फ्रांस्वा त्रुफो

फ्राँस्वा रोनाल्द त्रुफो (६ फेब्रुवारी, १९३२ - २१ ऑक्टोबर, १९८४) हे फ्रेंच चित्रपट दिग्दर्शक आणि समीक्षक होते. फ्रेंच चित्रपट सृष्टीत त्यांनी एक नवा ट्रेंड निर्माण केला आणि त्याद्वारे त्या देशाच्या चित्रपटसृष्टीत विशेष स्थान निर्माण केले. केवळ 25 वर्षांच्या कारकिर्दीत त्यांनी चित्रपट दिग्दर्शन, पटकथा लेखन, निर्मिती आणि अभिनय क्षेत्रात काम केले. त्यांनी जवळपास २५ चित्रपटांमध्ये काम केले आहे

ट्रुफॉटचा चित्रपट द 400 ब्लॉज हा फ्रेंच न्यू वेव्ह चळवळीचा एक परिभाषित चित्रपट आहे आणि त्याचे चार सिक्वेल आहेत, अँटोइन एट कोलेट, स्टोलन किस्स, बेड अँड बोर्ड आणि लव्ह ऑन द रन, 1958 ते 1979 दरम्यान बनवलेले. ट्रूफॉटच्या 1973 च्या डे फॉर नाईट चित्रपटाने त्यांना समीक्षकांची प्रशंसा आणि अनेक पुरस्कार मिळवून दिले, ज्यात सर्वोत्कृष्ट चित्रपटासाठी बाफ्टा पुरस्कार आणि सर्वोत्कृष्ट परदेशी भाषेतील चित्रपटासाठी अकादमी पुरस्कार यांचा समावेश आहे.

ट्रुफॉट यांनी उल्लेखनीय पुस्तक हिचकॉक/ट्रफॉट (1966) देखील लिहिले, ज्यात 1960 च्या दशकात चित्रपट दिग्दर्शक आल्फ्रेड हिचकॉक यांच्या मुलाखतींचे तपशीलवार वर्णन केले आहे.

ट्रुफॉट यांचा जन्म पॅरिसमध्ये ६ फेब्रुवारी १९३२ रोजी झाला होता. त्याची आई जेनिन डी मॉन्टफरँड होती. त्याच्या आईचा भावी पती रोलँड ट्रुफॉट यांनी त्याला दत्तक मुलगा म्हणून स्वीकारले आणि त्याला त्याचे आडनाव दिले. त्याला अनेक वर्षे विविध आया आणि आजीसोबत राहायला गेले. त्याच्या आजीने त्याच्यामध्ये पुस्तके आणि संगीताची आवड निर्माण केली. ट्रुफॉट आठ वर्षांचा असताना तिच्या मृत्यूपर्यंत तो तिच्यासोबत राहिला. तिच्या मृत्यूनंतरच तो त्याच्या आई-वडिलांसोबत राहत होता.  ट्रुफॉटच्या जैविक वडिलांची ओळख अज्ञात आहे, परंतु 1968 मध्ये एका खाजगी गुप्तहेर संस्थेने उघड केले की या प्रकरणाच्या चौकशीमुळे बेयॉन येथील एक ज्यू दंतचिकित्सक रोलँड लेव्ही होते. ट्रुफॉटच्या आईच्या कुटुंबाने या शोधावर विवाद केला परंतु ट्रुफॉटने विश्वास ठेवला आणि ते स्वीकारले. 

ट्रुफॉट अनेकदा मित्रांसोबत राहायचे आणि शक्यतो घराबाहेर पडण्याचा प्रयत्न करत. तो रॉबर्ट लाचेनेला लहानपणापासून ओळखत होता आणि ते आजीवन चांगले मित्र होते. द 400 ब्लॉज मधील रेने बिगी या पात्रासाठी लचेने हे प्रेरणास्थान होते आणि त्यांनी ट्रफॉटच्या काही चित्रपटांमध्ये सहाय्यक म्हणून काम केले होते. सिनेमाने ट्रुफॉटला असमाधानकारक घरगुती जीवनातून सर्वात मोठी सुटका दिली. तो आठ वर्षांचा होता जेव्हा त्याने अॅबेल गँसचा पॅराडिस परडू ( पॅराडाईज लॉस्ट, 1939) हा पहिला चित्रपट पाहिला, तेव्हा त्याचा ध्यास सुरू झाला. प्रवेशासाठी पैसे नसल्यामुळे तो वारंवार शाळा सोडायचा आणि थिएटरमध्ये डोकावत असे. अनेक शाळांमधून काढून टाकल्यानंतर, वयाच्या 14 व्या वर्षी त्यांनी स्वयं-शिक्षित होण्याचा निर्णय घेतला. दिवसातून तीन चित्रपट पाहणे आणि आठवड्यातून तीन पुस्तके वाचणे ही त्यांची दोन शैक्षणिक उद्दिष्टे होती.  

