லெப்டோஸ்பிரோசிஸ்

லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் (Leptospirosis, வெய்ல்ஸ் நோய், வெய்ல்ஸ் நோய்க்குறி, கானிகோலா காய்ச்சல், கேன்ஃபீல்டு காய்ச்சல், நாயுகாயமி காய்ச்சல், 7-நாள் காய்ச்சல், ரேட் கேட்ச்சர்ஸ் யெல்லோஸ், ஃபோர்ட் பிராக் காய்ச்சல், பிரெட்டிபியல் காய்ச்சல் மற்றும் எலி சுரம்  எனவும் அறியப்படுகிறது) என்பது லெப்டோஸ்பைரா மரபணுக்களின் சுருளுயிரிகள் காரணமாக ஏற்படும் பாக்டீரிய விலங்கு வழி நோய் ஆகும். இது மனிதர்கள் மற்றும் பாலூட்டிகள், பறவைகள், நிலநீர் வாழ்வன மற்றும் ஊர்வன உள்ளிட்ட அதிகளவிலான விலங்குகளைப் பாதிக்கின்றது. இந்த நோயானது முதன் முதலில் 1886 ஆம் ஆண்டு அடோல்ஃப் வெய்ல் என்பவர் மூலமாகக் கண்டறியப்பட்டது. அவர் இதனை "மண்ணீரலின் விரிவாக்கம், ஜாண்டிஸ் மற்றும் சிறுநீரக அழற்சி ஆகியவற்றுடன் கூடிய கடும் தொற்று நோய்" எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார். லெப்டோஸ்பைரா முதன் முதலில் 1907 ஆம் ஆண்டு பிரேதப் பரிசோதனை சிறுநீரகத் திசுத் துண்டில் காணப்பட்டது. 1908 ஆம் ஆண்டில், ஐனாடா (Inada) மற்றும் ஐடோ (Ito) இருவரும் நோய்க்காரணி உயிரினமாக இதனைக் கண்டறிந்தனர். பின்னர் 1916 ஆம் ஆண்டில் அது எலிகளில் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது.

லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் உலகின் மிகவும் பொதுவான உயிரினங்களில் காணப்படுவதாக அறியப்பட்ட போதும் மனிதர்களில் இதை ஒப்பிடுகையில் மிகவும் அரிதான பாக்டீரியத் தொற்று ஆகும். இந்தத் தொற்று பொதுவாக விலங்கு சிறுநீர் அசுத்தம் பட்ட நீர் மனிதர்களின் தோல், கண்கள் ஆகியவற்றில் குணமடையாத புண்கள் அல்லது or with the சீதமென்சவ்வுகள் ஆகியவற்றில் படுவதன் மூலமாகத் தொற்றுகின்றன. வெப்பமண்டலப் பகுதிகளின் வெளிப்புறத்தில் லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் நிகழ்வுகள் ஒப்பிடுகையில் வெளிப்படையாகத் தெரிகிற சீதோஷ்ண நிலையில் ஏற்படுகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை ஆகஸ்ட்-செப்டம்பர்/பிப்ரவரி-மார்ச் காலகட்டங்களில் ஏற்படுகின்றன.

காரணங்கள் 

லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் ஏற்படுவதற்கு லெப்டோஸ்பைரா எஸ்.பீ.பீ என்று அழைக்கப்படும் சுருளுயிரி பாக்டீரியம் காரணமாக இருக்கிறது.  அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவில் குறைந்த பட்சம் 5 குருதி நுண்ணியிர்கள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கின்றன. மேலும் அங்கு அவை நாய்களில் (இக்டெரோஹெமொராஜியே, கானிகோலா, பொமோனா, கிரிப்போடைப்போசா மற்றும் பிராட்டிஸ்லாவா) இந்நோய் ஏற்படுவதற்குக் காரணமாக இருக்கின்றன. மற்ற (அரிதான) தொற்றக்கூடிய இனங்களும் இருக்கின்றன. பொதுவாக மாறுபட்ட லெப்டோஸ்பைரா உயிரினங்கள் குருதி நிணநீரை ஒத்ததாக மற்றும் அதற்கு மாறானதாக இருக்கலாம். இதனால் இனம் கண்டறிதல் சார்ந்த விவாதங்கள் எழுந்திருக்கின்றன. வழக்கமான குருதி நிணநீர் மண்டலமானது அந்தச் சூழலில் நோயறிதல் மற்றும் நோய்ப்பரவியல் கருத்து நிலையில் வெளிப்படையாக மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது (இவை தொடர்ந்த மேம்பாடு மற்றும் பிசிஆர் போன்ற தொழில்நுட்பங்களின் மேம்பாட்டினால் மாற்றமடையலாம்).

