Heian Dönemi

Heian dönemi ( Heian-jidai) Japonya tarihinde MS 794-1185 yıllarını kapsayan dönemdir. Heian dönemi klasik Japon tarihinin son bölümüdür ve adını başkenti bugünkü Kyoto olan Heian-kyō'dan almaktadır. Konfüçyüsçülük ve diğer Çin etkileri doruk noktasındayken Japon tarihinde yerini almış bir dönemdir. Heian Dönem'inde sanata, özellikle de şiir ve edebiyata önem verilmiştir.  kelimesi Japonca "barış" veya "sükûnet" anlamına gelmektedir.

Tarihçe 
Heian Dönemi, Nara Dönemi'nin devamıdır ve 794'te Japonya'nın başkentinin 'ya taşınmasından sonra İmparator Kammu (50. imparator) ile başlamıştır. Heian Dönemi'nden nesiller sonra bile övgüyle bahsedilmekte ve Japon kültüründe yüksek bir nokta olarak değerlendirilmektedir. Bu dönem ayrıca samuray sınıfının da yükselişe geçtiği (nihayetinde gücü ele geçirdikleri ve Japonya'nın feodal dönemini başlattıkları) bir süreçtir.

Sözde, hakimiyet imparatora aitti fakat gerçekte asil Fujiwara boyu bu gücü elinde tutuyordu. Bununla beraber, Fujiwaraların ve diğer asillerin vilayetlerdeki çıkarlarını korumak için askerlere, korumalara ve polislere ihtiyaçları vardı. Bu nedenle savaşçı sınıfı Heian dönemi boyunca düzenli kazanç elde etti. 939'da Taira no Masakado, Hitachi'nin doğu bölgesinin ayaklanmasına yol açarak merkezi yönetime gözdağı verdi ve hemen hemen eş zamanlı olarak Fujiwara no Sumitomo batıda isyan çıkardı. Yönetimin gücünün çoğu şogunluğun özel ordusunun içerisinde yer aldığı için askeriyenin kontrolü ele almasına daha yüzyıllar vardı.

Savaşçı sınıfının saray etkisine girişi, Hōgen Ayaklanması'nın bir sonucu idi. Bu sırada Taira no Kiyomori, kral naipliği ile Japonya'yı yönetmek için torununu tahta geçirerek Fujiwara uygulamalarını yeniden canlandırdı. Klanları (Taira boyu) Genpei Savaşı sonrasına kadar tahtta kaldı. Kamakura dönemi 1185'te Minamoto no Yoritomo güce el koyduğu zaman başladı ve bir bakufu (Kamakura Şogunluğu) kuruldu.

Kaynakça