ट्रुफॉट हेन्री लॅंग्लोईसच्या सिनेमॅथेक फ्रॅन्सेसमध्ये वारंवार येत होते, जिथे तो असंख्य परदेशी चित्रपटांसमोर आला होता, अमेरिकन सिनेमा आणि जॉन फोर्ड, हॉवर्ड हॉक्स आणि निकोलस रे यांसारखे दिग्दर्शक तसेच ब्रिटिश दिग्दर्शक अल्फ्रेड हिचकॉक यांच्याशी परिचित झाले होते.

करिअर

आंद्रे बॅझिन 
1948 मध्ये स्वतःचा फिल्म क्लब सुरू केल्यानंतर, ट्रुफॉट आंद्रे बाझिन यांना भेटले, ज्यांचा त्यांच्या व्यावसायिक आणि वैयक्तिक जीवनावर चांगला प्रभाव पडला. बाजीन हे समीक्षक होते आणि त्या वेळी एका फिल्म सोसायटीचे प्रमुख होते. तो ट्रुफॉटचा वैयक्तिक मित्र बनला आणि त्याच्या सुरुवातीच्या काळात त्याला विविध आर्थिक आणि गुन्हेगारी परिस्थितीतून मदत केली. 

ट्रुफॉट 1950 मध्ये 18 व्या वर्षी फ्रेंच सैन्यात सामील झाले, परंतु पुढील दोन वर्षे त्यांनी पळून जाण्याच्या प्रयत्नात घालवली. सैन्य सोडण्याचा प्रयत्न केल्याबद्दल त्याला अटक करण्यात आली आणि लष्करी तुरुंगात टाकण्यात आले. बॅझिनने त्याच्या राजकीय संपर्कांचा वापर करून ट्रुफॉटची सुटका करून घेतली आणि त्याला त्याच्या नवीन फिल्म मॅगझिन, Cahiers du cinéma येथे नोकरी दिली.

Cahiers du Cinema 
पुढील काही वर्षांमध्ये, ट्रुफॉट कॅहियर्स येथे समीक्षक (आणि नंतर संपादक) बनले, जिथे ते त्यांच्या क्रूर, अक्षम्य पुनरावलोकनांसाठी कुप्रसिद्ध झाले. त्याला "द ग्रेव्हडिगर ऑफ फ्रेंच सिनेमा" असे संबोधले जात असे  आणि 1958 च्या कान्स चित्रपट महोत्सवात आमंत्रित न केलेले एकमेव फ्रेंच समीक्षक होते. सिनेमाच्या सर्वात प्रभावशाली सिद्धांतांपैकी एक, ऑटर थिअरी विकसित करण्यासाठी त्यांनी बॅझिनला पाठिंबा दिला. 

1954 मध्ये, ट्रुफॉटने Cahiers du cinéma मध्ये "Une Certaine Tendance du Cinema Français" ("फ्रेंच सिनेमाचा एक विशिष्ट ट्रेंड") एक लेख लिहिला,  ज्यामध्ये त्यांनी फ्रेंच चित्रपटांच्या स्थितीवर हल्ला केला, काही पटकथालेखक आणि निर्मात्यांना फटकारले, आणि मुख्य प्रवाहातील फ्रेंच चित्रपट उद्योगाचे वैशिष्ट्य म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या "वाईट" आणि "विचित्र" पात्रे आणि कथानकांचे प्रकार तयार करण्यास असमर्थ असलेल्या आठ दिग्दर्शकांची यादी केली: जीन रेनोईर, रॉबर्ट ब्रेसन, जीन कोक्टो, जॅक बेकर, एबेल गन्स, मॅक्स ओफुल्स, जॅक टाटी आणि रॉजर लीनहार्ट . या लेखामुळे वादाचे वादळ निर्माण झाले आणि ट्रुफॉटला राष्ट्रीय स्तरावर प्रसारित, अधिक व्यापकपणे वाचले जाणारे सांस्कृतिक साप्ताहिक आर्ट्स-लेट्रेस-स्पेक्टेकल्ससाठी लिहिण्याची ऑफर आली. ट्रुफॉट यांनी त्या प्रकाशनासाठी पुढील चार वर्षांत 500 हून अधिक चित्रपट लेख लिहिले.

ट्रूफॉटने नंतर ऑट्युअर थिअरी तयार केली, ज्यानुसार दिग्दर्शक त्याच्या कामाचा "लेखक" होता आणि रेनोईर किंवा हिचकॉक सारख्या महान दिग्दर्शकांच्या वेगळ्या शैली आणि थीम आहेत ज्या त्यांच्या चित्रपटांमध्ये पसरतात. जरी त्याचा सिद्धांत तेव्हा मोठ्या प्रमाणावर स्वीकारला गेला नसला तरी, त्याला 1960 च्या दशकात अमेरिकन समीक्षक अँड्र्यू सॅरिसकडून काही प्रमाणात पाठिंबा मिळाला. 1967 मध्ये, ट्रुफॉटने हिचकॉक, हिचकॉक/ट्रफॉट (न्यू यॉर्क: सायमन आणि शूस्टर ) यांची पुस्तक-लांबीची मुलाखत प्रकाशित केली.