லெப்டோஸ்பிரோசிஸானது பாதிக்கப்பட்ட விலங்கின் சிறுநீரில் இருந்து பரவுகிறது. மேலும் அது ஈரப்பதம் அதிகமாக இருக்கும் இடங்களில் துரிதமாகத் தொற்றிக் கொள்கிறது. எலிகள் மற்றும் கள எலிகள் ஆகியவை அடிப்படைக் காரணங்களாக இருந்த போதும் நாய்கள், மான், முயல்கள், முள்ளெலிகள், மாடுகள், செம்மறி ஆடுகள், ரக்கூன்கள், போஸ்ஸம்கள், ஸ்கங்குகள் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான பாலூட்டிகளும் இவை பரவக் காரணமாக இருக்கின்றன. மேலும் சில கடல் வாழ் பாலூட்டிகள் இரண்டாம் நிலை உயிரினமாக இந்த நோயை எடுத்துச் சென்று பரப்புவதற்குக் காரணமாக இருக்கின்றன. நாய்கள் புல் அல்லது மணலில் இருக்கும் பாதிக்கப்பட்ட விலங்கின் சிறுநீரை நக்கி விடலாம் அல்லது பாதிக்கப்பட்ட தேங்கிய நீரைக் குடித்து விடலாம். "வீட்டில் உள்ள நாய்களுக்கு" லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் ஏற்படுவதற்கான வெளிப்படையான காரணமாக வீட்டில் நுழையும் பாதிப்படைந்த எலியின் சிறுநீரை நக்கி விடுவதால் ஏற்படுவதாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. பாதிக்கப்பட்ட பாக்டீரியாவை கடத்துவதற்கு சாத்தியமுள்ள வாழ்விடங்களின் வகைகள் சேறு நிரம்பிய ஆற்றங்கரை, சாக்கடைகள், அடுப்பு இடுக்குகள், சேறு நிரம்பிய கால்நடை வளர்ப்புப் பகுதிகள் போன்றவை இருக்கின்றன. அங்கு காட்டு அல்லது பண்ணைப் பாலூட்டிகளின் வழக்கமான வழித்தடங்கள் இருக்கின்றன. மழை வருதல் மற்றும் லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் ஏற்படுதல் ஆகியவற்றுக்கு இடையே நேரடியான தொடர்புகள் இருக்கின்றன. இடைவெப்பக்காலநிலை மற்றும் வெப்பச் சீதோஷ்ண நிலையின் ஆண்டு சுழற்சி ஆகிய காலங்களிலும் இவை ஏற்படுவதால் இவை பருவ நிலை சார்ந்தவையாக இருக்கின்றன.

லெப்டோஸ்பிரோசிஸானது பாதிக்கப்பட்ட விலங்குகளின் விந்தில் இருந்தும் பரவுகிறது. இறைச்சி வெட்டுமிடப் பணியாளர்களுக்கு பாதிக்கப்பட்ட இரத்தம் அல்லது உடல் திரவங்களின் மூலமாக இந்த நோய் பரவலாம்.

