இந்தோ ஈரானியர்கள்

இந்தோ ஈரானியர்கள் (Indo-Iranian) ஆரியர் எனத்தங்களை அழைத்துக் கொண்ட இந்தோ-ஈரானிய மக்கள் இந்திய-ஈரானிய மொழிகள் பேசினர். மேலும் இவர்கள்  இந்தோ ஐரோப்பிய மொழிகளை யுரோசியா பகுதிகளில் பரப்பினர்.

பெயரிடும் முறை
வரலாற்று அடிப்படையில் ஆரியர் எனும் சொல், இந்திய-ஈரானிய மொழிகளைப் பேசிய பண்டைய பாரசீக மக்கள், வட இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் நாட்டின் இந்தோ ஆரியர்களைக் குறிக்கும். பண்டைய அண்மை கிழக்கின் மெசொப்பொத்தேமியாவின் பல பகுதிகளில் இந்தோ-ஈரானிய மக்களின் இராச்சியங்களாக மித்தானி இராச்சியம், இட்டைட்டு பேரரசு, மீடியாப் பேரரசுகள் விளங்கியது.   மனித வரலாறு மற்றும் புவியியல் அடிப்படையில் இந்தோ-ஈரானியர்களை ஆரியர் எனக்குறிப்பிடுகிறது.

தோற்றம்
அன்ட்ரோனோவோ பண்பாட்டின்  துவக்க காலத்தில் இந்தோ-ஈரானியர்கள் நடு ஆசியாவின் யுரேசியப் புல்வெளிகளின் அண்ட்ரோனாவா பண்பாட்டைப் பின்பற்றிய ஒரு பொது ஆதி  இந்தோ - ஐரோப்பியர்களின்  வழித்தோன்றல்கள் ஆவார். முதலில் இந்தோ-இரானியர்கள் தெற்கில் திரான்சாக்சியானா மற்றும் இந்து குஷ் பகுதிகளில் புலம்பெயர்ந்தனர்.

மொழியியல் வரலாற்று அடிப்படையில் இந்தோ-ஈரானிய மொழிகள் கிமு 2,000-இல் பல்வேறு கிளைகளாகப் பல்கிப்பெருகிய போது. பரத கண்டத்தில் வேதகால நாகரிகமும் மற்றும் அதன் மேற்கில் பாரசீகப் பண்பாடுகளும் தோன்றிய்து. ஆதி இந்தோ-ஈரானிய மொழிகள் பேசிய மக்களின் வழித்தோன்றல்களிடமிருந்து இந்தியாவின் வடமேற்கில் வேதகால சமசுகிருத மொழியும் மற்றும் பாரசீகத்தில் அவெஸ்தான் மொழியும் தோன்றியது.

புலப்பெயர்வுகள்

Two-wave models of Indo-Iranian expansion have been proposed by Burrow (1973) and . The Indo-Iranians and their expansion are strongly associated with the Proto-Indo-European invention of the chariot. 

முதன்முதலில் ஆதி இந்தோ ஐரோப்பிய மக்களின் தாயகமான காஸ்பியன் கடலின் வடக்குப் பகுதி மற்றும் அதன் தெற்கின் காக்கேசியாவிலிருந்து, நடு ஆசியா, ஈரானிய பீடபூமி மற்றும் வட இந்தியாவிற்கு புலம்பெயர்ந்ததாக கருதப்படுகிறது. பின்னர் அவர்களில் ஒரு குழுவினர் பண்டைய அண்மை கிழக்கின் மெசொப்பொத்தேமியா மற்றும் சிரியா போன்ற பகுதிகளுக்கு புலம்பெயர்ந்து தேர்களில் குதிரைகளைப் பூட்டி இழுக்கும் முறையை அறிமுகப்படுத்தினர். கிமு 2500 - 2350-களில் சுமேரிய மொழியில் எழுதப்பட்ட  களிமண் பலகைகளில் தேர் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. பாபிலோனின் மூன்றாவது ஊர் வம்சத்தினரின் (கிமு 2150–2000) குறிப்புகளில் குதிரைகள் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ள்து.

