Philippe Levillain

Philippe Levillain () adalah seorang sejarawan dan akademisi Perancis. Ia berspesialisasi dalam sejarah Katolik dan kepausan dan terutama menulis ensiklopedia sejarah kepausan.

Biografi
Levillain bersekolah di Lycée Montaigne di Bordeaux untuk sekolah menengah.  Ia kemudian belajar di École normale supérieure dan memperoleh agregasi dalam sejarah pada tahun 1965. Ia kemudian menjabat sebagai asisten profesor di Universitas Paris Nanterre dari tahun 1975 hingga 1981.  Ia mempertahankan tesis doktoralnya, Konsili Vatikan Kedua dan prosedurnya , pada tahun 1972 di bawah arahan René Rémond di Universitas Paris Nanterre.  Ia kemudian dikirim ke Sekolah Prancis Roma , di mana ia mengarahkan studi dalam sejarah modern dan kontemporer dari tahun 1977 hingga 1981. Ia menyelesaikan gelar Doktor di Perancis  pada tahun 1979 dan menjadi profesor sejarah kontemporer di Universitas Charles de Gaulle – Lille III , di mana ia tinggal dari tahun 1982 hingga 1986 Dia kemudian menghabiskan sisa karirnya di Universitas Paris Nanterre, di mana dia menjadi profesor emeritus. 

Levillain adalah anggota senior Institut Universitaire de France dari tahun 1998 hingga 2003 dan juga anggota Komite Kepausan untuk Ilmu Sejarah .  Ia terpilih menjadi anggota Académie des Sciences Morales et Politiques pada 19 Desember 2011, menggantikan sejarawan Pierre Chaunu . Ia menjabat sebagai Presiden Société de l'histoire de France pada tahun 2012. Ia menjadi pembawa acara radio Les Lundis de l'Histoire  [ ] tentang France Culture dari tahun 1982 hingga 2014.

Levillain meninggal pada 4 Oktober 2021 dalam usia 80 tahun.

Buku-buku
Boulanger, fossoyeur de la monarchie (1982)
Albert de Mun : Catholicisme français et catholicisme romain du syllabus au ralliement (1983)
Nations et Saint-Siège au xxe siècle (2003)
Le Moment Benoît XVI (2008)
Rome n'est plus dans Rome - Mgr Lefebvre et son église (2010)
La Papauté foudroyée (2015)
Le Tableau d’honneur (2020)

Buku-buku kolaboratif
Paul VI et la modernité dans l'Église (1983)
Le Vatican ou les frontières de la grâce (with François-Charles Uginet, 1992)
Dictionnaire historique de la papauté (1994); English translation: The Papacy. An Encyclopedia, Routledge, London 2002
« Rome, l'unique objet de mon ressentiment », Regards critiques sur la papauté (2011)

Referensi

Sejarawan Prancis