தமிழ் பாலியல் சிறுபான்மையினர்

தமிழ் பாலியல் சிறுபான்மையினர் (Tamil sexual minorities) என்பவர் தங்களை வேற்றுப் பால் கவர்ச்சி உடையவர் என வகைப்படுத்த இயலாதோர் ஆவர். அவர்களை நங்கை, நம்பி, ஈரர், திருனர் என வகைப்படுத்தலாம். இந்தியாவில் 2.5 மில்லியன் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது,  இதில் உள்ள அனைவரும் தமிழர்கள் அல்ல என்பதும் அனைத்து தமிழர்களும் இந்தியாவில் வாழவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

தற்போது ஓரினச் சேர்க்கை என்பது  அதிகாரப்பூர்வ அல்லது அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழியாகத் தமிழைக் கொண்டிருக்கும் மலேசியா, இலங்கை, சிங்கப்பூர், மற்றும் மொரிசியஸ் ஆகிய நாடுகளில் குற்றமாககக் கருதப்படுகிறது. இலங்கை மற்றும் மொரிசியஸ் ந,ந,ஈ,தி சமூகப் பாகுபாட்டிற்கு எதிரான சட்டங்கள் அமல்படுத்தியுள்ளன,  அதேசமயம் இலங்கை மற்றும் தமிழ்நாட்டில் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களுக்கான பாதுகாப்பையும் வழங்குகிறது. இலங்கையில் இந்தச் சட்டம்  செயற்படா நிலையில் உள்ளது.  

தமிழ்நாடு மூன்றாம் பாலின மக்களை ஆதரிக்கிறது. பௌத்த இயக்கம்   மற்றும் ஐஎன்சி  இரண்டும் ஓரினச்சேர்க்கையை குற்றவாளியாக்கும் காலனித்துவ சட்டத்தை சீர்திருத்துவதை வெளிப்படையாக ஆதரிக்கின்றன, ஆனால் மீதமுள்ள கட்சிகள் இந்த விஷயத்தில் வெளிப்படையான கருத்தினை தெரிவிக்கவில்லை. ஆயினும்கூட, ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் மற்றும் பெண்விழையாள்  நலனை ஆதரிக்கும் நிகழ்வுகளில் பல அரசியல்வாதிகள் பங்கேற்றுள்ளனர்.

வரலாறு 

தமிழ் பாலியல் சிறுபான்மையினர் கலைத்துறையில் சங்ககாலம் முதலே இருந்ததற்கான வரலாறு உண்டு.  இன்னும் சில அவதாரங்களை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால் அதற்கு முந்தைய வரலாறும் இருந்திருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது.

தமிழர்களின் சமீபத்திய வரலாற்றில் ஓரினச்சேர்க்கை குற்றமாக கருதப்பட்டாலும், ஒரு பெரிய அளவிலான அறிவார்ந்த மற்றும் கலைப் படைப்புகள் குறிப்பாக மருத்துவ இதழான  காமசூத்ரா அல்லது பல்வேறு இலக்கியப் படைப்புகளில் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் மற்றும் மூன்றாம் பாலினத்தவர்கள் அனுபவித்த சுதந்திரத்தை 1500 பொதுக்காலத்தில்  காலனித்துவத்தின் வருகைக்கு முன்னர் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

சங்க காலத்திற்கு முன் 
சிந்து சமவெளி நாகரிகம் பெரும்பாலும் தமிழருக்கு முந்தைய (அல்லது திராவிடத்திற்கு முந்தைய) பழமையான குடியேற்றமாக கருதப்படுகிறது. திராவிட எழுத்துகள் மற்றும் இந்து மதம் மூலம் நவீன தமிழ் கலாச்சாரத்தில் அதன் பாரம்பரியம் காணப்படுவதாக அறியப்படுகிறது. ஹரப்பன் நாகரிகத்தின் கலாச்சாரமும்  திராவிட மொழிகளுக்கும் இந்து மதத்திற்கும் ஒரு முன்மாதிரி என்று  கருதப்படுகிறது. 

திருநங்கைகள் மற்றும் மூன்றாம் பாலின மக்களால் வணங்கப்படும் தெய்வமான அரவான் தெய்வத்திற்கான கூவாகத்தில் நடைபெறும் புகழ்பெற்ற திருவிழா தமிழ்-பிராமி எழுத்துக்கள்  வருவதற்கு முன்பு நிறுவப்பட்ட நாட்டுப்புறக் கதைகளிலிருந்து வந்ததாகும்.

காமசூத்ரா 
கிமு 2 ஆம் நூற்றாண்டில் காமசூத்திரத்தில் வாத்சாயனாவின் படைப்புகள்  ஓரினச்சேர்க்கை என்பதனை சாதகமாக சித்தரிக்கப்பட்டதைக் காட்டுகிறது, ஓரினச்சேர்க்கை மற்றும் திருநங்கைகளின் பாலியல் செயல்பாடுகள் என்பது பொதுவான ஒன்றாகவும் இருந்துள்ளது. குருகுலங்கள் மூலம் மாணவர்கள்/குழந்தைகளுக்கு பாலியல் கல்வி கற்பிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. அந்த நூலில் உள்ள சித்தரிப்புகள் ஓரினச்சேர்க்கை மற்றும் திருநங்கைகளின் பாலியல் நடத்தை போன்றவற்றைக் காட்டுகின்றன. 

இந்த படைப்புகள் அந்தக் காலத்தில் மூன்றாம் பாலினத்தவர்களை சமூகம் எவ்வாறு ஏற்றுக் கொண்டது என்பதற்கான அறிவார்ந்த நுண்ணறிவையும் வழங்குகிறது, அங்கு அது திருப்தி பிரகிருதி (மூன்றாவது இயல்பு) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆயுர்வேதம் 
இந்த காலகட்டத்தில் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் மற்றும் மூன்றாம் பாலினத்தவர்களுக்கு ஆதரவு மற்றும் மருத்துவ உதவிகள் வழங்கப்பட்டத்தை பல இந்து மருத்துவ நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. ஆயுர்வேதத்தின் முக்கிய படைப்புகளான சரக சம்ஹிதை (சரகர்) மற்றும் சுஸ்ருத சம்ஹிதை (சுஸ்ருதர்) ஆகிய இரண்டும் ஓரினச்சேர்க்கை மற்றும் திருநங்கைகள் பற்றிய பல குறிப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. பௌத்த மற்றும் சமண துறவிகள் இந்து மருத்துவ துறையில் முழுமையாக பங்கேற்று இருந்தனர்.

சான்றுகள் 

பாலியல்
ந.ந.ஈ.தி