लघुपट 
समीक्षक झाल्यानंतर ट्रुफॉट यांनी चित्रपट बनवण्याचा निर्णय घेतला. त्यांनी उने व्हिजिट (1955) या लघुपटापासून सुरुवात केली आणि त्यानंतर लेस मिस्टन्स (1957) सोबत केली.

400 वार 
एक्स्पो 58 मध्ये ऑर्सन वेल्सचा टच ऑफ एव्हिल पाहिल्यानंतर, ट्रुफॉटने द 400 ब्लॉज (1959) या चित्रपटाद्वारे दिग्दर्शनात पदार्पण केले, ज्याला समीक्षक आणि व्यावसायिक प्रशंसा मिळाली. 1959 च्या कान्स फिल्म फेस्टिव्हलमध्ये त्यांना सर्वोत्कृष्ट दिग्दर्शकाचा पुरस्कार मिळाला. हा चित्रपट अँटोइन डोइनेलच्या शाळेतील त्याच्या धोकादायक चुकीच्या साहसांद्वारे, एक दुःखी घरगुती जीवन आणि नंतर सुधारित शाळेच्या पात्राचे अनुसरण करतो. चित्रपट अत्यंत आत्मचरित्रात्मक आहे. ट्रुफॉट आणि डोइनेल दोघेही प्रेमविरहीत विवाहाची केवळ मुले होती; या दोघांनी लष्कराकडून चोरीचे व क्षुल्लक गुन्हे केले. ट्रूफॉटने जीन-पियरे लेऊडला डोइनेलच्या भूमिकेत कास्ट केले. Léaud 14 वर्षांचा एक सामान्य मुलगा होता ज्याने फ्लायर पाहिल्यानंतर भूमिकेसाठी ऑडिशन दिले होते, परंतु चित्रपट प्रदर्शित झाल्यानंतर (एक चित्रपटाच्या निकष डीव्हीडीमध्ये समाविष्ट आहे) मुलाखतींमधून Léaud चे नैसर्गिक सुसंस्कृतपणा आणि कॅमेऱ्यासाठी अभिनयाची सहज समज दिसून येते. . Léaud आणि Truffaut यांनी अनेक वर्षांमध्ये अनेक चित्रपटांमध्ये एकत्र काम केले. "द अँटोइन डोइनेल सायकल" नावाच्या चित्रपटांच्या मालिकेत डोइनेलची कथा सुरू ठेवणे हे त्यांचे सर्वात उल्लेखनीय सहकार्य होते.

द 400 ब्लॉजचा प्राथमिक फोकस डोइनेलचे जीवन आहे. हा चित्रपट त्याच्या त्रस्त किशोरावस्थेतून त्याचा पाठलाग करतो. तो एक अस्थिर पालक संबंध आणि एक अलिप्त तरुण मध्ये अडकले आहे. जन्मापासून ट्रुफॉटला त्रासदायक परिस्थितीत टाकण्यात आले. तो विवाहबाह्य जन्माला आला होता, अनैतिकतेच्या कलंकामुळे त्याचा जन्म गुप्त ठेवावा लागला. हॉस्पिटलच्या नोंदींमध्ये "अज्ञात वडिलांपासून जन्मलेले मूल" म्हणून त्याची नोंद करण्यात आली होती आणि एका नर्सने त्याची दीर्घ कालावधीसाठी काळजी घेतली होती. त्याच्या आईने अखेरीस लग्न केले आणि तिच्या पतीने फ्रँकोइसला त्याचे आडनाव ट्रफॉट दिले.

जरी त्याला कायदेशीर मूल म्हणून स्वीकारले गेले असले तरी त्याच्या पालकांनी त्याला स्वीकारले नाही. ट्रफॉट्सला आणखी एक मूल होते, ज्याचा जन्मानंतर लवकरच मृत्यू झाला. या अनुभवाने त्यांना खूप दुःख झाले आणि परिणामी त्यांनी फ्रँकोइसचे प्रतिनिधित्व केल्यामुळे त्यांनी तिरस्कार केला (Knopf 4  ). तो त्याच्या सुरुवातीच्या काळापासून बहिष्कृत होता, त्याला नको असलेले मूल म्हणून डिसमिस केले गेले. फ्रँकोइसला त्याच्या आजी-आजोबांसोबत राहण्यासाठी पाठवण्यात आले. जेव्हा त्याची आजी मरण पावली, तेव्हा त्याच्या आई-वडिलांनी त्याला आत घेतले, त्यामुळे त्याच्या आईला खूप वाईट वाटले. आईसोबतचे त्यांचे अनुभव कठोर होते. त्याला तिच्याकडून वाईट वागणूक मिळाल्याची आठवण झाली पण त्याच्या वडिलांच्या हसण्यात आणि आत्म्याने त्याला सांत्वन मिळाले. फ्रँकोइसचे बालपण त्याच्या पालकांसोबत राहिल्यानंतर खूप निराशाजनक होते. त्यांनी सुट्टी घेतली तेव्हा त्यांनी त्याला एकटे सोडले. त्याला ख्रिसमसच्या वेळी एकटे राहण्याची आठवण होते. एकटे राहिल्यामुळे फ्रँकोइसला स्वातंत्र्य मिळण्यास भाग पाडले, अनेकदा घरामध्ये सुधारणा करण्यासाठी विविध कामे केली, जसे की पेंटिंग किंवा इलेक्ट्रिक आउटलेट बदलणे. दुःखाची गोष्ट म्हणजे, अशा प्रकारच्या हावभावांमुळे अनेकदा आपत्तीजनक घटना घडल्या, ज्यामुळे त्याला त्याच्या आईकडून फटकारले गेले. त्याचे वडील बहुतेक त्यांना हसायचे.

