இந்திய இலக்கியங்கள்

இந்திய இலக்கியம் (Indian literature) என்பது 1947 வரை இந்தியத் துணைக் கண்டத்திலும் அதன்பின் இந்தியக் குடியரசில் உருவாக்கப்பட்ட இலக்கியங்களைக் குறிக்கிறது. இந்தியக் குடியரசில் 22 அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழிகள் உள்ளன.

ஆரம்ப காலங்களில் இந்திய இலக்கியங்கள் வாய்மொழியாகவே கடந்துவந்துள்ளன. 1500-1200 காலகட்டத்தில் இருக்கு வேதம் வாயிலாக சமஸ்கிருத இலக்கியம் வாய்மொழி இலக்கியமாகத் துவங்கியது. இது கிமு 1500-1200 காலகட்டத்தின் இலக்கியங்களின் தொகுப்பாகும். இது கிமு 1500-1200 காலகட்டத்தின் இலக்கியங்களின் தொகுப்பாகும். சமசுகிருத இதிகாசங்களான இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் ஆகியவை பின்னர் குறியிடப்பட்டு கிமு 2 ஆம் மில்லினியத்தின் இறுதியில் தோன்றின. கிமு முதல் மில்லினியத்தின் முதல் சில நூற்றாண்டுகளில் பாரம்பரிய சமசுகிருத இலக்கியம், பாலி நியதி மற்றும் தமிழ் சங்க இலக்கியம் போன்றவை வேகமாக வளர்ந்தது. அதைத் தொடர்ந்து இடைக்காலத்தில், கன்னடம் மற்றும் தெலுங்கில் இலக்கியங்கள் முறையே 9 மற்றும் 10 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தோன்றின. பின் மராத்தி, குஜராத்தி, அசாமி, மைதிலி, ஒடியா, பெங்காலி போன்ற மொழிகளின் வளர்ச்சி உண்டாகத் தொடங்கின. அதன்பிறகு இந்தி, பாரசீகம் மற்றும் உருது ஆகிய மொழிகளின் பல்வேறு மொழிகளிலும் இலக்கியங்கள் தோன்றத் தொடங்கின. 20 ஆம் நுற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பெங்காலி மொழிக்கவிஞரான இரவீந்திரநாத் தாகூர் இலக்கியத்திற்கான முதல் நோபல் பரிசைப் பெற்றார். இந்திய இலக்கிய உலகில் இரண்டு பெரும் இலக்கிய விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன. அவை, சாகித்ய அகாதமி விருது மற்றும் ஞானபீட விருது. இந்தி மற்றும் கன்னடத்தில் தலா எட்டு ஞானபீட விருதுகளும், பெங்காலி மற்றும் மலையாளத்தில் ஐந்தும், ஒடியா, குஜராத்தி, மராத்தி, தெலுங்கு மற்றும் உருது ஆகிய மொழிகளில் நான்கும், அசாமி, கொங்கணி மற்றும் தமிழ் ஆகிய மொழிகளில் தலா இரண்டும், சமசுகிருதம் மற்றும் காஷ்மீரியில் தலா ஒன்றும் ஞானபீட விருதுகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

தொன்மையான இந்திய மொழிகளின் இலக்கியங்கள்

வேத இலக்கியம் 
இந்துக்களின் புனிதங்களை உள்ளடக்கிய சமசுகிருத தொகுப்புகளை வேதம் என்கிறோம். வேதங்கள் , உபநிடதங்கள் போன்றவை சமசுகிருதத்தில் எழுதப்பட்ட ஆரம்பகால படைப்புகளின் எடுத்துக்காட்டுகளாகும். மேலும், சுல்பா சூத்திரங்கள் , அவை வடிவவியலின் ஆரம்பகால நூல்களில் சில.