மனிதர்களுக்கு இந்த பாதிக்கப்பட்ட விலங்குகளின் சிறுநீர் பட்ட நீர், உணவு அல்லது மண் ஆகியவற்றின் மூலமாக பாதிப்பு ஏற்படலாம். இது அசுத்தமான உணவு மற்றும் நீரினை விழுங்குதல் அல்லது தோலில் படுதல் மூலமாக ஏற்படலாம். இந்த நோயானது ஒரு மனிதனிடம் இருந்து இன்னொரு மனிதனுக்குத் தொற்றியதாக அறியப்படவில்லை. மேலும் உடல் நலமுறையில் பாக்டீரியா பரவும் நிகழ்வுகள் மனிதர்களில் முழுமையாக அரிதாக இருக்கின்றன. லெப்டோஸ்பிரோசிஸானது குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் நீர் விளையாட்டுக்களில் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு இடையில் மிகவும் பொதுவானதாக இருக்கிறது. நீரில் நீண்ட நேரம் அமிழ்ந்திருத்தல் பாக்டீரியா நுழைவதற்கு வழி வகுப்பதாக இருக்கிறது. அலைச்சறுக்கு வீரர்கள் மற்றும் வெள்ளை நீர் துடுப்பாளர்கள் பாக்டீரிய அதிகளவில் காணப்படும் பகுதிகளில் அதிக இடர்பாடு உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். அத்தகைய சூழலில் அசுத்தமான நீரை விழுங்கிவிடுதல், கண்கள் அல்லது மூக்கின் மீது அசுத்தமான நீர் தெறித்தல் அல்லது நோய்த் தொற்றிய நீர் திறந்த காயப் பகுதிகளில் படுதல் ஆகியவை காரணமாக நோய் ஏற்படலாம். கால்நடை மருத்துவர்கள், இறைச்சி வெட்டுமிடப் பணியாளர்கள், விவசாயிகள், கழிவுநீர்க் குழாய்ப் பணியாளர்கள் மற்றும் பழைய கட்டடங்களில் பணியாற்றுபவர்கள், படகோட்டிகள் உள்ளிட்ட தொழிலை மேற்கொள்பவர்களுக்கும் கூட சில நேரங்களில் இந்த நோய் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது.

நோய் அறிகுறிகள் 

மனிதர்களில் லெப்டோஸ்பைரல் தொற்று அறிகுறிகளின் வரம்பாக இருக்கிறது. மேலும் சில பாதிக்கப்பட்ட நபர்களுக்கு எந்த அறிகுறிகளும் ஏற்படாமலும் இருக்கலாம். லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் காய்ச்சல் போன்ற அறிகுறிகள் (காய்ச்சல், சில்லிடு பொருள், தசைவலிகள், ஆழ்ந்த தலைவலி) உடன் ஆரம்பமாகும் பைபாசிக் நோயாக இருக்கிறது. முதல் கட்டமான குணப்படுத்தியபிறகு நோயாளிக்கு இரண்டாவது கட்டம் ஆரம்பிக்கும் வரை அறிகுறியில்லாமல் இருக்கும். மூளை உறையழற்சி, கல்லீரல் பாதிப்பு (ஜாண்டிசுக்குக் காரணமாகிறது) மற்றும் சிறுநீரகச் செயலிழப்பு போன்றவை இதன் பண்புகளாக இருக்கின்றன. அதிக அளவிலான நோய் அறிகுறிகளின் காரணமாக நோய்த் தொற்றானது பொதுவாக தவறான நோயறிதலாக இருக்கிறது. இது உண்மையில் எத்தனை பேரை பாதித்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும் குறைவாகவே பதிவு செய்வதற்கு ஏதுவாக்குகிறது. லெப்டோஸ்பிரோசிஸின் அறிகுறிகள் அதிகமான காய்ச்சல், தீவிர தலைவலி, சில்லிடுதல், தசை வலிகள் மற்றும் வாந்தியெடுத்தல் உள்ளிட்டவை மற்றும் ஜாண்டிஸ், சிவந்த கண்கள், அடிவயிற்று வலி, வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் தடித்தல் உள்ளிட்டவை ஏற்படலாம். மனிதர்களில் அறிகுறிகள் 4 முதல் 14 நாள் வரையிலான நோய்ப்பாதிப்புக் காலங்களுக்குப் பிறகு தோன்றலாம்.