400 ब्लोजने फ्रेंच न्यू वेव्ह चळवळीची सुरुवात केली, ज्याने जीन-लूक गोडार्ड, क्लॉड चब्रोल आणि जॅक रिव्हेट सारख्या दिग्दर्शकांना व्यापक प्रेक्षक दिले. न्यू वेव्हने पारंपारिक सिनेमा रचनेला आत्म-जाणीव नकार दिला. हा एक असा विषय होता ज्यावर ट्रुफॉट वर्षानुवर्षे लिहित होते.

पियानो प्लेअर शूट करा 

द 400 ब्लॉजच्या यशानंतर, ट्रुफॉटने चार्ल्स अझ्नावौर अभिनीत त्याच्या पुढील चित्रपट शूट द पियानो प्लेअर (1960) मध्ये डिजंक्टिव एडिटिंग आणि वरवर यादृच्छिक व्हॉईसओव्हर्स दाखवले. ट्रूफॉटने म्हटले आहे की चित्रीकरणाच्या मध्यभागी, त्याला समजले की तो गुंडांचा तिरस्कार करतो. पण गँगस्टर्स हा कथेचा मुख्य भाग असल्याने, त्याने पात्रांच्या विनोदी पैलूला टोन अप केले आणि चित्रपट त्याच्या आवडीनुसार बनवला.

जरी शूट द पियानो प्लेअरचे समीक्षकांनी खूप कौतुक केले असले तरी बॉक्स ऑफिसवर त्याची कामगिरी खराब झाली. हा चित्रपट फ्रेंच न्यू वेव्हच्या दोन आवडत्या घटकांवर केंद्रित असताना, अमेरिकन फिल्म नॉइर आणि स्वतःवर, ट्रुफॉटने पुन्हा कधीही तितका मोठा प्रयोग केला नाही.

ज्यूल्स आणि जिम आणि द सॉफ्ट स्किन 

1962 मध्ये, ट्रुफॉटने त्याचा तिसरा चित्रपट, ज्युल्स आणि जिम दिग्दर्शित केला, जीने मोरॅउ अभिनीत रोमँटिक नाटक. हा चित्रपट खूप लोकप्रिय आणि अत्यंत प्रभावशाली होता.

1963 मध्ये, एस्क्वायर पत्रकार डेव्हिड न्यूमन आणि रॉबर्ट बेंटन यांनी फ्रेंच न्यू वेव्हची हॉलीवूडमध्ये ओळख करून देण्याच्या उद्देशाने लिहिलेल्या उपचारांसह, बोनी आणि क्लाइड या अमेरिकन चित्रपटाचे दिग्दर्शन करण्यासाठी ट्रुफॉटशी संपर्क साधण्यात आला. स्क्रिप्ट डेव्हलपमेंटमध्ये मदत करण्यास त्याला पुरेसा रस असला तरी, ट्रुफॉटने शेवटी नकार दिला, परंतु मनोरंजक जीन-लूक गोडार्ड आणि अमेरिकन अभिनेता आणि निर्माते वॉरन बीटी यांच्या आधी नाही, ज्यांनी दिग्दर्शक आर्थर पेनसोबत चित्रपट सुरू केला.

ट्रुफॉट दिग्दर्शित चौथा चित्रपट द सॉफ्ट स्किन (1964) होता. त्याच्या रिलीजवर त्याची प्रशंसा झाली नाही.

फॅरेनहाइट 451 
ट्रूफॉटचा पहिला नॉन-फ्रेंच चित्रपट हा रे ब्रॅडबरीच्या क्लासिक विज्ञान कथा कादंबरी फॅरेनहाइट 451 चे 1966 मधील रूपांतर होता, ज्यामध्ये ट्रूफॉटचे पुस्तकांवरील प्रेम प्रदर्शित होते. इंग्लंडमधील लोकेशनवर बनवलेला त्यांचा एकमेव इंग्रजी बोलणारा चित्रपट ट्रुफॉटसाठी एक मोठे आव्हान होते, कारण ते स्वतः इंग्रजी बोलत नव्हते. सिनेमॅटोग्राफर निकोलस रॉग यांनी शूट केलेला हा ट्रुफॉटचा पहिला रंगीत चित्रपट होता. ट्रुफॉटसाठी मोठ्या प्रमाणात उत्पादन कठीण होते, ज्यांनी फक्त लहान कर्मचारी आणि बजेटसह काम केले होते. मुख्य अभिनेता ऑस्कर वर्नर याच्याशी झालेल्या संघर्षामुळे शूट देखील ताणले गेले होते, जो त्याच्या पात्रावर नाखूष होता आणि तो सेटवरून निघून गेला, ट्रुफॉटला मागून बॉडी डबल शॉट वापरून दृश्ये शूट करण्यास सोडले. हा चित्रपट व्यावसायिक अयशस्वी ठरला आणि ट्रुफॉट यांनी पुन्हा कधीही फ्रान्सच्या बाहेर काम केले नाही. चित्रपटाची कल्ट स्टँडिंग हळूहळू वाढली आहे, जरी काही समीक्षक हे रूपांतर म्हणून संशयास्पद आहेत.  चार्ल्स सिल्व्हरच्या 2014 चा विचार चित्रपटाचे कौतुक करतो.

