வங்காள தேசத்தில் தனித்திருக்கும் பாக்கித்தானியர்கள்

வங்காள தேசத்தில் தனித்து விடப்பட்ட பாக்கித்தானியர்கள் (ஆங்கிலம் : Stranded Pakistanis in Bangladesh ) என்பவர்கள் உருது மொழி பேசும் முஸ்லீம் குடியேறியவர்கள் ஆகும். இவர்கள் முதன்மையாக பிஹாரி இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், இன்றைய இந்தியா மற்றும் பாக்கித்தானில் உள்ள தாயகங்களுடன் 1947 இல் இந்தியா பிரிந்ததைத் தொடர்ந்து கிழக்கு பாக்கித்தானில் (இப்போது வங்காள தேசம் ) குடியேறினர்.

வங்காள தேசத்தில் தனித்து விடப்பட்ட பாக்கித்தானியர்கள் என்ற இந்த அடையாளம் பல குழுக்களை உள்ளடக்கியது. அவர்களில் பிஹாரி முஸ்லிம்கள்  முதன்மையானவர்கள். இந்த மக்கள்தொகையில் பெரும்பகுதி பிரித்தானிய இந்தியாவின் பீகார் மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றாலும், உ.பி. (ஐக்கிய மாகாணங்கள் அல்லது பின்னர் உத்தரபிரதேசம் ) போன்ற பிற இந்திய மாநிலங்களிலிருந்து வந்த பலர் உள்ளனர். 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வங்காள தேசம் என்று அழைக்கப்படும் இடத்தில் குடியேறிய இன்னும் சிலர் உள்ளனர்.  வங்காள தேசத்தை உருவாக்கிய பின்னர் தங்களைத் தாங்களே உருவாக்கிய இந்தக் குழுவின் மற்றொரு பெயர் "தனித்திருக்கும் பாக்கித்தானியர்கள்" என்பதாகும். பாக்கித்தானிலும் பிற இடங்களிலும் உருது ஊடகங்களில் இது "மெஹ்சூரீன்" அல்லது "முற்றுகையிடப்பட்டவர்" என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு பொதுவான சொல் "வங்காளரல்லாதவர்கள்", இதில் உருது மொழி பேசுபவர்கள் மட்டுமல்ல, பஞ்சாபியர்கள், பதான்கள் , சிந்திகள் மற்றும்  வங்காள தேசத்தில் வசிக்கும் பலூச் ஆகியோரும் உள்ளனர். இனிமேல் மேற்கண்ட எந்தவொரு சொற்களும் சூழல் மற்றும் வரலாற்றைப் பொறுத்து இந்த குழுவை அடையாளம் காண பயன்படுத்தப்படலாம்.

வங்காள தேச குடியுரிமைக்கான உரிமைக்காக டாக்கா உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கிய 2008 தீர்ப்பு வரை பிஹாரிகள் நிலையற்றவர்களாக இருந்தனர். இந்த தீர்ப்பு வங்காள தேச விடுதலைப் போரின் போது பெரியவர்களாக இருந்த அகதிகளை உள்ளடக்குவதில்லை. மார்ச் 2015 இல், பாக்கித்தானின் வெளியுறவு அமைச்சகம் 170,000 க்கும் மேற்பட்ட பிஹாரிகள் பாகிஸ்தானுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டதாகவும், மீதமுள்ள 'தனித்திருக்கும் பாகிஸ்தானியர்களுக்கு' தான் பொறுப்பு அல்லவென்றும், மாறாக வங்காள தேசத்தின் பொறுப்பு என்றும் கூறியது.

பகிர்வு 
சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய பிரித்தானிய இந்தியாவில், இந்து பெரும்பான்மை மாநிலமான பீகாரில் உருது மொழி பேசும் முஸ்லீம் சிறுபான்மையினர் இருந்தனர். 1947 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா பிரிக்கப்பட்ட நேரத்தில், பல பிஹாரி முஸ்லிம்கள், அவர்களில் பலர் பிரிவினையின் போது நடந்த வன்முறையிலிருந்து தப்பி ஓடி, புதிதாக உருவான கிழக்கு பாக்கித்தானுக்கு தப்பி ஓடிவிட்டனர், மற்றவர்கள் மேற்கு பாகிஸ்தானுக்குச் சென்றனர், அங்கு அவர்கள் பொதுவாக முஹாஜிர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். உருது புதிய அரசின் தேசிய மொழியாக மாற்றப்பட்டதாலும், பல பிஹாரிகளுக்கு அவர்களின் தாய்மொழியாக இருந்ததாலும் அவர்கள் புதிய நாட்டில் விகிதாச்சார எண்ணிக்கையிலான பதவிகளை வகித்தனர். இதனால் சொந்த மண்ணில் பாதிக்கப்பட்ட பூர்வீக வங்காளிகளிடம் மிகுந்த அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது.