நோய்ப்பாதிப்பு காலம் (முதல் அறிகுறிகள் தோன்றிய காலகட்டம்) விலங்குகளில் 2 முதல் 20 நாட்கள் வரையில் எப்போது வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். நாய்களில் மிகவும் பொதுவாக கல்லீரலும் சிறுநீரகமும் லெப்டோஸ்பிரோசிஸினால் பாதிக்கப்படுகின்றன. நாள அழற்சியானது திரவக் கோர்வை மற்றும் ஆற்றல் மிக்க பரவிய குழலுள் உறைதல் (disseminated intravascular coagulation) (DIC) காரணமாக ஏற்படலாம். இதயத்தசை அழற்சி, இதயவுறை அழற்சி, மூளை உறையழற்சி மற்றும் கருவிழிப்படல அழற்சி ஆகியவையும் கூட சாத்தியமுள்ள நோய்த்தாக்கப் பின் விளைவுகளாக இருக்கின்றன. நாயின் கண்களில் ஜாண்டிசுடன் கூடிய சுரப்பித் தடிப்பு இருந்தால் (சிறிது மஞ்சளாகவும்) மாறுபட்ட நோயறிதலின் ஒரு பகுதியாக லெப்டோஸ்பிரோசிஸையும் இருக்க வாய்ப்புண்டா என சந்தேகிக்கலாம். ஜாண்டிஸ் இல்லாமல் இருத்தல் லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக் கூறைக் குறைப்பதில்லை. மேலும் அதன் இருப்பு லெப்டோஸ்பிரோசிஸிற்கு மாறாக கல்லீரல் அழற்சி அல்லது மற்ற கல்லீரல் நோய்க்குறியியலாகக் குறிப்பிடப்படலாம். வாந்தியெடுத்தல், காய்ச்சல், உண்ண முடியாமை, சிறுநீர் கழிப்பது குறைவது, பொதுவாக அடர்ந்த அல்லது பழுப்பு நிறத்தில் சிறுநீர் கழிதல் மற்றும் சோம்பல் ஆகியவையும் கூட நோய்க் குறிப்பிடுதல்களாக இருக்கலாம்.

சிக்கல்கள் 

மூளை உறையழற்சி, மிகுதியான சோர்வு, காது கேளாமை, மூச்சுத்திணறல், இரத்த யூரியாமிகைப்பு மற்றும் சிறுநீரக இடைத்திசுக் குழல் வடிவ திசுப்பகுதி அழுகல் உள்ளிட்ட சிக்கல்கள் ஏற்படலாம். இதன் விளைவாக சிறுநீரகச் செயலிழப்பு மற்றும் பொதுவாக கல்லீரல் செயலிழப்பு ஏற்படலாம் (இந்த நோயின் தீவிர வடிவம் வெய்ல்ஸ் நோய் எனப்படுகிறது. எனினும் இது சில நேரங்களில் வெய்ல் நோய்க்குறி  எனப்படுகிறது). இதயகுழலியச் சிக்கல்கள் ஏற்படவும் சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன.

