Sav (edebiyat)

Sav; atasözü niteliğinde, az sözle çok şey anlatan, anlam yoğunluğu bulunan, özlü sözlerdir. Divân-ı Lügati't-Türk’te pek çok sav vardır. Bugünkü atasözlerinin karşılıklarıdır.  Uygur alfabesinde de atasözü olarak kullanılmıştır.

Kimi sav örnekleri şunlardır;

 Tag taga kavuşmaz, kişi kişige kavuşur. (Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur.)

 Aç ne yimes, tok ne times. (Aç ne yemez, tok ne demez.)
 Kanıg kan bile yumas. (Kanı kanla yıkamazlar.)
 Alın arslan tutar, küçin sıçgan tutmas. (Al (Hile) ile aslan tutulur, güç ile sıçan tutulmaz.)
 Avcı nice al bilse adığ anca yol bilir. (Avcı ne kadar hile bilse ayı o kadar yol bilir.)
 Ermegüke bulıt yük bolır. (Tembele bulut yük olur.)
 Yir basruku tag Budun basruku bey. (Yer dengesini dağ ulusun dengesini bey sağlar.)

Kaynakça 

İslam öncesi Türk edebiyatı