மலகசி மக்கள்

மலகசி (Malagasy) (பிரெஞ்சு: மல்காச்) என்பவர்கள் ஆசுதிரோனீசிய மற்றும் தென்கிழக்கு ஆப்பிரிக்க இனக்குழுவாகும் இது மடகாசுகர் தீவு மற்றும் அந்நாட்டிற்கு சொந்தமானது. அவை இரண்டு துணைக் குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன: அண்டனானரீவோவைச் சுற்றியுள்ள மத்திய பீடபூமியின் "சமவெளி" மெரினா, சிகானகா மற்றும் பெத்சிலியோ, அலோத்ரா மற்றும் ஃபியானரண்ட்சோவா, மற்றும் நாட்டின் பிற இடங்களில் "கடலோர வாசிகள்" ஆகியன.

வரலாறு 
சமவெளிப் பிரதேசவாசிகள் மற்றும் கடலோர குடியிருப்பாளர்களுக்கிடையிலான பிரிவு வரலாற்று குடியேற்ற வடிவங்களில் வேர்களைக் கொண்டுள்ளது. போர்னியோவிலிருந்து  வந்த அசல் ஆசுத்திரோனீசியாவிலிருந்து குடியேறிகள் மூன்றாம் மற்றும் பத்தாம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் வந்து, மத்திய சமவெளி பிராந்தியத்தில் ஆட்சியாளர்களின் வலையமைப்பை நிறுவினர். அவர்கள் தங்களுடைய ஓடங்களில் எடுத்துச் சென்ற அரிசியை வளர்த்தனர். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பல குடியேறிகள் கிழக்கு ஆபிரிக்காவிலிருந்து வந்து ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் தொகை இல்லாத கடற்கரையோரங்களில் தங்கள் இராச்சியங்களை நிறுவினர். பான்டு ஆப்பிரிக்கர்கள் ஆசுத்திரோனீசியா  குடியேறியவர்களுடன் கலந்தனர், இதன் விளைவாக நவீன மலகசி மக்கள் வந்தனர்.

ஆட்சியமைப்பு 
இனத் தோற்றத்தின் வேறுபாடு மலைப்பகுதி மற்றும் கடலோரப் பகுதிகளுக்கு இடையில் ஓரளவு தெளிவாகத் தெரிகிறது. சமவெளிகள் மற்றும் கடலோர மலகசி ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான இன வேறுபாட்டைத் தவிர, ஒரு அரசியல் வேறுபாட்டையும் ஒருவர் பேசலாம். 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் மெரினா மன்னர்கள், மெரினா ஆளுநர்களை ஒன்றிணைத்து, அண்டை நாடான பெத்சிலியோ மக்களை முதலில் தங்கள் நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் அவர்கள் பெரும்பான்மையான கடலோரப் பகுதிகள் மீது மெரினா கட்டுப்பாட்டை நீட்டினர். முதலாம் இராடாமா மன்னரின் மைத்துனராக இருந்த மொகெலியின் சுல்தான அப்தெரெமனே என்பவரால் நிறுவப்பட்ட ஒரு முஸ்லீம் மெரினா வம்சத்தால் அண்டை தீவான மொகெலி ஆட்சி செய்யப்பட்டது. பெரும்பாலான கடலோர சமூகங்களின் இராணுவ எதிர்ப்பும் இறுதியில் தோல்வியும் அவர்களின் அடிபணிந்த நிலையை உறுதிப்படுத்தின. மெரினா-பெத்சிலியோ கூட்டணியைப் பார்வையிடவும். 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டுகளில், பிரெஞ்சு காலனித்துவ நிர்வாகம் இந்த அரசியல் ஏற்றத்தாழ்வுகளை மூலதனமாக்கியதுடன், தற்போதுள்ள மெரினா அரசாங்க உள்கட்டமைப்பை தங்கள் காலனியை நடத்துவதன் மூலம் மேலும் அதிகரித்தது. அரசியல் சமத்துவமின்மையின் இந்த மரபு 1960 இல் சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் மடகாஸ்கர் மக்களை பணிய வைத்தது; வேட்பாளர்களின் இன மற்றும் பிராந்திய அடையாளங்கள் பெரும்பாலும் ஜனநாயகத் தேர்தல்களில் அவர்களின் வெற்றிக்கு உதவவோ அல்லது தடுக்கவோ உதவுகின்றன. 

இந்த இரண்டு பரந்த இன மற்றும் அரசியல் குழுக்களுக்குள், மலகாசி வரலாற்று ரீதியாக குறிப்பாக பெயரிடப்பட்ட இனக்குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டனர், அவை கலாச்சார நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் முதன்மையாக ஒருவருக்கொருவர் வேறுபடுகின்றனர். இவை விவசாய, வேட்டை அல்லது மீன்பிடி நடைமுறைகள்; குடியிருப்புகளின் கட்டுமான பாணி; இசை; முடி மற்றும் ஆடை பாணிகள்; மற்றும் உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்கள் அல்லது மதத் தடைகள் போன்றவை. மடகாசுகரில் இத்தகைய இனக்குழுக்களின் எண்ணிக்கை விவாதத்திற்கு உட்பட்டது. இந்த குழுக்களில் பலவற்றை வேறுபடுத்தும் நடைமுறைகள் 21 ஆம் நூற்றாண்டில் கடந்த காலங்களை விட குறைவாகவே காணப்படுகின்றன. ஆனால், பல மலகாசி இந்த ஒன்று அல்லது பல குழுக்களுடனான தங்கள் தொடர்பை தங்கள் கலாச்சார அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக அறிவிப்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறார்கள். 

மலகாசி மக்கள் பற்றிய சமீபத்திய மரபணு ஆய்வுகள் அனைத்திலும் ஆப்பிரிக்க மற்றும் ஆசிய வம்சாவளி கலந்திருப்பதைக் காட்டியது.  மூன்று மலகாசி மக்கள், தெமோரோ, வெசோ மற்றும் மைக்கா, தோராயமாக உள்ளன. 70% ஆப்பிரிக்க வம்சாவளியும் 30% ஆசிய வம்சாவளியும் மற்றவர்கள் குறைந்த ஆப்பிரிக்க வம்சாவளியையும் கொண்டுள்ளனர்

குறிப்புகள்

மேலும் படிக்க 
 Memories of Madagascar and Slavery in the Black Atlantic by Wendy Wilson-Fall, 2015, Ohio University Press—Malagasy diaspora
 Sandra Evers, Gwyn Campbell, Michael Lambek (2013). Contest for Land in Madagascar: Environment, Ancestors and Development. African Social Studies Series. Brill. , .

பழங்குடிகள்
மடகாஸ்கர்