விஜய் தெண்டுல்கர்

விஜய் தெண்டுல்கர் (Vijay Tendulkar) (பிறப்பு:1928 சனவரி 6 - இறப்பு: 2008 மே 19) இவர் ஓர் முன்னணி இந்திய நாடக ஆசிரியரும், திரைப்படம் மற்றும் தொலைக்காட்சி எழுத்தாளரும், இலக்கிய கட்டுரையாளரும், அரசியல் பத்திரிகையாளரும் மற்றும் சமூக வர்ணனையாளரும் ஆவார். சாந்தாட்டா! கோர்ட் சாலு ஆஹே (1967), கோசிரோம் கோத்வால் (1972), மற்றும் சாகரம் பைண்டர் (1972) போன்ற நாடகங்களுக்காக இவர் மிகவும் பிரபலமானவர். தெண்டுல்கரின் பல நாடகங்கள் நிஜ வாழ்க்கை சம்பவங்கள் அல்லது சமூக எழுச்சிகளிலிருந்து உத்வேகம் பெற்றன. இது கடுமையான யதார்த்தங்களுக்கு தெளிவான வெளிச்சத்தை அளிக்கிறது. அமெரிக்க பல்கலைக்கழகங்களில் "நாடக எழுத்து" படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல்களை வழங்கியுள்ளார். தெண்டுல்கர் மகாராட்டிராவில் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க நாடக கலைஞராகவும், நாடக ஆளுமையாகவும் இருந்துள்ளார்.

ஆரம்ப கால வாழ்க்கை 
விஜய் டெண்டுல்கர் 1928 சனவரி 6 ஆம் தேதி மகாராட்டிராவின் மும்பையிலுள்ள கிர்கானில் பிறந்தார்.  அங்கு இவரது தந்தை ஒரு எழுத்தர் பணியை வகித்து ஒரு சிறிய வெளியீட்டுத் தொழிலையும் நடத்தி வந்தார். வீட்டிலுள்ள இலக்கியச் சூழல் இளம் விஜயை எழுதுவதற்குத் தூண்டியது. இவர் தனது முதல் கதையை ஆறாவது வயதில் எழுதினார். 

இவர் மேற்கத்திய நாடகங்களைப் பார்த்து வளர்ந்தார். இது நாடகங்களை எழுதத் தூண்யது. பதினொரு வயதில், இவர் தனது முதல் நாடகத்தை எழுதி, இயக்கி, நடித்தார்.  

14 வயதில், இவர் 1942 இந்திய சுதந்திர இயக்கத்தில் பங்கேற்று  தனது படிப்பை விட்டுவிட்டார். பிந்தையவர் அவரது குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களிடமிருந்து அவரை அந்நியப்படுத்தினார். அவரது ஆரம்பகால எழுத்துக்களில் பெரும்பாலானவை தனிப்பட்ட இயல்புடையவை, ஆனால் வெளியீட்டை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், எழுதுதல் அவரது கடையாக மாறியது. இந்த காலகட்டத்தில், அவர் பிளவுபட்ட கம்யூனிஸ்ட் குழுவான நபாஜிபன் சங்கடனாவின் நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்றார். கம்யூனிஸ்டுகளின் தியாக உணர்வும் ஒழுக்கமும் தான் விரும்புவதாக அவர் கூறினார்.

ஆரம்ப கால வாழ்க்கையில் 
சச்சின் தனது தொழில் வாழ்க்கையை செய்தித்தாள்களுக்காக எழுதத் தொடங்கினார். இவர் ஏற்கனவே ஒரு நாடகத்தை எழுதியிருந்தார். (யார் என்னை நேசிக்கப் போகிறார்கள்?) மேலும் இவர் தனது 20களின் முற்பகுதியில் கோகசுதா (வீட்டுக்காரர்) என்ற நாடகத்தை எழுதினார். இது பார்வையாளர்களிடமிருந்து அதிக அங்கீகாரத்தைப் பெறவில்லை. எனவே மீண்டும் எழுத மாட்டேன் என்று சபதம் செய்தார்.  

