resmî dil olarak kabul edilebileceği gibi resmî bir dilin olmaması da mümkündür.

Örneğin Kanada'da hem İngilizce hem Fransızca resmî dildir. Filipinler'de Filipince hem resmî dil hem de devlet dilidir ve İngilizce ise resmî dildir.

Bazı ülkelerdeki resmî diller:

 
 Arnavutça
 Yunanca (Azınlık dili)
 
 Boşnakça
 Hırvatça
 Sırpça
 
 Türkçe
 
 Azerice
 
 Fince
 İsveççe
 Sami (Azınlık dili)
 
 Almanca
 Danca (Azınlık dili)
 
 Yunanca
 İtalyanca (Rodos'ta)
 
 Arapça
 Kürtçe
 Türkçe (Bölgesel Dil)
 Süryanice (Bölgesel Dil)
 
 İrlandaca
 İngilizce
 İskoç dili (Azınlık olarak)
 
 İtalyanca
 Arnavutça (Güney İtalya'da)
 Katalanca (Sicilya'da)
 Hırvatça (Bazı bölgelerde)
 Fransızca (Bazı bölgelerde)
 Almanca (Bazı bölgelerde)
 Yunanca (Bazı bölgelerde)
 
 Lüksemburgca
 Felemenkçe
 Fransızca
 Almanca
 Portekizce

 Rusça
 Tuvaca (Bölgesel dil)
 Tatarca (Bölgesel dil)
 Yakutça (Bölgesel dil)
 
 Rumence
 Macarca (Azınlık dili)
 Almanca (Azınlık dili)
 Türkçe (Azınlık dili)
 
 Slovence
 Macarca (Azınlık dili)
 İtalyanca (Azınlık dili)
 Hırvatça (Azınlık dili)

Kaynakça 

Diller