கோவா கருத்துக் கணிப்பு

கோவா கருத்துக் கணிப்பு (ஆங்கிலம்: Goa Opinion Poll) என்பது இந்தியாவின் கோவா மாநிலத்தில் 1967 ஜனவரி 16, அன்று நடைபெற்ற ஒரு வாக்கெடுப்பாகும். இது இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் உள்ள கோவா, தாமன் மற்றும் தையூவின் ஒன்றியப் பிரதேசத்தின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்க இருந்தது. கருத்துக் கணிப்பு என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டாலும், அது உண்மையில் ஒரு வாக்கெடுப்பாகும். ஏனெனில் வாக்கெடுப்பின் முடிவுகள் இந்திய அரசாங்கத்தின் மீது பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. வாக்கெடுப்பு கோவா மக்களுக்கு ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாக தொடர்வதற்கும் அல்லது மகாராட்டிரா மாநிலத்துடன் இணைவதற்கும் இடையே ஒரு தேர்வை வழங்கியது. சுதந்திர இந்தியாவில் இவ்வாறு நடைபெற்ற ஒரே வாக்கெடுப்பு இதுவாகும். கோவா மக்கள் இணைப்புக்கு எதிராக வாக்களித்தனர். கோவா தொடர்ந்து ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாகவே இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, 1987 ஆம் ஆண்டில், கோவா இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் ஒரு முழு மாநிலமாக மாறியது.

பின்னணி 
இந்தியா 1947 இல் ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற சம்யத்தில் போர்த்துகீசியர்களின் வசம் கோவா மிகப்பெரிய பகுதியாக இருந்தது. மற்ற பிரதேசங்கள் சிறிய இடங்களாக இருந்தன. 1961 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா ஒரு இராணுவ படையெடுப்பிற்குப் பிறகு இந்த பகுதிகளை இணைத்துக் கொண்டது. கோவா இந்தியாவுக்குள் இணைக்கப்பட்ட நேரத்தில், பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு கோவா தனது தனித்துவமான அடையாளத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ளும் என்று உறுதியளித்தார். கோவாவை இணைப்பதற்கு முன்பே, கோவா மக்கள் தங்கள் பிரதேசத்தைப் பற்றிய எந்தவொரு முடிவிலும் ஆலோசிக்கப்படுவார்கள் என்று நேரு உறுதியளித்திருந்தார்.

இதற்கிடையில், இந்தியாவின் மாகாணங்கள் மொழியியல் அடிப்படையில் மறுசீரமைக்கப்பட்டன. மொழி அடிப்படையிலான மாநிலங்களுக்கான தீவிர அரசியல் இயக்கங்கள் மற்றும் மாறுபட்ட நாட்டை திறம்பட நிர்வகிக்க வேண்டியதன் காரணமாக இது நடந்தது. மொழியியல் மாநிலங்களுக்கான முக்கிய இயக்கங்களில் சம்யுக்த மகாராட்டிரா இயக்கமும் இருந்தது . 1960 ஆம் ஆண்டில், மும்பை மாநிலம் இரண்டு புதிய மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது: மராத்தி பேசும் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய மகாராட்டிரா மாநிலமென்றும், குசராத்து மொழி ஆதிக்கம் செலுத்திய பகுதி குசராத் என்றும் பிரிக்கப்பட்டது.

மொழி கேள்வி 

வாக்கெடுப்புக்கு வழிவகுத்த ஒரு முக்கிய காரணம் கோவா மக்களிடையே ஏற்பட்ட இருமொழி நிலையாகும். கோவாவில் பேசப்படும் முக்கிய மொழி கொங்கணி. இது தவிர, பல கொங்கனி மக்கள் இருமொழிகளை பேசுபவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் மராத்தி மற்றும் கொங்கணி இரண்டையும் பேசி வந்தனர். கோவாவில் உள்ள இந்துக்களிடையே, மராத்தி ஒரு உயர்ந்த அந்தஸ்தைப் பெற்றது, அவர்களின் கலாச்சாரம் அண்டை மாநிலத்தின் கலாச்சாரத்தைப் போன்றது. கொங்கணி வீட்டிலும் வெளியிலும் பேசப்பட்டது, ஆனால் மத இலக்கியங்கள், விழாக்கள் போன்றவை மராத்தியில் இருந்தன. கோவாவில் சிலர் கொங்கணியை மராத்தியின் பேச்சுவழக்கு என்று கருதினர். அதற்கு காரணம், அனைத்து கோவா மக்களும் மராத்தி இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கருதியதேயாகும்.. இதன் விளைவாக, கோவாவை மகாராட்டிராவில் இணைக்க கோவாவிலும், மகாராட்டிராவிலும் பல்வேறு பிரிவுகளிடமிருந்து கோரிக்கைகள் வந்தன.

