இருத்தலியல்

இருத்தலியல் (existentialism) என்பது 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தத்துவவாதிகளின் பல எண்ணிக்கையுடைய படைப்புக்களுக்கு பொருத்தப்படுவதாகும். அவர்கள் ஆழமான கொள்கைச் சார்புகளைக் கொண்டிருந்தும், பொதுவாக தத்துவத்தின் கவனக் குவிப்பானது தனி நபர்களின் வாழ்வியல் நிலைகள் குறித்தும் மேலும் அவர்களது உணர்ச்சிகள், செயல்கள், பொறுப்புகள் மற்றும் எண்ணங்கள் ஆகியவற்றுடனும் தொடர்புடையவை எனக் கருதினர். 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தத்துவவாதி சோரன் கீர்க்கே கார்ட், இறந்தப் பிறகு இருத்தலியலின் தந்தையென கருதப்படுபவர், தனி நபரே அவரது சொந்த வாழ்க்கைக்கு மற்றும் அவ்வாழ்க்கையை உணர்வுபூர்வமாகவும் உண்மையாகவும் வாழவும், பல இருத்தல் தடைகள் மற்றும் திசைதிருப்பல்கள் துன்பம், ஏக்கம், அபத்தம், தனிமைப்படல் மற்றும் அலுப்பு உள்ளிட்டவை இருப்பினும் பொருளளிக்க பொறுப்பானவர் என்பதை நிலைநிறுத்தினார்.

பின் வந்த இருத்தலியல் தத்துவவாதிகள் தனிநபர் மீதான முக்கியவத்துவத்தை நிலை நிறுத்தினர், ஆனால் பல்வேறு வகைகளில் வேறுபட்டனர், எப்படி ஒருவர் சாதிக்கிறார் மற்றும் முழுமையான வாழ்க்கையில் எது அடங்கியுள்ளது, அதில் அந்த இருத்தலின் ஆற்றல் மிக்க விளைவுகள்  அல்லது கடவுளின் இருத்தல் இல்லாமை உள்ளிட்டவை இருந்தன. பல இருத்தலியல்வாதிகள் மரபு சார்ந்த அமைப்பு ரீதியான அல்லது கல்விப் புலம் சார்ந்த தத்துவம், பாணியிலும் பொருளடக்கத்திலும், மனிதரின் கருப்பொருளான அனுபவத்திலிருந்து வெகு தூரம் விலகியும் மிக தெளிவற்றதாகவும் கூடக் கருதினர். இருத்தலியல் உலகப் போருக்குப் பிறகு மனிதரின் தனிநபர் தனித்துவத்தையும் சுதந்திரத்தையும் மீண்டும் உறுதியளிக்க ஒரு வழி முறையான காலப்பங்காக ஆனது.

வரலாறு 
இருத்தலியல் பெரும்பாலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டு தத்துவவாதிகளான சோரேன் கீர்கேகார்ட் மற்றும் பிரெடெரிக் நீட்ஷே ஆகியோரால் மிகக் குறிப்பாக முன் நூற்றாண்டுகளில் அதற்கு முன்னோடிகளை கொண்டிருந்தாலும் ஊகிக்கப்பட்டது. 20 ஆம் நூற்றாண்டில், ஜெர்மன் தத்துவவாதி மார்டின் ஹைடேகர் (ஹூஸ்ஸேரலின் பெனொமெனோலாஜியிலிருந்து துவங்கியது) இதர இருத்தலியல் தத்துவவாதிகளான இழான் பவுல் சார்த்ர, சைமன் டி பாவெர் மற்றும் (அபத்தவாதி) ஆல்பெர்ட் காம்யூ போன்றோரை செல்வாக்கிற்கு உட்படுத்தினார். ஃபியோடோர் தாஸ்தோவெஸ்கி மற்றும் பிரான்ஸ் காஃப்காவும் கூட அவர்களது இலக்கிய படைப்புக்களில் இருத்தலியல் கருத்தாக்கங்களை விவரித்தனர். இருந்தாலும், சில பொது போக்குகள் "இருத்தலியல்" சிந்தனாவாதிகளின் மத்தியில் இருந்தது, அவர்களிடையே பெரும் வேறுபாடுகள் மற்றும் உடன்பாடின்மைகள் இருந்தன (மிக குறிப்பாக நாத்திகவாத இருத்தலியலாளரான சார்த் போன்றவர்களுக்கும் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் டில்லிச் போன்றவர்களுக்குமிடையிலான பிளவு); அவர்கள் அனைவரும் அவர்களது சொந்த படைப்பிற்கான செல்லத்தக்கதாக பொருத்தப்படும் வரையறையை ஏற்பதில்லை.

தோற்றங்கள் 
இருத்தலியல் எனும் வரையறை பிரெஞ்சு தத்துவவாதியான காப்பிரியல் மார்செல்லால் 1940 ஆம் ஆண்டுகளின் மத்தியில் கோர்க்கப்பட்டதாகக் காணப்படுகிறது மேலும் ஜீன் பால் சார்த்தால், அக்டோபர் 29, 1945 இல் பாரீசிலுள்ள கிளப் மெயிண்டெனண்ட் விரிவுரையில் தனது சொந்த இருத்தலியல் நிலைப்பாட்டை விவாதித்தவரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது. விரிவுரையானது லா'எக்சிஸ்டென்ஷியலிஸ்மே எஸ்ட் அன் ஹ்யூமனிஸ்மே என பதிப்பிக்கப்பட்டது, ஒரு சிறு புத்தகமாக இருத்தலியல் சிந்தனையை அதிகம் பிரபலப்படுத்தச் செய்தது.

இந்த விவரச் சீட்டு கடந்தகாலத்திற்குரிய இதர தத்துவவாதிகளில் எவர்க்கு இருத்தலியல், மேலும் குறிப்பாக மனித இருத்தலியல் முக்கிய தத்துவ தலைப்புக்களாக இருந்தனவோ அவர்கட்கு பொருத்தப்படுகிறது. மார்ட்டின் ஹைடேகர் 1920 ஆம் ஆண்டு களிலிருந்து தனது படைப்புகளில் மனித இருந்தலியலை (டாசியன் ) கவனக் குவிப்பாகக் கொண்டார், மேலும் கார்ல் ஜாஸ்பெர்ஸ் அவரது தத்துவத்தை "எக்சிஸ்டென்பிலாசெபி " என 1930 ஆம் ஆண்டுகளில் என அழைத்தார். ஹைடேகர் மற்றும் ஜாஸ்பெர் ஆகியோர் இருவரும் டானிஷ் தத்துவவாதி சோரேன் கீகெர்கார்ட்டின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட்டிருந்தனர். கீகெர்கார்ட்டிற்கு மனித இருத்தலியலின் சிக்கல் ஒரு முக்கியக் கருவாக இருந்துள்ளது. அவர் முதல் இருத்தலியலாளராக கருதப்பட்டு வந்திருந்தார், மேலும் "இருத்தலியலின் தந்தை" எனவும் அழைக்கப்பட்டு வநதார். உண்மையில் அவர்தான் தனது தத்துவங்களில் ஒரு முக்கிய கவனக் குவிப்பாகத் தெளிவான இருத்தலியல் கேள்விகளைக் கேட்டவராவார். கடந்த காலங்களில், இதர எழுத்தாளர்கள் மறைமுகமாக இருத்தலியல் கருக்களை தத்துவத்தின் மற்றும் இலக்கிய வரலாறு முழுதும் விவாதித்துள்ளனர். பத்தாண்டுகளில் இருத்தலியல் கருக்களின் வெளிப்பாட்டினால், சமூகமானது அதிகாரபூர்வமாக இருத்தலியலுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது, வரையறையானது உடனடியாக மிகவும் பெரும்பாலும் பிரபலமானதாக ஆனது.

எடுத்துக்காட்டுகளாவன:

 புத்தரின்போதனைகள்,
 செயிண்ட் அகஸ்டின் தனது கன்பெஷன்ஸ்சில் ,
 முல்லா சாட்ராவின் மனித அனுபவத்தில் கண்டறியாத இறையியல்,
 வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் ஹாம்லெட் .

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு 

1836 ஆம் ஆண்டிற்கு முந்தையதில் தனது நண்பர் பீட்டர் வில்ஹெம் லுண்ட்டிற்கு எழுதிய கடிதத்தில், டானிஷ் தத்துவவாதி சோரேன் கீகெர்கார்ட் தனது இருத்தலியல் ரீதியிலான உணர்ச்சிகரமான வரிகளில் ஒன்றை எழுதினார். அதில், அவர் தனக்குப் பொருந்திய ஒரு உண்மையை விவரிக்கிறார்;

{{quote|What I really lack is to be clear in my mind what I am to do, not what I am to know, except in so far as a certain knowledge must precede every action. The thing is to understand myself, to see what God really wishes me to do: the thing is to find a truth which is true for me, to find the idea for which I can live and die. ... I certainly do not deny that I still recognize an imperative of knowledge and that through it one can work upon men, but it must be taken up into my life, and that is what I now recognize as the most important thing.|Søren Kierkegaard|Letter to Peter Wilhelm Lund dated August 31, 1835, emphasis added}}

கீர்கேகார்ட்டின் துவக்கக் கால சிந்தனைகள் அவரது செழிப்பான தத்துவ மற்றும் இறையியல் படைப்புக்களில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும், அவற்றில் பல பின்னர் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இருத்தலியலின் நவீன அடித்தளத்தை அமைக்கும்.மாரினோ, கார்டன். தொ. பேஸிக் ரைட்டிங்க்ஸ் ஆஃப் எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம் . மாடர்ன் லைப்ரரி, 2004.

 கீர்கேகார்ட்டும் நீட்ஷெவும் 

சோரேன் கீர்கேகார்ட் மற்றும் பிரெடெரிக் நீட்ஷே ஆகியோர் இருத்தலியல் இயக்கத்தின் அடிப்படையாகக் கருதப்பட்ட முதலிரண்டு தத்துவவாதிகளாவர், இருவரும் "இருத்தலியல்" எனும் வரையறையை பயன்படுத்தியதில்லை மேலும் அவர்கள் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இருத்தலியலை ஆதரித்திருப்பார்களா என்பது தெளிவற்றுள்ளது. அவர்கள் கணிதம் மற்றும் அறிவியலின் பாரபட்சமற்ற உண்மைகளைக் காட்டிலும் உள்ளுணர்வு சார்ந்த மனித அனுபவத்தில் கவனம் குவித்தனர், அதை அவர்கள் மிக விலகியிருப்பதாக அல்லது மனித அனுபவத்தை உற்று நோக்கி உண்மையை அறிய வேண்டியிருப்பதாக நம்பினர். பாஸ்கலைப் போல், அவர்கள் மக்களின் வாழ்க்கையின் தெளிவான பொருளற்றதன்மை வெளிப்படுத்தப்பெறாத போராட்டமும் அலுப்பிலிருந்து தப்பிக்க திசை திருப்பலை பயன்படுத்துவதையும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தனர். பாஸ்கலைப் போலின்றி, கீர்க்கேகார்ட் மற்றும் நீட்ஷேவும் சுதந்திரமான தேர்வுகளின் பங்கினை கவனங் கொண்டனர், குறிப்பாக அடிப்படை மதிப்பீடுகள் மற்றும் நம்பகத்தன்மை பற்றி, மற்றும் எப்படி அத்தகைய தேர்வுகள் தேர்வு செய்பவரின் இயல்பு மற்றும் அடையாளத்தை மாற்றுகிறது என்பதில்.அதே நூல், ப. 11 கீர்கேகார்ட்டின் நைட் ஆஃப் பெஃயித் மற்றும் நீட்ஷேவின் உபெர்மென்ஷ் ஆகியோர் தங்களது இருத்தலின் இயல்பை விவரிக்கும் முன் மாதிரிகள் ஆவர். இத்தகைய மிக உயர்வாய் மதிக்கப்படும் தனிநபர்கள் அவர்களின் சொந்த மதிப்பீடுகளையும் அவை மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும் அதே வரையறைகளையும் உருவாக்குகின்றனர். கீர்கேகார்ட் மற்றும் நீட்ஷே இதர அறிவுத்திறன் வாய்ந்த இயக்கங்களுக்கு முன்னோடிகளும் ஆவர். அதில் பின் நவீனத்துவம், நிகிலிசம் மற்றும் பல்வேறு உளவியல் பிரிவுகள் அடங்கியுள்ளன.

 தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி மற்றும் காஃப்கா 
இருத்தலியலுக்கான முக்கியமான இரு முதல் இலக்கிய படைப்பாளிகள் செக் நாட்டின் பிரான்ஸ் காஃப்கா மற்றும் ரஷ்யாவின் பியோதோர் தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி ஆகியோராவர். தாஸ்தோயேவ்ஸ்கியின் நோட்ஸ் ஃபிரம் அண்டெர்கிரவுண்ட் ஒரு மனிதன் சமூகத்தினுள் பொருந்த இயலாமல் மேலும் அவன் தனக்குத்தானே உருவாக்கிக் கொள்ளும் அடையாளங்களில் மகிழ்ச்சியடையவில்லை. இதர தாஸ்தோயேவ்ஸ்கியின் புதினங்கள் இருத்தலியல் தத்துவத்தில் தொடர்புடைய எழுப்பப்படும் விஷயங்களை கதையின் போக்கில் இம்மைக்குரிய இருத்தலியலிருந்து விலகியதாக கொடுத்தனர்; எடுத்துக்காட்டாக, கிரைம் அண்ட் பனிஷ்மெண்ட் டில் கதாநாயகன் ராஸ்கோல்நிகோவ் ஒரு இருத்தலியல் சிக்கலை அனுபவிக்கிறான் பிறகு ஒரு கிறிஸ்தவ பழமைவாத உலகப் பார்வையை நோக்கி நகர்கிறான் தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி தன்னளவில் பரிந்துரைத்துக் கொண்டதற்கு ஒப்பானதாகும்.

காஃப்கா இயல்பிற்கு மீறிய மற்றும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பாத்திரங்களை, அவர்கள் நம்பிக்கையற்றும் அபத்தங்களினாலும் போராடுவார்கள், குறிப்பாக அவரது பிரபல புதினங்களான தி மெட்டமோர்போஸிஸ் அல்லது அவரது தலையாய புதினமான தி டிரயல் ஆகியவற்றில் உருவாக்கினார். அவரது தத்துவார்த்த கட்டுரையான தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் சில், பிரெஞ்சு இருத்தலியல்/அபத்தவாதி ஆல்பிரெட் காம்யூஸ் காஃப்காவின் மொத்தப் படைப்புகளை "கொள்கையளவில் அபத்தம்" என்கிறார், ஆனால் மத நம்பிக்கையுள்ள கீர்கேகார்ட் மற்றும் ஷெஸ்டோவ் போன்றோரால் வெளிப்படுத்தப்படும் அதே "வியக்கத்தக்க நம்பிக்கையின் கூக்குரல்"- காம்யூவால் மறுதலிக்கப்படுவதை அவர் காண்கிறார்.