இந்தோ ஆரியர்களின் முதல் இடப்பெயர்வுகள்

அனதோலியாவின் மித்தானி இராச்சியம்

கிழக்கு அனதோலியாவில் கிமு 1500 முதல் அறியப்படும் மித்தானி மக்கள், இந்திய-ஈரானிய மொழிகள் பேசிய ஹுரியத் மக்களின் கலப்பினத்தவர் ஆவர்.

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் வேத கால நாகரீகம்

இந்திய-ஐரோப்பிய மொழிகள் பேசிய மக்கள், நடு ஆசியாவிலிருந்து இந்து குஷ் கணவாய் வழியாக  இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் முதன் முதலில் வடமேற்கு இந்தியாவின் சிந்து சமவெளிகளில் வாழ்ந்ததாகவும், பின்னர் கங்கைச் சமவெளிகளில் இடம்பெயர்ந்ததாகவும் ஒரு கோட்பாடு உள்ளது. இவ்வாறு குடியேறிவர்கள் தகளை ஆரியர் என்று அழைத்துக் கொண்டனர். இவர்கள் சமசுகிருத மொழியில் கிமு 1500-இல் இயற்றிய முதல் சமய நூல் ரிக் வேதம் ஆகும். ரிக் வேதம், வேதகாலம்|வேதகாலத்தை]]ச் சேர்ந்தது. ஆரியர்கள் தங்கள் இயற்றிய ரிக் வேத மந்திரங்கள் எழுத்தில் எழுதி வைக்காது, வாயில் மூலமாக பிறர் காதுகளுக்கு பரப்பினர். இதனால் வேத மந்திரங்களை எழுதாக் கிளவி எனப்பெயர் பெற்றது. கிமு 1500 முதல் கிபி 500 வரை இந்தோ-ஆரிய மொழிகள் இந்தோ-ஆரிய மொழிகள் வட இந்தியா, மேற்கு இந்தியா, மத்திய இந்தியா, கிழக்கு இந்தியா மற்றும் தென்னிந்தியா பகுதிகளில் பரவியது.

தெற்கு ஆப்கானிஸ்தான் முதல் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் வங்காளம் முடிய இந்தோ-ஆரியர்கள் பல்வேறு இராச்சியங்களை நிறுவினர்.

ரிக் வேத காலத்திற்கு பிந்திய இராச்சியங்களில் கோசல நாடு, கேகய நாடு, குரு நாடு, பாஞ்சால நாடு, காந்தார நாடு,  விதர்ப்ப நாடு, மகத நாடுகள் சிறந்து விளங்கியது. கிமு நான்காம் நூற்றாண்டில் கௌதம புத்தர் மற்றும் மகாவீரர் ஆகியவர்கள், வேதச் சடங்குகளை எதிர்த்து, அகிம்சை மற்றும் கொல்லாமை எனும் கருத்துக்களை வலியுறுத்தியதன் பேரில் வட  இந்தியாவில் பௌத்தம் மற்றும்  சமண சமயங்கள் தோன்றியது. கிமு 4-ஆம் நூற்றான்டில் மகத நாடு பெரும் பேரரசாக உருவெடுத்தது. கிமு 4-ஆம் நூற்றாண்டில் சந்திர குப்த மௌரியர் மகத நாட்டை வீழ்த்தி மௌரியப் பேரரசை நிறுவினார். 
 
Iஇந்தோ-ஈரானிய மொழிகளின் தாக்கம் இந்தோ ஆரிய மொழிகளில் ஏற்பட்டு, பின் அம்மொழிகள் இந்தியா, இலங்கை, நேபாளம், வங்காளதேசம் கிழக்கு ஆப்கானித்தான்,  பாகிஸ்தான் உள்ளிட்ட  இந்தியத் துணைக் கண்டம் முழுவதும் பரவியது.