தாமன் மற்றும் தையூவின் இடங்கள் குஜராத்தி பேசும் பகுதிகளாக இருந்தன. அவை மேலும் குஜராத்தின் புதிய மாநிலத்தின் எல்லையாக இருந்தன.

அரசியல் நிலைமை 
கோவா ஒரு கையகப்படுத்தப்பட்ட பிரதேசமாக இருந்ததால், அதற்கு உடனடி மாநில அந்தஸ்து வழங்கப்படவில்லை, ஆனால் அது ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாக இணைக்கப்பட்டது. கோவாவுக்கு அதன் சொந்த மாநில சட்டமன்றம் இல்லாததால் , கோவாவின் அடையாளத்திற்கு பயந்து ரோக்கி சாந்தன் கோவாவின் இளவரசர் ஆளுநரால் பரிந்துரைக்கப்படுவதை எதிர்த்தார். கோவாவில் ஆரம்பகால ஜனநாயகத்திற்காக 3 நாள் சத்தியாக்கிரகத்தை ஏற்பாடு செய்தார். பின்னர், கோவாவின் முதல் வாக்கெடுப்பு 1963 திசம்பர்  9 அன்று நடைபெற்றது, இதற்காக ரோக்கி சாந்தன் 'கோவன் ஜனநாயகத்தின் தந்தை' என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறார்.

இரண்டு பிரதான கட்சிகளான யுஜிபி மற்றும் மகாராட்டிரவாதி கோமந்த கட்சி ஆகியவை முதல் தேர்தலில் இரண்டு எதிரெதிர் சித்தாந்தங்களுடன் போட்டியிட்டன. மகாராட்டிராவாடி கோமந்தக் கட்சி கோவா மாநிலத்தை புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட மகாராட்டிராவில் இணைக்க விரும்பியது. முன்னாள் போர்த்துகீசிய குடியேற்றவாசிகளுக்கு ஐக்கிய கோவன்ஸ் கட்சி சுயாதீனமான மாநிலத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ள விரும்பியது. கோவாவின் இந்துக்களிடையே கீழ் சாதியினரின் ஆதரவை எம்ஜிபி கொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் யுஜிபி  உயர் சாதி இந்துக்களின் ஆதரவுடன் கத்தோலிக்கர்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தியது.

கோவா, தமன் மற்றும் டியு சட்டசபையில் 30 இடங்களில் 28 இடங்கள் கோவாவைச் சேர்ந்தவை எனவும், தாமன் மற்றும் தையூவுக்கு தலா ஒரு இடம் எனவும் முடிவெடுக்கப்பட்டது. இணைப்பு இயக்கத்தை வலுப்படுத்தும் 16 இடங்களை எம்ஜிபி பெற்றது. யுஜிபி 12 இடங்களை பெற்று எதிர்க்கட்சியானது. கோவா, தாமன் மற்றும் தையு சட்டசபை 1964 ஜனவரி  9 அன்று கூடியது.

வாக்கெடுப்புக்கான கோரிக்கை 
பிரதமர் ஜவகர் லால் நேரு 1963 ல் கோவா ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாக பத்து வருடங்கள் நீடிப்பதாக உறுதியளித்தார், அதன் பின்னர் கோவாவின் எதிர்காலம் கோவா மக்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப முடிவு செய்யப்படும். ஆனால் எம்ஜிபி கட்சியினர் நீண்ட காலம் காத்திருக்க தயாராக இல்லை. 