थ्रिलर्स आणि चुंबने चोरी 
स्टोलन किसेस (1968) ही अँटोइन डोइनेल सायकलची एक निरंतरता होती ज्यात क्लॉड जेडने अँटोइनची मंगेतर आणि नंतरची पत्नी क्रिस्टीन डार्बनची भूमिका केली होती. त्याच्या चित्रीकरणादरम्यान ट्रुफॉट जेडच्या प्रेमात पडला आणि तिच्याशी काही काळ गुंतला. इंटरनॅशनल आर्ट सर्किटवर त्याचा मोठा फटका बसला. काही काळानंतर जेडने हिचकॉकच्या टोपाझमधून हॉलीवूडमध्ये पदार्पण केले. 

ट्रुफॉट यांनी विविध विषयांसह प्रकल्पांवर काम केले. द ब्राइड वॉर ब्लॅक (1968), बदलाची क्रूर कथा, अल्फ्रेड हिचकॉक (पुन्हा एकदा मोरेओ अभिनीत) च्या चित्रपटांना एक स्टाइलिश श्रद्धांजली आहे. मिसिसिपी मरमेड (1969), कॅथरीन डेन्यूव्ह आणि जीन-पॉल बेलमोंडोसह, एक ओळख-वाकणारा रोमँटिक थ्रिलर आहे. दोन्ही चित्रपट कॉर्नेल वूलरिच यांच्या कादंबरीवर आधारित आहेत.

द वाइल्ड चाइल्ड (1970) मध्ये 18व्या शतकातील वैद्य जीन मार्क गॅस्पर्ड इटार्ड यांच्या मुख्य भूमिकेत ट्रुफॉटच्या अभिनय पदार्पणाचा समावेश होता.

डोइनलने क्रिस्टीनशी लग्न केले 
बेड अँड बोर्ड (1970) हा अँटोइन डोइनेलचा आणखी एक चित्रपट होता, ज्यामध्ये जेड, आता लेऊडची ऑन-स्क्रीन-पत्नी देखील होती.

टू इंग्लिश गर्ल्स (1971) ही "ज्युल्स एट जिम" सारख्याच प्रेमकथेचे स्त्री प्रतिबिंब आहे. हेन्री-पियरे रोचे यांच्या कथेवर आधारित आहे, ज्याने ज्यूल्स आणि जिम लिहिले होते, दोन बहिणींच्या समान प्रेमात पडलेल्या माणसाबद्दल आणि त्यांच्या काही वर्षांच्या कालावधीतील प्रेमसंबंध.

सुच अ गॉर्जियस किड लाइक मी (1972) ही एक स्क्रूबॉल कॉमेडी होती जी फारशी लोकप्रिय झाली नाही.

रात्रीसाठी दिवस 
डे फॉर नाईटने ट्रुफॉटला सर्वोत्कृष्ट विदेशी चित्रपट ऑस्कर जिंकला.  चित्रपट कदाचित त्याचे सर्वात प्रतिबिंबित काम आहे. चित्रपट बनवताना वैयक्तिक आणि व्यावसायिक समस्यांना तोंड देत चित्रपट पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करणा-या चित्रपट क्रूची ही कथा आहे. ट्रुफॉट बनवल्या जात असलेल्या काल्पनिक चित्रपटाच्या दिग्दर्शकाच्या भूमिकेत आहे. या चित्रपटात त्याच्या मागील चित्रपटातील दृश्ये आहेत. त्याच्या सुरुवातीच्या कामापासून हा त्याचा सर्वोत्कृष्ट चित्रपट मानला जातो. टाईम मासिकाने त्याला शतकातील 100 सर्वोत्कृष्ट चित्रपटांच्या यादीत ( 400 ब्लोजसह ) स्थान दिले.

1975 मध्ये, ट्रुफॉटला द स्टोरी ऑफ अॅडेल एच . मुळे अधिक प्रसिद्धी मिळाली. मुख्य भूमिकेतील इसाबेल अदजानीला सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्रीसाठी अकादमी पुरस्कारासाठी नामांकन मिळाले. त्यांचा 1976 चा चित्रपट स्मॉल चेंज सर्वोत्कृष्ट परदेशी भाषेतील चित्रपटासाठी गोल्डन ग्लोब पुरस्कारासाठी नामांकित झाला होता.