 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்காலம் 
20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளில் பல தத்துவவாதிகள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள், இருத்தலியல் கருத்துக்களை வெளியிட்டனர், அவை பெயரளவில் மட்டுமே வேறுபட்டிருந்தன.
ஸ்பானிய தத்துவவாதியான மிகுல் டி உனாமுனோ இய் ஜூகோ , தனது 1913 ஆம் ஆண்டு புத்தகமான தி டிராஜிக் சென்ஸ் ஆஃப் லைஃப் இன் மென் அண்ட் நேஷன்ஸ் , வாழ்க்கையை "சதை மற்றும் எலும்பு" எனக் பகுத்தறிவுவாத கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானதாகக் குறித்தார். உனாமுனோ அமைப்பாக்கம் செய்யப்பட்ட தத்துவத்தை தனிநபரின் நம்பிக்கை மீதான கேள்விகளுக்கு சாதகமாக நிராகரிக்கிறார். அவர் துன்பத்தின் ஒரு உணர்வை மீட்டுக் கொண்டார், கேள்வியின் அபத்த இயல்பானதையும் கூட, செர்வெண்டெஸ்சின் கற்பனைப் பாத்திரமான டான் குயிஸோட் மீதான தனது நீடித்த ஆர்வத்தினைக் குறித்துக் காட்டியது. ஒரு புதின எழுத்தாளர், கவி மற்றும் நாடக ஆசிரியர் அதேப் போல தத்துவ பேராசிரியராக சாலாமன்கா பல்கலையில், உனாமுனோவின் சிறுகதை ஒன்று ஒரு சாமியாரின் நம்பிக்கைச் சிக்கலை, "செயிண்ட் மானுவல் தி குட், மார்ஷியர்" பற்றியது இருத்தலியல் கற்பனை தொகை நூலில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. மற்றொரு ஸ்பானிய சிந்தனையாளர், ஆர்டேகா உய் காஸெட் , 1914 ஆம் ஆண்டில் எழுதியதில் மனித இருத்தல் எப்போதும் தனி நபர் அவரது வாழ்க்கையின் காட்சிப் பொருளாகும் சூழ்நிலைகளுடன் இணைந்தவர் என விவரிக்கப்படுகிறார்: "யோ சோய் உய் மி சிர்கன்ஸ்டான்சியா " ("நான் நானாகவும் மற்றும் எனது சூழ்நிலைகளும்"). சார்த் அதேப் போல மனித இருத்தல் என்பது ஒரு கோட்பாட்டளவிலான கருப்பொருள் அல்ல, ஆனால் எப்போதும் சூழல் சார்ந்தது ("என் சிசுவாஷியோன் ").

இருப்பினும், மார்டின் பூபேர் ஜெர்மனியில் தனது முக்கிய தத்துவ படைப்புகளை எழுதினார், மற்றும் பெர்லின் மற்றும் பிராங்ஃபர்ட் பல்கலையில் படித்தும் கற்பித்தும் வந்தார், அவர் ஜெர்மன் தத்துவத்தின் முதன்மை போக்கிலிருந்து விலகி நிற்கிறார். வியன்னாவில் 1878 ஆம் ஆண்டில் யூத குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்தவர், பல்வேறு நேரங்களில் சியோனிஸம் மற்றும் ஹஸிடிசம் ஆகியவற்றுடன் ஈடுபட்டிருந்த யூத பண்பாட்டு அறிஞரும் ஆவார். 1938 ஆம் ஆண்டில், அவர் நிரந்தரமாக ஜெருசலேமிற்கு குடி பெயர்ந்தார். அவரது நன்கு-அறியப்பட்ட தத்துவ புத்தகம் ஐ அண்ட் தோ 1922 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட சிறு புத்தகமாகும். பூபேருக்கு, மனித இருத்தலியலின் அடிப்படை உண்மை, மிகத் தயாராக அறிவியல்பூர்வ பகுத்தறிவுவாதத்தினாலும் கோட்பாட்டளவிலான தத்துவ சிந்தனையாலும் கவனிக்கப்படாமல் போவதும், என்பது "மனிதனுடன் மனிதன்", ஒரு உரையாடலை "இடையினாலான இயற்கை சுற்றுச் சார்பு நிலை" என்றழைக்கப்படுவதில் நடைபெறுகிறது (டாஸ் சுவிஸ்சென்மென்ஷ்ச்லிசே ").

இரு உக்ரேனியன்/ரஷ்யன் சிந்தனையாளர்கள், லெவ் ஷெஷ்டவ் மற்றும் நிகோலாய் பெர்ட்யாவ் இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்களாக நன்கறியப்பட்டவர்களாக அவர்களது புரட்சிக்கு பிந்தைய பாரீஸ் நாடு கடத்தப்பட்ட வாழ்கையின் போது ஆயினர். ஷெஷ்டோவ், கீவ்வில் உக்ரைனிய-யூதக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர், தத்துவத்திலிருந்த பகுத்தறிவு மற்றும் அமைப்பியலாக்கல் மீதான தாக்குதலை 1905 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்னரே தனது மூதுரை நூலான ஆல் திங்க்ஸ் ஆர் பாஸிபிளி ல் துவங்கினார்.

பெர்ட்யாவும் கூட கீவ்விலிருந்து வந்தவர் ஆனால் கிழக்கு வைதீகமான திருக்கோயிலைச் சார்ந்த பின்னணியைக் கொண்டவர், உலக மெய்ப்பொருளுக்கும் தினசரி உலக நோக்கங்களுக்கும் இடையில் ஒரு பகுத்தறிவு வேறுபாட்டை வரைந்தார். மனித விடுதலை, பெர்ட்யேவ்விற்கு, மெய்ப்பொருளின் செயற்களத்தில் வேரூன்றியுள்ளது, ஒரு செயற்களம் காரண காரிய வகையில் செயற்படுதலின் அறிவியல் பூர்வமான கற்பிதங்களிலிருந்து தனித்துவமானதாகும். தனிநபர் பாரபட்சமற்ற உலகில் வாழுகின்ற எல்லைவரை, அவர் உண்மையான கடவுள் பற்றிய சுதந்திரத்திலிருந்து மன வேறுபாடு கொண்டிருக்கிறார். "மனிதன்" இயற்கையான வகையினாக விளக்கப்படவில்லை, ஆனால் கடவுளின், சுதந்திரமான, படைப்பாக்க செயல்களை தோற்றுவிப்பவரால், கற்பனையில் உருவாக்கப்பட்டவனாக உள்ளான். அவரொரு பெரிய இத்தகைய கருப்பொருள்களில் ஒரு படைப்பை, தி டெஸ்டினி ஆஃப் மேன் னை, 1931 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பித்தார்.

காப்ரியல் மார்செல் , "இருத்தலியல்" எனும் வரையறையை கோர்க்கும் நீண்ட காலம் முன்னரே, முக்கிய இருத்தலியல் கருக்களை ஒரு பிரெஞ்சு நேயர்களுக்கு தனது துவக்கக் கால கட்டுரையான "எக்ஸ்சிஸ்டென்ஸ் அண்ட் ஆப்ஜெக்ட்டிவிட்டி" (1925) மற்றும் அவரது மெடபிசிகல் ஜர்னல் (1927) இல் அறிமுகப்படுத்தினார். ஒரு நாடக ஆசிரியர் அதே போல தத்துவவாதியான, மார்செல் தனது தத்துவ துவக்க முனையாக மனோதத்துவ அந்நியமாதலைக் கண்டார்; மனித தனிநபர் ஒரு நிலையற்ற வாழ்வில் இணக்கத்தைத் தேடுகிறார். இணக்கம், மார்செலுக்கு, "இரண்டாம் பிரதிபலிப்பு" மூலம் அடையப்படுகிறது, ஒரு "பேச்சு தொடர்புடையது" உலகிற்கான "வாதஞ்சார்ந்த" அணுகுமுறையை விடவுமானது, "ஆச்சர்யம் மற்றும் திகைப்பி"னால் சுட்டப்படுவது மேலும் இதர மக்களின் மற்றும் கடவுளின் "தோற்றம்" ஆகியவற்றிற்கு வெளிப்படையானது அவற்றைப் பற்றிய வெறும் "தகவல்" மட்டுமேயல்லாததாகும். மார்செலுக்கு, அத்தகைய தோற்றம் அங்கு வெறுமையாக இருப்பதைக் காட்டிலும் (ஒன்று மற்றொன்றின் தோற்றத்தில் இருப்பது) குறிப்பது; அது "பகட்டானதின்" கிடைப்பதை குறித்தது, மேலும் ஒருவர் தன்னை பிறரின் செயல் முடித்தலில் இட விருப்பப்படுவதாகும்.

மார்செல் "இரண்டாம் பிரதிபலிப்பு" கோட்பாடுகளோடு முரண்படுத்தினார், அறிவியல்-நுண்ணிய "முதல் பிரதிபலிப்பு" கார்டிசீயன் தன்முனைப்பு கோட்பாட்டின் நடவடிக்கைகளோடு அதில் அவர் இணைந்திருந்தார். மார்செலுக்கு, தத்துவம் ஒரு உறுதியான நடவடிக்கை உணரும், எண்ணும் மனித அவதாரத்தால் -உருவங்கொடுத்திருப்பது- ஒரு கருப்பொருளான உலகில் கைக்கொள்ளப்படுவதாகும்.ஜான் மக்வெரெ, எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம் (பெலிகன், 1973, பக்கம் 96) இருந்தாலும் ஜீன்-பால் சார்த் "இருத்தலியல்" அவரது சொந்த தத்துவத்திற்கு 1940 களில் மேற்கொண்டிருந்தாலும், மார்செல்லின் சிந்தனை சார்த்திற்கு "ஏறக்குறைய முற்றிலும் எதிர்மாறானது" என விவரிக்கப்படுகிறது. சார்த் போலன்றி, மார்செல் ஒரு கிறிஸ்தவர் மேலும் கத்தோலிக்கராக 1929 இல் மாறினார்.

ஜெர்மனியில், உளவியலாளர் மற்றும் தத்துவவாதி கார்ல் ஜேஸ்பர்ஸ் - பின்னர் இருத்தலியலை பொது மக்களால், உருவாக்கப்பட்ட "பிசாசு" என விவரித்தவர், - அவரது சொந்த சிந்தனையை, கடுமையாக கீர்கேகார்ட் மற்றும் நீட்ஷேவால் செல்வாக்கிற்குட்படுத்தப்பட்டதை- எக்சிஸ்டென்ஸ்பிலோசஃபி என அழைத்தார். ஜேஸ்பர்ஸ்சிற்கு , "எக்ஸ்சிஸ்டென்ஸ்-பிலாசஃபி என்பது மனிதன் அவனாக மாறுவதற்கான வழிமுறையின்படியான சிந்தனை வழியாகும்... இந்த சிந்தனை வழி உண்மையை அறிந்த பருப்பொருளில்லை, ஆனால் சிந்தனையாளரின் உண்மையான இருப்பை விளங்கச் செய்கிறது."ஜாஸ்பெர்ஸ், ஹீடெல்பெர்க் பல்கலையில் ஒரு பேராசிரியர், மார்டின் ஹைடேக்க ரோடு நெருங்கிப் பழகியவர், ஹூஸ்ஸெரல்லின் இருக்கையை ஃப்ரீபர்க்கில் 1928 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பதற்கு முன்னர் மார்பர்க்கில் ஒரு பேராசிரியராக இருந்தார். அவர்கள் பல தத்துவ விவாதங்களை நடத்தினர், ஆனால் பின்னர் ஹைடேக்கரின் தேசிய சமத்துவத்திற்கான ஆதரவினால் மன வேறுபாடு கொண்டவராயினர். அவர்கள் கீர்கேகார்ட்டிற்கு ஆழ்ந்த மதிப்பினை பங்கிட்டிருந்தனர், மேலும் 1930 ஆம் ஆண்டுகளில் ஹைடேக்கர் நீட்ஷேவின் மீது விரிவான விரிவுரைகளை ஆற்றினார். எனினும், ஹைடேக்கர் ஒரு இருத்தலியல்வாதியாக கருதப்படுவதின் நீட்சி விவாதத்திற்குட்பட்டது. பியிங் அண்ட் டைம்மில் அவர் மனித இருத்தலில் (டாசின்) தத்துவ விளக்கங்கள் வேரூன்றுவதைப் பற்றிய வழிமுறையை அதை இருத்தலியல் வகைகளின் வரையறைகளில் ஆராய (எக்சிஸ்டென்ஷியேல்) அளித்தார் ; மேலும் இது பல விமர்சகர்கள் அவரை ஒரு முக்கிய இருத்தலியல் இயக்கத்தில் நபராக நடத்த வழிவகுத்தது .

 இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு 
இரண்டாம் உலகப் போரினைத்தொடர்ந்து, இருத்தலியல் ஒரு நன்கறியப்பட்ட மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க தத்துவார்த்த மற்றும் பண்பாட்டு இயக்கமாக, முக்கியமாக பொதுப் பிரபலமாக இரு பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்கள் ஜீன்-பால் சார்த் மற்றும் ஆல்பிரட் காம்யூஸ் , ஆகியோர் நன்கு விற்பனையாகும் புதினங்கள், நாடகங்கள் மற்றும் பரவலாக படிக்கப்பட்ட இதழ்கள் அதேப் போன்ற கருத்துருவ நூல்களை எழுதியவராவர். இந்த வருடங்கள் ஜெர்மனிக்கு வெளியே ஹைடேக்கரின் புத்தகமான பியிங் அண்ட் டைம் மின் வளர்ந்து வரும் நற்பெயரினைக் கண்டது.

சார்த் இருத்தலியல் கருக்களை தனது 1938 ஆம் ஆண்டு புதினமான நாஸீயெ மற்றும் அவரது 1939 ஆம் ஆண்டு சிறுகதை தொகுப்பான தி வால் லிலும் கையாண்டார், மேலும் ஒரு பெரிய தத்துவ அறிக்கையினை, பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ் சை 1943 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார், ஆனால் அது பாரீஸை ஜெர்மன் ஆக்கிரமிப்பு படைகளிடமிருந்து விடுவித்ததைத் தொடர்ந்து இரண்டாண்டுகளில் ஏற்பட்டது- காம்யூஸ், சைமன் டி பாவெர், மௌரீஸ் மெர்லியூ போண்டி மற்றும் பிறர் - சர்வதேச ரீதியில் பிரபலமானவர்களாக இருத்தலியல் என அறியப்பட்ட இயக்கத்தின் முன்னணி நபர்களாக இருந்தனர். மிகவும் குறுகிய காலத்தில், காம்யூவும் சார்த்தும் குறிப்பாக, போருக்கு பிந்திய பிரான்ஸில் முன்னணி பொது அறிஞர்களாக ஆயினர், 1945 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் "ஒரு புகழை அனைத்து நேயர்களுக்கும் சேரும்படி" சாதித்தனர். காம்யூஸ் மிகப் பிரபலமான இடதுசாரி (முன்னாள் பிரெஞ்சு எதிர்ப்புப் படை) தினசரி கோம்பலி ன் ஆசிரியராவார்; சார்த் தனது இடது சாரி சிந்தனையுள்ள இதழான லெஸ் டெம்ப்ஸ் மாடர்ன்ஸ் , துவக்கினார் மற்றும் இரு வாரங்கள் கழித்து பரவலாக அறியப்பட்ட கிளப் மெயிண்டெனண்டின் நடந்த சிறிய கூட்டத்தில் இருத்தலியல் மற்றும் மனித நேயம் குறித்த விரிவுரையை ஆற்றினார். பாவெர் எழுதினார் "தினசரிகள் எங்களைப் பற்றி விவாதிக்காமல் ஒரு வாரம் கூட கடக்கவில்லை", இருத்தலியல் "போருக்கு பிந்தைய காலத்தின் முதல் ஊடக ஆவல் மிகுந்ததாக ஆனது.