மகாராட்டிராவில் உள்ள எம்ஜிபி கட்சியினர் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் வெற்றியைப் பற்றி மகிழ்ச்சியடைந்தனர். பெரும்பான்மையான கோவா மக்கள் இணைப்புக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள் என்று இதைக் கூறினர். எம்ஜிபியின் தலைவரும், கோவாவின் முதல் முதல்வருமான தயானந்த் பந்தோத்கர், எம்ஜிபி அதிகாரத்திற்கு வாக்களிப்பதன் மூலம், கோவா மக்கள் மகாராட்டிராவுடன் இணைவதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்ததாக அறிவித்தனர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, மாநில சட்டப்பேரவையில் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றுவது தேவைப்பட்டது. எம்.ஜி.பி.க்கு எளிய பெரும்பான்மை இருப்பதால் சட்டசபையில் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றுவது எளிதாக இருக்கும்.

இந்தியா போன்ற ஒரு சார்பாண்மை மக்களாட்சியில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள். மிகவும் அரிதான சூழ்நிலைகளில் தான் முடிவெடுக்கும் பொறுப்பு நேரடியாக பொதுமக்கள் மீது வைக்கப்படுகிறது.

டாக்டர் ஜாக் டி செக்வேரா தலைமையிலான யுனைடெட் கோன்ஸ் கட்சியும் இந்த விவகாரத்தை மாநில சட்டசபையில் வாக்களித்தால், இணைப்பு என்பது ஒரு முன்கூட்டிய முடிவு என்பதை அறிந்திருந்தது. கோவாவை வேறொரு மாநிலத்தில் இணைப்பது ஒரு முக்கியமான முடிவாகும்.  மேலும் அரசின் எதிர்காலமும் கோவா மக்களின் அடையாளமும் ஆபத்தில் இருந்தது.  எனவே அவர்கள் பிரதிநிதிகளிடையே வாக்களிப்பதற்கு பதிலாக மக்கள் வாக்கெடுப்புக்கு அழுத்தம் கொடுத்தனர்; இந்தியா போன்ற நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் இது வழக்கமான ஒன்றாக இருந்தது.

அவர் மற்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுடன் புதுதில்லிக்கு சென்றனர். இந்த விஷயத்தில் கருத்துக் கணிப்பின் அவசியம் குறித்து நேருவின் கவனத்தை ஈர்த்தனர். எவ்வாறாயினும், நாடாளுமன்றம் இந்த முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பே நேரு இறந்தார், லால் பகதூர் சாஸ்திரி அவருக்குப் பிறகு பிரதமரானார். எம்ஜிபி சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் மகாராட்டிராவின் தலைவர்கள் அடங்கிய ஒரு குழு புதுதில்லிக்குச் சென்று, கோவா சட்டமன்றத்தில் இணைப்பு குறித்த வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அவரை நம்ப வைத்தது.

முனைவர் செக்வேரா, தனது தூதுக்குழுவுடன் பெங்களூருக்குச் சென்று அங்கு அகில இந்திய காங்கிரசுவின்  அமர்வு நடைபெற்ற இடத்தில் சாஸ்திரியைச் சந்தித்தனர். சட்டசபையில் இணைப்பு வாக்களிப்பதற்கான நடவடிக்கையை அவர்கள் எதிர்த்தனர். இணைப்பு நடவடிக்கை கேள்விக்கு சட்டமன்றத்தில் வாக்களிப்பதற்கு பதிலாக கோவா மக்கள் முன் வைக்க வேண்டும் என்று சாஸ்திரி மற்றும் காமராசர்  ஆகிய இருவரையும் நம்பவைத்தனர் . இருப்பினும் சாஸ்திரி 1966 இல் தாஷ்கந்தில் இறந்தார். இந்த முடிவு இப்போது புதிய பிரதமர் இந்திரா காந்தியிடம் விடப்பட்டது.