Second wave – Iranians
The second wave is interpreted as the Iranian wave.
The first Iranians to reach the Black Sea may have been the Cimmerians in the 8th century BC, although their linguistic affiliation is uncertain. They were followed by the Scythians, who are considered a western branch of the Central Asian Sakas. Sarmatian tribes, of whom the best known are the Roxolani (Rhoxolani), Iazyges (Jazyges) and the Alani (Alans), followed the Scythians westwards into Europe in the late centuries BC and the 1st and 2nd centuries AD (The Age of Migrations). The populous Sarmatian tribe of the Massagetae, dwelling near the Caspian Sea, were known to the early rulers of Persia in the Achaemenid Period. At their greatest reported extent, around 1st century AD, the Sarmatian tribes ranged from the Vistula River to the mouth of the Danube and eastward to the Volga, bordering the shores of the Black and Caspian seas as well as the Caucasus to the south. In the east, the Saka occupied several areas in Xinjiang, from Khotan to Tumshuq.

The Medians, Persians and Parthians begin to appear on the Iranian plateau from c. 800 BC, and the Achaemenids replaced Elamite rule from 559 BC. Around the first millennium AD, Iranian groups began to settle on the eastern edge of the Iranian plateau, on the mountainous frontier of northwestern and western Pakistan, displacing the earlier Indo-Aryans from the area.

In Eastern Europe, the Iranians were eventually decisively assimilated (e.g. Slavicisation) and absorbed by the Proto-Slavic population of the region, while in Central Asia, the Turkic languages marginalized the Iranian languages as a result of the Turkic expansion of the early centuries AD. Extant major Iranian languages are Persian, Pashto, Kurdish, and Balochi besides numerous smaller ones. Ossetian, primarily spoken in North Ossetia and South Ossetia, is a direct descendant of Alanic, and by that the only surviving Sarmatian language of the once wide-ranging East Iranian dialect continuum that stretched from Eastern Europe to the eastern parts of Central Asia.

Archaeology
Archaeological cultures associated with Indo-Iranian expansion include:
 Europe
 Poltavka culture (2700–2100 BC)
 Central Asia
 Andronovo horizon (2200–1000 BC)
 Sintashta-Petrovka-Arkaim (2200–1600 BC)
 Alakul (2100–1400 BC)
 Fedorovo (1400–1200 BC)
 Alekseyevka (1200–1000 BC)
 Bactria-Margiana Archaeological Complex (2200–1700 BC)
 Srubna culture (2000–1100 BC)
 Abashevo culture (1700–1500 BC)
 Yaz culture (1500–1100 BC)
 India (middle Ganges plains)
 Painted Gray Ware culture (1100–350 BC)
 Iran
 Early West Iranian Grey Ware (1500–1000 BC)
 Late West Iranian Buff Ware (900–700 BC)
 Indian subcontinent
 Swat culture (1600–500 BC)
 Cemetery H culture (1900–1300 BC)
 suggests the following identifications:

Language

The Indo-European language spoken by the Indo-Iranians in the late 3rd millennium BC was a Satem language still not removed very far from the Proto-Indo-European language, and in turn only removed by a few centuries from Vedic Sanskrit of the Rigveda. The main phonological change separating Proto–Indo-Iranian from Proto–Indo-European is the collapse of the ablauting vowels *e, *o, *a into a single vowel, Proto–Indo-Iranian *a (but see Brugmann's law). Grassmann's law and Bartholomae's law were also complete in Proto–Indo-Iranian, as well as the loss of the labiovelars (kw, etc.) to k, and the Eastern Indo-European (Satem) shift from palatized k' to ć, as in Proto–Indo-European *k'ṃto- > Indo-Iran. *ćata- > Sanskrit śata-, Old Iran. sata
"100".

Among the sound changes from Proto–Indo-Iranian to Indo-Aryan is the loss of the voiced sibilant *z, among those to Iranian is the de-aspiration of the PIE voiced aspirates.

Religion

Despite the introduction of later Hindu and Zoroastrian scriptures, Indo-Iranians shared a common inheritance of concepts including the universal force *Hṛta- (Sanskrit rta, Avestan asha), the sacred plant and drink *sawHma- (Sanskrit Soma, Avestan Haoma) and gods of social order such as *mitra- (Sanskrit Mitra, Avestan and Old Persian Mithra, Miϑra) and *bʰaga- (Sanskrit Bhaga, Avestan and Old Persian Baga). Proto-Indo-Iranian religion is an archaic offshoot of Indo-European religion. From the various and dispersed Indo-Iranian cultures, a set of common ideas may be reconstructed from which a common, unattested proto-Indo-Iranian source may be deduced.