1947 ஆம் ஆண்டில் இறுதியில், காம்யூஸ்சின் முந்தைய புதினம் மற்றும் நாடகங்கள் மறு அச்சிற்கு உட்பட்டன, தனது புதிய நாடகமான கலிகுல்லா நிகழ்த்தப்பட்டது மேலும் அவரது புதினம் தி பிளேக் பதிப்பிக்கப்பட்டது; சார்த்தின் முதல் இரு புதினங்களான தி ரோட்ஸ் டு ஃப்ரீடம் புதினத் தொகுதி தோன்றியது, அது போலவே பாவெரின் புதினமான தி பிளட் ஆஃப் அதர்ஸ் சும் வெளிவந்தது. காம்யூஸ் மற்றும் சார்த்தின் படைப்புகள் அந்நிய பதிப்புக்களில் ஏற்கனவே வெளிவந்திருந்தன. பாரீஸை தளமாகக் கொண்ட இருத்தலியல்வாதிகள் பிரபலமானவர்களாக ஆயினர்.

சார்த் ஜெர்மனிக்கு 1930 ஆம் ஆண்டு பயணம் செய்து எட்மண்ட் ஹூஸ்ஸுரேல் மற்றும் மார்டின் ஹைடேக்கரின், பெனோமெனாலஜியை படிக்க, மேலும் அவர் அவற்றின் படைப்புகள் மீதான நடுநிலை விமர்சனங்களையும் அவரது முக்கிய ஆய்வுக் கட்டுரையான பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ் சில் உள்ளடக்கினார். ஹைடேக்கரின் சிந்தனை பிரெஞ்சு தத்துவார்த்த வட்டாரங்களில் கூட அதன் அலெக்ஸாண்ட்ரெ கோஜெவெவின் பயன்பாடான ஹெகல் பற்றிய பாரீஸ் 1930 ஆம் ஆண்டுகளின் விரித்துரை வரிசைகள் மூலம் அறியப்பட்டது. விரிவுரைகள் அதிகளவில் தாக்கம் உண்டாக்குபவையாகும்; பார்வையாளர்களில் அடங்கியிருந்தவர்களில் சார்த் மற்றும் மெர்லி-போண்டி மட்டுமல்ல, ஆனால் ரேமண்ட் கொனு, ஜார்ஜஸ் பாடெய்லி, லூயிஸ் அல்துசார், ஆந்த்ரே பிரெடென் மற்றும் ஜாக்கஸ் லகான் ஆகியோருமிருந்தனர். ஹைடேக்கரின் பியிங் அண்ட் டைமி ன் தேர்வு ஒன்று பிரெஞ்சில் 1938 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்டது, மேலும் அவரது கட்டுரைகள் பிரெஞ்சு தத்துவ இதழ்களில் காணப்படத் துவங்கின.

ஹைடேக்கர் சார்த்தின் படைப்புக்களை படித்தார் மேலும் துவக்கத்தில் மனதில் ஏற்பட்ட கருத்தாக, விமர்சித்தது: "இங்கு முதல் முறையாக நான் ஒரு தனிப்பட்ட சிந்தனையாளரை சந்தித்துள்ளேன், அவர் அடிப்படை கோட்பாட்டிலிருந்து மேலெழுந்து, நான் சிந்தித்து வரும் தளத்திலிருந்து வெளி அனுபவத்தைக் கொண்டது, உங்கள் படைப்பு எனது தத்துவத்தினை உடனடியாக புரிந்துகொள்ள நான் எப்போதும் சந்தித்திராததை காட்டுகிறது. பின்னர், இருப்பினும், அவரது பிரெஞ்சு பின்பற்றாளரான ஜீன் பீஃப்ரேவின் கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில், ஹைடேக்கர் பொதுவாகத் தன்னை சார்த்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்தும் இருத்தலியலிருந்தும் தனது லெட்டர் ஆன் ஹ்யூமனிச த்தில் விலகிச் சென்றார். ஹைடேக்கரின் புகழ் பிரெஞ்சில் 1950 களிலும் மற்றும் 1960 ஆம் ஆண்டுகளிலும் தொடர்ந்து வளர்ந்தது. 1960 ஆம் ஆண்டுகளில், சார்த் இருத்தலியலையும் மார்க்சீயத்தையும் அவரது படைப்பான கிரிடிக் ஆஃப் டயலெக்டிகல் ரீசன் னில் மறுத்தலிக்க முயன்றார். ஒரு பெரிய கருவாக சுதந்திரமும் பொறுப்பும் அவரது எழுத்துக்களில் இருந்தன.
 
ஆல்பிரெட் காம்யூ சார்த்தின் ஒரு நண்பராக, அவர்கள்து பிரிவுவரை இருந்தார், மேலும் பல படைப்புகளை இருத்தலியல் கருக்களில் தி ரெபல் , தி ஸ்ட்ரேஞ்சர் , தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் மற்றும் சம்மர் இன் அல்ஜீயர்ஸ் உள்ளிட்டவற்றில் எழுதினார். காம்யூ, பல பிறரைப் போல, அவரது இருத்தலியல் அடையாளத்தை (சீட்டை) நிராகரித்தார், மேலும் அவரது படைப்புக்களை அபத்தத்தை எதிர்நோக்கும் மக்களுடன் கவனிக்கும்படி கருதினார். தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் சில், காம்யூஸ் இருத்தலின் பயனின்மையை எடுத்துக்காட்ட கிரேக்க புராணத்தை ஒப்புடைமையை பயன்படுத்துகிறார். புராணத்தில், சிசிபுஸ் முடிவற்ற முறையில் மலையின் மீது பாறையில் உருண்டு ஏறத் தண்டிக்கப்பட்டது, ஆனால் அவன் உச்சியை அடையும்போது மீண்டும் கீழே உருண்டு விடுவான், காம்யூஸ் இந்த இருத்தலியல் நோக்கமற்றது ஆனால் சிசிபுஸ் இறுதியாக பொருளைக் காண்கிறான் மற்றும் அவனது செயலின் நோக்கத்தைப் பற்றி அறிந்து அவனை அதனுடன் பொருத்தி தெளிவாய்த் தொடர்கிறான். புத்தகத்தின் முதல் பாதியில் கீர்கேகார்ட், ஷெஷ்டோவ், ஹைடேகர் மற்றும் ஜாஸ்பெர்ஸ் ஆகியோரது படைப்புக்களில் காம்யூஸ் இருத்தலியல் கோட்பாடாக எடுத்தவற்றைப் பற்றியவற்றின் மீதான விரிவான மறுப்பாக இடம் பெற்றுள்ளது.

சைமன் டி பாவே , ஒரு முக்கிய இருத்தலியல்வாதி, சார்த்தின் கூட்டாளியாக அவரது பெரும்பாலான வாழ்வைக் கழித்தவர், அவரது படைப்புக்களில் இருத்தலியல் நெறிகளை தி செகண்ட் செக்ஸ் மற்றும் தி எதிக்ஸ் ஆஃப் ஆம்பிக்யூட்டி உள்ளிட்டவற்றில் எழுதியவராவார். இருப்பினும் பலமுறை சார்த்துடனான உறவுமுறையால் கவனிக்கப்படாதவரான டி பாவே இருத்தலியலை இதர சிந்தனை வடிவங்களான பெண்ணியம் போன்ற அக்காலத்தில் கேள்விப்பட்டிராதவற்றுடன் இணைத்தார், விளைவாக காம்யூஸ் போன்ற சக எழுத்தாளர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டார். பிரான்ஸ் ஃபானன், ஒரு மார்ட்டினிக்வானில் பிறந்த காலனியாதிக்க விமர்சகர் ஒரு முக்கிய இருத்தலியல்வாதியாகக் கருதப்படுகிறார்.

பால் டில்லிச் , சோரன் கீர்கேகார்ட் மற்றும் கார்ல் பார்த்தைத் தொடர்ந்து வந்த முக்கிய இருத்தலிய இறையியல்வாதி, கிறிஸ்தவ இறையியலுக்கு இருத்தலியல் கருத்துவங்களை பொருத்தியவர், மேலும் பொது மக்களுக்கு இருத்தலியல் இறையியலை அறிமுகப்படுத்த உதவியவர். அவருடைய மூலாதாரமான படைப்பான தி க்ரேஜ் டு பீ கீர்கேகார்ட்டின் ஆய்வான கவலை மற்றும் வாழ்வின் அபத்தத்தை பின் தொடர்கிறது, ஆனால் நவீன மனிதன் இறை வழியாக வாழ்வின் அபத்தமிருந்தும் தன்னிருப்பை அடைகிறான் எனும் கருத்துவத்தை முன் வைக்கிறது. ருடோல்ஃப் புல்ட்மான் கீர்கேகேகார்ட் மற்றும் ஹைடேக்கரின் இருத்தலியல் தத்துவத்தை கிறிஸ்துவத்தின் புராண நீக்கத்தை கிறிஸ்துவ புராண கோட்பாடுகளை இருத்தலியல் கோட்பாடுகளாக விளக்குவதன் மூலம் செய்யப் பயன்படுத்தினார்.

மௌரீஸ் மெர்லாவ்-போண்டி , ஒரு இருத்தலியல் பெனோமெனோலாஜிஸ்ட், சார்த்துடன் இணைந்து சில காலம் செயல்பட்டவராவார். அவரது ஹுஸ்ஸெரல்லின் பெனோமெனோலாஜியின் புரிதல் மெர்லாவ்-போண்டியின் சக இருத்தலியல்வாதிகளை விட மிக அதிகமானது. அவரது படைப்பு, ஹ்யூமனிசம் அண்ட் டெர்ரர் பெரியளவில் சார்த்தை பாதித்ததாக கூறப்பட்டது. இருப்பினும், பிற்பாடான வருடங்களில் சரி செய்ய இயலாதவாறு கருத்து வேறுபட்டனர், பல இருத்தலியவாதிகள் டி பாவெர் போன்றவர் சார்த்துடன் அணி சேர்ந்தனர்.

கோலின் வில்சன் , ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர், அவரது ஆய்வான தி அவுட்சைடரை 1956 ஆம் ஆண்டில் விமர்சன பாராட்டுதல்களுக்காக துவக்கத்தில் வெளியிட்டார். இந்தப் புத்தகத்திலும் பிறவற்றிலும் (எ.கா. இண்ட்ருடக்ஷன் டு தி நியூ எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிசம் ) அவர் தோல்வி மனப்பான்மையுள்ள தத்துவம் எனக் கருதியதிற்கு புத்துணர்ச்சியூட்ட முயன்றார் மேலும் அதனை விரிவான பார்வையாளர்களின் முன் கொண்டு வர எண்ணினார். அவர் இருப்பினும், கல்விப் புலத்தில் பயிற்சி பெற்றவரல்ல, மேலும் அவரது படைப்பு தொழில் ரீதியிலான தத்துவவாதிகளால் கடுமையான மற்றும் விமர்சன தரநிலைகளுக்காக தாக்கப்பட்டது.

 கருத்துருக்கள் 
 கோட்பாட்டு இருத்தலியல் மீதான கவனக் குவிப்பு 
இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்கள் கோட்பாட்டு ரீதியிலான மனித இருத்தலியலின் மீதான கேள்வியில் கவனக் குவிப்பைச் செய்கின்றனர் மற்றும் இந்த இருத்தலியலின் நிலைகள் பற்றியும் ஒரு மனித சாரத்தை விட, மனித சாரம் வாழ்க்கை தேர்வுகள் மூலம் தீர்மானிக்கப்படுவது என அழுத்திக் கூறுகின்றன. இருப்பினும், இருத்தலியலில் கோட்பாட்டு ரீதியிலான தனி நபர் இருத்தல் முன்னுரிமை பெற வேண்டியிருந்தாலும், சில நிலைகள் பொதுவாக "தொற்றுவியாதியாக" மனித இருத்தலியலுக்கு உள்ளன.

"இருத்தல்" எனும் சொல்லின் பொருளின் கீழ் சிறப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும் இத்தகைய சூழல்கள் எதுவெனில், "நிலைத்தல்" எனும் லத்தீன் மொழியிலிருந்து வருவதாகும். மனிதன் உலகிலிருந்து தொலைவான நிலையில் இருக்கிறான் அதன் மையத்தில் நிலைத்திருந்த போதிலும். இந்த தொலைவு மனிதனை ஆர்வமற்ற அதனுள்ளான உலகில் பொருளைக் காணத் தூண்ட வைக்கிறது. இந்த தூண்டப்பட்ட பொருள் சிதைந்து நிலைத்திருக்கிறது, எக்காரணத்திற்காகவும் நொறுங்கி விழுவதை - துன்பத்திலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க உள்ளார்ந்த தருணத்தை வரை நோக்கியுள்ளது. அத்தகைய நொறுங்கி விழுவதில், நாம் முகத்திற்கு முகம் உலகின் நிர்வாணமான பொருளற்றதன்மையினை நோக்கியுள்ளோம், மேலும் விளைவுகள் பேரழிவையுண்டாக்குபவையாக இருக்கலாம்.

அது பொருளற்றதன்மையின் பேரழிவு விழிப்புணர்வு கருத்துருவத்திற்கு தொடர்புடையது அது ஆல்பிரெட் காம்யூஸ் கூறுகிறார் "ஒரேயொரு உண்மையான தீவிரமான தத்துவார்த்த பிரச்சினை, மேலும் அது தற்கொலையாகும்" என்று அவரது தி மித் ஆஃப் சிசிபஸ் . இருந்தாலும், சாத்தியப்படக் கூடிய தீங்கான "பரிந்துரைகளுக்கு" எதிரான இத்தகைய சந்திப்புக்களின் வகைகள் வேறுபடுவன, கீர்கேகார்ட்டின் மத "அரங்கத்திலிருந்து" காம்யூவின் அபத்தத்தை பாதுகாத்திருத்தலின் வலியுறுத்தல் வரை, எல்லாவற்றையும் பொருளுள்ளதாக கருதி சிதறச் செய்வது மனிதர்களை நிலையான ஆபத்தில் விடுவதுதான வழிகளில் அவர்களை வாழ்வைத் தவிர்க்க உதவும் கவனத்தை பெரும்பாலான இருத்தலியல் தத்துவவாதிகளுக்குப் பொதுவானது. அனைத்தையும் பொருளுள்ளதாக கருதி சிதறச் செய்வதான சாத்தியக்கூறு வாழ்வு வெறுமை கோட்பாட்டிற்கான ஒரு ஆபத்தை வெளிக்காட்டுகிறது, அது இருத்தலியல் தத்துவத்திற்கு எதிரானதாக இயற்கையிலேயே அமைந்திருக்கிறது.