மீண்டும் முனைவர் செக்வேராவும் மற்ற சட்டமன்ற உருப்பினர்களும் இந்திரா காந்தியைச் சந்தித்து மாநிலத்தின் எதிர்காலத்தை பாதிக்கும் இத்தகைய நினைவுச்சின்ன முடிவை சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு மட்டும் விட முடியாது, ஆனால் மக்கள் முடிவு செய்ய முன் வைக்க வேண்டும் என்று ஒரு குறிப்பை சமர்ப்பித்தனர். காங்கிரஸ் கட்சியின் கோவா பிரிவின் தலைவரான புருஷோத்தம் ககோட்கர், நேரு குடும்பத்தினருடனான தனது தனிப்பட்ட உறௌகளைப் பயன்படுத்தி மத்திய தலைமையுடன் வாக்கெடுப்பு நடத்த கடுமையாக முயன்றார். ஒரு ஆதாரத்தின் படி, அவர் அவ்வாறு செய்ய முயற்சிப்பதை "கிட்டத்தட்ட தனது நல்லறிவை இழந்துவிட்டார்" என்று கூறப்படுகிறது.

வாக்கெடுப்பு ஒரு கையொப்ப பிரச்சாரம் அல்லது இரகசிய வாக்கு என்பதின் மூலம் நடத்தலம் என்றும், இந்தியாவின் அல்லது உலகின் பிற பகுதிகளில் தங்கியுள்ள வெளிநாடு வாழ் கோவா மக்கள் அஞ்சல் வாக்கு மூலம் வாக்களிக்க அனுமதிக்க வேண்டும் என்றும் யுஜிபி கோரியது. இருப்பினும் இந்த கோரிக்கை மறுக்கப்பட்டது.

கோவா, தாமன் மற்றும் தையூ (கருத்துக் கணிப்பு) சட்டம் 1966 டிசம்பர் 16 அன்று நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்னர் இந்திய குடியரசுத் தலைவர் தனது ஒப்புதலை வழங்கினார்.  1967 சனவரி 16 வாக்கெடுப்புக்கான தேதியாக தேர்வு செய்யப்பட்டது.

இப்போது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படும் என்பதால், இணைப்புக்கு எதிரான பிரிவினர், பந்தோட்கர் மாநில நிர்வாக மற்றும் சட்ட அமலாக்க இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி இணைப்பு எதிர்ப்பாளர்களை அடிபணிய வைக்க பயன்படுத்தலாம் என்று அஞ்சினர். வாக்கெடுப்பு ஒரு சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான சூழ்நிலையில் நடத்தப்படுவதற்காக எம்ஜிபி அரசாங்கம் பதவி விலக வேண்டும் என்று யுஜிபி கோரியது. இதற்கு மத்திய அரசும் ஒப்புக்கொண்டது, 1966  திசம்பர் 3, அன்று, எம்ஜிபி அரசாங்கம் பதவி விலகியது.

இணைப்புக்கு ஆதரவான வாதங்கள் 

 கோவா தன்னை நிர்வகிக்க மிகவும் சிறியதாக இருந்தது, அதன் பயனுள்ள நிர்வாகம் ஒரு பெரிய மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே சாத்தியமாகும்.  
 இரு மாநிலங்களிலும் இந்துக்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் மரபுகளுக்கு இடையிலான ஒற்றுமைகள். 
 மகாராட்டிராவுடன் வலுவான வரலாற்று மற்றும் கலாச்சார உறவுகள் 
 கொங்கணி மராத்தியின் பேச்சுவழக்கு என்றும், மராத்தி அனைத்து கோவான்களின் தாய்மொழி என்றும் நம்பிக்கை.

எம்.ஜி.பி கோவாவின் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புகள் மற்றும் நிலமற்ற குத்தகைதாரர்கள் மற்றும் நில உரிமையாளர் போர்வீரர் வர்க்கத்தின் ஆதரவைக் கொண்டிருந்தது. அவை பிற கோவான்களுடன் மராட்டியர்களாக இருந்தன. மேலும் எழுத்தர்கள் (பிராமணர்கள் அல்லது சென்விசு) போர்த்துகீசியரிடமிருந்து தேவையற்ற உதவிகளைப் பெற்றனர் என்ற எண்ணத்தில் இருந்தனர். அவர்கள் ஆட்சியாளர்களாக இருந்ததால் தங்களை சரியான வாரிசாக கருதும் நிலம் மற்றும் பணத்தின் விதிமுறைகள். உயர் ஜாதி இந்து பிராமணர்கள், பட்கார்கள் (நில உரிமையாளர்கள்) மற்றும் போர்த்துகீசிய ஆட்சியின் மூலம் பயனடைந்த கத்தோலிக்கர்கள் ஆகியோரின் ஆதிக்கத்தை கவிழ்ப்பதற்கான ஒரே வழி என்று அவர்கள் நம்பினர்; மகாராஷ்டிராவில் ஒன்றிணைந்தது. இந்த இணைப்பின் பின்னர் முன்னர் ஆதிக்கம் செலுத்திய குழுக்கள் பரந்த மகாராஷ்டிர மக்களுக்குள் எதனையும் எண்ணாது, அவற்றின் செல்வாக்கு மறைந்துவிடும்.

