சௌந்தரிய லகரி

சௌந்தரிய லகரி (சௌந்தர்ய லகரி) என்பது ஆதிசங்கர பகவத்பாதரால் 8 அல்லது 9-ம் நூற்றாண்டில் வடமொழியில் இயற்றப்பட்ட புராதன புண்ணிய நூலாகும். அம்பிகையைப் புகழ்ந்து எழுதப்பட்ட இந்நூல் 100 சுலோகங்களைக் கொண்டது. முதல் 40 சுலோகங்கள் அம்பிகையின் அருளைப் புகழ்கின்றன. இது ஆனந்த லகரி (ஆனந்த வெள்ளம்). அடுத்த 60 சுலோகங்கள்  அம்பிகையின் அழகைப் புகழ்கின்றன. அது சௌந்தரிய லகரி (அழகு வெள்ளம்).

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு
சௌந்தரிய லகரியினை 12-ம் நூற்றாண்டில் வீரை கவிராச பண்டிதர் "அம்பிகைப் பாடல்" என்ற தலைப்பில் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார். அழகின் அலை என்பது இதில் 100 பாடல்களுள்ளன. பொதுவாக சவுந்தர்ய லகிரி - அழகின் அலை என்று  அழைக்கப்பட்டாலும், இது இரு பகுதிகளைக் கொண்டது. முதல் 41 பாடல்களும் ஆனந்த லகரி - ஆனந்த அலை என்றும் மற்றவை சவுந்தர்ய லகரி அல்லது அழகின் அலை என்றும் தமிழில் அறியப்படும்.

முழுமுதல் தெய்வமாகிய அம்பாளை மனமுருகி துதிப்பவர்களுக்கு, அலைபோல் தொடர்ந்து ஆனந்தத்தை அளிப்பதால் இது ஆனந்த அலை என்றும் இரண்டாவது பகுதி அம்பாளின் திருமேனியழகை வருணிப்பதால் அது சவுந்தர்ய லகரி - அழகின் அலை - என்றும் ஆனது.

வடமொழி நூலிலுள்ள பகுப்பைப் போலவே 40, 60 என்னும் பகுப்பு தமிழ்நூலிலும் உள்ளது. 
’ஆனந்த லகரி, சௌந்தரிய லகரி, அலங்கார லகரி முற்றும்’ என நூலின் முடிவில் வரும் தொடர்  இந்த நூலமைப்பை விளக்கும் தொடர்.

நூலின் பாங்கைக் காட்டும் பாடல் ஒன்று எடுத்துக்காட்டுக்குத் தரப்படுகிறது.

சிவமெனும் பொருளும் ஆதி சத்தியொடு 
சேரின் எத் தொழிலும் வல்லதாம்
இவள் பிரிந்திடில் இயங்குதற்கும் அரிது
அரிதெனா மறை இசைக்குமால்
தவபெரும் புவனம் எவ் வகைத் தொழில்
நடத்தி யாவரும் வழுத்து தாள்
அவனியின் கண் ஒரு தவமிலார் பணியல்
ஆவதோ பரவல் ஆவதோ 
சைவ எல்லப்ப நாவலர் என்பர் இவர் காலத்திலேயே இந்த நூலுக்கு ஒரு உரையும் எழுதியுள்ளார். 
சௌந்தரிய லகரி மகளிரை வசப்படுத்த உதவும் எனச் சிலர் நம்பினர்.

கருவிநூல்
மு. அருணாசலம், தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, பதினாறாம் நூற்றாண்டு, பாகம் 3, 2005

அடிக்குறிப்பு

16 ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழ் நூல்கள்
இந்து சமய நூல்கள்
பக்தி இலக்கியம்