1970 च्या उत्तरार्धात आणि शेवटचा डोइनेल 
द मॅन हू लव्हड वुमन (1977) हा रोमँटिक ड्रामा किरकोळ हिट ठरला.

स्टीव्हन स्पीलबर्गच्या 1977 च्या क्लोज एन्काउंटर्स ऑफ द थर्ड काइंडमध्ये शास्त्रज्ञ क्लॉड लॅकोम्बेच्या भूमिकेत ट्रुफॉट देखील दिसला. 

ग्रीन रूम (1978) मध्ये ट्रुफॉट मुख्य भूमिकेत होते. तो बॉक्स-ऑफिस फ्लॉप ठरला, म्हणून त्याने लव्ह ऑन द रन (1979) बनवला ज्यात डोइनेल सायकलचा अंतिम चित्रपट म्हणून Léaud आणि Jade अभिनीत होते.

शेवटची मेट्रो 
ट्रूफॉटच्या अंतिम चित्रपटांपैकी एकाने त्याला आंतरराष्ट्रीय पुनरुज्जीवन दिले. द लास्ट मेट्रो (1980) ने सर्वोत्कृष्ट दिग्दर्शकासह 12 सीझर पुरस्कार नामांकन आणि 10 विजय मिळवले.

अंतिम चित्रपट 
ट्रुफॉटचा शेवटचा चित्रपट ब्लॅक अँड व्हाईटमध्ये शूट करण्यात आला होता, ज्यामुळे त्याच्या कारकिर्दीला बुकएन्ड्स असल्याची जाणीव झाली. कॉन्फिडेंशियल युवर्स ही ट्रुफॉटची त्याच्या आवडत्या दिग्दर्शक हिचकॉकला श्रद्धांजली आहे. हे खाजगी अपराध विरुद्ध सार्वजनिक निर्दोषता, खुनाचा तपास करणारी एक महिला आणि निनावी स्थाने यासारख्या असंख्य हिचकॉकियन थीमशी संबंधित आहे.

एक उत्सुक वाचक, ट्रुफॉट यांनी अनेक साहित्यकृतींचे रूपांतर केले, ज्यात हेन्री-पियरे रोचे यांच्या दोन कादंबऱ्या, रे ब्रॅडबरीच्या फॅरेनहाइट 451, हेन्री जेम्सचे " द अल्टर ऑफ द डेड ", द ग्रीन रूम म्हणून चित्रित केले गेले आणि अनेक अमेरिकन गुप्तहेर कादंबऱ्यांचा समावेश आहे.

ट्रुफॉटचे इतर चित्रपट मूळ पटकथेतील होते, बहुतेक वेळा पटकथालेखक सुझान शिफमन किंवा जीन ग्रुल्ट यांनी सह-लेखन केले होते. त्यांनी वैविध्यपूर्ण विषय, इसाबेल अडजानीसह व्हिक्टर ह्यूगोच्या मुलीच्या जीवनातून प्रेरित अ‍ॅडेल एच.ची कथा ; डे फॉर नाईट, व्हिक्टोरिन स्टुडिओमध्ये चित्रित करण्यात आले, चित्रपट निर्मितीतील चढ-उतारांचे चित्रण; आणि द लास्ट मेट्रो, दुसऱ्या महायुद्धात फ्रान्सच्या जर्मन ताब्यादरम्यान सेट करण्यात आलेला, दहा सीझर पुरस्कारांनी पुरस्कृत चित्रपट.

आजीवन सिनेफाइल म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या, ट्रूफॉटने एकदा (1993 च्या माहितीपट फ्रँकोइस ट्रूफॉट: स्टोलन पोर्ट्रेट्स नुसार) त्याला चित्रपट आवडत नाहीत हे कळल्यानंतर त्याच्या कारमधून हिचहायकरला फेकून दिले.

अनेक चित्रपट निर्माते ट्रुफॉटची प्रशंसा करतात आणि त्यांच्या कार्याला श्रद्धांजली वाहिली आहे जसे की ऑलमोस्ट फेमस, फेस आणि द डायव्हिंग बेल आणि बटरफ्लाय, तसेच कादंबरीकार हारुकी मुराकामी यांच्या काफ्का ऑन द शोर सारख्या चित्रपटांमध्ये.

इतर चित्रपट निर्मात्यांचे भाष्य 
ट्रुफॉटने लुईस बुन्युएल, इंगमार बर्गमन, रॉबर्ट ब्रेसन, रॉबर्टो रोसेलिनी, आणि अल्फ्रेड हिचकॉक यांसारख्या चित्रपट निर्मात्यांचे कौतुक केले . ट्रुफॉट यांनी मुलाखतींच्या दीर्घ मालिकेवर आधारित हिचकॉकबद्दलचे पुस्तक हिचकॉक/ ट्रफॉट लिहिले. 

