முகலாய அரசர்கள்

முகலாய அரசர்களால் இந்தியா, பாகிஸ்தான், வங்காளதேசம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பகுதிகள் 16 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 18 ஆம் நூற்றாண்டுவரை முகலாயப் பேரரசை இந்திய துணைக் கண்டத்தில் கட்டியெழுப்பி ஆட்சி செய்தனர், இவர்களின் சாம்ராஜ்யம் 1858-ல் பிரிட்டிஷாரால் முடிவுக்கு வந்தது.

வரலாறு
முக்கியமாக நவீன நாடுகளான இந்தியா, பாக்கித்தான், ஆப்கானித்தான் மற்றும் வங்காளதேசம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது . மத்திய ஆசியாவிலிருந்து துருக்கிய-மங்கோலிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த திமுரித் வம்சத்தின் ஒரு கிளையாக முகலாயர்கள் தோன்றினர். (பொதுவாக தமேர் என்று மேற்கத்திய நாடுகளில் அழைக்கப்படும்) தைமூரின் நேரடி வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பெர்கானப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து (தற்போதுள்ள உசுபெக்கித்தான் ) வந்த திமுரித் இளவரசன்  பாபர் இதை நிறுவினார்.  மேலும் செங்கிஸ்கான் மூலம் தைமூரின் அரசர்கள் செங்கிசித் இளவரசியைத் திருமணம் செய்ததின் மூலம் இணைந்திருந்தனர் .

ராஜ்புத் மற்றும் பாரசீக இளவரசிகளுக்கு பேரரசர்கள் பிறந்ததால் பிற்கால முகலாய பேரரசர்களில் பலர் திருமண கூட்டணிகளின் மூலம் குறிப்பிடத்தக்க இந்திய ராஜ்புத் மற்றும் பாரசீக வம்சாவளியைக் கொண்டிருந்தனர். உதாரணமாக, அக்பர் அரை பாரசீகர் (அவரது தாயார் பாரசீக வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்), ஜஹாங்கிர் அரை ராஜபுத்திரர் மற்றும் கால்-பாரசீகர், ஷாஜகான் முக்கால்வாசி ராஜ்புத்.

அவுரங்கசீப்பின் இஸ்லாமிய ஷரியா அடிப்படையிலான அரசாங்கத்தின் போது, உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரமாக, உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 25% க்கும் அதிகமான மதிப்புள்ள பேரரசு, இந்திய துணைக் கண்டம் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தியது, கிழக்கில் சிட்டகாங் முதல் மேற்கில் காபூல் மற்றும் மேற்கில் பலுச்சிசுத்தான், காஷ்மீர் தெற்கே காவேரி நதிப் படுகைக்கு வடக்கே வரை . அந்த நேரத்தில் அதன் மக்கள் தொகை 110 முதல் 150 மில்லியன் வரை (உலக மக்கள்தொகையில் கால் பகுதி), 4 க்கும் மேற்பட்ட நிலப்பரப்பில் மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது   மில்லியன் சதுர கிலோமீட்டர் (1.2   மில்லியன் சதுர மைல்கள்). 18 ஆம் நூற்றாண்டில் முகலாய சக்தி விரைவாகக் குறைந்து, கடைசி பேரரசர் இரண்டாம் பகதூர் சா 1857 இல் பிரித்தானிய ராச்சியம் நிறுவப்பட்டதன் மூலம் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார்.

முகலாய பேரரசு 
முகலாய சாம்ராஜ்யம் திமுரிட் இளவரசரும் மத்திய ஆசியாவின் ஆட்சியாளருமான பாபரால் நிறுவப்பட்டது. பாபர் தனது தந்தை வழியில் திமுரிட் பேரரசர் தைமூரின் நேரடி வம்சாவளியாகவும், மங்கோலிய ஆட்சியாளர் செங்கிஸ் கான் தனது தாயின் வழியிலும் இருந்தார்.  ஷேபானி கான் துருக்கிஸ்தானில் தனது மூதாதையர் களங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட 14 வயதான இளவரசர் பாபர் தனது லட்சியங்களை பூர்த்தி செய்வதற்காக இந்தியா வந்தார்.