சமசுகிருத வீர காவியம் 
வியாசர் எழுதிய மகாபாரதமும் வால்மீகி எழுதிய இராமாயணமும் சமசுகிருதத்தில் எழுதப்பட்ட இதிகாசங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

தொன்மையான சமசுகிருத இலக்கியம் 
தொன்மையான இலக்கியமாக காளிதாசன் எழுதிய இரகுவம்சம் போற்றப்படுகிறது. பாணினியின் அஷ்டாத்தியாயீ சமசுகிருத மொழியின் இலக்கணத்தையும் ஒலியியலையும் விளக்குகிறது. மனுதரும சாத்திரம் இந்துத்துவத்தின் முக்கியமாக இருக்கிறது. காளிதாசன் பெரும்பாலும் சமசுகிருத இலக்கியத்தில் மிகப் பெரிய நாடக ஆசிரியராகவும், சமசுகிருத இலக்கியத்தில் சிறந்த கவிஞர்களில் ஒருவராகவும் கருதப்படுகிறார்; அபிஞான சாகுந்தலம் மற்றும் மேகதூதம் முறையே காளிதாசனின் மிகவும் பிரபலமான நாடகம் மற்றும் கவிதைகளாகும். மேலும் சூத்திரகரின் மிருச்சகடிகம், பாஸரின் சொப்னவாசவதத்தம் மற்றும் ஹர்ஷரின் ரத்னாவளி மிக முக்கிய இலக்கியங்களாகும். அதற்கு பின் படைக்கப்பட்ட ஜெயதேவரின் கீத கோவிந்தம் , சாணக்கியரின் அர்த்தசாஸ்திரம் மற்றும் வாத்சாயனிரின் காம சூத்திரம் ஆகியவை சிறப்பு வாய்ந்தவை.

பிராகிருத இலக்கியம் 
சைன பிராகிருதம் (அர்த்தமகதி), பாளி, காந்தாரி , மகாராட்டிரி மற்றும் சௌரசேனி போன்றவை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க பிராகிருத மொழிகள் ஆகும்.

ஹாலாவின் கவிதைத் தொகுப்பான காஹா சத்தாசை என்பது மகாராட்டிராவில் கிபி 3 முதல் 5 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்கவை. காளிதாசனும் ஹர்ஷரும் தங்கள் சில நாடகங்களிலும் கவிதைகளிலும் மகாராட்டிரத்தைப் பயன்படுத்தினர். சைன மதத்தில், மகாராட்டிரத்தில் பல சுவேதாம்பரப் படைப்புகள் எழுதப்பட்டன.

அஸ்வகோசரின் பல நாடகங்கள் சௌரசேனியில் எழுதப்பட்டன. அவை கணிசமான எண்ணிக்கையிலான சைன படைப்புகள் மற்றும் ராஜசேகரின் கற்பூரமஞ்சரி . பக்திகாவியத்தின் காண்டம் 13இல்  "வழக்கமான மொழி" என்று அழைக்கப்படும் மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. அதாவது, அதை பிராகிருதம் மற்றும் சமஸ்கிருதம் ஆகிய இரண்டு மொழிகளில் ஒரே நேரத்தில் படிக்கலாம்.

எஞ்சியிருக்கும் காந்தார, பௌத்த நூல்கள் காந்தாரத்தில் பேசப்படும் வடமேற்கு பிராகிருதமான காந்தாரி மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளன.

பாளி இலக்கியம்
பாளி மொழியிலுள்ள தேரவாத பௌத்தத்தின் புனித நூலான திரிபிடகம் பெரும்பாலும் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தது. இருப்பினும் பின்னர் பாளி இலக்கியம் பெரும்பாலும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பிரதான நிலப்பகுதிக்கு வெளியே, குறிப்பாக இலங்கை மற்றும் தென்கிழக்காசியாவில் உருவாக்கப்பட்டது.

கௌதம புத்தரின் போதனைகளையும் தத்துவங்களையும் நேரடியாக பாலி மொழியில் கொண்டுள்ள சுத்தபிடகம், அபிதர்ம படைப்புகள், கவிதைகள், துறவற ஒழுக்கம் பற்றிய படைப்புகள் ( வினயா ) மற்றும் ஜாதக கதைகள் நியமன பாளி இலக்கியத்தில் படைக்கப்பட்டவை.

தமிழ் இலக்கியம் 
உலகின் தொன்மையான சிறந்த இலக்கியங்களில் ஒன்றான தமிழ் இலக்கியம் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட பழமையான இலக்கிய வளத்தைக் கொண்டது. ( சங்க காலம் : கிமு 5 ஆம் நூற்றாண்டு - கிபி 3 ஆம் நூற்றாண்டு. ) கிமு 300 முதல் கிபி 300 வரை ( அகநானூறு (1, 15, 31, 55, 61, 65, 91, 97, 101, 115, 127, 187, 197, 201, 211, 233, 253, 253, 281, 281, 222 331, 347, 349, 359, 393, 281, 295), குறுந்தொகை (11), நற்றிணை (14, 75) ஆகியவை கி.மு. 300க்கு முந்தையவை.  இத்தொகுப்பில் 473 கவிஞர்களால் இயற்றப்பட்ட தமிழில் 2381 கவிதைகள் உள்ளன. அவற்றில் சில 102 பெயர்கள் அறியப்படவில்லை.

