சதுர்தண்டி பிரகாசிகா

சதுர்தண்டி பிரகாசிகா (Chaturdandi prakashika) என்பது 17ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இசைக்கலைஞர் வெங்கடமகி எழுதிய சமசுகிருத நூலாகும். இது இந்தியாவின் கருநாடக இசைப் பாரம்பரியத்தில் இராகங்களை வகைப்படுத்தவும் ஒழுங்கமைக்கவும் ஒரு தத்துவார்த்த மேளகர்த்தா முறையை அறிமுகப்படுத்தியது. 20ஆம் நூற்றாண்டில், இந்த அமைப்பு இன்று இந்துஸ்தானி இசையில் பயன்படுத்தப்படும் தாட்டு அமைப்பின் அடிப்படையாக அமைகிறது. சதுர்தண்டி பிரகாசிகாவின் சில பகுதிகள் இப்போது தொலைந்துவிட்டன.

விளக்கம் 
கருநாடக இசையில், ஒரு மேளகர்த்தா என்பது ஒரு இனிமையாகவும் அலகு ஏறுவரிசையில் சுரங்களின் அளவாகும், இது அடிப்படையை உருவாக்கி இராகங்களை வெளிபடுத்துகிறது. மேளா என்ற கருத்தை வித்யாரண்யர் 14 ஆம் நூற்றாண்டில் அறிமுகப்படுத்தியதாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும் வெங்கடமகினுக்கு முன்னர் பல இசைக்கலைஞர்கள் இதைப் பற்றி விவரித்திருந்தாலும், பாரம்பரிய இசையின் இராகங்களை முறையாக வகைப்படுத்திய ஒரு நிலையான படைப்பின் பற்றாக்குறை இருந்தது. தஞ்சாவூர் நாயக்கவம்சத்தின் நான்காவது மன்னனான விஜயராகவ நாயக்கர் ( 1633-1673)  இதுபோன்ற ஒன்றைத் தயாரிக்க வெங்கடமகினை நியமித்தார். இது சதுர்தண்டிபிரகாசிகாவை உருவாக்க வழிவகுத்தது.   தலைப்பு "நான்கு தூண்களின் வெளிச்சம்" (இசை) என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.  இது நான்கு பிரிவுகளின் அமைப்பைக் குறிக்கிறது. அதாவது ஆலாபனை (ஒரு இராகத்தின் தாள ஆலாபனையின் வெளிப்பாடு), தயம் (மெல்லிசை ஊடுருவல்), கீதம் (ஒரு இராகத்தில் குரல் அமைப்பு) மற்றும் பிரபந்தம் (ஒரு உருப்படி அமைப்பு).  இன்று தென்னிந்தியாவின் பாரம்பரிய இசையின் அடித்தளமாக விளங்கும் மேளகர்த்தா வகைப்பாடு மற்றும் 72 மேளா  ராகங்களை உருவாக்குவதற்கு இந்தப் பணி  வழிவகுத்தது.   

20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், மும்பையைச் சேர்ந்த இசைக்கலைஞரான விஷ்ணு நாராயண் பட்கண்டே, சதுர்தண்டிபிரகாசிகாவுக்கு வாய்ப்பளித்தார். மேலும் இந்துஸ்தானி இசையில் இராகங்களை ஒழுங்கமைக்கவும் வகைப்படுத்தவும் தற்போது பயன்படுத்தப்படும் தாட்டு முறைக்கு அடிப்படையாக அதன் மேளகர்த்தா முறையைப் பயன்படுத்தினார். 

கட்டுரையின் சில பகுதிகள் இப்போது தொலைந்துவிட்டன.

மேற்கோள்கள்

குறிப்புகள் 
 
 
 
 
 
கருநாடக இசை
சமசுகிருத நூல்கள்