நோயறிதல் 

நுண்ணுயிர் தொற்றை 7 முதல் 10 நாட்கள் வரையில் இரத்தத்தில் காணலாம் (குருதி நிணநீரியல் ரீதியாக கண்டறியப்படும் விளைவுகள் மூலமாக). பின்னர் அது சிறுநீரகங்களுக்கு நகருகிறது. 7 முதல் 10 நாட்களுக்குப் பிறகு நுண்ணுயிர் சிறுநீரில் காணப்படலாம் இதனால் ஆரம்பகால நோயறிதல் விளைவுகள் மாறுபட்ட திரிபுக் குழுவுடன் குருதி நிணநீர் அல்லது இரத்த மாதிரியை குருதி நிணநீரியல் முறையில் சோதனையிடுவதையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. இரத்தம், குருதி நிணநீர், சிறுநீர் மற்றும் உயிர்த்திசுப் பரிசோதனை ஆகியவற்றில் இருந்து நுண்ணுயிர் வளர்வதற்கும் சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. சிறுநீரகச் செயல்பாட்டுச் சோதனைகளுடன் (இரத்த யூரிய நைட்ரஜன் மற்றும் கிரியேட்டினின்) கல்லீரல் செயல்பாட்டுக்கான இரத்த சோதனைகளும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இதில் இரத்த சோதனையானது டிரான்சாமினாசஸின் மிதமான ஏற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆஸ்பட்டேட் அமினோ இடமாற்றி (aspartate aminotransferase) (AST), அலனின் அமினோ இடமாற்றி (alanine aminotransferase) (ALT) மற்றும் காமா-குளுமைல் இடமாற்றி (GGT) நிலைகளின் சுருக்கமான ஏற்றங்கள் ஒப்பிடுகையில் மிதமானதாக இருக்கிறது. இந்த நிலைகள் ஜாண்டிஸ் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளிலும் கூட சாதாரணமானதாக இருக்கிறது.

லெப்டோஸ்பிரோசிஸின் நோயறிதல் நொதி தொடர்பான இம்முனோசார்பன்ட் பரிசோதனை (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay) (ELISA) மற்றும் பிசிஆர் போன்ற சோதனைகளின் மூலமாக உறுதிபடுத்தப்படுகிறது. நீணநீரிய சோதனையான எம்ஏடி (நுண்ணோக்கி ஒட்டுத்திரள் சோதனை) (microscopic agglutination test) என்பது லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் நோயறிதலில் தங்கத் தரநிலை உடையதாகக் கருதப்படுகிறது. மாறுபட்ட லெப்டோஸ்பைராவின் நீண்ட குழுவை அடிக்கடி துணைச்சோதனையாக மேற்கொள்வது அவசியமாகும். இச்சோதனைக்கு மிகவும் வருந்தி உழைக்க வேண்டும் மற்றும் செலவும் அதிகம். இது முக்கியமாக வளர்ந்த நாடுகளில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

லெப்டோஸ்பிரோசிஸிற்கான நோயறிதல் வகையீட்டுப் பட்டியலானது பலவகையான அறிகுறிகள் காரணமாக மிகவும் நீண்டதாக இருக்கிறது மத்திம நிலையில் இருந்து அதிக தீவிரத்தன்மை வரை வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் அந்த பட்டியலில் டெங்கு காய்ச்சல் மற்றும் மற்ற இரத்த இழப்பு சோகை காய்ச்சல்கள், பல்வேறு நோய்க் காரணிகள் கல்லீரல் வீக்கம், நச்சுநுண்ம மூளை உறையழற்சி, ,மலேரியா மற்றும் டைபாய்டு காய்ச்சல் உள்ளிட்டவைகளும் இருக்கின்றன. மென்மையானதாக வகைப்படுத்தப்பட்டிருப்பவைகள் இன்ஃப்ளூயன்சாவில் இருந்து வேறுபட்டிருக்க வேண்டும் மற்றும் மற்ற தொடர்புடைய நச்சு நுண்ம நோய்களாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட சோதனைகள் லெப்டோஸ்பிரோசிஸை முறையாக நோயறிவதற்குத் தேவையாக இருக்கின்றன. குறிப்பிட்ட நோயறிதலுக்குக் கட்டுப்பாடுகள் உள்ள சூழல்களில் (எ.கா., வளர்ந்து வரும் நாடுகள்) நோயாளியின் முந்தைய பாதிப்பு குறித்த விவர அறிக்கை சார்ந்து தீவிர கவனம் அவசியம். குறிப்பிட்ட சில வசிப்பிடப் பகுதிகள், பருவகாலம், தேங்கிய அசுத்தமான நீருடன் தொடர்பு (குளித்தல் நீச்சலடித்தல், வெள்ளம் நிறைந்த புல்தரையில் பணியாற்றம் மற்றும் பல) போன்ற காரணிகள் மற்றும்/அல்லது மருத்துவ வரலாற்றில் கொறித்துண்ணிகள் போன்றவை லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் கற்பிதத்தில் உதவிகரமாக இருக்கின்றன. மற்றும் (சாத்தியமிருந்தால்) குறிப்பிட்ட சோதனைகளுக்கான குறிப்பிடுதல்களாக இருக்கின்றன.

