மருத்துவச்சி தேரை

Articles with 'species' microformats
தவளைகள்
மருத்துவச்சி தேரை (Midwife Toad) (அலைட்சு) என்பது அலிடிடே (முன்னர் டிசுகோகுளோசிடே) குடும்பத்தின் தவளைகளின் ஒரு பேரினமாகும். இவை ஐரோப்பா மற்றும் வடமேற்கு ஆப்பிரிக்காவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன. இந்த தேரை போன்ற தவளைகளின் சிறப்பியல்பு என்பது பெற்றோர் பேணலாகும். ஆண் தவளைகள் கருவுற்ற முட்டைகளை தங்களுடைய முதுகில் சுமந்து பாதுகாப்பதால் இவற்றிற்கு "மருத்துவச்சி" என்ற பெயரிடப்பட்டது. பெண் தவளைகள் இழை போலத் தொடர்ச்சியாக இடும் முட்டைகள் புற கருவுறுதல் முறையில் “கருவுறுதல்” நடைபெறுகிறது. தண்ணீரில் காணப்படும் கருமுட்டைகளை வேட்டையாடும் விலங்குகளிடமிருந்து பாதுகாக்கத் தனது கால்களால் சுற்றிக் கொள்கின்றன. இம்முட்டைகள் குஞ்சு பொரிக்கத் தயாராக இருக்கும்போது, ஆண் ஆழமற்ற நீரில் மூழ்கி  முட்டையிலிருந்து தலைப்பிரட்டைகளைத் துள்ள அனுமதிக்கிறார். மேற்கு ஐரோப்பா, வடக்கு ஆபிரிக்கா மற்றும் மயோர்க்கா ஆகிய இடங்களில் ஐந்து வகைகாய மருத்துவச்சி தேரை சிற்றினங்கள் காணப்படுகின்றன.

மருத்துவச்சி தேரை 5000 முதல் 6500 அடிகள் உயரமான நியோவில்லே மாசிப் பகுதியில் உள்ள வெண்பனி பகுதியான பிரனீசு மலைத்தொடரில் காணப்படுகிறது. பிற நீர் நில வாழ்விகளின் மெல்லிய நாக்கைப்போலன்றி, மருத்துவச்சி தேரையின் நாக்கு வட்டமாகவும் தட்டையாகவும் உள்ளதால் இதற்கு முன்னர் “டிசுகோகுளோசிடே” "வட்ட நாக்கு" எனப் பொருள் கொள்ளுமாறு பெயரிடப்பட்டது. பிரான்சில் மருத்துவச்சி தேரைகள் கடலின் மணல் திட்டுகளில் தமது வாழ்விடத்தை நேட்டர்சாக் தேரைகளுடன் பகிர்ந்து கொள்கின்றன .

விளக்கம் 
மேற்கு ஐரோப்பா, வடக்கு ஆப்பிரிக்கா மற்றும் மயோர்க்கா ஆகிய இடங்களில் ஐந்து வகையான மருத்துவச்சி தேரைச் சிற்றினங்கள் காணப்படுகின்றன. கூச்ச சுபாவமுள்ள, இரவுநேர விலங்குகளான இத்தேரைகள், தங்கள் இருப்பைக் ஒலி எழுப்பித் தெரிவிக்கின்றன. பகல் நேரத்தில், மருத்துவச்சி தேரை கற்கள் மற்றும் இடுக்குகள் அல்லது குகைகளில் மறைந்து காணப்படும். இவை பெரும்பாலும் வறண்ட, மணல் மண்ணில் புதைந்துகொள்கின்றன. இத்தேரைகளின் முன்கைகள் மற்றும் முனகலைப் பயன்படுத்தி மண்ணைத் தோண்டுகின்றன. உணவுத் தேவைகளுக்காக தமது இருப்பிடத்தினை விட்டு மாலை நேரங்களில் வெளியே வருகின்றன. விடியற்காலை வேளையில் அவை தமது மறைவிடங்களுக்குத் திரும்பிவிடுகின்றன. குளிர்காலத்தில், மருத்துவச்சி தேரை அதன் வாழிடப் பகுதியில் உள்ள சிறிய துவாரங்களில் உறக்கம் மேற்கொள்கின்றன.