மகாராஷ்டிராவுடன் இணைந்த பின்னர் கோவாவுக்கு பல சலுகைகள் வழங்கப்படும் என்று எம்ஜிபி உறுதியளித்திருந்தது. மகாராஷ்டிராவின் முதல்வர் வசந்த்ராவ் நாயக் இந்த வாக்குறுதிகளை ஆதரித்தார். இந்த வாக்குறுதிகள் சில:

 அரசு வேலைகளில் கோவா மக்களுக்கு முன்னுரிமை  
 தொழில்துறை மற்றும் விவசாய வளர்ச்சி 
 மதுபானத்தடை கோவாவுக்கு பொருந்தாது 
 கோவாவில் அரசு அறிவிப்புகள் கொங்கனியில் வெளியிடப்படும் 
 கோவாவுக்கு ஒரு தனி பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்குதல் 
 கொங்கணி மொழியின் வளர்ச்சி

இணைப்புக்கு எதிரான வாதங்கள் 

 கொங்கணி ஒரு சுயாதீனமான மொழி, ஆனால் மராத்தியின் பேச்சுவழக்கு அல்ல. மொழியை அடக்குவதால் அது வளர்ச்சியடையவில்லை.  
 மராத்திக்கு பதிலாக கொங்கணி மாற்றப்படும். 
 கோவாவுக்கு அதன் சொந்த அடையாளம் இருந்தது. கோவா மக்களின் கலாச்சாரம் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஆகியவற்றின் கலவையாக இருந்தது, கிட்டத்தட்ட 450 ஆண்டுகளாக போர்த்துகீசிய ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் இருந்தது. 
 கோவா இணைக்கப்பட்டால், கோவா மக்களின் கலாச்சாரம் மராத்தி கலாச்சாரத்தில் அடிபணிந்து மறைந்துவிடும். 
 கோவா ஒரு மாநிலத்தில் இருந்து "மகாராட்டிராவின் பின்னணி மாவட்டமாக" குறைக்கப்படும். 
 கோவாவில் மதுபானத்தடை விதிக்கப்படும். கோவா கணிசமான அளவு மது அருந்துதல் மற்றும் காய்ச்சும் தொழிலைக் கொண்டிருந்தது. இது கள்ளு இறக்குவதையும் பாதிக்கும்  
 இணைப்பதன் மூலம் கோவா மக்களுக்கான வேலை இழப்பு ஏற்படும். 1966 ஆம் ஆண்டில் மகாராட்டிராவில் சிவசேனா என்ற மராத்தி பிராந்தியவாதக் கட்சி உருவானது. இது மண்ணின் மைந்தர்களின் கொள்கையை ஆதரித்தது; வேலைகளில் மராத்திய இனங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்று கோரியது. தெற்கு மற்றும் மேற்கு மாநில மகாராட்டிராவின் தலைநகரான மும்பை நகரில் தென்னிந்தியர்களுக்கு எதிரான வன்முறைத் தாக்குதல்களுக்கும் இது தலைமை தாங்கியது. அவர்களின் நகர்வுகள் வெற்றியடைந்தால், கோவா மக்கள் தங்கள் சொந்த மாநிலத்தில் வேலைகளுக்கு ஓரங்கட்டப்படுவார்கள்.