जीन रेनोईरबद्दल, तो म्हणाला: "मला वाटते रेनोईर हा एकमेव चित्रपट निर्माता आहे जो व्यावहारिकदृष्ट्या अचूक आहे, ज्याने चित्रपटात कधीही चूक केली नाही. आणि मला वाटतं की त्याने कधीच चुका केल्या नाहीत, कारण तो नेहमी साधेपणावर आधारित उपाय शोधतो - मानवी उपाय. तो असा चित्रपट दिग्दर्शक आहे ज्याने कधीही ढोंग केला नाही. त्याने कधीही शैली ठेवण्याचा प्रयत्न केला नाही, आणि जर तुम्हाला त्याचे काम माहित असेल - जे खूप व्यापक आहे, कारण त्याने सर्व प्रकारचे विषय हाताळले आहेत - जेव्हा तुम्ही अडकता, विशेषतः एक तरुण चित्रपट निर्माता म्हणून, तेव्हा तुम्ही विचार करू शकता की रेनोयरने कसे हाताळले असेल. परिस्थिती, आणि आपण सामान्यतः एक उपाय शोधू शकता." 

ट्रूफॉट यांनी जर्मन चित्रपट निर्माते वर्नर हर्झोग यांना "सर्वात महत्त्वाचे चित्रपट दिग्दर्शक जिवंत" म्हटले आहे. 

ट्रुफॉट आणि जीन-लुक गोडार्ड, लेस कॅहियर्स डु सिनेमातील त्यांचे सहकारी, त्यांनी चित्रपट दिग्दर्शक म्हणून त्यांच्या सुरुवातीच्या काळात एकत्र काम केले, जरी त्यांच्या कामाच्या पद्धती भिन्न होत्या. मे 68 नंतर तणाव पृष्ठभागावर आला : गोडार्डला अधिक राजकीय, विशेषतः मार्क्सवादी सिनेमा हवा होता, ट्रुफॉट प्रामुख्याने राजकीय हेतूंसाठी चित्रपट तयार करण्यावर टीका करत होते.  1973 मध्ये, गोडार्ड यांनी ट्रूफॉटला एक लांबलचक आणि खडबडीत खाजगी पत्र लिहिले ज्यामध्ये आरोप आणि आरोप केले गेले होते, ज्यामध्ये अनेक वेळा असे म्हटले होते की एक चित्रपट निर्माता म्हणून "तुम्ही खोटे आहात" आणि त्याचा नवीनतम चित्रपट ( डे फॉर नाईट ) असमाधानकारक, खोटे बोलणारा आणि टाळाटाळ करणारा होता: "तुम्ही खोटे आहात, कारण गेल्या आठवड्यात फ्रान्सिस [पॅरिस रेस्टॉरंट] मधला तुमचा आणि जॅकलीन बिसेटचा सीन तुमच्या चित्रपटात समाविष्ट केलेला नाही, आणि दिग्दर्शक हा एकमेव माणूस का आहे याचा विचार करायलाही हरकत नाही. t sleeping around in Day for Night " (Truffaut ने चित्रपट दिग्दर्शित केला, तो लिहिला आणि चित्रपटाच्या सेटवर दिग्दर्शकाची भूमिका केली). गोडार्ड यांनी असेही सुचवले की ट्रुफॉट व्यावसायिक आणि सोपे गेले होते. 

ट्रूफॉटने 20 पानांच्या संतप्त पत्राने उत्तर दिले ज्यात त्याने गोडार्डवर कट्टरपंथी-चिकित्सक ढोंगी असल्याचा आरोप केला, जो प्रत्येकाला केवळ सिद्धांतात "समान" मानत होता. "द उर्सुला अँड्रेस ऑफ उग्रवाद - ब्रॅन्डो सारखा - पादचारीवरील विष्ठेचा तुकडा." गोडार्डने नंतर ट्रुफॉटशी समेट करण्याचा प्रयत्न केला, परंतु ते कधीही एकमेकांशी बोलले किंवा त्यांना पाहिले नाही.  ट्रुफॉटच्या मृत्यूनंतर, गोडार्ड यांनी त्यांच्या पत्रव्यवहाराच्या उदार निवडीची प्रस्तावना लिहिली आणि त्यात त्यांचे स्वतःचे 1973 चे पत्र समाविष्ट केले. त्याने त्याच्या Histoire(s) du cinéma या चित्रपटातही दीर्घ श्रद्धांजली अर्पण केली.

वैयक्तिक जीवन 
1957 ते 1965 या काळात ट्रूफॉटचे मॅडेलिन मॉर्गनस्टर्नशी लग्न झाले होते आणि त्यांना लॉरा (जन्म 1959) आणि ईवा (जन्म 1961) या दोन मुली होत्या. मॅडेलीन ही फ्रान्समधील सर्वात मोठ्या चित्रपट वितरण कंपनी, कोसिनॉरच्या व्यवस्थापकीय संचालक इग्नेस मॉर्गनस्टर्न यांची मुलगी होती आणि ट्रूफॉटच्या पहिल्या चित्रपटांसाठी निधी मिळवण्यासाठी मोठ्या प्रमाणावर जबाबदार होती.