உணவும் உணவூட்டமும் 
மருத்துவச்சி தேரை உணவு தேடுவதற்காக இரவில் அதன் மறைவிடத்திற்கு அருகில் உள்ள பகுதியைச் சுற்றி வலம் வருகிறது. தேரை அதன் நீண்ட, ஒட்டும் நாவினை இரையைப் பிடிக்க பயன்படுத்துகிறது. பசையுள்ள நாக்கில் வண்டுகள், கிரிகெட்டுகள், ஈக்கள், கம்பளிப்பூச்சிகள், சென்டிபீட்சு, எறும்புகள் மற்றும் மில்லிபீட்சு ஒட்டிக்கொள்வதால் இவற்றின் உணவாக அமைகின்றன. தலைப்பிரட்டைகள் தாவர உண்ணி வகையைச் சார்ந்தவை. இவை தம்முடைய சிறிய, கடுமையான பற்களால் உணவை மெல்லும். இளம் தேரைகள் பெரிய தேரை உண்ணும் இரையினை சிறிய அளவில் உண்ணுகின்றன. முட்டைகள் குஞ்சு பொரிக்கத் தயாராக இருக்கும்போது ஆண் அவற்றைத் தண்ணீருக்கு அருகில் விட்டுவிடுகிறது.

பாதுகாப்பு 
மருத்துவச்சி தேரையின் பின்புறம் சிறிய மருக்கள் காணப்படும். இத்தேரையினைப் பிடிக்கும்போதோ அல்லது தாக்கும்போதோ இம்மருக்களிலிருந்து ஒரு துர்நாற்றம் வீசும். இம்மருக்களிலிருந்து வெளியேறும் நச்சு மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது. இதனால் இத்தேரையினை வேட்டையாடுபவர்களும் எதிரிகளும் மிகக் குறைவு. ஆணின் முதுகில் உள்ள கருமுட்டை கொத்துக்களைப் பாதுகாப்பாக இந்த நச்சு உதவுகிறது. தலைப்பிரட்டையில் நச்சு இல்லாததால், மீன் மற்றும் பூச்சிகளுக்கு இரையாகிறது.

தகவமைப்புகள் 
மேச்சர்கான் மருத்துவச்சி தேரை சுபானிசு தீவின் கடுமையான, வறண்ட நிலைமைகளுக்கு ஏற்ற தகவமைப்புடையது. இது வடக்கு மலைகளில் உள்ள ஆழமான பள்ளத்தாக்குகளில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. இதன் உடல் தட்டையாக உடலைக் கொண்டிருப்பதால் இது பாறைகளில் குறுகிய பிளவுகள் வழியாகச் செல்ல முடிகிறது. சிறிய, மழை நிரப்பப்பட்ட குட்டைகளில் மட்டுமே ஈரப்பதம் உள்ளது. இந்த குளங்களில் தலைப்பிரட்டைகள் பிறந்து வளர்கின்றன. இந்த இனங்களின் புதைபடிமங்கள் ஐரோப்பாவிலும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.

இனங்கள்

ஆய்வகங்களில் 
செல் தன்மடிவு, திட்டமிடப்பட்ட செல் இறப்பு ஆய்வுகளில் முதன்முதலில் மருத்துவச்சி தேரைகளின் தலைப்பிரட்டைகள் 1842ஆம் ஆண்டில் கார்ல் வோக்ட் என்பவரால் பயன்படுத்தப்பட்டது.

மேலும் காண்க 

 நேட்டர்சாக் தேரை
 பால் கம்மரர்

மேற்கோள்கள் 

 கார்ல் வோக்ட்: அன்டெர்சுச்சுங்கன் அபெர் டை என்ட்விக்லங்ஸ்ஜெசிட்சே டெர் கெபர்ட்ஷெல்ஃபெர்கிரேட். (Alytes குழந்தை நல மருத்துவர்கள்), சோலோதுர்ன்: Jent, Gassman und (1842), ப. 130.
 ஆர்தர் கோஸ்ட்லர், தி கேஸ் ஆஃப் தி மிட்வைஃப் டோட், லண்டன்: ஹட்சின்சன், 1971.