லெப்டோஸ்பைராவானது 28 முதல் 30 °C இல் வைத்துப் பாதுகாக்கப்படும் எலிங்காசன்-மெக்குலோஃப்-ஜான்சன்-ஹாரிஸ் மீடியம் (Ellinghausen-McCullough-Johnson-Harris medium) மூலமாக சோதனையிடப்படலாம். நேர்த்தன்மைக்கான இடைநிலை நேரம் மூன்று வாரங்கள் முதல் அதிகபட்சமாக மூன்று மாதங்கள் வரை இருக்கின்றன. இது சோதனை நுட்பங்களை நோயறிதல் நோக்கங்களுக்குப் பயனற்றதாக்குகின்றன. ஆனால் பொதுவாக இவை ஆய்வுகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

தடுப்பு முறைகள் 

டாட்சிசிலின் ஆனது உயர் இடர்பாட்டுப் பகுதிகளுக்குச் சாகசப் பயணம் மேற்கொள்பவர்களுக்கு நோய்த் தொற்றிலிருந்து காப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படலாம்.

சிகிச்சைமுறை 

லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் சிகிச்சையானது நோய்க்காரணி முகவரை ஒடுக்குதல் மற்றும் சாத்தியமுள்ள சிக்கல்நிலைகளை எதிர்த்தல் ஆகிய இரண்டு முக்கிய பகுதிகளைக் கொண்ட ஒப்பீட்டளவில் சிக்கலான செயல்பாடாக இருக்கிறது. எய்டியோட்ராபிக் மருந்துகள் செஃபோடாக்சிம், டாக்சிசிலின், பென்சிலின், ஆம்பிசிலின் மற்றும் ஆமோக்சிசிலின் (டாக்சிசிலின் ஆனது நோய்த்தடுப்புக்காகவும் பயன்படுத்தப்படலாம்) போன்ற நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பொருள் மருந்துகள் ஆகும். மனிதர்களுக்கு தடுப்பு மருந்துகள் ஏதுமில்லை, விலங்குகளுக்கான தடுப்பு மருந்துகள் சில இனங்களுக்கு மட்டுமே இருக்கின்றன. மேலும் அவை சில மாதங்களுக்கு மட்டுமே பலனளிக்கக் கூடியவையாக இருக்கின்றன. மனிதர்களுக்கான நோய் தீர்க்கும் மருந்துகளின் மருந்தளவுகள் பின்வருமாறு: டாக்சிசிலின் 100 மிகி ஒரு வாரங்களுக்கு ஒவ்வொரு 12 மணி நேரங்களுக்கு ஒரு முறை வாய்வழியாக கொடுக்கப்பட வேண்டும் அல்லது பென்சிலின் 1–1.5 MU ஒரு வாரத்திற்கு ஒவ்வொரு 4 மணி நேரங்களுக்கு ஒரு முறை கொடுக்கப்பட வேண்டும். வாரத்திற்கு ஒரு முறை டாக்சிசிலின் 200–250 மிகி எடுத்துக்கொள்வது நோய்த்தடுப்புக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நாய்களில் பென்சிலினானது லெப்டோஸ்பைரமி பிரிவை (இரத்தத்தில் தொற்று) முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதற்கு மிகவும் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மேலும் டாக்சிசிலின் நோய்க் கடத்தி நிலையை நீக்குவதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆதரவு சிகிச்சை நடவடிக்கைகள் (குறிப்பாக தீவிர நோயாளிகளுக்கு) நச்சகற்றல் மற்றும் நீர்-மின்பகு சமநிலையின் இயல்பாக்குதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இருக்கின்றன. குளுக்கோஸ் மற்றும் உப்புக் கரைசல் உட்செலுத்துதல்களும் பயன்படுத்தப்படலாம். கூழ்மப்பிரிப்பு தீவிர நோயாளிகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நிணநீர் பொட்டாசியத்தின் ஏற்றம் மிகவும் பொதுவானது. பொட்டாசியம் நிலை மிகவும் அதிகமாக இருந்தால் சிறப்பு அளவீடுகள் எடுக்கப்பட வேண்டும். நிணநீர் பாஸ்பரஸ் நிலைகள் இதே போன்று சிறுநீரகச் செயலிழப்பின் காரணமாக ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத நிலைக்கு அதிகரிக்கலாம். அதிபாஸ்பரஸ் ரத்தத்துக்கான சிகிச்சையானது அடிப்படையான நோய்க்கான சிகிச்சையளித்தல், ஏற்ற சூழலில் கூழ்மப்பிரிப்பு அல்லது கால்சியம் கார்பனேட் வாய்வழியாகக் கொடுத்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி இருக்கிறது. ஆனால் முதல் முறை நிணநீர் கால்சியம் நிலைகள் (இந்த இரு நிலைகளும் தொடர்புடையவை) சோதனையிடும் போது இது மேற்கொள்ளப்படுவதில்லை. கார்டிகோஸ்டெராய்டுகள் மெதுவாக மருந்தளவுகள் குறைக்கப்படும் (எ.கா., பிரெடினிசொலொன் 30 முதல் 60 மிகி வரை) சூழல்களில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பொதுவாக இவை தீவிர இரத்த இழப்பு சோகையுடன் நோயாளிகளுக்கு 7 முதல் 10 நாட்கள் வரை பயன்படுத்தலாம் என சில சிறப்பு நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். உறுப்பு சார்ந்த கவனம் மற்றும் சிகிச்சை சிறுநீரகம், கல்லீரல் அல்லது இதயம் தொடர்புடைய சிக்கல் உள்ள நோயாளிகளில் இன்றியமையாததாகும்.