சபதத்தை மீறி, 1956 இல் அவர் சிறீமந்த் என்ற நாடகத்தை எழுதினார். இது அவரை ஒரு நல்ல எழுத்தாளராக நிறுவியது. சிறீமந்த் அந்தக் காலத்தின் பழமைவாத பார்வையாளர்களை அதன் தீவிரமான கதைக்களத்துடன் திணறடித்தது. அதில் திருமணமாகாத ஒரு இளம் பெண் தனது பிறக்காத குழந்தையை வைத்திருக்க முடிவு செய்கிறாள். அதே நேரத்தில் அவளுடைய பணக்கார தந்தை அவளுக்கு ஒரு கணவனை "வாங்கி" தனது சமூக கௌரவத்தை காப்பாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட முயற்சிக்கிறார். 

மும்பையில் சில காலம் தங்கியிருப்பதற்கும் வாழ்வதற்கும் தெண்டுல்கரின் ஆரம்பகால போராட்டம் நகர்ப்புற கீழ் நடுத்தர வர்க்கத்தின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய முதல் அனுபவத்தை அவருக்கு வழங்கியது. இதனால் மராத்தி அரங்குகளில் அவர்களை சித்தரிக்கப்படுவதற்கு புதிய நம்பகத்தன்மையை அவருக்கு அளித்தது  தெண்டுல்கரின் எழுத்துக்கள் 1950கள் மற்றும் 60களில் இரங்கய்யன் போன்ற நாடகங்களின் சோதனை முயற்சியுடன் நவீன மராத்தி அரங்குகளின் கதையை விரைவாக மாற்றின. இந்த நாடகக் குழுக்களில் நடிகர்கள் சிறீராம் இலகூ, மோகன் ஆகாசு, சுலபா தேஷ்பாண்டே ஆகியோர் தெண்டுல்கரின் கதைகளுக்கு புதிய நம்பகத்தன்மையையும் சக்தியையும் கொண்டு வந்தனர்.

குடும்பம் 
இவர் பாராட்டப்பட்ட கேலிச்சித்திர வரைபவரும் மற்றும் நகைச்சுவையாளருமான மங்கேஷ் தெண்டுல்கரின் சகோதரர் ஆவார்.

இறப்பு 
தசை களைப்பு நோயின் விளைவுகளை எதிர்த்துப் போராடினார். பின்னர் தெண்டுல்கர் புனேவில் 2008 19 மே அன்று இறந்தார்.

அரசியல் கருத்துக்கள் 
தெண்டுல்கரின் நாடகங்களில் சமூகமும் அரசியலும் வலுவாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன. தெண்டுல்கருக்கு இடதுசாரி கருத்துக்கள் இருந்தன. குறிப்பாக, இவர் இந்து சமூக குழுக்களுக்கு எதிராக, குறிப்பாக பிராமணர்களுக்கு எதிராக இருந்தார். இவரது பெரும்பாலான நாடகங்கள் பிராமணர்களை மோசமாகவே காட்டுகின்றன.

ஆளுமை 
ஐந்து தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக தனது எழுத்து வாழ்க்கையில், தெண்டுல்கர் 27 முழு நீள நாடகங்களையும் 25 ஒருவர் நடிக்கும் நாடகங்களையும் எழுதியுள்ளார். இவரது பல நாடகங்கள் மராத்தி நாடகங்களில் தரமானவை என்று நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளன.  இவரது நாடகங்கள் பல இந்திய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளன.

விருதுகள் 
தெண்டுல்கர் 1969 மற்றும் 1972ஆம் ஆண்டுகளில் மகாராட்டிரா மாநில அரசு விருதுகளை வென்றார். 1999இல் மஹாராட்டிர கௌரவ புராஸ்கார் விருது வழங்கப்பட்டது.  1970ஆம் ஆண்டில் சங்கீத நாடக அகாதமி விருதும், 1998ஆம் ஆண்டில் அகாடமியின் "வாழ்நாள் பங்களிப்பு" க்கான மிக உயர்ந்த விருதும், சங்க நாடக அகாடமி பெல்லோஷிப் ("ரத்னா சதாஸ்யா") உடன் கௌரவிக்கப்பட்டார் .  1984 ஆம் ஆண்டில், இவர் தனது இலக்கிய சாதனைகளுக்காக இந்திய அரசிடமிருந்து பத்ம பூசண் விருதைப் பெற்றார்.

குறிப்புகள்

மேலும் படிக்க

வெளி இணைப்புகள் 

சங்கீத நாடக அகாதமி விருது பெற்றவர்கள்
2008 இறப்புகள்
1928 பிறப்புகள்
இந்திய இறைமறுப்பாளர்கள்
மராத்தியர்கள்
மராத்தி எழுத்தாளர்கள்
சரஸ்வதி சம்மான் விருது பெற்றவர்கள்