 இருத்தல் சாரத்தை முந்தியுள்ளது 

இருத்தலியலின் மைய ஆய்வுப் பொருள் என்பது சாரத்தை இருத்தல் முந்தியுள்ளது, அது தரும் பொருள் தனி நபரின் உண்மையான வாழ்க்கையில் என்ன உள்ளடங்கியுள்ளதோ அது அவன் அல்லது அவள் "சாரம்" என்றழைக்கப்படுவது அதற்கு பதிலாக முன் தீர்மானித்த சாரம் எது மனிதமாக இருக்கும் என்பதை விவரிப்பதை பொருளாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகையால், மனித இனம் - அவரது மனச்சாட்சியின் மூலம் - தனது சொந்த மதிப்பீடுகளை உருவாக்கியும் அவரது வாழ்க்கைக்கு பொருளை தீர்மானித்தும் கொள்கிறான்.. இருந்தாலும் சார்த் தெளிவாக அப்பகுதிச் சொல்லை, கோர்த்தார், அது போன்ற கருத்துக்கள் பல இருத்தலியல் தத்துவவாதிகள், கீர்கேகார்ட்டிலிருந்து ஹைடேக்கர் வரை காணப்படுகின்றன.

இந்தச் சூழலில் பலமுறை நபர்கள் தங்களை தாங்களே விவரிக்கின்றனர், அது பலமுறை அவர்கள் ஏதோ ஒன்றாக இருக்க "விரும்புகின்றனர் எனக் கூறுவதாக கருதப்படுகிறது - அது எதுவாகவும் ஒரு பறவையாக, ஒரு எடுத்துக் காட்டிற்கு - மேலும் அதுவாக இருக்கலாம். பெரும்பாலான இருத்தலியல் தத்துவவாதிகளுக்கு இணங்க, இது இருப்பினும், சரியற்ற இருத்தலாக இருக்கலாம். இக்கூற்றால் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது எதுவெனில் (1) அவன் அல்லது அவள் செயல்படும் வரை மட்டுமே விவரிக்கப்படுவது மற்றும் (2) அவ்வாறு அவன் அல்லது அவள் அவர்களது செயல்களுக்கு பொறுப்பாவர். ஒரு எடுத்துக்காட்டாக, யாரேனும் ஒருவர் பிறரிடம் கொடூரமாக நடக்கிறார் என்றால், அச்செயல் மூலம் ஒரு கொடூரமான நபர் என விவரிக்கப்படுகிறார். மென்மேலும், இச் கொடுஞ் செயலால் அத்தகைய நபர்கள் தன்னளவில் அவர்களது புதிய அடையாளத்திற்கு (ஒரு கொடூர நபர்) பொறுப்பாவர் . இது அவர்களது மரபணுவிற்கு எதிரானது அல்லது "மனித இயல்பு"க்கு குற்றத்தைக் தாங்கிக் கொண்டேயிருப்பதாகும்.

சார்த் தனது எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம் இஸ் எ ஹ்யூமனிசத்தில் கூறுகிறார்: "மனிதன் அனைத்திலும் முதலாவதாக வாழ்வனவற்றில் இருக்கிறான், தன்னைக் காண்கிறான், உலகில் எழுகிறான் - மேலும் தன்னை அதன் பிறகு விவரிக்கிறான்." இயல்பாகவே, அதிக சாதகமாக, இந்த குணப்படுத்தும் ஆற்றலுள்ளவற்றிலும் குறிப்பாய்த் தெரிவிப்பதும் கூட: ஒரு நபர் ஒரு வேறுபட்ட வழியில் செயல்பட தேர்வு செய்யலாம், மேலும் கொடூரமான நபருக்குப் பதிலாக நல்ல நபராகக் கூட இருக்கலாம். இங்கு இதுவும் கூட தெளிவாக உள்ளது அதாவது மனிதன் ஒன்று கொடூரமானவனாகவோ அல்லது நல்லவனாகவோ , அவர் உண்மையில் இவற்றில் இரண்டுமே அற்றதாக இருக்கத் தேவையில்லை .

 கவலை 
கவலை, சில நேரங்களில் பேரச்சம், மனக்கவலை அல்லது மன வேதனை பல இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்களுக்கு பொதுவான வரையறையாகும். அது பொதுவாக மனிதர்களின் சுதந்திர அனுபவம் மற்றும் பொறுப்பாகும். மூலப்படியான எடுத்துக்காட்டு ஒருவர் குன்றின் மீது நிற்கும் போது கீழே விழுவது மட்டுமின்றி பயப்படுவது ஆனாலும் கூட ஒருவரை தள்ளிவிடும் சாத்தியக்கூற்றையும் பேரச்சம் கொள்ளப்படுகிறது. இந்த அனுபவத்தில் "என்னை எதுவும் பின் தங்கச் செய்யவில்லை", ஒருவர் தள்ளிவிடுதல் அல்லது நிலைத்து நிற்பது பற்றி முன் தீர்மானம் செய்வது ஏதாவதானது இல்லாதிருப்பது உணரப்படுவதும், மேலும் ஒருவர் அவருடைய சுதந்திரத்தை அனுபவிப்பதுமாகும்.

முன்னர் கூறப்பட்டதற்கு தொடர்பாக எவ்வாறு கவலை ஒன்றுமற்றதற்கு முன்பேயுள்ளது என்பதையும் காண இயலும், மேலும் இதுவே அதனை அச்சத்திலிருந்து ஒரு கோட்பாட்டைக் கொண்டிருப்பதிலிருந்து பிரித்து வைக்கிறது. அச்சத்தின் விஷயத்தில், ஒருவர் நிச்சயமான வழிமுறைகள் அச்சத்திலிருந்த கோட்பாட்டினை நீக்குகிறது, கவலையின் விஷயத்தில் அத்தகைய "ஆக்கப்பூர்வமான" வழிமுறைகள் சாத்தியமல்ல. "ஒன்றுமற்றது" என்றச் சொல்லின் பயன்பாடு இந்த சூழலில் இரண்டினுடைய தொடர்பையும் உள்ளார்ந்த பாதுகாப்பின்மையை ஒருவரின் நடவடிக்கையின் விளைவுகளை, உண்மையாகவே, ஒருவரின் சுதந்திரத்தைக் கவலையாக அனுபவிக்கிறது, ஒருவர் உணர்ந்து கொள்வது ஒருவர் முழுமையாக இத்தகைய விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பாவார்; ஒரு நபரில் அங்கு எதுவுமி ல்லை (அவர்களையுடைய மரபணுக்களில், ஒரு எடுத்துக்காட்டாக) அவர்களின் இடத்தில் செயல்படுவது, மேலும் அவர்கள் "குற்றம்" ஏதேனும் ஒன்று தவறாகப் போனால் காணலாம்.

ஒவ்வொரு தேர்வும் மனக் கவலையைத் தரும் சாத்தியமான விளைவுகளைக் கொண்டிருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது (மேலும் அது கூறப்படுவது, மனித வாழ்வுகள் தாங்க முடியாததாக ஒவ்வொரு தேர்வும் மனக் கவலையை கொடுத்தால் எனில்), ஆனால் அது சுதந்திரம் கட்டாயமாக ஒவ்வொரு செயலிலும் எனும் உண்மையை மாற்றாது. இருத்தலியலின் கருத்தாக மனக்கவலை மிக விரிந்த தோற்றம் சோரேன் கீர்கேகார்ட்டின் நினைவு கூரத்தக்க படைப்பான பெக்ரேபெட் ஆங்ஸ்ட் டில் காணப்படுகிறது.

 சுதந்திரம் 
இருத்தலியல் கருத்தாக்கமான சுதந்திரம் பலமுறை லிபுரம் அர்பிட்ரியும் எனும் முறையில் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது, அங்கு பெரும்பாலும் ஏதேனும் ஒன்று சாத்தியம் மேலும் அங்கு மதிப்பீடுகள் தேர்வுக்கும் செயலுக்கும் தொடர்பற்றது. கருத்தாக்கத்தின் விளக்கம் பலமுறை உலகின் அபத்தத்தினை வலியுறுத்துவதோடு தொடர்புடையது மேலும் அங்கு தொடர்புடைய அல்லது முழுமையான நல்ல அல்லது தீய மதிப்பீடுகள் இல்லை எனும் ஊகம் உள்ளது. இருப்பினும், உலகில் அதனுள் மதிப்பீடுகள் காணப்படவில்லை என்பதில் அங்கு மதிப்பீடுகள் இல்லை பொருளை குறிப்பதில்லை: நாம் வழக்கமாக சில மதிப்பீடுகளுடன் வளர்க்கப்படுகிறோம், மேலும் நாம் அவற்றை ஒட்டுமொத்தமாக நியாயப்படுத்த இயலாது, அவை "நமது" மதிப்பீடுகளாக இருக்கும்.

கீர்கேகார்ட்டின் எய்தர்/ஆர் இல் ஜட்ஜ் வில்ஹெம்சின் பகுதியில், ஒருவரின் மதிப்பீடுகளை மாற்றுக்களுக்கு வழங்க அனுமதிக்காமல் தேர்வுகளை செய்வது, உண்மையில், ஒரு தேர்வினைச் செய்யத் தேர்ந்தெடுப்பது - ஒரு நாணயத்தை சுண்டி, அதுவாகவே விட்டு, மேலும் அனைத்தையும் தேர்வுக்கு விடுவது போன்றதாகும். இது ஒருவரின் சுதந்திரத்தில் விளைவில் வாழ மறுப்பதாக கருதப்படுகிறது, அது ஒரு பயனற்ற இருத்தலாகும். அதே போல், இருத்தலியவாத சுதந்திரம் ஏதோ ஒரு வகையான கோட்பாட்டு இடத்தில் இருக்கவில்லை அங்கு அனைத்தும் சாத்தியம்: மக்கள் சுதந்திரமாக இருக்கும் காரணத்தினால், மேலும் அவர்கள் உலகில் ஏற்கனவே வாழ்வதால், அது அவர்களின் சுதந்திரம் மட்டுமே உலகில் உள்ளது என கருதப்படுவது மேலும் அதுவும் கூட அதனால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த இருத்தலிய சுதந்திரத்தில் எது இந்தப் பகுதியில் குறிக்கப்படவில்லை , இருப்பினும், என்றால் ஒருவரின் மதிப்பீடுகள் வெளிப்படையானவை; ஒருவரின் மதிப்பீடுகளை கருத்திற்கொள்வது ஒருவரை அவற்றை மறுப் பரிசீலினைக்கு உள்ளாக்கவும் மாற்றவும் காரணமாகலாம். இந்த உண்மையின் ஒரு விளைவாக ஒருவர் அவரின் நடவடிக்கைகளுக்கு பொறுப்பு மட்டுமில்லை, ஆனாலும் ஒருவர் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீடுகளுக்கும் கூட. இது பொதுவான மதிப்பீடுகளைக் குறிப்பதற்கானவற்றில் தனிநபரின் நடவடிக்கைகளை விட்டுவிடுவதில்லை: இவை தனிநபர் பங்கேற்றிருக்கும் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாக இருப்பினும்; அவை அவரது சொந்தமானவை அவள்/அவன் அவற்றை வேற்றாக எந் நேரத்திலும் இருக்க தேர்வு செய்யலாம் எனும் பொருளில் இருக்கலாம். ஆகையால், இருத்தலியலிலுள்ள சுதந்திரத்தின் மீதான கவனம் ஒருவரின் சுதந்திரத்தின் விளைவாக ஒருவர் கொள்ளும் பொறுப்பின் எல்லைகளுடன் தொடர்புடையதாகும்; சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்பு இடையிலான உறவு இடைச்சார்புடையதாகும், மேலும் ஒரு சுதந்திர விளக்கம் ஒருவர் பொறுப்பாக இருப்பதானதை விளக்குகிறது.

 உண்மை நிலை 
சுதந்திரத்திற்கு நெருங்கிய தொடர்புடைய கருத்தாக்கம் உண்மை நிலையாகும், ஒரு கோட்பாடு சார்த்தால் விவரிக்கப்படுவது பியிங் அண்ட் நத்திங்னஸ் சில் "அதுனுள்" என்பதானது மனிதர்கள் இருத்தலற்ற செயல்முறையில் உள்ளதாகும். இது அதிகமாக எளிதாக புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது இறந்த காலத்தின் நிலையற்ற பரப்பில் தொடர்புள்ளதாகக் கருதப்படும் போது: ஒருவரின் கடந்தக் காலம் ஒருவர் அவற்றைத் துணையாகக்-கொண்டிருப்பதற்கு பொருளாகும். இருப்பினும், ஒருவர் ஒருவரின் கடந்த காலத்தைக் கூறுவது மட்டுமானது யதார்த்தத்தின் ஒரு பெரிய பகுதியை கவனியாது (தற்கால மற்றும் எதிர்காலம்) அதே போல ஒருவரின் இறந்த காலம் என்பது ஒருவர் முற்றிலுமாக தற்காலத் திற்கு மட்டும் துண்டிக்கச் செய்யும் வழியாகும். ஒருவரின் கோட்பாடு ரீதியிலான கடந்த காலத்தை மறுப்பதாவது நம்பத் தகாத வாழ்க்கைப் பாணியைக் கொண்டுள்ளது, மேலும் அதே போன்றது இதர வகையிலான உண்மை நிலை (உடல் கொண்டிருக்கும் (எ.கா. ஒன்று ஒரு நபரை ஒலியின் வேகத்தை விட வேகமாக ஓட அனுமதிக்காதது) அடையாளம், மதிப்பீடுகள், முதலியவை.)

உண்மை நிலை ஒரு வரையறை மற்றும் ஒரு சுதந்திர நிலை இரண்டுமாகும். அதில் ஒரு வரையறை ஒருவரின் உண்மை நிலையில் பெரும் பகுதியில் ஒருவர் தேர்வு செய்தவற்றில் இருக்க இயலாதது (பிறந்த இடம் முதலியவை) ஆனால் ஒரு நிலையில் ஒருவரின் மதிப்பீடுகள் பெரும்பாலும் அதனைச் சார்ந்ததாகக் கருத்தில் இருக்கும். இருப்பினும், ஒருவரின் உண்மை நிலை "கல்லில் அமைக்கப்பட்டது" (இறந்த காலத்தில் இருப்பதானது), அது ஒரு நபரை தீர்மானிக்க இயலாது. மதிப்பீடானது ஒருவரின் உண்மை நிலைக்கு சார்த்திக் கூறுப்படுவது இன்னும் அதனைச் சார்த்திக் கூறப்படுவது அந் நபரால்  சுதந்திரமாக செய்யப்படுவதாகும். ஒரு எடுத்துக் காட்டாக, இரு ஆண்களில் ஒருவர் கடந்த காலத்தை நினைவுக் கொள்வதில்லை மற்றொருவர் அனைத்தையும் நினைவு வைத்துள்ளார். அவர்கள் இருவரும் பல குற்றங்களைச் செய்துள்ளனர், முதல் மனிதன் இதை எதையும் அறியாமல், வழக்கமான வாழ்வை வழிநடத்துகிறான், இரண்டாம் மனிதன் அவரது சொந்த இறந்த காலத்தில் சிக்கிக் கொண்டு, வாழ்வு முழுதும் குற்றங்களைச் தொடரச் செய்கிறான், இத்தகைய வாழ்வில் "சிக்கிக்" கொள்ள அவரது சொந்த வாழ்வை குற்றஞ் சாட்டிக் கொள்கிறான். அவர் குற்றம் செய்வது பற்றி அவசியமாக ஏதுமில்லை, ஆனால் அவர் இதன் பொருளை அவரின் இறந்த காலத்திற்கு சேர்க்கிறார்.