Development
Beliefs developed in different ways as cultures separated and evolved. For example, the cosmo-mythology of the peoples that remained on the Central Asian steppes and the Iranian plateau is to a great degree unlike that of the Indians, focused more on groups of deities (*daiva and *asura) and less on the divinities individually. Indians were less conservative than Iranians in their treatment of their divinities, so that some deities were conflated with others or, conversely, aspects of a single divinity developed into divinities in their own right. By the time of Zoroaster, Iranian culture had also been subject to the upheavals of the Iranian Heroic Age (late Iranian Bronze Age, 1800–800 BC), an influence that the Indians were not subject to.

Sometimes certain myths developed in altogether different ways. The Rig-Vedic Sarasvati is linguistically and functionally cognate with Avestan *Haraxvaitī Ārəduuī Sūrā Anāhitā. In the Rig-Veda (6,61,5–7) she battles a serpent called Vritra, who has hoarded all of the Earth's water. In contrast, in early portions of the Avesta, Iranian *Harahvati is the world-river that flows down from the mythical central Mount Hara. But *Harahvati does no battle — she is blocked by an obstacle (Avestan for obstacle: vərəϑra) placed there by Angra Mainyu.

ஒத்தச் சொற்கள்
ஒரே பொருள் கொண்ட  சொற்கள் ஆதி இந்தோ ஈரானிய மொழி, வேத கால சமசுகிருதம் மற்றும்  அவெஸ்தான் மொழியில் உள்ளது.

Genetics
R1a1a (R-M17 or R-M198) is the sub-clade most commonly associated with Indo-European speakers. Most discussions purportedly of R1a origins are actually about the origins of the dominant R1a1a (R-M17 or R-M198) sub-clade. Data so far collected indicates that there are two widely separated areas of high frequency, one in the northern Indian subcontinent, and the other in Eastern Europe, around Poland and Ukraine. The historical and prehistoric possible reasons for this are the subject of on-going discussion and attention amongst population geneticists and genetic genealogists, and are considered to be of potential interest to linguists and archaeologists also.

Out of 10 human male remains assigned to the Andronovo horizon from the Krasnoyarsk region, 9 possessed the R1a Y-chromosome haplogroup and one C-M130 haplogroup (xC3). mtDNA haplogroups of nine individuals assigned to the same Andronovo horizon and region were as follows: U4 (2 individuals), U2e, U5a1, Z, T1, T4, H, and K2b.

A 2004 study also established that during the Bronze Age/Iron Age period, the majority of the population of Kazakhstan (part of the Andronovo culture during Bronze Age), was of west Eurasian origin (with mtDNA haplogroups such as U, H, HV, T, I and W), and that prior to the 13th–7th century BC, all Kazakh samples belonged to European lineages.

இதனையும் காணக
 Proto–Indo-Iranian language
 Satemization
 Proto-Indo-Iranian religion
 ஆரியர்
 ஆரியவர்த்தம்

Notes

References

Sources

 

 
 

 .
 Jones-Bley, K.; Zdanovich, D. G. (eds.), Complex Societies of Central Eurasia from the 3rd to the 1st Millennium BC, 2 vols, JIES Monograph Series Nos. 45, 46, Washington D.C. (2002), , .
 .
 
 .
 .
 .
 .
 
 .
Chopra, R. M., "Indo-Iranian Cultural Relations Through The Ages", Iran Society, Kolkata, 2005.

External links
  THE INDO-IRANIAN LANGUAGES
 The Origin of the Pre-Imperial Iranian People by Oric Basirov (2001)
 The Origin of the Indo-Iranians Elena E. Kuz'mina. Edited by J.P. Mallory (2007)

Ancient peoples of Asia
Nomadic groups in Eurasia