வங்காள் தேசத்தின் சுதந்திரம் 
1971 ஆம் ஆண்டில், கிழக்கு மற்றும் மேற்கு பாக்கித்தானுக்கு இடையில் வங்காள தேச விடுதலைப் போர் வெடித்தபோது, பிஹாரிகள் மேற்கு பாகிஸ்தானுக்கு பக்கபலமாக இருந்தனர், வங்காளத்தை அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக மாற்ற வேண்டும் என்ற பெங்காலிகளின் கோரிக்கையை எதிர்த்தனர், மேலும் பல பிஹாரிகளைப் போலவே உருது மொழியையும் ஆட்சி மொழியாக இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினர். இரகசியமான மற்றும் பின்னர் வெளிப்படையான இந்திய ஆதரவுடன், கிழக்கு பாக்கித்தான் வங்காள தேசம்  என்ற சுதந்திர நாடாக மாறியது. போரின் போது "பிஹாரி சமூகத்தின் மீது பல தாக்குதல்கள் நடந்தன, ஏனெனில் அவர்கள் பாக்கித்தான் ஆதிக்கத்தின் அடையாளங்களாகக் காணப்பட்டனர்."

அகதிகள் நெருக்கடி 
அவர்களின் ஆரம்ப பாக்கித்தான் சார்பு நிலைப்பாட்டின் காரணமாக, பிஹாரிகள் பாக்கித்தானுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட வேண்டும் என்ற அவர்களின் விருப்பத்தில் உறுதியாக இருந்தனர். ஆரம்பத்தில், 83,000 பிஹாரிகள் (58,000 முன்னாள் அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் ராணுவ வீரர்கள் உட்பட), பிரிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் உறுப்பினர்கள் மற்றும்  நிலைமை மோசமடைந்த 25,000 மக்கள் பாக்கித்தானுக்கு வெளியேற்றப்பட்டனர். பாக்கித்தானிய இராணுவமும் பாக்கித்தான் பொதுமக்களும் வெளியேற்றப்பட்டதால் மீதமுள்ள பிஹாரிகள் இப்போது பின்னால் விடப்பட்டனர், மேலும் அவர்கள் இரு நாடுகளிலும் தங்களை விரும்பாதவர்களாகக் கண்டனர். பாகிஸ்தான் அரசாங்கம், அந்த நேரத்தில், "ஆயிரக்கணக்கான ஆப்கானிய அகதிகளுக்கு இடமளிக்க வேண்டிய நிலையில் போராடியது".  கூடுதலாக, வங்காள் தேசம் இன்னும் கிழக்கு பாக்கித்தானின் வாரிசு நாடாக இருப்பதால், தப்பி ஓடிய பல மில்லியன் அகதிகளுடன் (தற்செயலாக, சில வங்காளிகள் உட்பட) பாக்கித்தான் (மேற்கு) செய்ததைப் போலவே இந்த அகதிகளையும் அனுமதிப்பதில் தனது கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று பாக்கித்தான் அரசாங்கம் நம்பியது. மேற்கு பாக்கித்தானுக்கு. பாக்கித்தானில் சில குழுக்கள் பிஹாரிகளை ஏற்குமாறு பாக்கித்தான் அரசாங்கத்தை வலியுறுத்தியுள்ளன.

1974 இல் ஒரு ஒப்பந்தத்தில் பாக்கித்தான் 170,000 பிஹாரி அகதிகளை ஏற்றுக்கொண்டது; இருப்பினும், அகதிகளை திருப்பி அனுப்பும் செயல்முறை பின்னர் நிறுத்தப்பட்டது.

பாக்கித்தான் இராணுவத்தை ஆதரித்ததற்காக சுதந்திரத்திற்கு பிந்தைய வங்காள தேச பிஹாரிகளை அவமதித்தது. எந்தவொரு நாடும் குடியுரிமை வழங்காததால், பிஹாரிகள் நிலையற்றவர்கள் ஆனார்கள். சர்வதேச  அகதிகள் அமைப்பு போன்ற அமைப்புகள் பாக்கித்தான் மற்றும் வங்காள தேச அரசாங்கங்களை "பயனுள்ள தேசியம் இல்லாமல் இருக்கும் நூறாயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு குடியுரிமை வழங்க வேண்டும்" என்று வலியுறுத்தின.