இருப்பினும், ஒருவரின் உண்மை நிலையை மறுத்துக் கூற, ஒருவர் தொடர்ச்சியான சுய-தயாரிப்பின் வழிமுறையாக, ஒருவர் தன்னை எதிர்காலத்திற்கு முன்னிடுகிறார், ஒருவரை தன்னளவில் மறுத்து இடுவது, மேலும் ஆகையால் நம்பத்தக்கதல்ல. வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், ஒருவரின் முன்னிடுதலின் துவக்கம் அவர்களின் உண்மை நிலையாக இன்னும் இருக்க வேண்டும், இருப்பினும் அதுவானதாக முறையில் (அவசியமாக) இருக்க வேண்டாம். உண்மை நிலையின் மற்றொரு அம்சமானது அது மனக்கவலையை இன்றியமையாததாக்குகிறது, இரு விதங்களில் சுதந்திரம் கவலையை "தயாரிக்கிறது" கருத்தும் உண்மை நிலையால் வரையறுக்கப்படுகிறது, மேலும் அந்த வகையில் உண்மை நிலையை கொள்ளாதிருக்கும் சாத்தியக் கூறற்றது ஒருவர்க்கு பொறுப்பினை ஏதோ செய்த ஒன்றிற்காக "இடம் கொடுப்பது" கூட கவலையை உருவாக்குகிறது.

 உண்மையும் உண்மையற்றதும் 
பல இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்களுக்கு உண்மையான இருத்தல் என்பது பொதுவானது. அது பலமுறை ஒருவர் "ஒருவரை அறிய" மற்றும் இந்த சுயத்திற்கு இணங்க வாழவும் பொருள்படும் வகையிலுள்ளது. ஒரு பொதுவான தவறான புரிதல் என்பது ஒருவர் கடுமையாக பார்க்கப் போனால் அவருடைய உண்மையான சுயம் கணிசமானது என்ற ஒன்றாக உள்ளது.

உண்மை என்பதற்கு நடிப்பில், ஒருவர் தன்னளவில் நடிக்க வேண்டும், ஒருவர் தன்னளவில் நடிக்கவில்லை அல்லது ஒருவரின் மரபணுக்கள் அல்லது மற்றொன்றின் சாரம் தேவைப்படும் போதான சமயங்களில் தவிர. உண்மையான நடிப்பு என்பது ஒருவர் அவரது சுதந்திரம் பற்றியது. எனினும், ஒரு தர நிலையாக சுதந்திரம் உள்ளது, இதில் ஒருவரின் தர நிலை அடங்கியுள்ளது, ஆனாலும் ஒருவரின் தேர்வுகளை தீர்மானிக்கும் ஏதோ ஒரு வழியில் தீர்மானிக்கும் (அதாவது ஒருவர் அவரது பின்னணியை தனது தேர்விற்கு குற்றமாக்கலாம்). தர நிலையின் உண்மையுடனான தொடர்பில் உள்ளடங்கியுள்ளவை ஒருவரின் உண்மையான மதிப்பீடுகளை ஒருவர் தேர்வினைச் செய்யும் போது ஏற்படுவதாகும் (அதற்குப் பதிலாக, கீர்கேகார்ட்டின் ஆஸ்தெட்டே, போன்று "தேர்வினை" தொடர்பற்று), ஆகையால் ஒருவர் தேர்வு விருப்பங்களை பல்வேறு மதிப்பீடுகளுக்கு தேர்வுகளைக் கொள்ள அனுமதிக்கும் அல்லது அனுமதிக்காத செயலுக்குப் பதிலாகப் பொறுப்பேற்கிறார்.

இதற்கு முரண்பாடாக, உண்மையற்றது ஒருவரது சுதந்திரத்தின்படி வாழ்வதற்கு மறுப்பதாகும். இது பல்வேறு வடிவங்களை எடுக்கலாம், வாய்ப்புகள் பொருளற்றவை அல்லது தொடர்பற்றவை என்ற பாசாங்கு நிலை, தன்னளவில் தீர்மானகரமான வடிவம் உண்மையானது என திருப்திப்படுத்துவதன் மூலம், " ஒருவர் செயல்படவேண்டியது" எனும்படி "போலி நடிப்பினை" வகையினதாக இருப்பதாகும். "ஒருவர்" எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பது ஒருவர் தன்னளவில் எவ்வாறு செயல்படுகிறார் (கூறுவதென்றால், ஒரு வங்கி மேலாளர்) என்ற தோற்றத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த தோற்றம் வழக்கமாக ஏதோ சில சமூக வரையறைகளுக்கு தொடர்புடையது, ஆனால் இதற்கு அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் சமூக வரையறைகளுக்கு உட்பட்டவை உண்மையற்றவை எனும் பொருளில்லை: இதில் முக்கிய ஒருவர் தன்னுடைய சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்பினை நோக்கியதாக இருக்கும், மேலும் இந்த சுதந்திரத்தின் விரிவுக்குள்ளேயே ஒருவர் செயல்பாடுகளை அமைக்கிறார்.

 நம்பிக்கை இழப்பு 
பொதுவாக நம்பிக்கை இழப்பு என வரையறுக்கப்படும், இருத்தலியலில் மிக அதிகமாக ஒருவரின் சுயம் அல்லது அடையாளத்தின் ஒன்று அல்லது மேற்பட்ட "தூண்களில்" ஏற்படும் வீழ்ச்சியுடன் குறிப்பாகத் தொடர்புடையது. ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் ஒருவர் முதலீடு செய்திருந்தால், எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு உணவு பரிமாறுபவராகவோ அல்லது "மேலெழுந்து நிற்கும் குடிமகனாகவோ", ஒருவர் தன்னை ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்து விட்டது அல்லது ஒருவருக்கு இந்த இருத்தல் விஷயம் உட்பட நேர்ந்தச் சூழ்நிலை இருக்கக் காண, ஒருவர் தன்னை பொதுவாக நம்பிக்கை இழப்பு நிலையில் காணலாம், அதொரு நம்பிக்கையற்ற நிலையாகும். ஒரு ஓட்டப் பந்தய வீரர் அவரது கால்களை ஒரு விபத்தில் இழந்து நம்பிக்கையற்று இருக்கலாம், ஒரு வேளை அவருக்கு "சார்ந்திருக்க" ஏதுமின்றி இருக்கவெனில். ஒருவர் தன்னை தானாக இருக்க வேண்டிய நிலையல்லாதப் போதான நிகழ்வுக்குப் புறம்பானதாக முரண்பட்டிருக்கிறார்.

இருத்தலியல் கருத்தாக நம்பிக்கையற்றத் தன்மை அகராதியின் விளக்கத்திலிருந்து எது பிரித்துக் காட்டுகிறது என்றால் ஒருவர் வெளிப்படையாக இருத்தலியல் நம்பிக்கையற்றத் தன்மையில் இருக்கும் போது தெரிவதில்லை; ஒருவர் அவரது அடையாளத்தின் மீது அத்தைய தூண்களின் மீது அடித்தளம் அமைத்துள்ளப்போது ஒருவர் தனது உலகம் சிதைவுறும் ஆபத்தை உணர்கிறார், ஒருவர் அப்போது முடிவற்ற நம்பிக்கையற்றத்தன்மையில் இருப்பதாகப் கருதப்படுகிறது. மேலும் சார்த்தின் வரையறைகளில் ஒருவரின் அடையாளம் என்பதாக கொண்டிருக்கும் ஒன்று நிகழ்விலிருந்து அடிப்படையாகக் கொள்ளும் மனிதச் சாரமில்லை, நம்பிக்கையற்றத்தன்மை உண்மையில் மனித நிலையாகும். கீர்க்கேகார்ட் தனது எய்தர்/ஆர் நூலில்: "வெளியிலிருக்கும் சூழ்நிலையுடனிருக்கும் வாழ்க்கைப் பார்வை அதுவே நம்பிக்கையற்றத்தன்மை." வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், நம்பிக்கையற்ற தன்மையில் இருப்பது நம்பிக்கையற்று போவதற்று இல்லாமலும் சாத்தியம்.

 வேறொன்று மற்றும் தோற்றம் 
வேறொன்று (பேரெழுத்தில் "o" எழுதப்படுகையில்) பெனொமெனொலாஜியில் முறையாக அதன் இடையுணர்வின் கீழ் வருவதாகும். இருப்பினும், இந்த விஷயம் இருத்தலியல் படைப்புக்களில் பரவலான பயன்பாட்டிலுள்ளது, மேலும் அதிலிருந்து பெறப்படும் முடிவுகள் பெனொமெனோலாஜியின் கீழ் சிறிதளவு வேறுபடுகிறது. வேறொன்றின் அனுபவம் என்பது மற்றொரு சுதந்திர நபர் ஒரு நபர் அதே உலகை வாழ நிலைக் கொள்வது போன்றதாகும். அதன் மிகுந்த அடிப்படை வடிவத்தில், இந்த வேறொன்றின் அனுபவம் இடையுணர்வு மற்றும் புலன் அறிதல் இரண்டையும் கொண்டுள்ளது. விளக்கவேண்டுமென்றால், ஒருவர் தன்னை வேறொருவராக உணரும் போது, மேலும் இந்த வேறொரு நபர் உலகை (ஒரு நபர் உணரக் கூடிய அதே உலகம்), அங்கிருந்து மட்டுமே , உலகம் அதன் அளவில் புலன் அறிதலுடன் கொண்டுள்ளது அதில் ஏதோ ஒன்று "அங்கு" இரு விஷயங்களுக்கும் பொதுவான அடையாளமாக உள்ளது; ஒரு நபர் வேறொரு நபரை அவர்களைப் போலவே அதே அனுபவத்தை கொண்டுள்ளனர். இந்த அனுபவம் வேறொருவரின் அனுபவப் பார்வை தோற்றமாக (சில நேரங்களில் உற்றுப்பார்வையாக) உள்ளது.

இந்த அனுபவத்தின் போது, அதன் அடிப்படை பெனொமெனொலாஜிக்கல் உணர்வில், உலகை புலன் அறிதலுடன் கொண்டிருக்கிறது, இருத்தலியலில் மேலும் ஒருவரின் புலன் அறிகிற இருத்தல் உள்ளுணர்வு ரீதியிலான (ஒருவர் மற்றவரின் பார்வையில் காணப்படுவது போல் துல்லியமாக அதே வழியில் ஒருவர் வேறொருவரை அவர்களால் காணப்படுவது உள்ளுணர்வுகளால் ஆனதாகும்), அது ஒருவரின் சுதந்திரத்தில் ஒருவகையான வரையறையாகவும் செயல்படுகிறது. ஏனெனில் இது தோற்றம் அது பார்ப்பதை புலன் அறிய சாதகமாயிருக்கிறது. அது போலவே, ஒருவர் அவரை தோற்றத்தில் அறியச் செய்ய, ஒருவர் ஏதுமற்றதாக அனுபவப்பட (ஏதும் அற்றதாக), ஆனால் ஏதோ ஒன்றாக உள்ளது. சார்த்தின் சொந்த எடுத்துக் காட்டான ஒரு மனிதன் சாவித் துவாரத்தின் வழியே ஒருவரை நோக்குவது என்பது இதை விளக்க உதவும்: முதலில், இந்த மனிதன் அவருள்ள சூழ்நிலையில் பீடிக்கப்பட்டுள்ளான்; அவன் ஒரு மோன நிலையில் அங்கு அவனது முழு விழிப்புணர்வும் அறையில் என்ன நடக்கிறது என்பதிலேயே இயக்கப்படுகிறது. திடீரென, அவருக்குப் பின்னால், கிறீச்சிடும் தரைச் சத்தத்தைக் கேட்கிறார், மேலும் அவர் தன்னைப் பிறர் நோக்கக்கூடும் என அறிகிறார். ஆகையால் அவர் வெட்கம் நிரம்பியவராக தன்னைப் பிறர் செய்வதை அவர் அறியக் காண்பார் ஒரு பீப்பிங் டாம் என. தோற்றம் ஒருவரின் தரநிலையை துணை-கொள்ளலாக பிறகு உள்ளது.

தோற்றத்தின் மற்றொரு குணாம்சம் என்பது எந்தவொரு மற்றொரு உண்மை யும் அங்கிருக்க வேண்டும். அது சத்தமிடும் தரை பழைய வீட்டின் இயக்கமாகவும் இருக்கும் சாத்தியம் இருக்கலாம்; தோற்றம் பிறரிடமிருந்து ஐம்புலன்கள் மூலமின்றி ஒருவர் மற்றவருடன் தொடர்பு கொள்ளுதல் மற்றொருவர் ஒருவரை காணும் உண்மை யான வழி போன்ற வகையினது கிடையாது (அங்கு வேறு யாரேனும் ஒருவர் இருக்கலாம், ஆனால் அந்த நபர் அங்கிருப்பதை கவனித்திருக்க இயலாது). அது ஒருவரின் பார்வை மற்றவர் அவர்கள் மீது காண்பது மட்டுமேயாகும்.

 காரணம் 
இருத்தலியல்வாதிகள் செயல், சுதந்திரம் மற்றும் முடிவுகளை அடிப்படையானதாக வலியுறுத்தி தங்கள் அளவில் பகுத்தறிவு மற்றும் சாதகவாத கருத்தியலை எதிர்க்கின்றனர். அதாவது, அவர்கள் மனிதர்களை முதன்மையாக பகுத்தறிவாளர்களாக வரையறுப்பதற்கு எதிராக வாதிடுகின்றனர். மிகவும் அதிகமாக, இருத்தலியல்வாதிகள் மக்கள் எங்கு பொருளைக் காண்கின்றனரோ அவ்விடத்தில் நோக்குகின்றனர். இருத்தலியல், மக்கள் உண்மையில் பொருளின் அடிப்படையில் விட பகுத்தறிவின் அடிப்படையை முடிவினை எடுக்கின்றனர். பகுத்தறிவை பொருளின் மூலாதாரமாக மறுப்பதுவே இருத்தலியலின் பொதுக் கருவாக உள்ளது, மனதளர்வு மற்றும் மனக்கவலை ஆகியவற்றை நமது சொந்த முற்போக்கு சுதந்திரத்தின் மற்றும் நமது மரணத்தின் மீதான விழிப்புணர்வின் முகாந்தரத்திலும் கவனம் குவிக்கப்பட்டுள்ளது. கீர்கேகார்ட் மனிதர்கள் அவர்களது இருத்தலியல் மனத்தளர்வை எதிர்கொள்ள வலுவான பகுத்தறிவை வழிமுறையாகக் கண்டனர், அவர்களது உலகில் இருப்பதற்கான அச்சமாக: " நான் பகுத்தறிவுடன் இருப்பதாக நம்பினால் மேலும் மற்ற ஒவ்வொருவரும் பகுத்தறிவுடன் இருந்தால் நான் அச்சப்படவேண்டியதில்லை மேலும் சுதந்திரமாக இருப்பது பற்றி மனக்கவலையடையத் தேவையான காரணம் ஏதுமில்லை." இருப்பினும், கீர்க்கேகார்ட் குறிக்கோளுடன் கூடிய உலகுடன் தொடர்புகொள்ள பகுத்தறிவை வழிமுறையாகக் கொள்ள வாதிட்டார் (எ.கா இயற்கை அறிவியல்), ஆனால் அது இருத்தலியல் பிரச்சினைகளுக்குள் வரும்போது, காரணம் போதாமையாகும்: "மனிதக் காரணங்களுக்கு எல்லைகள் உண்டு".

கீர்க்கேகார்ட் போல், சார்த் பிரச்சினைகளை பகுத்தறிவுடன் கண்டனர், அதனை "மோசமான நம்பிக்கை" வடிவமாக அழைத்தனர், சுயத்தின் முயற்சியாக உலகாயத விஷயத்தில் கட்டமைப்பை திணிப்பது -" மற்றொருவர்" - அடிப்படையிலேயே பகுத்தறிவிற்கு பொருந்தாதது மற்றும் தொடர்பற்றதுமாகும். சார்த்தின்படி, பகுத்தறிவு மற்றும் நம்பிக்கையின்மையின் இதர வடிவங்கள் சுதந்திரத்தில் பொருளைக் காண மக்களைத் தடுக்கிறது. அவர்களின் மனக்கவலை மற்றும் பேரச்சத்தினை அடக்கும் உணர்ச்சிகளின் முயற்சியாக, மக்கள் அவர்களை ஒவ்வொரு நாள் அனுபவத்திற்குள்ளும், சார்த் கூறுவது போன்று, அவர்களின் சுதந்திரத்தைத் தவிர்த்து ஒரு வடிவத்திலோ அல்லது மற்றொன்றிலோ சார்ந்துள்ளதை "மற்றொன்றின்" "தோற்றத்தில்" ஏற்றிருப்பதாகும் (அதாவது மற்றொரு நபரால் கொண்டிருப்பதை - அல்லது குறைந்தது ஒருவரின் மற்றொரு நபரைப் பற்றிய யோசனை). அதேபோன்ற மனநிலை, காம்யூ நம்பியது சமூகம் மற்றும் மதம் ஆகியவை தவறாக மனிதர்களுக்கு "மற்றொன்று" வடிவம் மற்றும் கட்டமைப்பு. காம்யூவிற்கு, தனி நபரின் மனசாட்சி ஒழுங்கமைவிற்கு உடன்படுகையில், மற்றொன்றின் ஒழுங்கமைவற்றதினோடு மோதுகிறது, அதனால் ஒரு மூன்றாம் கூறு உருவாகிறது: அபத்தம்.

 அபத்தம் 

அபத்தத்தின் கருத்தில் உள்ள யோசனையாவது உலகில் நாம் கொடுக்கும் பொருளை கடந்து மற்றொன்று காணக் கிடைக்காது என்பதைக் கொள்ளவில்லை. இந்த பொருளற்றதன்மையில் கூட உலகின் நெறியற்றத்தன்மை அல்லது "அநீதியின்மை"யை கொண்டுள்ளது. இது "கர்ம சூத்திர" சிந்தனைகளுக்கு முரண்பட்டு அதில் " நல்ல மனிதர்களுக்கு கெட்ட விஷயங்கள் ஏற்படாது"; உலகிற்கு, உருவகஞ்சார்ந்து பேசுகையில்,அங்கு நல்ல மனிதர் அல்லது கெட்ட விஷயம் என்றேதுமில்லை, என்ன நடக்கிறதோ நடக்கிறது, மேலும் அது "நல்ல" மனிதர் "மோசமான" மனிதர்க்கும் கூட நடக்கலாம்.

உலகின் அபத்தத்தால், எந்தவொரு நேரத்திலும், யாருக்கும் எதுவும் நடைபெறலாம், மேலும் ஒரு துன்ப நிகழ்வு யாரேனும் ஒருவரை நேரடி மோதலில் அபத்தத்துடன் கீழிறக்குகிறது. வரலாறு முழுதும் அபத்தக் கருத்து இலக்கியத்தில் முதன்மையாக உள்ளது. சோரன் கீர்க்கேகார்ட், பிரான்ஸ் காஃப்கா, ஃபியோதார் தாஸ்தோவ்ஸ்கி மற்றும் பல இலக்கிய படைப்புகள் ஜீன்-பால் சார்த் மற்றும் ஆல்பர்ட் காம்யூ ஆகியோரதில் உலகின் அபத்தத்தை எதிர் கொள்ளும் மக்களின் விவரணைகள் உள்ளன. ஆல்பிரட் காம்யூ"அபத்தத்தை" தனது தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் கட்டுரையில் ஆராய்ந்துள்ளார்.

 எதிர் மறுப்புவாதத்துடனான உறவு 
எதிர் மறுப்புவாதமும் இருத்தலியலும் தனித்த தத்துவங்கள், அவையிரண்டும் பலமுறை ஒன்றுடன் ஒன்று குழப்பிக் கொள்ளப்படுகின்றன. குழப்பத்தின் முதல் காரணம் பிரெடெரிக் நீட்ஷே இரு துறைகளிலும் முக்கியமான தத்துவவாதியாவார், ஆனாலும் கூட இருத்தலியல்வாத வற்புறுத்தல்களை அபத்தத்தின் மீதும் உலகின் அகவயப்பட்ட பொருளற்றதன்மையின் மீதும் இருந்ததாலாகும். இருத்தலியல்வாத தத்துவவாதிகள் பலமுறை மனக்கவலையின் செயல்பாட்டிற்கான முழுமையான எந்தவொரு காட்சிக்கிடமான தளத்தின் முக்கியத்வத்தைக் குறிக்கிறது, இந்தவொரு காரியம் பலமுறை ஒரு நெறிமுறை அல்லது இருத்தலியல் எதிர் மறுப்புவாதத்திற்கு குறைக்கிறது. எங்கும் பரவுகிற ஒரு கருத்து இருத்தலியல் தத்துவத்தின் படைப்புக்களில், இருப்பினும், வலியுறுத்துவதானது அபத்தத்தினுடனான சந்திப்புக்களில் நீடித்திருப்பது , காம்யூவின் தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் காணப்படுவதாக, மேலும் வெகு அரிதாகவே இருத்தலியல் தத்துவவாதிகள் அறநெறியை நிராகரிக்கின்றனர் அல்லது ஒருவரின் சுய-உருவாக்க பொருள்:கீர்க்கேகார்ட் ஒரு வகையான அறநெறி மதரீதியிலான (இருப்பினும் அவர் தன்னளவில் அது அறநெறிச் சார்ந்தது;அறநெறியை மதம் தள்ளி வைக்கிறது), மேலும் சார்த்தின் இறுதி வார்த்தைகள் பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ்சில் "இத்தகைய அனைத்து கேள்விகளும், நமக்கு ஒரு தூய்மையான மேலும் துணையாக (அல்லது தூய்மையற்றது) பிரதிபலிக்கவில்லை, அவர்களது பதிலை அறநெறி தளத்தில் மட்டுமே காண இயலும். நாம் அவர்கட்கு ஒரு எதிர்கால பணியை ஒப்படைக்கிறது." ஆகையால், இருத்தலியல்வாதிகள் ஒருவர் மதிப்பு மற்றும் பொருளை உருவாக்க இயலும், அதேப் போல எதிர் மறுப்புவாதிகள் இதை மறுக்க வேண்டும்.

 விமர்சனம் 

ஹெர்பர்ட் மார்க்யூஸ் இருத்தலியலை விமர்சித்தார், குறிப்பாக பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ் ஸை (1943 இல்), ஜீன்-பால் சார்த் மூலம், மனக் கவலையையும் பொருளற்றத்தன்மையையும் இருத்தலின் இயல்பிற்கு தன்னளவில் உயர்த்திக்காட்டுவதானது:" இதுவரை இருத்தலியல் என்பதொரு தத்துவ கோட்பாடாகும், அது ஒரு உயர் குறிக்கோள் கொண்டதாக உள்ளது; அது ஒரு உண்மையான இருத்தலை மனித இருத்தலின் வரலாற்றுச் சூழல்களில் மெய்ப்பொருள் மூல ஆராய்ச்சிக்குரிய மற்றும் மனோதத்துவ குணாம்சங்களில் காட்டுகிறது. இருத்தலிய கோட்பாடு ஆகையால் அது எந்த கருத்தை தாக்குகிறதோ அதன் பகுதியாகிறது, மேலும் அதன் முற்போக்குத் தன்மை கானல் நீர் போன்றது". 1946 இல், சார்த் ஏற்கனவே மார்க்சீய விமர்சனத்திற்கு எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம் இஸ் அ ஹ்யூமனிச விரிவுரையில் பதிலளித்துள்ளார். ஜார்கன் ஆஃப் ஆதெண்டிசிட்டி இல், தியோடோர் அடர்னோ ஹைடேக்கரின் தத்துவத்தை, குறிப்பாக அவரது மொழி பயன்பாட்டை, ஒரு முன்னேறிய தொழில்மய சமூகத்திலும் அதன் அதிகார கட்டமைப்பிலும் நம்ப இயலாத கருத்தியலாக விமர்சித்தார்.லெட்டர் ஆன் ஹ்யூமனிசத்தில் , ஹைடேகர் சார்த்தின் இருத்தலியலை விமர்சித்தார்:இருத்தலியல் கூறுவது இருத்தல் சாரத்தின் முன்பே நிகழ்கிறது என்பதே.  இந்தக் கூற்றில் அவர் இருத்தல் அனுபவம் மற்றும் அவசியம் ஆகியவற்றை அவற்றின் மனோதத்துவ பொருளில் எடுத்துக் கொள்வது, அதில் ப்ளாடோவின் காலத்திலிருந்து , அவசியம் இருத்தல் அனுபவத்தை முந்தி யுள்ளது.  சார்த் இந்தக் கூற்றை தலை கீழாகச் சொல்கிறார்.  ஆனால் மனோதத்துவக் கூற்றின் தலைகீழும் கூட ஒரு மனோதத்துவ அறிக்கையாகவே நிலை பெறுகிறது.  அத்துடன், அவர் மனோதத்துவத்துடன் ட்ரூத் ஆஃப் பியிங்கை மறந்த நிலையில் உறுதியாய் நிற்கிறார்.தர்க்கரீதியிலான சாதகவாதிகள், கார்னாப் மற்றும் ஆயேர் போன்றோர், இருத்தலியல்வாதிகள் பலமுறை வினைச் சொல்லான "இருக்கக்கூடிய" தைப் பற்றி அவர்களது "இருத்தல்" ஆய்வில் குழப்பத்திலுள்ளனர். அவர்கள் வினைச் சொல் வகையில் செய்யப்படுபொருள் குன்றாத, பயனிலையுடன் முன்பே இணைக்கப்பட்டது (எ.கா. ஆப்பிள் சிவப்பு ): பயனிலையின்றி சொல் பொருளற்றுப் போகிறது.

 தத்துவத்திற்கு வெளியேயான தாக்கம் 
 பண்பாட்டு இயக்கம் மற்றும் தாக்கம் இருத்தலியல் எனும் வரையறை முதலில் சுய-மேற்கோளாக 1940 ஆம் ஆண்டுகளில் தழுவப்பட்டது மற்றும் 1950 ஆம் ஆண்டுகளில் ஜீன்-பால் சார்த், மற்றும் பரவலாக இலக்கியத்தை அவர்களின் கருத்துக்களைச் சார்த் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகள் எங்கும் பரவச் செய்ய வழிமுறையாகப் (குறிப்பாக புதின ஆசிரியர் ஆல்பிரெட் காம்யூ) பயன்படுத்தி இருத்தலியலை "ஒரு இலக்கிய விஷயம் அதிகம் தத்துவம் போன்றதானது" எனப் பொருள்படுத்தினர். இருத்தலியல் படைப்பாளிகளின் மத்தியில் பாரீஸ் வாசிகளான ஜீன் ஜெனெ, ஆந்த்ரே கைட், ஆந்த்ரே மார்லாமற்றும் நாடக ஆசிரியர் சாமுயூல் பெக்கட் நார்வே நாட்டுக்காரரான கநட் ஹாம்சூன், மற்றும் ரோமானிய ஈஜுன் லோனெஸ்கோ மற்றும் எமில் சியோரான். முன்னணி கலைஞர்களான உள்வெளிப்பாட்டு கோட்பாட்டாளர்களான ஜாக்சன் பொல்லாக், அர்ஷைல் கோர்க்கி மற்றும் வில்லெம் டி கூனிங், திரைப்பட்ட இயக்குநர்களான ஜீன் -லாக் கோடர்ட் மற்றும் இங்மர் பெர்க்மேன் போன்றவர்களும் இருத்தலிய வரையறைகளில் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

 திரைப்படம் மற்றும் வீடியோ 
பிரெஞ்சு இயக்குநர் ஜீன் ஜெனெவின் 1950 ஆம் ஆண்டு கற்பனை-சிற்றின்பம் சார்ந்த படமான உன் சாண்ட் டி'அமொர் இரு தனிச் சிறையின் உள்ளிருப்பாளர்களானவர்களின் பரஸ்பரத் தொடர்பு அறைத் துவாரத்தின் மூலமானது, அவர்கள் சிறை கண்காணிப்பாளரால் உளவு பார்க்கப்படுகிறார்கள். புலனாய்வாளர் ஜேம்ஸ் டிரேவெர்ஸ் திரைப்படத்தை ஒரு "... காட்சிக் கவிதை ஓரினப்புணர்ச்சி விருப்பத்தைத் தூண்டுவது மற்றும் இருத்தலியல் துன்பம்" அது "...கடவுளற்ற பிரபஞ்சத்தின் உற்சாகமின்மையை வலியுடன் கூடிய நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது", அவர் அதை அழைப்பது "... ஒருவேளை மிக பாதிப்புடைய இருத்தலியல் தத்துவம் மற்றும் திரைப்பட கூட்டிணைவாகும்."

ஸ்டேன்லி கூப்ரிக்கின் 1957 ஆம் ஆண்டு போர்-எதிர்ப்பு திரைப்படமான பாத்ஸ் ஆஃப் குளோரி " இருத்தலியலை விவரிக்கிறது, மேலும் ஒளிர்கிறதும் கூட..." ஆராய்வதும் கூட "மனித இருத்தலின் தேவையான அபத்தத்தையும்" மேலும் "போரின் பயங்கரம்". திரைப்படம் கற்பனையான முதலாம் உலகப் போர் பிரெஞ்சு இராணுவத்தின் படைப்பிரிவின் கதையைச் சொல்கிறது அந்தப் பிரிவு வெல்ல இயலாத பலம் பொருந்திய ஜெர்மன் வலுப்பிரதேசத்தை தாக்க ஆணையிடப்படுகிறது; தாக்குதல் தோல்வியில் முடியும் போது, தொடர்பற்ற முறையில் மூன்று சிப்பாய்கள் தேர்வு செய்யப்படுகின்றனர், ஒரு "வழக்கமற்ற அங்கீகரிக்கப்படாத நீதிமன்றத்தினால்" இராணுவ விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, சுட்டுக் கொல்லும் படைப்பிரிவினரால் கொல்லப்படுகின்றனர். திரைப்படம் இருத்தலியல் அறநெறிகளை ஆராய்கிறது, பாரபட்சமற்றது என்பது சாத்தியமானதா எனும் விஷயங்கள் போன்றதானது மற்றும் "நம்பகத்தன்மையின் பிரச்சினை".

மென்மையாக புறங்களில் கண்டால் பிரிட்டிஷ் நகைச்சுவை குழுவான மோண்டி பைத்தன், அவர்களின் மூல தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியான தி ப்ளையிங் சர்க்கஸ் சில் பல சிறு நகைச்சுவைக் காட்சிகளிலிருந்து, அவர்களின் பெரிய கடைசி வெளியீடான 1983 ஆம் ஆண்டுப் படமான தி மீனிங் ஆஃப் லைஃப் வரை படைப்புகள் முழுதும் இருத்தலியல் கருத்துக்களை தோன்றச் செய்தனர். பல பெயரடைகளில் (சில மேலேயுள்ள அறிமுகத்தில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன) ஒரு இருத்தலியல் தொனியைக் குறிக்கலாம், குழுவினால் மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப்படுவதானது அபத்தமாகும்.

சில சமகால திரைப்படங்கள் இருத்தலியலுடன் தொடர்புடையவைகளில் அடங்கியுள்ளவை ஃபைட் கிளப் , வேகிங் லைஃப் , மற்றும் ஆர்டினரி பியூப்பிள் ஆகும். அதேப் போல 20 ஆம் நூற்றாண்டு முழுதுமாக தி செவந்த் ஸீல் , இகிரு , டாக்ஸி டிரைவர் , ஹை நூன் , ஈஸி ரைடர் , ஒன் ப்ளூ ஓவர் தி குக்கூ'ஸ் நெஸ்ட் , அ கிளாக்வொர்க் ஆரஞ்சு , அபோகலிப்ஸ் நவ் , பேட்லாண்ட் , போன்றவற்றிலும் மற்றும் பிளேட் ரன்னரும் கூட இருத்தலியல் குணங்களைக் கொண்டிருந்தது. இருத்தலியல் படங்களுக்காக அறியப்படும் இயக்குநர்களில் இங்மர் பெர்க்மேன், பிரான்சிஸ் ட்ரூஃபோர்ட், ஜீன்-லுக் கோடார்ட், மைக்கலேஞ்சலோ அண்டோனியோனி, அகிரா குரோசோவா, ஸ்டேன்லி கூப்ரிக், ஆந்திரி தார்க்கோவ்ஸ்கி, ஹைடேக்கி அன்னோ மற்றும் வூட்டி ஆலன். சார்லி காஃப்மான்னின் சைனக்டோசே, நியூ யார்க் படங்கள் கதாநாயகனின் ஆசையான அதன் முடிவை அவன் காணும்போது வாழ்க்கையில் இருத்தலியலுக்கான பொருள் காணுவதை குறிக்கிறது. ஐ ஹார்ட் ஹூக்காபீஸ்(2004) இருத்தலியலைத் தொடுகிறது, கதாநாயகனால் அவனது வாழ்வில் ஏற்பட்ட தற்செயலான நிகழ்வைத் தீர்க்க இரு துப்பறிவாளர்களை பணிக்கமர்த்துவதைப் பற்றிய நகைச்சுவை கூற்றாகும்.

சமகால நியூயார்க் புதிய முற்போக்கு கலைஞர் பார்பரா ரோசெந்தால் பேரளவிலான "எக்சிஸ்டென்ஷியல் வால் வொர்க்ஸ்" மற்றும் "எக்சிஸ்டென்ஷியல் வீடியோ" வை தயாரித்துள்ளார்.

 இலக்கியம் 
இருத்தலியல் பார்வைகள் இலக்கியத்திலும் கூட பல்வேறு அளவுகளில் காணப்படுகின்றன. ஜீன்-பால் சார்த்தின் 1938 புதினமான நாஸீயா  "இருத்தலியல் கருத்துகளில் ஊறியிருக்கிறது", மேலும் அவரது தத்துவார்த்த நிலைப்பாடுகளை ஈர்த்துக் கொள்ள அணுகும் வழியாக கருதப்படுகிறது. 1970 களில், அதிக பண்பாட்டு நடவடிக்கை கலை, திரை மற்றும் இலக்கியத்தில் பின் நவீனுத்துவ மற்றும் இருத்தலியல் கூறுகள் கொள்ளப்பட்டன. டு ஆண்டிராய்ட்ஸ் ட்ரீம் ஆஃப் இலக்டிரிக் ஷீப்? போன்ற புத்தகங்கள் (1968) (தற்போது பிளேட் ரன்னர் என மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டது) பிலிப் கே.டிக்கினால் Toilet: The Novel எழுதப்பட்டது, மைக்கேல் சிஸிம்சிஸிக்கினால் எழுதப்பட்டது மேலும் ஃபைட் கிளப் சக் பலானூயிக் கினால் எழுதப்பட்டது அனைத்தும் நிகழ்விற்கும் தோற்றத்திற்கும் இடையிலான கோட்டினை சிதைக்கிறது அதேப் போல ஒரே சமயத்தில் வலுவான இருத்தலியல் கருத்துக்களுக்கு ஆதரவளிக்கிறது. சிந்தனையாளர்களான தாஸ்தோவ்ஸ்கி, ஃபூக்கோ, காஃப்கா, நீட்ஷே, ஹெர்பெரட் மார்க்யூஸ், கில்ஸ் டெலூஸ், மற்றும் எட்வர்ட் வான் ஹார்ட்மேன் ஆகியோரின் யோசனைகள் சக் பலானூயிக், சிஸிம்சிஸிக், டேவிட் லிஞ்ச், கிரிஸ்பின் க்ளோவர், மற்றும் சார்லஸ் புகோவ்ஸ்கி, மேலும் பலமுறை அவர்களின் பணிகளில் ஒருவர் காண்பது ஒரு சிக்கலான சுவையற்றத்ததன்மை மற்றும் அழகு ஆகும்.

 நாடக அரங்கம் 
ஜீன்-பால் சார்த் 1944 இல் நோ எக்ஸிட் டை எழுதினார், ஒரு இருத்தலியல் நாடகம் உண்மையில் ஹூயூஸ் க்ளோஸ் (பொருள் இன் கேமரா அல்லது "மூடப்பட்ட கதவுகளுக்குப் பின்னால்") அது பிரபலமான மேற்கோளான "பிற மக்க்ளே நரகம்" என்பதற்கு ஆதாரமானது. (பிரெஞ்சில், "l'enfer, c'est les autres"). நாடகம் ஒரு வேலையாள் ஒரு மனிதரை வழி நடத்திச் சென்று ஒரு அறைக்குள் விடுகிறான் அதை நரகத்தில் உள்ளது என்பதை பார்வையாளர்கள் விரைவில் அறிந்து கொள்கின்றனர். இறுதியில் அவருடன் இரு பெண்கள் இணைகின்றனர். அவர்கள் நுழைந்தப் பிறகு வேலையாள் வெளியேறுகிறான் மேலும் கதவு சாத்தப்பட்டு பூட்டப்படுகிறது. மூவரும் கொடுமைப்படுத்தப்படுவத்தை எதிர்பார்க்கின்றனர், ஆனால் கொடுமைச் செய்ய எவரும் வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கொடுமைச் செய்ய வேண்டும் என்பதை அறிகின்றனர், அதில் அவர்கள் , ஒவ்வொருவரின் பாவங்கள், விருப்பங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சியற்ற நினைவுகள் ஆகியவற்றை விசாரிப்பதன் மூலம் திறமையாகச் செயல்படுகின்றனர்.

இருத்தலியல் கருத்துக்கள் அபத்தவாத நாடகங்களில்காட்டப்படுகின்றன, குறிப்பாக சாமுயூல் பெக்கட்டின் வைட்டிங் ஃபார் கோடாட்டில் , இருவர் அவர்களை திசை திருப்பல் செய்கின்றனர் அப்போது அவர்கள் யாரோ ஒருவர் (அல்லது ஏதோஒன்றிற்கு) கோடாட் எனும் பெயருடையதற்காகக் காத்திருக்க அது எப்போதும் வருவதில்லை. அவர்கள் கோடாட் நன்கு அறிமுகமானவராக கூறுகின்றனர் ஆனால் உண்மையில் அவரை குறைந்தளவே அறிவர், அவரை அடையாளம் காண இயலாது அவரைக் கண்டால் எனில் என ஒப்புக் கொள்கின்றனர். சாமுயூல் பெக்கட், ஒருமுறை கேட்கப்பட்டார் கோடாட் என்பது என்ன? அல்லது யார், அதற்கு பதிலளித்தார். "எனக்குத் தெரிந்திருந்தால், நான் நாடகத்தில் தெரிவித்திருப்பேன்." அவர்கள் தங்களுக்குள் பகிர உண்கின்றனர், தூங்க, பேச, வாதிக்க, பாட, விளையாட, உடற்பயிற்சி செய்ய, தொப்பிகளை மாற்றிக்கொள்ள, மேலும் தற்கொலையைப் பற்றி சிந்திக்க- எதையாவது "இறுக்கமான அமைதியை தூர விலக்கி வைக்க"ச் செய்கின்றனர். நாடகம் "பல ஒத்த வடிவங்களையும் சூழ்நிலைகளையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள, அதில் அனைத்தையும் அவர்களால் நகைச்சுவை மற்றும் அவலச் சுவைஇரண்டையும் கொடுக்கிறது." நாடகமானது விளக்குகிறதும் கூட ஒரு நடவடிக்கையாக மனிதனின் பூமியின் மீதான அனுபவத்தை நோக்கியும்: துன்பம் தருகிற, ஒடுக்குமுறை, தோழமையுணர்ச்சி, நம்பிக்கை, ஊழல், மற்றும் மனித அனுபவத்தின் மனக்குழப்பத்தை அபத்தவாதியின் மனம் மற்றும் கலையில் இணக்குவிக்க மட்டுமே இயலும். நாடகம் இறப்பு போன்ற கேள்விகளை, மனித இருத்தலின் பொருள் மற்றும் மனித இருத்தலில் கடவுளின் இடம் ஆகியவற்றையும் ஆராய்கிறது.

டாம் ஸ்டாப்பார்ட்டின் ரோசென்சிராண்ட்ஸ் & கில்டென்ஸ்டீன் ஆர் டெட் என்பது ஒரு அபத்தவாத சோகநகைச்சுவை 1966 எடின்பர்க் ஃபெஸ்டிவல் பிரிஞ்ச்சில் முதல் முறையாக அரங்கேற்றப்பட்டது. நாடகமானது ஷேக்ஸ்பியரின் ஹாம்லெட் டிலிருந்து இரு சிறிய பாத்திரங்களின் மூலம் விரிவடைகிறது. ஒப்பீடுகள் சாமுயூல் பெக்கட்டின் வைட்டிங் ஃபார் கோடாட் டிற்கும் கூட பொருத்தப்படுகிறது, இரு மையப் பாத்திரங்கள் அவர்கள் ஏறக்குறைய ஒரு ஒற்றைப் பாத்திரத்தின் இரு பாதிகளாக இருப்பதற்காக அறியப்படுகின்றனர். பல கதைக்களங்கள் இது போலவே உள்ளன: கதாபாத்திரங்கள் கேள்விகளைக் கேட்டு நேரத்தைக் கடத்துகின்றனர், பிற கதாபாத்திரங்களை ஆள் மாறாட்டம் செய்கின்றனர், மேலும் ஒருவரையொருவர் இடை மறித்து அல்லது நீண்ட நேரம் மௌனம் காத்தும் இருக்கின்றனர். இரு கதாபாத்திரங்களும் இரு கோமாளிகளாகவும் அல்லது முட்டாள்களாகவும் அவர்களால் புரிந்து கொள்ள இயலாத உலகில் இருப்பதாக சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் தத்துவ விவாதங்களில் தயக்கத்துடன் ஈடுபடுகின்றனர், அதே சமயம் விளைவுகளை அறியாமலும் உலகின் பகுத்தறிவற்றத்தன்மை மற்றும் தொடர்பற்றத்தன்மைகளில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்துள்ளனர்.

ஜீன் அனூயிலின் ஆண்டிஜோன் கூட இருத்தலியல் கருத்துக்களின் அடிப்படையிலான வாதங்களை அளிக்கின்றனர். அது ஒரு கிரேக்கப் புராணத்தினால் செல்வாக்குப் பெற்ற சோக நாடகம் அதேப் பெயரிலானது (ஆண்டிஜோன், சோபோக்ள்ஸ்) கி.மு. 5 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து வந்தது. ஆங்கிலத்தில், அது பலமுறை அதன் முன் நிகழ்வுகளிலிருந்து அதன் உண்மையான பிரெஞ்சு வடிவத்தில் ஏறக்குறைய "ஆண்டி-கோன்" என உச்சரிக்கப்படுகிறது. நாடகமானது முதல் முறையாக பாரீசில் 1944 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 6 அன்று, பிரான்ஸ் நாஜி ஆக்கிரமிப்பில் இருந்தப் போது நிகழ்த்தப்பட்டது. நாசி தணிக்கையின் கீழ் தயாரிக்கப்பட்ட அது, திட்டமிட்ட இரட்டை பொருள்படும்படி அதிகாரத்தைப் பற்றி மறுத்தும் (ஆண்டிஜோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது) மேலும் அதனை அங்கீகரிப்பது (க்ரியோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது). பிரெஞ்சு எதிர்ப்புப் படை மற்றும் நாசி ஆக்கிரமிற்கான இணை பொருத்தப்படுகிறது. ஆண்டிஜோன் வாழ்க்கையை நம்பிக்கையிழ்ந்த நிலையில் பொருளற்றதாக நிராகரிக்கிறது ஆனால் பெருந்தன்மையுள்ள மரணத்தை உடன்பாடாக தேர்ந்தெடுக்காமல் செய்வதில்லை. நாடகத்தின் புரியாத புதிர் அதிகாரம், விதி, மற்றும் தேர்வு ஆகியவற்றின் இயல்பானவற்றை கவனித்திற்கொண்டு நீண்ட வசனங்களே அப்போது அதில் ஆண்டிஜோன் கூறுவதாவது அவர் "... மந்தமான மகிழ்ச்சியின் உத்திரவாதத்தில் வெறுப்படைந்துள்ளேன்"; அவர் கூறுகிறார் சாதாரணமான இருத்தலை விட சாவதே மேல்.

விமர்சகர் மார்ட்டின் எஸ்லின் அவரது புத்தகமான தியேட்டர் ஆஃப் தி அப்சூர்ட்'' டில் எத்தனை சமகால நாடக எழுத்தாளர்கள், சாமுயூல் பெக்கட், யூஜின் லோனெஸ்கோ, ஜீன் ஜெனெ மற்றும் ஆர்தர் அடமோவ் தங்கள் நாடகங்களில் இருத்தலியல் நம்பிக்கையான நாம் உண்மையான பொருளற்ற வறிதான பிரபஞ்சத்தில் உதிரிகளாக இருக்கிறோம் என இயற்றுவது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. எஸ்லின் கூறுவது இத்தகைய நாடகாசிரியர்கள் தத்துவத்தை சார்த் மற்றும் காம்யூ ஆகியோரதை விட சிறப்பாகச் சித்தரித்துள்ளனர். அது போன்ற நாடகாசியர்களில் பெரும்பாலோர், பின்னர் "அபத்தவாதிகள்" எனப் பெயரிடப்பட்டவர் (எஸ்லினின் புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு), இருத்தலியலுடனான இணைவுகளை மறுத்தனர் மேலும் பலமுறை கடுமையாக தத்துவத்திற்கெதிரான (எ.கா லோனெஸ்கோ பலமுறை அவர் 'பாடாபிஸிக்ஸ் அல்லது சர்ரியலிசத்துடன் இருத்தலியலை விட அதிகம் அடையாளப்படுத்தப்படுவதாகக் கூறுகிறார்), நாடகாசிரியர்கள் பலமுறை எஸ்லினின் உற்று நோக்குதலை அடிப்படையாகக் கொண்டவற்றதுடன் இணைக்கப்படுகின்றனர்.

இசை 

பல தனித்த கலைஞர்கள் மற்றும் இசைக்குழுக்கள் இருத்தலியல் கருவைக் கொண்ட படைப்புக்களை ஒற்றைப் பாடல்களிலிருந்து முழுத் தொகுப்பு வரை வெளியிட்டுள்ளனர். இவற்றில் சில கலைஞர்கள் இத்தகைய கருக்களை வெளிக்கொண்டே அவர்கள்து முழு தொழில் வாழ்க்கையிலும் கவனம் குவித்தும் உருவாக்கியும் உள்ளனர். குறிப்பிடத்தக்க உதாரணங்களில் தி டோர்ஸ்சின் ஜிம் மோரிசன், ஸ்காட் வாக்கர், ஸ்ட்ரேலைட் ரன், பிங் ப்ளாய்ட்டின் ரோஜர் வாட்டார்ஸ், பெருமுயற்சியுள்ள குழு நைன் இன்ச் நைல்ஸ்சின் ட்ரெண்ட் ரெஸ்னார், கிராஷ் டெஸ்ட் டம்மிஸ்சின் பிராட் ராபர்ட்ஸ், மேகசைனின் ஹோவர்ட் டேவோடோ உட்பட பிறரை உள்ளடக்கியுள்ளது. எலக்டிரானிகா பாணியிலிருக்கும் ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டும் கூட எனிமாகும் அது இசைத்தொகுப்புக்களான MCMXC a.D., Le Roi Est Mort, Vive Le Roi! மற்றும் தி ஸ்க்ரீன் பிஹைண்ட் தி மிரர் ஆகியவையாகும். நியூயார்க்கை அடிப்படையாகக் கொண்ட ராக் இசைக் குழு இண்டெர்போல் அதன் அவர்களின் பெரும்பாலான படைப்புக்களில் இருத்தலியல் மற்றும் தீமை நோக்கு ஆகியவற்றிற்கு அறியப்பட்டவையாகும், மிக குறிப்பாக குழுவின் முதல் இசைத் தொகுப்பான டர்ன் ஆன் தி பிரைட் லைட்ஸ் ஆகும். இசை இதழியல் வலைத்தளமான பிளெண்டர் இண்டெர்போலின் இசையை "இருத்தலியல் மனக்கவலை" என வரையறுத்துள்ளது. தி எக்ஸீஸ் இருத்தலியலை பின்பற்றி பெயரிடப்பட்டுள்ளன.

இறையியல் 
கிறிஸ்துவின் போதனைகள் மறைமுகமான பாணியை வைத்துள்ளன, அதில் அவரது கருத்து பலமுறை சொல்லப்படாமல் விடப்பட்டுள்ளது அதன் நோக்கம் தனி நபரை உண்மை அவர்களாகவே எதிர்கொள்ளச் செய்வதே நோக்கமாக இருந்தது. இது அவரது நீதிக் கதைகளில் சாட்சியமாக உள்ளது, அது அவரிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி ஒன்றிற்கான பதிலாகும். அவர் நீதிக்கதைகளை சொன்னப் பிறகு, அவர் தனி நபரிடம் அக்கேள்வியை திருப்புவார்.

வேதாகமத்தை இருத்தலியலின் அடிப்படையில் வாசித்தப் பிறகு அது வாசகரை அவர் ஒரு இருத்தலியல் கூறு சொற்களை சாத்தியப்படக் கூடிய நிகழ்வுகளின் மறுத் தொகுப்பாக காணச் செய்யலாம். இதொரு முரண்பாடான வகையில் "உண்மைகளின்" தொகுப்பை காண்பதில் அவை வாசகருக்கு வெளியேயும் தொடர்பற்றும் உள்ளன, ஆனால் ஒரு யதார்த்தத்தை/கடவுளை உணருவதை உருவாக்கலாம். அது போன்ற வாசகர் கட்டளைகளை வெளிப்புற பிரதிநிதி அவற்றை அவர் மீது பலவந்திக்கிறது என இருந்த போதிலும், பின்பற்ற கடமைப்பட்டிருக்கவில்லை, ஆனால் இருந்தாலும் அவை அவனுள் இருந்து அவனை உள்ளிருந்து வழி நடத்துகிறது. இப்பணியைத்தான் கீர்கேகார்ட் அவர் கேட்கையில் எடுத்துக் கொள்கிறார்: "யாருக்கு அதிக கடும் பணிச்சுமையுள்ளது: ஒரு எரிக்கல்லின் தினசரி வாழ்விலிருந்தான தொலைவு போன்ற அக்கறையுடனான விஷயங்களின் மீது விரிவுரை நடத்துபவரா அல்லது அதைப் பயன்படுத்தப் போகும் ஒருவரா?" இருத்தலியலின் பார்வையில் வேதாகமம் ஒரு தனி நபரின் வாழ்வில் நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாக தனிநபர் வேதாகமத்தை அத்தகையதாக அங்கீகரிக்காதவரை ஆகாது. இருத்தலியல் கோட்பாடு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை இறையியல் மீது வைத்துள்ளது, குறிப்பாக பின் நவீனத்துவ கிறிஸ்துவம் மற்றும் இறையியல் மற்றும் மதச் சிந்தனையாளர்களான நிக்க்லாய் பெர்ட்யேவ், கார்ல் பார்த், பால் டில்லிச், விலிஃபிரீத் தேசான் மற்றும் ஜான் மாக்வேரே ஆகியோரின் மீது.

இருத்தலியல் உளவியல் ஆய்வுகள் மற்றும் உளவியல் சிகிச்சை 

இருத்தலியலின் பெரிய பக்கக் கிளையாக தத்துவமாக இருப்பது இருத்தலியல் உளவியல் மற்றும் உளவியல் ஆய்வுகளாகும், அது முதலில் லுட்விக் பின்ஸ்வேங்கரின் படைப்பில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது, அவர் ஒரு ப்ராய்டினால் தாக்கம் பெற்ற நோய் ஆய்வாளர், எட்மண்ட் ஹூஸ்ஸேரல், ஹைடேக்கர் மற்றும் சார்த் ஆகியோராவர். ஒரு பின்னாள் நபர் விக்டர் பிராங்கல், ஆவார், அவர் ப்ராய்ட் மற்றும் ஜங் ஆகியோருடன் இளம் வயதில் படித்தவராவார். அவரது லோகோதெரபி ஒரு இருத்தலியல் சிகிச்சை வடிவமாக கருதப்படுகிறது. இருத்தலியல்வாதிகள் சமூக உளவியலையும் கூடத், ஆண்டிபாசிடிவிஸ்ட் மைக்ரோ-சோஷியாலஜி, சிம்பாலிக் இண்டராக்ஷனிசம், மற்றும் பின்-கட்டமைப்புவாதம்,ஜியார்ஜ் சிம்மல் மற்றும் மைக்கேல் ஃபூக்கோ போன்ற சிந்தனையாளர்களின் படைப்புகளுடன் தாக்கம் செய்தனர்.

அமெரிக்காவில் முற்காலத்திய இருத்தலியல் உளவியலுக்கு பங்களித்தவர் ரோலோ மே அவர் கீர்கேகார்ட்டினால் தாக்கம் பெற்றிருந்தார். இருத்தலியல் உளவியலின் கருத்தியல் மற்றும் நுட்பங்களின் மீது மெர்க்காவில் அதிகபட்சமாக ஏராளமாக எழுதியவர்களில் ஒருவர் இர்வின் டி.யாலோம் ஆவார். யாலோம் கூறுவதாவது
அவர்களின் ப்ராய்டின் மெகானிஸ்டிக், தீர்மானகரமான சிந்தனை மாதிரிகளுக்கு எதிரான எதிர்வினைகளையும் அவர்களின் சிகிச்சையில் பெனோமெனாலஜிக்கல் அணுகுமுறைக்கான கருத்தோட்டம் தவிரவும், இருத்தலியல் ஆய்வுகள் பொதுவில் சிறிதளவேயுள்ளது மேலும் ஒன்றுபட்ட கருத்தியல்வாதப் கல்விப் புலமாக எப்போதும் கருதப்பட்டதில்லை. இத்தகைய சிந்தனையாளர்கள் - லூட்விக் பின்ஸ்வேங்கர், மெடார்ட் பாஸ், யூஜின் மினோகோவ்ஸ்கி, வி.இ. ஜெப்பாசாட்டல், ரொலாண்ட் குன், ஜி.காருஸோ, எஃப்.டி. பய்டெண்டிஜிக், ஜி.பால்லி மற்றும் விக்டர் ஃபிராங்கல் - பெரும்பாலும் முழுமையாக அமெரிக்க உளவியல் பகுப்பாய்வு சமூகத்திற்கு தெரியாதவர்கள் ரோலோ மேயின் அதிக தாக்கம் செய்த 1985 புத்தகமான எச்ஸ்சிஸ்டென்ஸ் - மற்றும் குறிப்பாக அவரது அறிமுக கட்டுரை- அவர்களின் படைப்புக்களை இந்நாட்டிற்கு அறிமுகப்படுத்தியது.
ஒரு அதிக சமீபத்திய இருத்தலிய உளவியல் சிகிச்சைக்கான ஐரோப்பிய வடிவத்தின் உருவாக்கத்திற்கான பங்களிப்பாளர் பிரிட்டிஷ்காரரான எம்மி வான் டூயர்சென்.

உளவியல் சிகிச்சையில் இருத்தலியல் மனக் கவலையின் முக்கியத்துவம் பிரபலமான தலைப்பாகச் செய்தது. சிகிக்சையாளர்கள் பலமுறை இருத்தலிய தத்துவத்தை மனக்கவலைக்கு விளக்கமாக அளிக்கின்றனர். வற்புறுத்தலானது மனக்கவலை தனிநபரின் தேர்வு சுதந்திரத்தில் தெளிவாய்ப் புலப்படுகிறது, மேலும் முழுமையான பொறுப்பினை அத்தகைய முடிவுகளின் விளைவினை ஏற்க வேண்டும். உளவியல் சிகிச்சையாளர்கள் ஒரு இருத்தலியல் அணுகுமுறையை பயன்படுத்தி ஒரு நோயாளி தனது மனக்கவலையை பயன்படுத்திக் கொண்டு மற்றும் அதை ஆக்கப்பூர்வமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள இயலும். மனக்கவலையை அழுத்தி வைப்பதற்குப் பதிலாக நோயாளிகள் மாற்றத்திற்கான அடித்தளமாகப் பயன்படுத்தலாம் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. மனக்கவலையை தவிர்க்க இயலாமல் அணைத்துக் கொள்ள, ஒரு நபர் அதை அவரது வாழ்வில் முழுத் திறனையும் அடையச் செய்ய இயலும். மனித நேய உளவியல் கூட பெரிய தூண்டுதலை இருத்தலியல் உளவியலிருந்தும் பெறுகிறது மேலும் அடிப்படையான கூறுகளை பங்கிடுகிறது. தீவிரவாத மேலாண்மை கருத்தாக்கம் உளவியலின் கல்வித்திட்ட ஆய்விற்கு உட்பட்டதிலிருந்து மேம்படுத்தப்படும் பகுதியாகும். ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படியாக மக்களால் ஏற்படுத்தப்படும் வெளிப்படையான உணர்ச்சிமிக்க எதிர்வினைகள் அவர்கள் இறுதியாக மரணமடைவர் எனும் அறிவினை எதிர்கொள்ளும் போது ஏற்படும் எனக் கூறப்படுகிறது.

மேலும் காண்க

குறிப்புகள்

மேற்குறிப்புகள்

புற இணைப்புகள் 
அறிமுகங்கள்
 இருத்தலியலுக்கான ஃப்ரெஸ்சியன் விளக்கம்
 ஸ்டேன்ஃபோர்ட் தத்துவ கலைக்களஞ்சியம்; இருத்தலியம்
 "இருத்தலியம் ஒரு மனிதநேயம்", ஜீன்-பால் சார்த்தின் ஒரு விரிவுரை
 உயிரியல் இருத்தலியம்
 தி எக்சிஸ்டென்ஷியல் ஃபிரைமெர் 
இதழ்கள் மற்றும் கட்டுரைகள்
 ஸ்டிரிங்ஸ் ஸ்டில் : தி இண்டெர்நேஷ்னல் ஜர்னல் ஆஃப் எக்சிஸ்டென்ஷியல் லிட்டரேச்சர்
 எக்சிஸ்டென்ஷியல் அனாலிசிஸ்  தி சொசைட்டி ஃபார் எக்சிஸ்டென்ஷியல் அனாலிசிஸ்சால் பதிக்கப்பட்டது
இருத்தலியல் உளவியல்சிகிச்சை
 இருத்தலியல் ஆலோசனைக்கு ஒரு அறிமுகம்
 இண்டெர்நெஷனல் சொசைட்டி ஃபர்ர் எக்சிஸ்டென்ஷியல் தெரபி
 HPSY.RU — எக்சிஸ்டென்ஷியல் & ஹ்யூமனிஸ்டிக் சைக்காலஜி  முன்னாள் சோவியத் நாடுகளில் இருத்தலியல் ரீதியிலான-மனித உளவியலின் மேம்பாட்டின் வரலாறு

மெய்யியல் கோட்பாடுகள்
தனிமனிதத்துவம்
கூகுள் தமிழாக்கம்-மெய்யியல்