1968 मध्ये ट्रुफॉटची अभिनेत्री क्लॉड जेड ( स्टोलन किस्स, बेड अँड बोर्ड, लव्ह ऑन द रन ) हिच्याशी लग्न झाले होते; तो आणि फॅनी आर्डंट ( द वुमन नेक्स्ट डोअर, कॉन्फिडेन्शिअली युअर्स ) 1981 ते 1984 पर्यंत एकत्र राहत होते आणि त्यांना एक मुलगी होती, जोसेफिन ट्रूफॉट (जन्म 28 सप्टेंबर 1983).  

ट्रुफॉट एक नास्तिक होता, परंतु कॅथोलिक चर्चबद्दल त्यांना खूप आदर होता आणि त्यांनी त्यांच्या अंत्यसंस्कारासाठी रिक्विम मासची विनंती केली.

मृत्यू 

जुलै 1983 मध्ये, त्याच्या पहिल्या स्ट्रोकनंतर आणि ब्रेन ट्यूमरचे निदान झाल्यामुळे,  फ्रान्स गॅल आणि मिशेल बर्जर यांचे हॉन्फ्लेर, नॉर्मंडीच्या बाहेर घर भाड्याने घेतले. 21 ऑक्टोबर 1984 रोजी फ्रान्समधील न्यूली-सुर-सीन येथील अमेरिकन रुग्णालयात पॅरिसच्या अमेरिकन हॉस्पिटलमध्ये 21 ऑक्टोबर 1984 रोजी त्याचा मृत्यू झाला तेव्हा  त्याचा मित्र मिलोस फोरमनच्या अमाडियस प्रीमियरला उपस्थित राहण्याची अपेक्षा होती. 

मृत्यूसमयी त्यांच्याकडे असंख्य चित्रपटांची तयारी होती. 30 चित्रपट बनवायचे आणि नंतर आयुष्यभर पुस्तके लिहिण्यासाठी निवृत्त होण्याचा त्यांचा मानस होता. त्या उद्दिष्टापासून ते पाच चित्रपट कमी होते. त्याला मॉन्टमार्टे स्मशानभूमीत पुरण्यात आले आहे.

फिल्मोग्राफी

दिग्दर्शक

चित्रपट

लघुपट आणि सहयोग

फक्त पटकथा लेखक

अभिनेता

फक्त निर्माता

संदर्भग्रंथ 

 Les 400 Coups (1960) with M. Moussy (इंग्रजी भाषांतर: The 400 Blows )
 Le Cinema selon Alfred Hitchcock (1967, दुसरी आवृत्ती 1983) (इंग्रजी भाषांतर: Hitchcock and Hitchcock/Truffaut of the collaboration of Helen G. Scott )
 Les Aventures d'Antoine Doinel (1970) (इंग्रजी अनुवाद: Adventures of Antoine Doinel ; अनुवादित Helen G. Scott )
 ज्युल्स एट जिम (फिल्म स्क्रिप्ट) (1971) (इंग्रजी अनुवाद: ज्यूल्स आणि जिम ; निकोलस फ्राय द्वारा अनुवादित)
 La Nuit américaine et le Journal de Fahrenheit 451 (1974)
 ले प्लेसिर देस येउक्स (1975)
 L'Argent de poche (1976) (इंग्रजी शीर्षक: Small Change: A Film Novel ; Anselm Hollo द्वारा अनुवादित)
 L'Homme qui aimait les femmes (1977)
 Les Films de ma vie (1981) (इंग्रजी भाषांतर: Films in My Life ; लिओनार्ड मेह्यू द्वारा अनुवादित)
  (1988) (इंग्रजी अनुवाद: पत्रव्यवहार, 1945-1984 ; गिल्बर्ट अडायर यांनी अनुवादित केले, मरणोत्तर प्रसिद्ध)
 Le Cinema selon François Truffaut (1988) Anne Gillain द्वारा संपादित (मरणोत्तर रिलीज)
 Belle époque (1996) जीन ग्रुल्टसह (मरणोत्तर रिलीज)

हे देखील पहा 

 फ्रँकोइस ट्रूफॉट पुरस्कार
 पॅरिस आमचा आहे
 टू इन द वेव्ह, जीन-ल्यूक गोडार्ड सोबत ट्रुफॉटच्या संबंधांबद्दल 2010 चा एक माहितीपट
 La Cinémathèque Française 2014 / 2015 मध्ये François Truffaut यांच्या कार्याचे संपूर्ण पूर्वलक्ष्य आणि प्रदर्शन सादर करेल

संदर्भ

बाह्य दुवे 

 
 New Wave Film Encyclopedia: "François Truffaut" an extensive biography
 François Truffaut complete biography: "François Truffaut" 
 François Truffaut bibliography via the UC Berkeley Media Resources Center
 Francois Truffaut at The Guardian Film
 Francois Truffaut at The New York Times Movies
 François Truffaut collected news and commentary at The New York Times
 Works by or about François Truffaut in libraries (WorldCat catalog)
 Legendary interview with Truffaut from 1970
 AllMovie.com Biography
फ्रेंच चित्रपट दिग्दर्शक
इ.स. १९८४ मधील मृत्यू
इ.स. १९३२ मधील जन्म
Pages with unreviewed translations