இந்திய வெண்தொண்டைச் சில்லை

இந்திய வெண்தொண்டைச் சில்லை (Indian silverbill or white-throated munia) என்பது இந்தியத் துணைகண்டத்தில் காணப்படும் பசாரிபார்மிசு வரிசையினைச் சார்ந்த பறவைச் சிற்றினம் ஆகும். இது ஆப்பிரிக்கச் சில்லையுடன் நெருங்கியத் தொடர்புடையது. இந்த குருவியினமானது மத்திய கிழக்கு மற்றும் இந்திய துணைக்கண்டத்தின் வறண்ட பகுதிகளில் வசிகத்து இனப்பெருக்கம் செய்யக்கூடியது. இது உலகின் பல பகுதிகளிலும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சில பகுதிகளில் இவை நன்கு தங்களுடைய எண்ணிக்கையினை மேம்படுத்தியுள்ளன. இவை புல்வெளி மற்றும் குறுங்காடு போன்ற வாழ்விடங்களில் சிறிய மந்தைகளாக இரையினைத் தேடி உண்ணுகின்றன.

வகைப்பாட்டியல்
வெண்தொண்டைச் சில்லை 1758-ல் சுவீடன் நாட்டு இயற்கை ஆர்வலர் லின்னேயஸால் சிஸ்டமா நேச்சுரேயின் பத்தாவது பதிப்பில் விவரிக்கப்பட்டது. இவர் லோக்சியா பேரினத்தில் இச்சிற்றினத்தை வைத்தார். இதனை லோக்சியா மலபாரிகா என்ற இருசொல் பெயரால் அழைத்தார். குறிப்பிட்ட அடைமொழி இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்கரையில் உள்ள மல்பார் பகுதியிலிருந்து வந்தது என்பதை தெரிவிக்கின்றது. லின்னேயஸ் இந்த இந்தியாவில் மட்டுமே காணப்படுவதாக குறிப்பிட்டார். ஆனால் இது 1926-ல் ஈ. சி. இசுடூவர்ட் பேக்கரால் மலபார் பகுதியில் மட்டுமே காணப்படுவதாக கூறப்பட்டது. 1862-ல் லுட்விக் ரெய்சென்பாக் அறிமுகப்படுத்திய யூடிசு பேரினத்தில் ஆப்பிரிக்க வெண்தொண்டைச் சில்லையுடன் இந்திய வெண்தொண்டைச் சில்லை வகைப்படுத்தப்பட்டது. இந்த இனத்தில் எவ்வித துணையினமும் இல்லை.

இந்திய மற்றும் ஆப்பிரிக்க வெண்தொண்டைச் சில்லை முன்பு லோஞ்சூரா பேரினத்தில் வைக்கப்பட்டன. 2020-ல் வெளியிடப்பட்ட ஒரு மூலக்கூறு தொகுதி வரலாறு ஆய்வில், இந்த இரண்டு வெண்தொண்டைச் சில்லைகளும் லோஞ்சூராவின் சிற்றினங்களுக்கு அடித்தளமாக இருக்கும் ஒரு கிளையினை உருவாக்கியது.

வாழிடமும் பரவலும்
இது வறண்ட திறந்த புதர், தரிசு நிலம் மற்றும் பயிர்ச்செய்யப்படும் இடங்களில், சில நேரங்களில் தண்ணீருக்கு அருகில் வாழ்கின்றது. முக்கியமாக சமவெளிகளில் காணப்பட்டாலும், சில இமயமலைப் பகுதிகளில் சுமார் 1200 மீட்டர் வரை காணப்படுகின்றன. இது பாக்கித்தான், நேபாளம், வங்களாதேசம், இந்தியா, இலங்கை, ஈரான் மற்றும் இசுரேலில் வாழ்கிறது. இது தற்செயலாக உலகின் பல பகுதிகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நாடுகளான ஜோர்டான், இஸ்ரேல், குவைத், ஓமன், போர்ட்டோ ரிக்கோ, கத்தார், சவுதி அரேபியா, எகிப்து தன்னை நிலைநிறுத்தியுள்ளது. 2019 முதல் அமெரிக்கா, விர்ஜின் தீவுகள் (ஒருவேளை அழிந்து போகலாம்) மற்றும் நைஸ் (தெற்கு) ஆகிய நாடுகளிலும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு நிலைநிறுத்தியுள்ளது.
பெரும்பாலும் ஓரிடத்தில் வாழக்கூடியன் என்ற போதிலும், சில பருவகாலங்களில் இடம் பெயருகின்றன.

உடலமைப்பு 
முதிர்சியடைந்த இந்திய வெண்தொண்டைச் சில்லை 11-11.5 செமீ நீளம் முடையது. கூம்பு வடிவ வெள்ளி-சாம்பல் அலகினையும், பழுப்பு மேல் பகுதி, வெள்ளை அடிப்பகுதி, பஃபி பக்கவாட்டுகள் மற்றும் கருமையான இறக்கைகளை கொண்டுள்ளது. வால் கருப்பு மற்றும் இறக்கைகள் இருண்ட நிறத்துடன் வெள்ளை நிறத்தில் இருக்கும். பாலினங்கள் ஒரே மாதிரியானவை, ஆனால் முதிர்ச்சியடையாதவர்களுக்கு எருமையின் அடிப்பகுதி மற்றும் குறுகிய வால் உள்ளது. இறகுகளின் நீளம் மையத்திலிருந்து வெளிப்புறமாக குறைவதால் வால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இது விதைகளை உண்ணும். ஆனால் பூச்சிகளையும் உண்ணக்கூடியது.

உணவு 
சுமார் 50 வரையிலான எண்ணிக்கையில் குழுவாகப் புல்நிலங்கள், கள்ளி வேலிகள் ஆகியவற்றில் எறும்புகளையும் பூச்சிகளையும் இரையாகக் கொள்வதோடு சோளம், நெல், புல்பூண்டின் விதைகள் ஆகியவற்றையும் உணவாக கொள்கின்றது. சிப் எனவும் சிர்ப் எனவும் குரல் கொடுக்கும்.

இனப்பெருக்கம் 
ஆண்டுதோறும், திசம்பர் முதல் மே முடிய புல்லால் பந்து வடிவில் சிறிய குழாய் அமைப்புடைய பக்கவாயிலோடு கூடு அமைத்து 4 முதல் 8 முட்டைகள் இடும். பறவைகளின் தூவிகளால் கூட்டை மெத்தென்று ஆக்கும். பருத்தி பயிராகும் பகுதிகளில் பஞ்சினைப் பயன்படுத்தி கூடமைக்கும். இக்கூடுகள் தரையிலிருந்து 2 முதல் 3 மீட்டர் உயரத்தில் இலந்தை, கருவேல், துரட்டி, சதுரக் கள்ளி முதலிய முள்ளோடு கூடிய புதர்களில் அமைந்திருக்கும்.

மேற்கோள்கள்

வெளி இணைப்புகள்

 Photographs and videos

சில்லைகள்
தமிழ்நாட்டில் காணப்படும் பறவைகள்
துப்புரவு முடிந்த விழுப்புரம் மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள்
தெற்காசியப் பறவைகள்