2006 ஆம் ஆண்டில், டாக்காவில் 66 கூட்ட நெரிசலான முகாம்களிலும், வங்காள தேசம் முழுவதும் 13 பிற பிராந்தியங்களிலும் 240,000 முதல் 300,000 பிஹாரிகள் வாழ்ந்ததாக ஒரு அறிக்கை மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 2003 ஆம் ஆண்டில், உயர் நீதிமன்றத்தின் முன் ஒரு வழக்கு வந்தது, அதில் அரசியலமைப்பின் நீதிமன்ற விளக்கத்தின் படி பத்து பிஹாரிகளுக்கு குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. எனினும், அந்த தீர்ப்பை மற்றவர்களுக்கு விரிவுபடுத்துவதில் சிறிய முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. பல பாக்கித்தானியர்கள் மற்றும் சர்வதேச பார்வையாளர்கள் அரசியல் கட்சிகள் அகதிகளுக்கு தவறான நம்பிக்கையையும், சாத்தியமற்ற எதிர்பார்ப்புகளையும் அளிப்பதன் மூலம் பிஹாரிகளின் நிலை அரசியல் மயமாக்கப்பட்டுள்ளதாக நம்புகின்றனர். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், வங்காள தேசத்தில் பல நீதிமன்ற தீர்ப்புகள் வங்காள அகதிகள் முகாம்களில் வசிக்கும் பிஹாரிகளுக்கு குடியுரிமை வழங்கியுள்ளன, ஏனெனில் இந்த அகதிகளில் பெரும்பான்மையானவர்கள் அங்கு பிறந்தவர்கள். சர்வதேச பார்வையாளர்கள், வங்காள தேசம், அதன் சர்வதேச கடமைகளை பூர்த்திசெய்து, அதிகாரப்பூர்வமாக நிலையற்ற இந்த இனக்குழுவுக்கு குடியுரிமையை வழங்க வேண்டும் அல்லது அவர்கள் முதலில் பிறந்த இடத்திலிருந்து இந்தியாவின் எல்லையில் தங்கள் சொந்த மாநிலமான பீகாரிற்கு அமைதியான முறையில் திருப்பி அனுப்ப ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று நம்புகிறார்கள்.

2002 ஆம் ஆண்டில் வங்காள தேசத்திற்கு சென்ற பாக்கித்தான் அதிபர் பர்வேஸ் முஷாரஃப், வங்காள தேசத்தில்  'தனித்திருக்கும் பாகிஸ்தானியர்கள்' என்று அழைக்கப்படும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் அவல நிலைக்கு அனுதாபம் கொண்டிருந்தாலும்  பாக்கிஸ்தானுக்கு இவ்வளவு பெரிய அகதிகளை உள்வாங்கக்கூடிய நிலையில் இல்லாததால் அவர்களை பாகிஸ்தானுக்கு குடியேற அனுமதிக்க முடியவில்லை.என்று கூறினார். கிழக்கு பாகிஸ்தானின் வாரிசு மாநில குடிமக்களாக இருப்பதால், இந்த பிரச்சினையை அரசியல்மயமாக்க வேண்டாம் என்றும் அகதிகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாம் என்றும் அவர் தனது வங்காள பிரதிநிதியிடம் தெரிவித்தார். பாக்கித்தான் அரசாங்க அதிகாரிகள் இந்த நாட்டில் வசிக்கும் 1.5 மில்லியனுக்கும் அதிகமான சட்டவிரோத வங்காள அகதிகளை நாடு கடத்தப்போவதாக அச்சுறுத்தி வருகின்றனர்..

வங்காள தேச குடியுரிமை 
மே 2003 இல் பங்களாதேஷில் ஒரு உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு பத்து பிஹாரிகளுக்கு குடியுரிமை மற்றும் வாக்களிக்கும் உரிமைகளைப் பெற அனுமதித்தது; இந்த தீர்ப்பு பிஹாரிகளிடையே ஒரு தலைமுறை இடைவெளியை அம்பலப்படுத்தியது, இளைய பிஹாரிகள் தீர்ப்போடு "உற்சாகமாக" இருக்கிறார்கள், ஆனால் பல வயதானவர்கள் இளைய தலைமுறையினரின் உற்சாகத்தில் "விரக்தியடைந்தனர்". பல பிஹாரிகள் இப்போது பங்களாதேஷில் அதிக பொது உரிமைகள் மற்றும் குடியுரிமையை நாடுகின்றனர்.

பிரபலமான கலாச்சாரத்தில் 

 அக்விலா இஸ்மாயிலின் புதினமான மார்ட்டைர்ஸ் மற்றும் மேரிகோல்ட்ஸ், வங்காள தேச விடுதலைப் போரின்போது பிஹாரிகளுக்கு எதிராக வங்காள தேசியவாதிகள் செய்த அட்டூழியங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
 2007 ஆம் ஆண்டில், வங்காள் தேசத்தின் பிரபல திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் தன்வீர் மொக்கம்மெல் தி ப்ராமிஸ் லேண்ட் என்ற பெயரில் ஒரு ஆவணப்படம் தயாரித்தார்.  இந்த படம் பிஹாரிகளின் தற்போதைய நிலையற்ற நிலை மற்றும் பாக்கித்தானில் குடியேற முடியாமல் போனது பற்றிய அவர்களின் விரக்தியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

குறிப்புகள்

வெளி இணைப்புகள்
 Stateless people In Bangladesh 
 The Forgotten People: Bihari Refugees of Bangladesh, UCANews

பீகார்
வங்காள மக்கள்
வங்காளதேசம்