1960 களில் கோவாவின் கிறிஸ்தவர்கள் சுமார் 250,000 பேர் ரோமன் கத்தோலிக்கர்களாக  இருந்தனர். மேலும் கணிசமான செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்தனர். இந்த இணைப்பு தங்களது அரசியல் செல்வாக்கை குறைக்கும் என்று அஞ்சினர். பல கோவா இந்துக்கள், மறுபுறம், மகாராட்டிராவில் உறவினர்களைக் கொண்டிருந்தனர். பெரும்பாலானவர்கள் மராத்தி மொழியின் பேச்சுவழக்கைப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் தீர்மானிக்கும் கேள்வி கோவா இருப்பை நிறுத்த வேண்டுமா என்பதுதான். மராத்தி மத போதனையின் ஊடகமாக இருந்த இந்துக்களைப் போலல்லாமல், கிறித்துவர்கள் மராத்தியைப் பயன்படுத்தவில்லை. அவர்கள் பெரும்பாலும் கொங்கனியில் பேசினார்கள். அவர்களுக்கு மராத்தி மீது எந்த உணர்வும் இல்லை. கொங்கணி மராத்தியின் பேச்சுவழக்கு என்ற இணைப்பு சார்பு வாதம் அவர்களைப் பிரியப்படுத்தவில்லை.

வாக்கெடுப்புக்கு கட்டமைத்தல் 
வாக்கெடுப்புக்கான பிரச்சாரம் வாக்களிப்பதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே தொடங்கியது மற்றும் தீவிரமாக இருந்தது.  
இணைப்பு சார்பு குழு மகாராட்டிராவின் தலைவர்களிடமிருந்து ஆதரவைப் பெற்றது, அரசியல் வழிகளைக் குறைத்தது.  
இணைப்புக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை விளக்கும் பொதுக் கூட்டங்களை நடத்துவதில் டாக்டர் செக்வேரா கோவா குறித்து விரிவாக சுற்றுப்பயணம் செய்தார். அவர் கோவாவுக்கு வெளியே பல இடங்களுக்குச் சென்றார். மும்பை நகரம் போன்ற இந்த பிரச்சினையை முன்னிலைப்படுத்த கணிசமான கோவா சமூகத்தைக் கொண்டிருந்தன. இருப்பினும், பின்னர் இது வீணானது என்று தெரியவந்தது. ஏனெனில் குடியிருப்பாளர்களுக்கு மட்டுமே வாக்களிக்க அனுமதிக்கப்பட்டது. அவரது பணிகளில் அவரது மகன் எராஸ்மோ உதவினார்.

உல்ஹாஸ் புயாவோ போன்ற இளம் எழுத்தாளர்கள் எழுதிய கொங்கனி பாடல்களுடன் கோவாவின் மேடை நாடக கலைஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள் ஆர்வத்துடன் பிரச்சாரம் செய்தனர்.    , டாக்டர் மனோகர்ராய் சர்தேசாய், சங்கர் பந்தாரி மற்றும் உதய் பெம்ப்ரேஆகியோர். இணைப்பு சார்பு குழுக்கள் தங்கள் கோட்டையான பகுதிகளில் புயோவின் திட்டங்களை சீர்குலைக்கத் தொடங்கின. புயோவின் பாடல்கள் கோயஞ்சியா மோஜியா கோயங்கராம்னோ மற்றும் சன்னேச் ரதி பல கோன்களுக்கு உத்வேகம் அளித்தன. கோவா கருத்து கணிப்புச் சட்டத்தை இயற்றிய இந்திய நாடாளுமன்றத்தை கோவா ஒருபோதும் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடாது என்று இப்போது பலர் நினைத்தார்கள். ஏனெனில் இதுபோன்ற ஒரு கருத்துக் கணிப்பை ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு அல்லது கருத்துக் கணிப்பு என்று சொல்ல முடியாது. இதனால் கோவாவுக்கு ஒருபோதும் ஒரு பொது வாக்கெடுப்பின் கட்டாய உரிமை வழங்கப்படவில்லை.

கோவாவின் பிரதான மராத்தி செய்தித்தாள் கோமண்தக் இணைப்புக்கு ஆதரவான பார்வையைத் தொடர்ந்தது. இந்த இராட்டிராமத்தை எதிர்ப்பதற்காக ஒரு புதிய மராத்தி தினசரி ஆகும். இணைப்புக்கு எதிராக மராத்தி வாசகர்களை (பெரும்பாலும் ஒன்றிணைப்புக்கு ஆதரவானவர்கள்) செல்வாக்கு செலுத்தத் தொடங்கப்பட்டது. அதன் தலைமை ஆசிரியர் சந்திரகாந்த் கெனி என்பராவார். உதய் பெம்ப்ரே பிரம்மாத்திரம் என்ற தீவிரமான பகுதியை எழுதினார்.