கிடைக்கக்கூடிய பெரும்பாலான சங்க இலக்கியங்கள் கடைச்சங்க காலத்திலிருந்து வந்தவை. இந்த காலம் சங்க காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நீடித்து வரும் இலக்கிய சங்கங்களைக் குறிக்கும் நடைமுறையில் உள்ள சங்கப் புராணங்களைக் குறிக்கிறது. சிறிய கவிதைகளில் சமயக் கவிதைகள் மட்டுமே பரிபாடலில் இடம் பெற்றுள்ளன. சங்க இலக்கியத்தின் எஞ்சிய பகுதிகள் மனித உறவுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் கையாள்கின்றன.

சங்க இலக்கியம் காதல், போர், ஆளுகை, வணிகம் மற்றும் துக்கம் போன்ற உணர்ச்சி மற்றும் பொருள் தலைப்புகளைக் கையாள்கிறது. திருவள்ளுவர் போன்ற நெறிமுறைகள் மற்றும் அறம், செல்வம், அன்பு போன்ற பல்வேறு வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகள் குறித்து எழுதிய தமிழ் அறிஞர்கள் அல்லது இந்தியாவில் நடந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளை ஆராய்ந்த தமிழ்ப் புலவர் மாமூலனார் போன்ற சிறந்த தமிழ் அறிஞர்கள் சங்க காலத்தில் வாழ்ந்தனர்.

தொல்காப்பியம் (கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டு) தமிழில் இன்று கிடைக்கும் மிகப் பழமையான படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தமிழ் இலக்கியத்தின் வரலாறு தமிழக வரலாற்றைப் பின்பற்றுகிறது, பல்வேறு காலகட்டங்களின் சமூக மற்றும் அரசியல் போக்குகளை நெருக்கமாகப் பின்பற்றுகிறது. ஆரம்பகால சங்கக் கவிதைகளின் மதச்சார்பற்ற தன்மை இடைக்காலத்தில் மத மற்றும் போதனை இயல்புடைய படைப்புகளுக்கு வழிவகுத்தது. திருக்குறள் மனித நடத்தை மற்றும் அரசியல் ஒழுக்கம் பற்றிய இத்தகைய படைப்புகளுக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சமய மறுமலர்ச்சி அலை சைவ மற்றும் வைணவ ஆசிரியர்களின் இலக்கிய வெளியீட்டின் பெரும் அளவை உருவாக்க உதவியது. இடைக்காலத்தில் சைன மற்றும் பௌத்த ஆசிரியர்கள் மற்றும் முஸ்லிம் மற்றும் ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்களும் பிற்காலத்தில் தமிழ் இலக்கியத்தின் வளர்ச்சிக்கு பங்களித்தனர்.

19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இருந்து தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டது. அப்போது சமய மற்றும் தத்துவ இயல்புடைய படைப்புகள் எளிய மக்கள் அனுபவிக்கும் பாணியில் எழுதப்பட்டன. தேசியவாதக் கவிஞர்கள் கவிதையின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி மக்களைச் செல்வாக்கு செலுத்தத் தொடங்கினர். சிறுகதைகளும் புதினங்களும் வெளிவர ஆரம்பித்தன. தமிழ் திரைப்படங்களின் புகழ் நவீன தமிழ் கவிஞர்கள் உருவாகும் வாய்ப்புகளையும் அளித்துள்ளது.

இலக்கியத்திற்காக வழங்கப்படும் விருதுகள்

 ஞானபீட விருது
 சாகித்திய அகாதமி விருது
 சரசுவதி சம்மான் விருது

மேற்கோளகள்

வெளி இணைப்புகள் 

Indian Literature on Indohistory
Indian Literature, Fiction and Poetry Magazine
South Asian Canonical Texts
Bhas - Longest Poem on Indian Constitution set World Record

இந்திய இலக்கியம்
துப்புரவு முடிந்த புதுக்கோட்டை மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள்