ஊணூர்

ஊணூர் என்னும் சங்ககால ஊர் இக்காலத்துக் கோடியக்கரைப் பகுதியாகும். இதன் கடற்கரைப் பகுதி மருங்கூர்ப் பட்டினம். உள்ளூர்ப் பகுதி நெல் விளையும் நிலம். நெல்(நெல்லரிசி) மக்களுக்கு ஊண்(உணவு) . எனவே இந்த ஊரை ஊணூர் என்றது காரணப்பெயர்.  அன்றில் பறவைகள் மிகுதியாக வாழ்ந்த ஊர் இது.

சங்கப் பாடல்களில் ஊணூர் தகவல்கள்

 கடலலை மோதிக்கொண்டிருக்கும் ஊர் ஊணூர்.
 இது பாதுகாக்கப்பட்ட நெற்களஞ்சியமாக விளங்கியது.
 அன்றில் பறவைகளின் புகலிடமாகவும் விளங்கியது. நோலா-இரும்புள்  எனப் போற்றப்படும் அன்றில் பறவைகள் கூடி மகிழும் புகலிடம் இந்த ஊணூர்.  
 இங்குக் கடலில் வலை போட்டால் இறால் மீன் மிகுதியாகப் பெறலாம். 
 ஊணூர் அரசன் வாய்மொழித் தழும்பன். இவன் யாழ்ப்பாணர்களின் தலைவன். ஊணூரில் பிச்சை எடுக்கும் யானைகள் வந்துபோகும்.
 ஊணூரைத் தாண்டிச் சென்றால் மருங்கூர்ப் பட்டினம் என்னும் துறைமுகத்தை அடையலாம். 
 ஊணூர் மன்னன் தழும்பனைத் தூங்கல் (தூங்கல் ஓரியார்) என்னும் புலவர் பாடியுள்ளார். இந்தப் பாடல் கிட்டியுள்ள சங்கநூல் தொகுப்பில் இல்லை. 
 இவ்வூர் மக்கள் நெல் அறுக்கும் அரிவாளால் மீனைச் சீவித் தூய்மை செய்வர்.
 இந்த ஊணூர் தழும்பன் ஆட்சியில் படை எடுப்புக்கு உள்ளானது. இதற்கு காரணம் மகள் மறுக்கும் மாண்பு என்பது புறப்பாடலால் கிடைக்கும் செய்தி. இந்த மகள் மறுக்கும் மாண்பால் இந்த பெண்ணை தேடிய அரசனின் தேர்படையும் யானைப்படையும் இம்மண்ணை பாழ்படுத்தியதாம்.

அடிக்குறிப்பு

ஒப்பிட்டுக் காண்க
 கூத்தன்குளம் பறவைகள் காப்பகம்
கூந்தன்குளம் சரணாலயம்

சங்க கால ஊர்கள்
பாண்டியர் துறைமுகங்கள்
சங்ககால அகநாடுகள்