வாக்கெடுப்பு 
இந்த வாக்கெடுப்பு கோவா, தாமன் மற்றும் தையு மக்களுக்கு இரண்டு விருப்பங்களை வழங்கியது

 கோவாவை மகாராட்டிராவுடன் இணைப்பது.  தாமன் மற்றும் தையுவை குஜராத்துடன் இணைப்பது  அல்லது 
 இந்திய ஒன்றியப் பிரதேசமாக இருக்க வேண்டும்.

இரண்டு விருப்பங்களும் இரண்டு சின்னங்களால் குறிப்பிடப்பட்டன: இணைப்பதற்கான ஒரு மலர், மற்றும் சுயாதீன அடையாளத்தைத் தக்கவைக்க இரண்டு இலைகள். வாக்காளர்கள் தேர்வு சின்னத்திற்கு எதிராக "எக்ஸ்" குறியை பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

வாக்கெடுப்பு 1967 16 ஜனவரி அன்று நடைபெற்றது. ஒரு சில சம்பவங்களின் அறிக்கைகளுடன் வாக்குப்பதிவு பெரும்பாலும் அமைதியானதாக இருந்தது. மக்கள் வாக்களிப்பதை உறுதி செய்ய இரு தரப்பு ஆதரவாளர்களும் தங்களால் முடிந்தவரை முயன்றனர்.

முடிவுகள் 

தகுதியான 388,432 வாக்காளர்கள் இருந்தனர். மொத்தம் 317,633 வாக்குகள் பதிவாகின. எண்ணுவதற்கு மூன்று நாட்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. 54.20% பேர் இணைப்புக்கு எதிராக வாக்களித்தனர், 43.50% பேர் ஆதரவாக வாக்களித்தனர். இவ்வாறு, இந்துக்களின் எண்ணிக்கையிலான மேன்மை இருந்தபோதிலும், கோயன்ஸ் மகாராஷ்டிராவுடன் இணைவதை 172,191 முதல் 138,170 வரை வாக்களித்தது.  இணைப்பு எதிர்ப்பு 34,021 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றது. பிராந்திய தலைநகரான பன்ஜிமில், 10,000 பேரின் கூட்டத்தினால் முடிவுகள் உற்சாகப்படுத்தப்பட்டன. அவர்கள் வெற்றியின் அடையாளமாகக் பதாகைகளை ஏந்தி வீதிகளில் நடனமாடி, பட்டாசுகளை வெடித்தனர். அத்தகைய மகிழ்ச்சி குழப்பத்தை உருவாக்கியது. சட்டம் ஒழுங்கை மீட்டெடுக்க அரசாங்கம் கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளுடன் காவல் துறையை அழைக்க வேண்டியிருந்தது.

1963 ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலின் முறைகளில் வாக்களிப்பு முறைகள் நெருக்கமாகப் பின்பற்றின என்பதை வாக்களிப்பு முறைகள் பகுப்பாய்வு காட்டுகிறது. எவ்வாறாயினும், எம்ஜிபியின் ஆதரவாளர்களில் கணிசமான பகுதியினர் இணைப்புக்கு எதிராக வாக்களித்தனர், இது இல்லாமல் இணைப்பு சார்பு பிரிவு வென்றிருக்கும்.

மேலும் காண்க 

 கோவா 
 தமன் மற்றும் டியு 
 கோவாவின் வரலாறு 
 போர்த்துகீசிய இந்தியா 
 மாநிலங்களின் மறுசீரமைப்பு 
 யுனைடெட் கோன்ஸ் கட்சி 
 மகாராஷ்டிரவாடி கோமந்தக் கட்சி

குறிப்புகள்

வெளி இணைப்புகள் 
THE HISTORIC OPINION POLL - Sandesh Prabhudesai (also includes constituency-wise results).
GOA:  The Merger Issue and the Opinion Poll of 1967  (includes details of pre-referendum opinion polls)
Maharashtra Letter: Goans Keep Goa, in EPW

கோவா
தமன் தியூ