நோய்ப்பரவியல் 
நோய்த்தொற்று ஆண்டு விகிதங்கள் இடைவெப்பக்காலநிலையில் 100,000 பேருக்கு 0.02 இல் இருந்து வெப்ப சீதோஷ்ண நிலையில் 100,000 பேருக்கு 10 முதல் 100 வரை மாறுபடுகின்றன.

வரலாறு 
லெப்டோஸ்பிரோசிஸானது 1620 ஆம் ஆண்டில் யாத்ரீகர்களின் வருகைக்கு முன்பு தற்போதைய மஸ்ஸாசூசெட்களின் கடற்கரையைச் சுற்றி இருந்த உள்நாட்டு அமெரிக்கர்களுக்கு இடையில் கொள்ளை நோய் ஏற்பட்டதன் காரணமாக ஏற்பட்டதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. மேலும் அதனால் பெரும்பாலான உள்நாட்டு மக்கள் அழிந்தனர். பிளேக், மஞ்சள் காய்ச்சல், பெரியம்மை, இன்ஃப்ளூயன்ஸா, சிற்றம்மை, டைஃபசு, டைபாய்ட் காய்ச்சல், பன்றித் தசைப்புழு நோய், மூளை உறையழற்சி மற்றும் டெல்டா முகவர் உடன் ஹெபாடிடிஸ் B தீநுண்மத்தின் சிண்டமிக் தொற்று போன்றவை ஆரம்பகால கருதுகோள்களாக இருந்தன. இவை லெப்டோஸ்பிரோசிஸாக இருப்பதற்கான காரணிகள் எதுவும் இசைவானதாக இல்லை. இந்த நோயானது ஐரோப்பியர்களுக்கு புதிய உலகத்தினைக் கொடுத்திருந்த அதே நேரத்தில் அதன் பரவல் உள்நாட்டு அமெரிக்கர்கள் இடையே அதிக இடர்பாட்டுடன் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது. லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் கருதுகோள்களில் நவீன திடீர் நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக தீவிர லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றில் சில அதிக இறப்பு விகிதங்களையும் ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன (1980களின் பிற்பகுதியில் அந்தமான தீவுகள், 2009 ஆம் ஆண்டில் பிலிப்பைன்ஸ், 2010 ஆம் ஆண்டில் அயர்லாந்து).