அவர் காபூலில் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டார், பின்னர் ஆப்கானித்தானில் இருந்து கைபர் கண்வாய் வழியாக தெற்கே இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தார். 1526 இல் நடந்த முதலாம் பானிபட்டுப் போரில் வெற்றி பெற்ற பின்னர் பாபரின் படைகள் வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமித்தன.  எவ்வாறாயினும், போர்கள் மற்றும் இராணுவ பிரச்சாரங்களில் ஈடுபடுவது புதிய பேரரசரை அவர் இந்தியாவில் பெற்ற லாபங்களை பலப்படுத்த அனுமதிக்கவில்லை.  

பேரரசின் உறுதியற்ற தன்மை அவரது மகன் ஹுமாயூனின் கீழ் தெளிவாகத் தெரிந்தது, அவர் கிளர்ச்சியாளர்களால் பெர்சியாவில் நாடுகடத்தப்பட்டார்.  பெர்சியாவில் ஹுமாயூன் நாடுகடத்தப்படுவது சபாவித்து வம்சம் மற்றும் முகலாயர்களுக்கிடையில் இராஜதந்திர உறவுகளை ஏற்படுத்தியது, மேலும் முகலாய அரசவையில் மேற்கு ஆசிய கலாச்சார செல்வாக்கை அதிகரிக்க வழிவகுத்தது.

1555 இல் ஹுமாயூன் பெர்சியாவிலிருந்து வெற்றிகரமாக திரும்பிய பின்னர் முகலாய ஆட்சியை மீட்டெடுப்பது தொடங்கியது, ஆனால் சிறிது காலத்திலேயே அவர் ஒரு விபத்தில் இறந்தார்.  ஹுமாயூனின் மகன் அக்பர், இந்தியாவில் முகலாய சாம்ராஜ்யத்தை பலப்படுத்த உதவிய பைராம் கானின்  உதவியின்  கீழ் அரியணை ஏறி வெற்றி பெற்றார்.     
[ மேற்கோள் தேவை ]

அக்பர்
போர் மற்றும் இராஜதந்திரத்தின் மூலம், அக்பர் பேரரசை எல்லா திசைகளிலும் விரிவுபடுத்த முடிந்தது, மேலும் கோதாவரி ஆற்றின் வடக்கே கிட்டத்தட்ட முழு இந்திய துணைக் கண்டத்தையும் கட்டுப்படுத்தினார். அவர் தனக்கு விசுவாசமாக ஒரு புதிய ஆளும் உயரடுக்கை உருவாக்கி, ஒரு நவீன நிர்வாகத்தை செயல்படுத்தி கலாச்சார முன்னேற்றங்களை ஊக்குவித்தார். அவர் ஐரோப்பிய வர்த்தக நிறுவனங்களுடன் வர்த்தகத்தை அதிகரித்தார். இந்திய வரலாற்றாசிரியர் ஆபிரகாம் எராலி "முகலாயர்களின் செழிப்பால் வெளிநாட்டவர்கள் பெரும்பாலும் ஈர்க்கப்பட்டனர், ஆனால் பளபளக்கும் அரண்மனை இருண்ட உண்மைகளை மறைத்தது, அதாவது பேரரசின் மொத்த தேசிய உற்பத்தியில் கால் பகுதியும் 655 குடும்பங்களுக்கு சொந்தமானது, அதே நேரத்தில் இந்தியாவின் 120 இல் பெரும்பகுதி மக்கள் வறுமையில் மில்லியன் மக்கள் வாழ்ந்தனர்" என்று கூறுகிறார், 1578 ஆம் ஆண்டில் புலிகளை வேட்டையாடும் போது வலிப்பு ஏற்பட்டதற்குப் பின்னர், அக்பர் இஸ்லாமியம் மீது அதிருப்தி அடைந்தார், மேலும் இந்து மதம் மற்றும் இஸ்லாத்தின் ஒத்திசைவான கலவையான ஒரு மதத்தைத் தழுவினார். அக்பர் தனது அரசவையில் மத சுதந்திரத்தை அனுமதித்தார், மேலும் ஆட்சியாளர் வழிபாட்டின் வலுவான பண்புகளுடன் தீன் இலாஹி, என்ற புதிய மதத்தை நிறுவுவதன் மூலம் தனது பேரரசில் சமூக-அரசியல் மற்றும் கலாச்சார வேறுபாடுகளைத் தீர்க்க முயன்றார்.

இந்த முகலாயப் பேரரசின் அரசர்களின் பட்டியல் கீழே:

குறிப்புகள்

முகலாய அரசர்கள்