இந்த தொற்றுநோயின் காரணம் மர்மமாக இருக்கிறது. அதே சமயம் இதே காலகட்டங்களில் ஏற்பட்ட மற்ற திடீர் நிகழ்வுகள் சீராக நன்கு அறியப்பட்டதாக இருக்கின்றன. இந்த நோய்த்தொற்றானது பிளைமவுத் வளைகுடாக் காலனியின் இழப்பில் இருந்து அமெரிக்க வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகக் கருதப்படுகிறது. இது வட அமெரிக்காவில் பிரிட்டிஷ் குடியேற்றத்தின் தோல்வியாகக் கருதப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் இந்த நோய்த்தொற்றானது கொலம்பஸ் அமெரிக்காவைக் கண்டறிந்த கால கட்டம் மற்றும் சுதந்திரம் அறிவிக்கப்படுவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்த கால கட்டத்துக்கு இடையிலான அமெரிக்க வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாக இருக்கிறது.

1886 ஆம் ஆண்டில் வெய்ல்ஸ் இதன் பண்புகளைக் கண்டறிவதற்கு முன்பு இந்த நோய் வெய்ல்ஸ் நோயை மிகவும் ஒத்திருக்கும் தொற்று ஜாண்டிஸ் அல்லது தீவிர இக்டெரிக் லெப்டோஸ்பிரோசிஸ் என்பதாக அறியப்பட்டது. எகிப்தியப் பிரச்சாரத்தின் போது நெப்போலியனின் படை தொற்று ஜாண்டிசினால் பாதிக்க்கப்பட்டிருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் உள்ளன. அமெரிக்கக் குடியுரிமைப் போர் சமயத்தில் தொற்று ஜாண்டிஸ் படைப்பிரிவுகளுக்கு இடையில் ஏற்பட்டது. மேலும் இது கலிப்பொலி மற்றும் முதல் உலகப்போர் சமயத்தில் அகழிகளில் முற்றுகையிடலில் முற்றும் நனைந்த நிலையில் இருந்த படைவீரர்களுக்கு இடையில் இது ஏற்பட்டதாக அறியப்படுகிறது. லெப்டோஸ்பிரோசிஸை விவரிப்பது குறித்து 20 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆரம்பத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பெயர்களில் ஜாவாவில் சூடோ-டெங்கு, ஏழு-நாள் காய்ச்சல், ஆடம்ன் காய்ச்சல், அகியாமா நோய் மற்றும் சதுப்புநில அல்லது சதுவல் காய்ச்சல் உள்ளிட்டவையும் அடங்கும். எல் இக்டரொயமொர்ஹேஜியே (L icterohaemorrhagieae) ஆனது ஜப்பானில் இரண்டாம் உலகப்போர் திடீர்க்கிளர்ச்சியில் நோய்க்காரணி முகவராக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. அது ஜாண்டிஸின் பண்புகளையும் அதிக மரண விகிதத்தையும் கொண்டிருந்தது.

குறிப்புதவிகள்

புற இணைப்புகள் 
 The Leptospirosis Information Center
 U.S. Disease Control and Prevention Center page on Leptospirosis
 www.leptonet.net - the Leptospirosis information portal
 International Leptospirosis Society page
 A Symposium on Leptospirosis: Collection of peer-reviewed articles from The Journal of Postgraduate Medicine
 leptoinfo.com - A website for Dog Owners and Veterinary Professionals dedicated to sharing information on Leptospirosis in Canada

கூடுதல் வாசிப்பு 
 Bharti, A. R., et al. (2003), "Leptospirosis: a zoonotic disease of global importance", Lancet Infect.  Dis. 3:12 757-71

நோய்கள்
கூகுள் தமிழாக்க மருத்துவக் கட்டுரைகள்